Eurostat: Επικίνδυνη η πολιτική για την υγεία στην Ελλάδα

Η έκθεση της Eurostat για την υγεία (2025) δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Η κατάσταση της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα δεν είναι αποτέλεσμα συγκυρίας, αλλά μια επικίνδυνης κι αντικοινωνικής πολιτικής.

 • • •

Η έκθεση της Eurostat για την υγεία (Country Health Profile 2025) δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια ακόμα έρευνα που αποτυπώνει απλώς αριθμούς. Η έκθεση αυτή αποτυπώνει πολιτική. Και μάλιστα μια πολιτική που εφαρμόζεται πιστά από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με μεγάλη συνέπεια κι οποία επιφέρει τεράστιες κοινωνικές συνέπειες. Η εικόνα που αποτυπώνεται στην έρευνα δείχνει πώς η Ελλάδα παραμένει ουραγός στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη δημόσια χρηματοδότηση της υγείας και πρωταθλήτρια στη μετακύλιση του κόστους στους πολίτες.

Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία αποτυχία ούτε για ένα «κακό έτος». Η έκδοση του 2025 καταγράφει μια παγιωμένη κατάσταση. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Ελλάδα εφαρμόζει ένα μοντέλο στην υγεία όπου το κράτος υποχωρεί και τα νοικοκυριά καλούνται να καλύψουν το κενό.

Το δημόσιο μερίδιο στη χρηματοδότηση της υγείας παραμένει στο 61%, το δεύτερο χαμηλότερο στην ΕΕ, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 80%. Αντίστοιχα, οι πληρωμές από την τσέπη των πολιτών φτάνουν το 34% των συνολικών δαπανών υγείας, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αυτά τα νούμερα δεν περιγράφουν απλώς μια (ανησυχητική) κατάσταση. Περιγράφουν μια συνειδητή πολιτική επιλογή.

Όταν η δημόσια χρηματοδότηση ειναι χαμηλή, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο. Η πρόσβαση στην υγεία μετατρέπεται σε «είδος Πολυτελείας». Αυτό ακριβώς αποτυπώνει η έρευνα της Eurostat.

 

Χωρίς περίθαλψη 3 στους 10 

Στην Ελλάδα, περισσότεροι άνθρωποι από κάθε άλλη χώρα της ΕΕ μένουν χωρίς την υγειονομική φροντίδα που χρειάζονται. Το 21,9% των πολιτών που χρειάζονταν ιατρική φροντίδα δεν την έλαβαν λόγω κόστους, αναμονής ή απόστασης. Δεν μιλάμε για οριακή διαφορά, αλλά για εξαπλάσιο ποσοστό σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ.

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα για όσους βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Σε αυτή την κατηγορία, το 32,3% στερείται βασικής ιατρικής φροντίδας. Δηλαδή σχεδόν ένας στους τρεις. Αυτό δεν αποτελεί απλώς κοινωνική ανισότητα είναι συνειδητός  αποκλεισμός των οικονομικά αδύναμων πολιτών.

Η ίδια λογική αποτυπώνεται και στην οδοντιατρική φροντίδα. Η Ελλάδα εμφανίζει μαζική αποχή από τον οδοντίατρο, όχι λόγω αμέλειας, αλλά λόγω κόστους, αποτέλεσμα της σχεδόν ανύπαρκτης δημόσιας κάλυψης. Η πρόληψη, στην πράξη, έχει ιδιωτικοποιηθεί.

 

Φάρμακα ή φαγητό;

Η έκθεση φωτίζει και μια ακόμη κρίσιμη πτυχή που αφορά τη φαρμακευτική δαπάνη. Η Ελλάδα δαπανά περίπου το 27%–29% των συνολικών εξόδων υγείας σε φάρμακα και ιατροτεχνολογικά προϊόντα, σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Από αυτή τη δαπάνη, μόλις το 52% καλύπτεται από το δημόσιο.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που η Eurostat περιγράφει ως «καταστροφικές» δαπάνες υγείας. Σχεδόν ένα στα δέκα νοικοκυριά (9,5%) ξοδεύει πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του στην υγεία. Και κυρίως στα φάρμακα.

Σε μια τέτοια πραγματικότητα, η συζήτηση για «εξορθολογισμό» ή «μεταρρυθμίσεις» χάνει κάθε επαφή με την καθημερινότητα των πολιτών. Για χιλιάδες οικογένειες υπάρχει το αδιανόητο δίλημμα: «φάρμακα ή άλλες βασικές ανάγκες»;

Η εικόνα που καταγράφει η έκθεση της Eurostat για την υγεία (2025) δεν είναι τυχαία ούτε φυσικά αφορά κάποιο πρόβλημα που μας έρχεται «από έξω», όπου συνήθως η κυβέρνηση φορτώνει τις αποτυχίες της. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να διατηρεί χαμηλά τη δημόσια συμμετοχή στην υγεία, να αναγκάζει τους ασθενείς να αναλαμβάνουν το κόστος και να παρουσιάζει αυτή τη μετακύλιση ως «αναγκαία προσαρμογή».

Από το 2023 δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ο εκτελεστής αυτής της στρατηγικής είναι πλέον ο Άδωνις Γεωργιάδης. Και η έκθεση καταγράφει με σαφήνεια ότι αυτή η πολιτική είναι απόλυτα συνειδητή.

Η δημόσια υγεία καταρρέει. Αυτό πλέον δεν αποτελεί θεωρία ούτε ένα αντιπολιτευτικό αφήγημα. Αποτυπώνεται και στα επίσημα ευρωπαϊκά στοιχεία.

Οι αριθμοί δεν αφηγούνται από μόνοι τους ιστορίες. Όταν όμως επαναλαμβάνονται, συγκλίνουν και καταγράφουν την ίδια πραγματικότητα σε κάθε έκδοση, παύουν να είναι απλώς στατιστικά δεδομένα. Γίνονται πολιτικό συμπέρασμα. Και αυτό το συμπέρασμα, όπως καταγράφεται στην έκθεση της Eurostat, είναι ότι η Ελλάδα, με την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας, συνεχίζει να απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή έννοια της καθολικής και ισότιμης πρόσβασης στην υγεία.

 

 

Αναδημοσίευση: instanews.gr

H αξία του να μάθουμε στα παιδιά να λένε «παρακαλώ», «ευχαριστώ» και «καλημέρα»

Η αξία του να λέμε «ευχαριστώ», του να φερόμαστε σε κάποιο άλλο άτομο με σεβασμό και το να θυμόμαστε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «παρακαλώ» όταν ζητάμε κάτι είναι ευγενικές πράξεις που αξίζει να διδάξουμε στα παιδιά.

Η διδασκαλία αυτών των συνηθειών στα παιδιά είναι ουσιαστική, έτσι σε καθημερινή βάση θα αποτελούν μονάχα καλό παράδειγμα και θα ενθαρρύνουν κοινωνικές συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερο σεβασμό, κάνοντας το αύριο καλύτερο για όλους μας.

Κι αυτό επειδή, είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι μικρότερες χειρονομίες μπορούν να γεμίσουν το σύμπαν με συναίσθημα. Σήμερα σας προσκαλούμε να σκεφτείτε περισσότερο πάνω σε αυτό.

Το να λέτε «ευχαριστώ», όπως και «καλημέρα» και «παρακαλώ», όταν ζητάτε κάτι είναι κάτι περισσότερο από μια πράξη ευγένειας.

Στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος να μάθετε στα παιδιά σας να σκέφτονται με πρωτότυπο τρόπο και να απομακρυνθούν από τον εγωκεντρισμό της πρώιμης παιδικής ηλικίας ώστε να αναγνωρίσουν τους άλλους ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει ήδη από την ηλικία των έξι.

Ας ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά.

 • • •

Η ηθική ανάπτυξη των παιδιών

Ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς όσον αφορά στην ηθική ανάπτυξη των παιδιών είναι αναμφισβήτητα ο Lawrence Kohlberg.

Συμφωνεί ότι υπάρχουν αμέτρητες διαφορές ανάμεσα στα παιδιά, ακόμα και ανάμεσα σε αδέλφια, όμως συνήθως τα παιδιά ακολουθούν το ίδιο σχήμα ανάπτυξης όσον αφορά στην επίγνωση, στο σεβασμό που δείχνουν στους άλλους και στην αναγνώρισή τους.

• Κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, μεταξύ δύο και πέντε ετών, τα παιδιά δρουν με βάση μόνο τις ανταμοιβές και τις τιμωρίες. Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να υπακούνε στους κανόνες που τους επιβάλλονται προκειμένου να κερδίσουν τη στοργή και να αποφύγουν την επίπληξη ή την τιμωρία.
• Το πέρασμα στη δεύτερη φάση της παιδικής ηλικίας σηματοδοτεί τη χρυσή εποχή. Σε ηλικία μεταξύ έξι και εννέα ετών, ο ατομικιστικός εγωκεντρισμός σταδιακά υποχωρεί.
• Όταν τα παιδιά φτάσουν στην ηλικία των οχτώ με δέκα, μπορούν να καταλάβουν την έννοια του κοινού καλού και ότι το να σέβονται τους άλλους έχει ως αποτέλεσμα να δέχονται και τα ίδια το σεβασμό των άλλων.
• Σε αυτή την ηλικία είναι συνηθισμένο να ενεργούν για να υπερασπιστούν τους φίλους και τα αδέλφια τους, αποκτώντας επίγνωση του ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από τον εαυτό τους.
• Σταδιακά φτάνουν στην εφηβική ηλικία με ένα είδος κριτικής «αυταρέσκειας», θεωρώντας ορισμένα πράγματα ως χαρακτηριζόμενα από έλλειψη σεβασμού ή ως άδικα.

Ευγενικές συμπεριφορές που κάνουν πιο εύκολη τη σύνδεση με τον κόσμο

Όταν κάποιος προσφέρει ένα δώρο σε ένα τετράχρονο παιδί, συνήθως ακούμε τους γονείς να λένε κάτι όπως «τι λέμε;». Τότε το παιδί, σχεδόν απρόθυμα ή σιγανά, απαντά: «ευχαριστώ».

• Δεν έχει σημασία πόσες φορές το επαναλαμβάνετε: θα έρθει μια στιγμή που όχι μόνο θα γίνει αυτόματο αλλά και τα παιδιά θα συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει.
• Όταν λένε «παρακαλώ» ζητώντας κάτι μέσα στη σχολική τάξη, ίσως διαπιστώσουν ότι οι συμμαθητές τους τούς το προσφέρουν με χαμόγελο. Από την άλλη όταν λένε «ευχαριστώ», το άλλο παιδί απαντά «παρακαλώ».
• Όλα τα παραπάνω καλλιεργούν ισχυρές συνδέσεις που βασίζονται σε θετικά συναισθήματα.
• Η μετάβαση από το να ευχαριστούν κάποιον από υποχρέωση στο να αποτελεί αυτό μια αυθόρμητη και πρόθυμη συμπεριφορά είναι μια θαυμάσια διαδικασία που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους.
• Οι θετικές χειρονομίες δημιουργούν ζεστασιά και, όταν συμπεριφερόμαστε στους άλλους με σεβασμό, τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα.

Η δύναμη της ανατροφής που χαρακτηρίζεται από σεβασμό

Αναμφισβήτητα έχετε ήδη ακούσει τον όρο «γονεϊκότητα χαρακτηριζόμενη από σεβασμό». Πρόκειται για μια έννοια που προέρχεται από τους συγγραφείς William Sears και John Bowlby.

• Αυτή η ενδιαφέρουσα ιδέα δίνει έμφαση στην ανάγκη ενίσχυσης της φυσικής προσαρμογής των παιδιών στο περιβάλλον τους, ενθαρρύνοντας την ενσυναίσθηση και τους συναισθηματικούς δεσμούς που θα τους επιτρέψουν να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο γύρω τους, τους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό τους.
• Η γονεϊκότητα που χαρακτηρίζεται από σεβασμό σημαίνει ότι ενθαρρύνει μια υγιή προσκόλληση ανάμεσα στο γονέα και το παιδί, η οποία περιλαμβάνει σωματική εγγύτητα, αγκαλιές, θετικά λόγια και συνεχιζόμενη επικοινωνία.
• Τα θετικά λόγια αποτελούν κλειδί σε αυτού του είδους ανάπτυξη.
• Για το λόγο αυτό θα πρέπει να προσπαθείτε να προάγετε την εκπαίδευση των παιδιών σας με βάση τη θετική ενίσχυση, να λέτε «παρακαλώ», να είστε υπομονετικοί και να σεβαστείτε τη σωστή στιγμή που τα παιδιά σας θα είναι έτοιμα να αποκτήσουν το συγκεκριμένο είδος γνώσης.
• Η γονεϊκότητα που χαρακτηρίζεται από σεβασμό υποστηρίζει ότι τα θετικά συναισθήματα έχουν περισσότερη δύναμη από τα αρνητικά. Ο εγκέφαλος αναζητά συνεχώς το είδος των ερεθισμάτων που θα βοηθήσουν το άτομο να μάθει να επιβιώνει και να προσαρμόζεται με τον καλύτερο τρόπο.

Όταν λοιπόν τα παιδιά σας μάθουν ότι το να λένε «καλημέρα», το να ζητούν κάτι λέγοντας «παρακαλώ» και το να ευχαριστούν τους άλλους εξασφαλίζει θετική ενίσχυση, δεν θα σταματήσουν ποτέ να το κάνουν.

Είναι κάτι που αξίζει να θυμάστε.

 

 

Αναδημοσίευση: themamagers.gr

Αποκάλυψη “βόμβα” από τα αρχεία του Επστάιν: Τα Μνημόνια δεν ήταν για τη «διάσωσή της Ελλάδας», αλλά για να σωθούν οι τράπεζες του Βορρά

Το καλοκαίρι του 2015 δεν ήταν απλώς μια δύσκολη περίοδος. Ήταν το σημείο μηδέν για μια χώρα που ένιωσε να χάνει την ανάσα της. Η Ελλάδα, εξουθενωμένη από χρόνια λιτότητας και κοινωνικής εξόντωσης, σύρθηκε σε αποφάσεις που δεν έπαιρνε η ίδια. Μια κοινωνία γονατισμένη βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα, ενώ η μοίρα της καθοριζόταν σε αίθουσες συνεδριάσεων μακριά από τους ανθρώπους της. Η Γερμανία είχε τον πρώτο λόγο και πρόσωπα όπως η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κρατούσαν στα χέρια τους τη ζωή και το μέλλον εκατομμυρίων πολιτών, επιβάλλοντας όρους που θύμιζαν περισσότερο επιτήρηση παρά συνεργασία.

 • • •

Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρο τον κόσμο καλλιεργούνταν ένα τοξικό αφήγημα. Οι Έλληνες παρουσιάζονταν ως ο εύκολος ένοχος: «τεμπέληδες», «διεφθαρμένοι», «ανεύθυνοι». Ένας λαός που –σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα– ζούσε πέρα από τις δυνατότητές του και τώρα έπρεπε να τιμωρηθεί. Αυτό το αφήγημα έγινε άλλοθι για πολιτικές που διέλυσαν μισθούς, συντάξεις, δομές υγείας και αξιοπρέπεια.

Όμως, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πίσω από κλειστές πόρτες και καλοφωτισμένα σαλόνια διεθνών φόρουμ, λεγόταν μια εντελώς διαφορετική αλήθεια. Μια αλήθεια ωμή, κυνική και βαθιά αποκαλυπτική. Τα emails που ήρθαν στο φως από τα αρχεία του Τζέφρι Επστάιν ανοίγουν ένα παράθυρο σε αυτό το παρασκήνιο. Και όσα αποκαλύπτουν σοκάρουν.

Σε αυτές τις επικοινωνίες, ο Νόαμ Τσόμσκι –ένας από τους πιο γνωστούς διανοητές και επικριτές της παγκόσμιας οικονομικής τάξης– μιλούσε με τρόπο που κανένας «θεσμικός» πολιτικός δεν τόλμησε ποτέ. Την εποχή εκείνη, ο Επστάιν θεωρούνταν από την ελίτ ένας πανίσχυρος παίκτης του χρηματοοικονομικού συστήματος, ένας άνθρωπος που είχε πρόσβαση στα άδυτα της εξουσίας. Και σε αυτόν ακριβώς ο Τσόμσκι περιέγραφε την ελληνική κρίση όχι ως αποτυχία ενός λαού, αλλά ως προσχεδιασμένη οικονομική παγίδα.

Πριν το όνομα του Επστάιν ταυτιστεί με την απόλυτη φρίκη, ήταν ο άνθρωπος που «άκουγε» τις αλήθειες που δεν έβγαιναν ποτέ προς τα έξω. Στα αρχεία του, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται ως κακοδιαχειριστής του εαυτού της, αλλά ως θύμα ενός συστήματος που έστησε ένα τέλειο έγκλημα με αριθμούς, δάνεια και μνημόνια. Σε μήνυμά του τον Ιούνιο του 2015, ο Τσόμσκι ήταν ξεκάθαρος: σχεδόν το σύνολο των χρημάτων που παρουσιάζονταν ως «στήριξη» προς την Ελλάδα κατευθυνόταν κατευθείαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Τράπεζες που είχαν πάρει τεράστια ρίσκα και τώρα απαιτούσαν να πληρωθούν στο ακέραιο, χρησιμοποιώντας τον ελληνικό λαό ως ενδιάμεσο.

Με απλά λόγια, οι Έλληνες πλήρωναν χρέη που δεν δημιούργησαν ποτέ. Τα δισεκατομμύρια που βαφτίστηκαν «διασώσεις» δεν μπήκαν στην πραγματική οικονομία, δεν έφτασαν στα νοσοκομεία, στα σχολεία ή στις μικρές επιχειρήσεις. Ήταν λογιστικά τεχνάσματα, σχεδιασμένα για να διασώσουν ένα τραπεζικό σύστημα που κινδύνευε. Ο Τσόμσκι χαρακτήριζε αυτά τα χρέη επαχθή και άδικα, επιμένοντας πως αντί για κοινωνική θυσία, θα έπρεπε να είχαν διαγραφεί ή να αναδιαρθρωθούν ουσιαστικά.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η στάση του ίδιου του Επστάιν. Μέσα από την ψυχρή λογική του κόσμου των δισεκατομμυρίων, περιέγραφε τα μνημόνια σαν ένα κακοστημένο θέατρο. Για εκείνον, τα χρήματα απλώς μετακινούνταν από τη μία τσέπη στην άλλη, ενώ η «λογιστική» άλλαζε ονομασίες για να φαίνονται όλα νόμιμα και αποδεκτά. Αν ο τόκος ήταν υψηλός, λεγόταν τοκογλυφία. Αν ήταν χαμηλός, βαφτιζόταν διάσωση. Στην ουσία, τίποτα δεν άλλαζε.

Για αυτή την ελίτ, ο ανθρώπινος πόνος ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια. Δεν είχε σημασία αν η ανεργία των νέων εκτοξευόταν, αν τα νοσοκομεία υπολειτουργούσαν ή αν μια ολόκληρη γενιά αναγκαζόταν να φύγει στο εξωτερικό. Το μόνο που μετρούσε ήταν να «βγαίνουν τα νούμερα» και να προστατεύονται τα συμφέροντα των ισχυρών.

Σήμερα, αυτές οι αποκαλύψεις λειτουργούν σαν καθρέφτης που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Οι περικοπές, η κοινωνική διάλυση, η απόγνωση και το μαζικό brain drain δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας φυσικής καταστροφής ή μιας αναπόφευκτης μοίρας. Ήταν το τίμημα ενός διεθνούς οικονομικού πλιάτσικου. Η Ελλάδα εγκλωβίστηκε σε έναν μηχανισμό που έστησαν τραπεζίτες και τεχνοκράτες, ενώ ο λαός στοχοποιήθηκε για να μη φανεί ποιοι πραγματικά κέρδισαν.

Οι αληθινοί «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι» δεν ήταν οι πολίτες που πάλευαν να επιβιώσουν, αλλά εκείνοι που, μακριά από τα βλέμματα, οργάνωσαν μια από τις μεγαλύτερες μεταφορές πλούτου στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Οι διάλογοι Τσόμσκι–Επστάιν δείχνουν πως η αλήθεια ήταν πάντα εκεί. Απλώς κανείς από τους ισχυρούς δεν ήθελε να την ακούσει.

Η Ελλάδα δεν κατέρρευσε από μόνη της.
Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε.
Και οι υπεύθυνοι για αυτή τη λεηλασία συνεχίζουν, μέχρι σήμερα, να διαχειρίζονται τον κόσμο από τα πολυτελή γραφεία τους, ενώ μια ολόκληρη γενιά προσπαθεί ακόμα να μαζέψει τα κομμάτια της.

 

 

Αναδημοσίευση: europost.gr

Συχνά καταθλιπτικοί οι χρήστες ChatGPT

Η καθημερινή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης συνδέεται
με ψυχολογικά συμπτώματα, αλλά η αιτιότητα δεν είναι σαφής

Σύμφωνα με διαδικτυακή έρευνα που δημοσιεύθηκε στο "JAMA Network Open" (2026), ενήλικες που χρησιμοποιούν καθημερινά γενετικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, όπως το ChatGPT, ανέφεραν συχνότερα συμπτώματα όπως κατάθλιψη, άγχος ή ευερεθιστότητα. Οι ειδικοί αξιολογούν διαφορετικά τα αποτελέσματα.

• • •

Η κοινωνική ζωή πολλών ανθρώπων έχει μεταφερθεί σταδιακά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντί να συναντώνται προσωπικά και να κάνουν δραστηριότητες μαζί, οι περισσότεροι, κυρίως νεότεροι χρήστες, μοιράζονται διαδικτυακά τις ατομικές τους δραστηριότητες.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι αυτό μπορεί να οδηγεί σε κατάθλιψη και άλλα ψυχολογικά προβλήματα, ιδιαίτερα σε ευάλωτες προσωπικότητες.

Στην περίπτωση του ChatGPT, οι προσωπικές επαφές ενδέχεται να αντικαθίστανται πλήρως από έναν ψηφιακό "φίλο", γεγονός που προβληματίζει τους ψυχολόγους, καθώς οι ζωντανές ανθρώπινες επαφές θεωρούνται σημαντικές για την ψυχική υγεία.

Μακροχρόνιες μελέτες δεν υπάρχουν ακόμη, δεδομένου ότι το ChatGPT είναι διαθέσιμο από το τέλος του 2022.

Πρώτες ενδείξεις μπορεί να δώσει το Civic Health and Institutions Project (CHIP-50), συνέχεια του αντίστοιχου έργου για τις επιπτώσεις της πανδημίας CoViD 19 στην ψυχική υγεία.

Στην 35η φάση του CHIP-50, οι 20.847 συμμετέχοντες ερωτήθηκαν και για τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης στο διαδίκτυο. Η μελέτη δεν είναι αντιπροσωπευτική, καθώς οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν διαδικτυακά.

Περισσότεροι από ένας στους δέκα ανέφεραν ότι χρησιμοποιούν καθημερινά την τεχνητή νοημοσύνη, κυρίως για ιδιωτικούς σκοπούς (81,1 %), λιγότερο για εργασία (48,0 %) και ακόμη λιγότερο για σχολικές ανάγκες (11,4 %).

Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν επίσης ερωτηματολόγια για κατάθλιψη (PHQ-9), γενικευμένο άγχος (GAD-2) και ευερεθιστότητα (BITe).

Ο Roy Perlis από το Massachusetts General Hospital ανέλυσε τις σχέσεις μεταξύ χρήσης ΚΙ και ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι χρησιμοποιούν συχνά την ΤΝ ανέφεραν περισσότερη κατάθλιψη, άγχος και ευερεθιστότητα. Η πιθανότητα για κατάθλιψη ήταν 1,29 φορές μεγαλύτερη (95 % διάστημα εμπιστοσύνης: 1,15–1,46), στατιστικά σημαντική.

Παρόμοιες σχέσεις υπήρχαν και για τα άλλα δύο συμπτώματα. Οι συσχετίσεις ήταν πιο έντονες σε ιδιωτική χρήση, σε νεότερους ανθρώπους, με χαμηλή εκπαίδευση και χαμηλό εισόδημα.

Ο David Ellis, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Bath, επισημαίνει ότι οι μελέτες τομής παρέχουν περιορισμένα στοιχεία και δεν μπορούν να αποδείξουν αιτιότητα.

Είναι πιθανό τα άτομα με κατάθλιψη να χρησιμοποιούν συχνότερα ΤΝ ή ότι ένας τρίτος παράγοντας, όπως η κοινωνική απομόνωση, εξηγεί και τα δύο φαινόμενα.

Ο David Harley, ειδικός στην κυβερνοψυχολογία, θεωρεί ότι η αιτιώδης σχέση είναι πλαστική, ενώ ενδιαφέρον είναι ότι πολλοί χρήστες ΚΙ δεν χρησιμοποιούν καθόλου τα κοινωνικά δίκτυα. 

Ταυτόχρονα, η ΤΝ μπορεί να έχει και θετικά αποτελέσματα για την ψυχική υγεία.

Το 2025, ψυχίατροι του Dartmouth-Hitchcock Medical Center παρουσίασαν τον "Therabot", ο οποίος σε τυχαία ελεγχόμενη μελέτη μείωσε τα συμπτώματα σε άτομα με βαριά κατάθλιψη.

 

 

Αναδημοσίευση: iatronet.gr

Πώς με τις συχνές δημοσκοπήσεις προωθούν τη ΝΔ

Όπως στα τέλη κάθε μήνα, ιδίως όταν έχει διάφορα προβλήματα η κυβέρνηση, κυρίως  δελτία ειδήσεων έχουν κατακλυστεί από γκάλοπ.

Σ' αυτά το βασικό είναι πως τα ποσοστά της ΝΔ δεν πέφτουν πολύ.

Μάλιστα σε ορισμένες δημοσκοπήσεις αυτόν τον μήνα τα ποσοστά αυτά είναι λίγο ανεβασμένα. Λες και υπήρξαν γεγονότα που πριμοδότησαν την κυβέρνηση.

Από κει και πέρα τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μιλάω για το ΠΑΣΟΚ που είναι τώρα και τον ΣΥΡΙΖΑ πριν την τελευταία του διάσπαση, μένουν γύρω  στα χαμηλά ποσοστά τους. Κάτι που προκαλεί εσωστρέφεια και στα δύο αυτά κόμματα. Βέβαια συντελεί και το ότι για τα ΜΜΕ, μόνο αυτή η εσωστρέφεια είναι η είδηση που προκαλούν τα δυο αυτά κόμματα.

Ας κάνουν χίλιες δυο προτάσεις και καταγγελίες. Ας αναδεικνύουν τοπικά και συλλογικά προβλήματα. Είδηση είναι μόνο αν πει κάποιος κάτι κατά του αρχηγού του ή ξεφύγει ο οποιοσδήποτε από την κομματική γραμμή.

Ανεβαίνουν σε ποσοστά αυτοί που λένε δεν τους απασχολούν οι δημοσκοπήσεις, η Πλεύση Ελευθερίας της κ Κωνσταντοπούλου και η Ελληνική Λύση του κ Βελόπουλου. Κι αυτό γιατί δεν μπορούν «να τους κρύψουν» όπως κάνουν με τ’ άλλα κόμματα. Τους ωφέλησε βέβαια και το «σιδηροδρομικό δυστύχημα – έγκλημα στα Τέμπη. Κι επειδή η μεν κ Κωνσταντοπούλου είναι συνήγορος συγγενών ο δε κ Βελόπουλος ανέδειξε πολλές πτυχες του δυστυχήματος. Γι’ αυτό δεν μπορούν να τους αγνοήσουν, αν θέλουν να μη τους λένε υποκειμενικούς. Βέβαια η κυβέρνηση και «τα παπαγαλάκια της» λένε πως η άνοδός τους οφείλετε μόνο η εκεί.

Έχουν δυναμική και τα κινήματα που δεν έχουν συγκροτηθεί ακόμη τουλάχιστον. Αυτά των κ.κ Καρυστιανού και Τσίπρα. Αυτό το γεγονός προκαλεί προσμονή στον κόσμο, μας λένε. Ενώ υπάρχει στασιμότητα για τον πρώην πρωθυπουργό που δεν βιάζεται ν ανακοινώσει τ’ οτιδήποτε. Κάνει την παρουσίαση του βιβλίου του ανά την Ελλάδα που όσοι τον παρακολουθούν αυτόματα, για τον Τύπο, είναι μέλη του μελλοντικού κόμματός του. Αλλά ο κόσμος που περιμένει αρχίζει να τον κουράζει η αναμονή.

Και η άπειρη, περί των πολιτικών, κ Καρυστιανου κάνει λάθη με απερίσκεπτες δηλώσεις. Που ουσιαστικά είναι αυτά που σκέφτεται όπως τα σκέφτεται. Ξεχνώντας ότι θα γίνει επιλογή και κοπτοραπτική από αυτά που λέει για να παιχτούν στα δελτία ειδήσεων. Με σκοπό την όποια μελλοντική της πολιτική κίνηση να την παρουσιάσουν όπως θέλουν. Είναι και αυτοί που παρουσιάζονται ως συνεργάτες της (ή παρ’ ολίγον συνεργάτες της) που αυτόκλητα την εκπροσωπούν, που λένε τις δικές τους απόψεις. Και στο τέλος τις χρεώνουν στην κ Καρυστιανού. Βέβαια μερικοί όντως μπορεί να την εκπροσωπούν,

Και τα άλλα τρια κόμματα του κοινοβουλίου που είναι κάτω του 3% και δεν ασχολείται κανείς μ’ αυτούς. Αντίθετα ασχολούνται με κόμματα εκτός Βουλής που δείχνουν ν’ ανεβαίνουν.

Βγάζοντας ένα νέο γκάλοπ για να ασχολούνται τα Μέσα, και να μας λένε ότι ο κόσμος με όλα αυτά. Αγνοώντας ή παραμερίζοντας τα όποια σκάνδαλα και τα προβλήματα των πολιτών αλλά προβάλλοντας τα όποια πεπραγμένα της Κυβέρνησης. Ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις σε έναν - δυο τηλεοπτικούς σταθμούς αλλά όχι σε όλες τις ενημερωτικές τους εκπομπές.

Ψεύδη και fake news

 

Τα ψέματα του Φλωρίδη στη συνέντευξη της περασμένης Παρασκευής 23/1 στο OPEN, αναδικνύει σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στη «Καθημερινή» της Πέμπτης 29 Ιανουαρίου ο Πάσχος Μανδραβέλης

• • •

Γράφαμε για τα fake news που χρησιμοποιεί κατά κόρον η κυβέρνηση, με πρώτο τον υπουργό Δικαιοσύνης. Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Γιώργος Φλωρίδης δεν περιορίζεται στα fake news. Εκστομίζει και χοντρά ψεύδη. Στη συνέντευξη που έδωσε την επομένη της αποκάλυψης του σκανδάλου για τη «νομοθεσία Ι.Χ.» περί συνεπιμέλειας των τέκνων, είπε ότι «στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής έγιναν τέσσερις συνεδριάσεις. (…) Στις συνεδριάσεις αυτές κλήθηκαν και κατέθεσαν και εκπρόσωποι αρμόδιων φορέων, που έχουν σχέση με το νομοσχέδιο….» (Open, 23.1.2026).

Μέχρι στιγμής βρισκόμαστε στην επικράτεια των fake news. Η μισή αλήθεια είναι ότι η επιτροπή συνεδρίασε τέσσερις φορές, αλλά δεν ήταν η αρμόδια για τη Δικαιοσύνη. Ηταν η Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων κι έτσι εκλήθησαν –όπως είναι λογικό– ο διοικητής της ΑΑΔΕ, ο πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου κ.ά., όσοι είχαν κάτι να πουν για τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ.

Δεν ξέρουμε αν ο κ. Γιώργος Πιτσιλής, ως δικηγόρος, γνωρίζει τα του οικογενειακού δικαίου. Αλλά ακόμη κι αν ήξερε δεν θα τα σχολίαζε, και γιατί δεν είναι της αρμοδιότητάς του, αλλά και μπορεί να μην ήξερε το σκανδαλώδες άρθρο 109, που στα μουλωχτά εμβόλισε ο κ. Φλωρίδης. Βέβαια –και αυτό είναι χοντρό!– στη σελίδα της διαβούλευσης opengov.gr το κατατεθέν νομοσχέδιο έχει 103 άρθρα. Το 109ο του κ. Φλωρίδη δεν ετέθη ποτέ προς διαβούλευση.

Εψεύσθη, λοιπόν, ο υπουργός λέγοντας επί λέξει ότι το ν/σ «κατατέθηκε από την αρχή στη Βουλή», εκτός εάν η κυβέρνηση άλλα νομοσχέδια δίνει προς διαβούλευση και άλλα καταθέτει στη Βουλή. Κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, πάντως, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Γεώργιος Νικητιάδης δυσφόρησε: «Διάφορες διατάξεις (…) ήρθαν πάλι την τελευταία στιγμή, χωρίς να έχουν περάσει από διαβούλευση. Είκοσι άρθρα διαφορετικά (…) άρθρα για τη Δικαιοσύνη, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν είναι νομοθέτηση και εκτιμώ ότι δεν σας τιμά, δεν τιμά κανέναν από εμάς» (Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων, 11.12.2025).

Το χοντρό ψεύδος του κ. Φλωρίδη στην ίδια συνέντευξη ήταν ότι είπε πως «σε όλη τη διάρκεια των συζητήσεων και στις επιτροπές και στην ολομέλεια δεν υπήρξε καμία ένσταση, καμία κριτική στη διάταξη αυτή». Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος, όμως, ήταν λάβρος στην ολομέλεια για το άρθρο 109: «Τι είναι αυτό, κυρίες και κύριοι της πλειοψηφίας; Ποιον θέλετε να εξυπηρετήσετε κατεπειγόντως στην τελευταία συνεδρίαση; (…) Τι σχέση έχει το άρθρο 109 με τη συζήτηση που διεξάγεται στο Κοινοβούλιο; Και πάλι ποιους θέλετε να εξυπηρετήσετε;» (18.12.2025).

Τώρα ξέρουμε…

Ηλικιωμένοι κάτοικοι της Τραπεζούντας: «Είμαστε Ρουμ, είμαστε Ρωμιοί, είμαστε Έλληνες»

Η αλήθεια για τους Έλληνες της Τουρκίας που δεν μπορεί πια να κρυφτεί

Μια απρόσμενη και βαθιά αποκαλυπτική στιγμή εκτυλίχθηκε στους δρόμους της Τραπεζούντας, κατά τη διάρκεια ρεπορτάζ του τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού Seçim Özel. Ο δημοσιογράφος, συνομιλώντας με περαστικούς σε πολυσύχναστο σημείο της πόλης, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια αλήθεια που δύσκολα χωρά στη σύγχρονη τουρκική αφήγηση.

• • •

Δύο ηλικιωμένοι κάτοικοι, χωρίς περιστροφές και χωρίς ίχνος δισταγμού, δήλωσαν μπροστά στην κάμερα ότι η καταγωγή τους είναι ελληνική. «Είμαστε Ρουμ, είμαστε Ρωμιοί. Δεν το αρνούμαστε. Είμαστε Έλληνες», είπε ο ένας, αφήνοντας τον δημοσιογράφο εμφανώς αιφνιδιασμένο. Η δήλωση αυτή, αυθόρμητη αλλά φορτισμένη ιστορικά, έφερε στην επιφάνεια μια πραγματικότητα που επί δεκαετίες παρέμενε στο περιθώριο ή καλυπτόταν από σιωπή.

Στην Τραπεζούντα και γενικότερα στον Πόντο, η ποντιακή ελληνική διάλεκτος εξακολουθεί να ακούγεται ακόμα και σήμερα. Χιλιάδες –ίσως και πολύ περισσότεροι– κάτοικοι της περιοχής τη μιλούν στην καθημερινότητά τους, διατηρώντας ζωντανά στοιχεία μιας ταυτότητας που επιβίωσε παρά τους διωγμούς, τις βίαιες αφομοιώσεις και τις ιστορικές ανατροπές.

Σύμφωνα με μελέτες και δημοσιεύματα, στην Τουρκία εξακολουθούν να υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις ελληνόφωνες ομάδες: ποντιακή, κρητική, μακεδονική και κυπριακή. Η σταδιακή δημόσια έκφραση αυτών των ομάδων αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς φωτίζει μια λιγότερο γνωστή, αλλά υπαρκτή, όψη της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας και θέτει υπό αμφισβήτηση τους εθνογενετικούς μύθους πάνω στους οποίους οικοδομήθηκε το κράτος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πραγματικότητα «ξεγλιστρά». Το 2019, δήμαρχος της Τραπεζούντας και στέλεχος του κυβερνώντος AKP είχε προκαλέσει αίσθηση όταν είπε σε γυναίκα της περιοχής ότι το τουρκικό κράτος «την έκανε μουσουλμάνα», παραδεχόμενος εμμέσως την ελληνική της καταγωγή. Η φράση εκείνη θεωρήθηκε από πολλούς γκάφα, ωστόσο για άλλους ήταν απλώς μια ακούσια ομολογία.

Τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κοινότητες στην ευρύτερη περιοχή που μιλούν ελληνικά, κυρίως την ποντιακή διάλεκτο. Παρότι οι άνθρωποι αυτοί δηλώνονται επίσημα ως μουσουλμάνοι, οι ρίζες τους βρίσκονται στην ιστορική ελληνορθόδοξη παρουσία του Πόντου, που υπήρξε για αιώνες μία από τις ισχυρότερες κοιτίδες του ελληνισμού.

Παράλληλα, οι συνεχείς αρχαιολογικές ανασκαφές, η αποκάλυψη βυζαντινών εκκλησιών, αρχαίων ελληνικών ναών, επιγραφών και αγαλμάτων ενισχύουν το αίσθημα ιστορικής συνέχειας. Για πολλούς, όλα αυτά τροφοδοτούν και μια υπόγεια ανασφάλεια στο τουρκικό αφήγημα, το αίσθημα του «προσωρινού ενοίκου» σε έναν τόπο με βαθιά ελληνικά ίχνη.

Δύο συμπεράσματα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολο να αγνοηθούν. Πρώτον, η Τουρκία παραμένει ένα πολυεθνοτικό κράτος, με πολλές κοινότητες των οποίων το πραγματικό μέγεθος δεν είναι γνωστό, καθώς ποτέ δεν υπήρξε πλήρης και διαφανής απογραφή. Και δεύτερον, η ιστορία δεν σβήνεται: όσο κι αν επιχειρήθηκε να αποσιωπηθεί, επιστρέφει μέσα από τη γλώσσα, τη μνήμη και τις αυθόρμητες δηλώσεις απλών ανθρώπων.

Η φλόγα της ταυτότητας που για δεκαετίες σιγόκαιγε στον Πόντο φαίνεται πως δεν έχει σβήσει. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να μείνει κρυφή.

 

 

Αναδημοσίευση: europost.gr