Το «μυστικό των Βεδουίνων»: Γιατί λιγότερα ρούχα το καλοκαίρι σημαίνει… περισσότερη ζέστη

Η επιστήμη πίσω από την καλοκαιρινή ντουλάπα: Πώς τα κατάλληλα υφάσματα, τα μακριά μανίκια και η σωστή επιλογή των χρωμάτων λειτουργούν ως το απόλυτο φυσικό κλιματιστικό.

Η αλλαγή σεζόν στα ρούχα το καλοκαίρι, εξυπηρετεί και μια άλλη διάσταση. Τους θερμούς μήνες, η επιλογή των ρούχων δεν είναι μόνο ζήτημα στυλ, αλλά και μια σοφή κίνηση για να παραμείνουμε δροσεροί και προστατευμένοι από τον ήλιο.

Αν και η πρώτη μας αντίδραση στη ζέστη είναι να φορέσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα ρούχα (π.χ. σορτς και τιραντάκια), η επιστήμη και η παράδοση των λαών που ζουν σε ερήμους και πολύ θερμά κλίματα δείχνουν ότι η σωστή κάλυψη είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

Ας δούμε αναλυτικά τι πρέπει να προτιμάμε:

• • •

Τα ιδανικά υφάσματα

Όταν επιλέγετε ρούχα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κοιτάτε στην ετικέτα είναι η σύνθεση. Χρειαζόμαστε υφάσματα που «αναπνέουν», επιτρέπουν στον αέρα να κυκλοφορεί και απομακρύνουν τον ιδρώτα.

• Λινό (Linen): Ο βασιλιάς του καλοκαιριού. Λόγω της χαλαρής ύφανσής του, επιτρέπει στη θερμότητα του σώματος να δραπετεύσει. Το γεγονός ότι τσαλακώνει εύκολα είναι απλώς η απόδειξη της φυσικότητας και της αυθεντικότητάς του.
• Βαμβάκι (Cotton): Κλασικό, απαλό και εξαιρετικά απορροφητικό. Προτιμήστε το ελαφρύ βαμβάκι (όπως το σατέν βαμβάκι ή το φίνο βουάλ) για τις πολύ ζεστές ημέρες.
• Μετάξι (Silk): Ένα φυσικό, πανέμορφο ύφασμα που προσαρμόζεται στη θερμοκρασία του σώματος, διατηρώντας σας δροσερούς.
• Tencel / Modal / Rayon: Πρόκειται για ημι-συνθετικά υφάσματα από φυτικές ίνες (κυτταρίνη ξύλου). Είναι απίστευτα απαλά, «πέφτουν» όμορφα στο σώμα και δίνουν μια αίσθηση δροσιάς σαν μετάξι, ενώ είναι πιο οικονομικά.

Τι να αποφεύγετε: Οτιδήποτε 100% συνθετικό, όπως ο πολυεστέρας (polyester), το νάιλον (nylon) και το ακρυλικό. Αυτά τα υφάσματα παγιδεύουν τη θερμότητα και τον ιδρώτα, δημιουργώντας μια αίσθηση «θερμοκηπίου» στο δέρμα σας.

 

Μακριά ή κοντά ρούχα;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα: Μακριά, αλλά αέρινα (oversized).

Τα μακριά και φαρδιά ρούχα λειτουργούν σαν ένα φυσικό κλιματιστικό. Δημιουργούν ένα στρώμα αέρα ανάμεσα στο ύφασμα και το δέρμα σας, το οποίο λειτουργεί ως μόνωση ενάντια στη ζέστη του περιβάλλοντος. Παράλληλα, προστατεύουν το δέρμα από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία και το έγκαυμα.

• Για τις γυναίκες: Μακριά καφτάνια, μάξι αέρινα φορέματα, παντελόνες-ζιπ κιλότ και oversized λινά πουκάμισα.
• Για τους άνδρες: Λινά πουκάμισα με γυρισμένα μανίκια (προσφέρουν καλύτερη κυκλοφορία αέρα από ένα στενό t-shirt) και άνετα chinos ή λινά παντελόνια.

 

Η μάχη των χρωμάτων: Σκούρα vs. Ανοιχτά

Εδώ υπάρχει ένας μικρός μύθος και μια επιστημονική αλήθεια.

• Τα ανοιχτά χρώματα (λευκό, μπεζ, παστέλ): Αντανακλούν τη θερμότητα του ήλιου, οπότε αν είστε κάτω από τον ήλιο, σας κρατούν πιο δροσερούς. Ωστόσο, το λευκό χρώμα επιτρέπει σε μεγαλύτερο ποσοστό UV ακτινοβολίας να περάσει και να φτάσει στο δέρμα σας.
• Τα σκούρα χρώματα (μαύρο, ναυτικό μπλε, βαθύ κόκκινο): Απορροφούν τη θερμότητα του ήλιου, αλλά απορροφούν επίσης και τη θερμότητα που εκπέμπει το ίδιο μας το σώμα, ενώ προσφέρουν πολύ υψηλότερη προστασία από τις ακτίνες UV (λειτουργούν σαν καλύτερη ομπρέλα).

Το μυστικό των Βεδουίνων: Οι νομάδες της ερήμου φορούν συχνά μαύρα, αλλά πολύ φαρδιά ρούχα. Η ζέστη που απορροφά το μαύρο ύφασμα δημιουργεί ένα εσωτερικό ρεύμα αέρα (λόγω της χαλαρής γραμμής) που δροσίζει το σώμα.

Υπάρχει χρυσή τομή; Και όμως υπάρχει. Αν πρόκειται να περπατήσετε πολλή ώρα στον ήλιο, επιλέξτε ανοιχτόχρωμα, φαρδιά ρούχα (για να μην «ανάψετε»). Αν θέλετε μέγιστη προστασία από την ακτινοβολία, επιλέξτε ρούχα με πυκνή ύφανση σε πιο έντονα ή σκούρα χρώματα.

 

Κάντε το τεστ του φωτός

Για να δείτε αν ένα ρούχο σας προστατεύει από τον ήλιο, σηκώστε το μπροστά από μια λάμπα. Αν το φως περνάει εύκολα ανάμεσα από τις ίνες και βλέπετε ξεκάθαρα μέσα από αυτό, τότε οι ακτίνες του ήλιου θα το διαπεράσουν εξίσου εύκολα. Προτιμήστε υφάσματα με πυκνή αλλά ελαφριά πλέξη.

 

 

Αναδημοσίευση: in.gr

Στεγαστική κρίση: Στους χειρότερους της Ευρώπης η Ελλάδα - Τί μέτρα προωθεί η Ισπανία

Η στεγαστική κρίση στην Ευρώπη επιδεινώνεται με πόλεις όπως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη να αντιμετωπίζουν αυξήσεις στις τιμές αγοράς και ενοικίασης

• • •

Η στέγαση έχει καταστεί ένα από τα κυριότερα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, με ιδιαίτερα αξιοσημείωτο αντίκτυπο σε χώρες όπως η Ισπανία και σε πόλεις όπως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το κόστος στέγασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αποτελεί μη βιώσιμο βάρος για πολλές οικογένειες.

Στις μεγάλες πόλεις του μπλοκ, το 10,6% των νοικοκυριών ξοδεύουν πάνω από το 40% του εισοδήματός τους για ενοίκιο, ενώ στις αγροτικές περιοχές το ποσοστό αυτό πέφτει στο 7%. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, πάνω από το 31% των αστικών νοικοκυριών ξεπερνούν αυτό το όριο. Είναι η χώρα με τη χειρότερη κατάσταση. Στο πλαίσιο αυτό, η αύξηση των τιμών, η έλλειψη προσφοράς και η αύξηση των τουριστικών ενοικίων δυσχεραίνουν την πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγαση, ιδίως για τους νέους.

 

Αύξηση των τιμών: Ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο με σημαντικό αντίκτυπο στην Ισπανία

Μεταξύ 2015 και 2023, οι τιμές των κατοικιών στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 48% κατά μέσο όρο, με σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των χωρών. Η Ουγγαρία ηγείται της κατάταξης με αύξηση 173%, ενώ η Φινλανδία κατέγραψε μόλις 5%.

Στην Ισπανία, η αύξηση των τιμών ήταν αξιοσημείωτη. Σύμφωνα με τον Κίκε Βιγιαλόμπος, εκπρόσωπο για τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τη στέγαση της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γειτονιάς της Μαδρίτης, "μέσα σε ένα μόλις χρόνο οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν κατά 20% όσον αφορά την αγορά και κατά 15,4% όσον αφορά το ενοίκιο". Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό σε μεγάλες πόλεις όπως η Μαδρίτη, η Βαρκελώνη και η Βαλένθια, όπου η δημογραφική πίεση και ο τουρισμός επιδεινώνουν την κατάσταση.

Στο κέντρο της Μαδρίτης "σημειώθηκε αύξηση των ενοικίων κατά 21% μέσα σε ένα χρόνο, με τις τιμές να πέφτουν σπάνια κάτω από τα 2.000 ευρώ το μήνα. Σε δήμους της μητροπολιτικής περιοχής, ζητούνται ενοίκια 1.200 έως 1.500 ευρώ για ακίνητα τριών υπνοδωματίων", προσθέτει ο Βιγιαλόμπος.

Στη Βαρκελώνη, η εικόνα είναι παρόμοια, με την έκρηξη των τουριστικών διαμερισμάτων να αποτελεί βασικό παράγοντα. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα ενοίκια στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 18% μεταξύ 2010 και 2022, εν μέρει λόγω της αύξησης των βραχυχρόνιων μισθώσεων, οι οποίες μειώνουν την προσφορά για τους μόνιμους κατοίκους.

 

Οι νέοι πλήττονται περισσότερο

Η πρόσβαση στη στέγαση αποτελεί ιδιαίτερα μεγάλο εμπόδιο για τους νέους Ευρωπαίους, οι οποίοι εγκαταλείπουν το πατρικό σπίτι σε ηλικία 26,3 ετών κατά μέσο όρο. Στην Ισπανία, η ηλικία αυτή ανέρχεται στα 30 έτη, η δεύτερη υψηλότερη στην ΕΕ, πίσω μόνο από την Κροατία (31,8 έτη).

"Η στέγαση εξηγεί το 70% της ανισότητας σε αυτή τη χώρα", λέει ο Βίκτορ Καμίνο,** βουλευτής του PSOE στο Κογκρέσο. "Χιλιάδες νέοι άνθρωποι πληρώνουν έως και το 70% του μισθού τους σε ενοίκιο ή σε αγορά, η οποία είναι ένας λαβύρινθος". Στη Μαδρίτη, το ποσοστό χειραφέτησης των νέων είναι το χαμηλότερο που έχει καταγραφεί ποτέ, με λιγότερο από το 15% να έχει επιτύχει την ανεξαρτησία, σύμφωνα με τον Βιγιαλόμπος.

Η Πάουλα ντε λας Χέρας, βουλευτής του PP στη Συνέλευση της Μαδρίτης και εκπρόσωπος για θέματα στέγασης, αναγνωρίζει τη δυσκολία: "Οι νέοι περνούν δύσκολες στιγμές στην ισπανική οικονομία τα τελευταία δέκα χρόνια".

"Έχουν μικρή δυνατότητα αποταμίευσης, οι μισθοί δεν αυξάνονται". Για την πρόσβαση σε κατοικία απαιτείται ένα αρχικό μαξιλάρι μεταξύ 20.000 και 40.000 ευρώ, το οποίο είναι ανέφικτο για πολλούς.

 

Πολιτικές απαντήσεις: Μεταξύ ρύθμισης και προσφοράς

Η ΕΕ έχει λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Το 2021, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο αναγνωρίζει την επαρκή στέγαση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.

Τον Ιούλιο του 2024, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ανακοίνωσε ότι η στέγαση θα αποτελέσει προτεραιότητα, με τη δημιουργία ειδικού επιτρόπου για τον τομέα αυτό. Τον Δεκέμβριο του 2024, συστάθηκε ειδική επιτροπή για να προτείνει λύσεις εντός ενός έτους.

 

Στην Ισπανία, οι πολιτικές θέσεις αποκλίνουν

Η κεντρική κυβέρνηση, με επικεφαλής το PSOE, έχει δεσμευτεί για τον νόμο περί στέγασης, ο οποίος περιλαμβάνει μέτρα όπως τα ανώτατα όρια ενοικίων σε περιοχές με προβλήματα. "Στην Καταλονία, τα ενοίκια έχουν μειωθεί από 3% σε 5%", λέει ο Καμίνο, ο οποίος επικρίνει κοινότητες όπως η Μαδρίτη που δεν τον εφαρμόζουν: "Εδώ οι τιμές έχουν αυξηθεί κατά 14%.

Από την πλευρά του, η ντε λας Χέρας υπερασπίζεται τη στρατηγική της Κοινότητας της Μαδρίτης: "Εμείς δεν εφαρμόζουμε τις πιεσμένες ζώνες. Στη Βαρκελώνη υπήρξε μια ελάχιστη πτώση των ενοικίων, αλλά τώρα βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα". Η κυβέρνηση της Μαδρίτης προωθεί το Περιφερειακό Σύμφωνο Στέγασης, με πρωτοβουλίες όπως το σχέδιο Vive, το οποίο έχει ήδη παραδώσει 3.300 κατοικίες, και το πρόγραμμα My First Home, το οποίο προσφέρει εγγυήσεις στους νέους.

Από την κοινωνία των πολιτών, ο Βιγιαλόμπος ζητά ένα δημόσιο στεγαστικό απόθεμα που να φτάνει το 9% του συνόλου, σε σύγκριση με το σημερινό 1% στη Μαδρίτη. "Πρέπει να επενδύσουμε μεταξύ 2% και 3% του ΑΕΠ", λέει, υποστηρίζοντας επίσης τη φορολόγηση των κενών κατοικιών και την απαγόρευση των εξώσεων χωρίς εναλλακτικές λύσεις στέγασης. "Η λύση για τη στέγαση είναι ένα πολύπλευρο πρόβλημα", τονίζει, επιμένοντας στην ανάγκη να συνδυαστούν η ρύθμιση, η κατασκευή και η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

 

Μια κοινή πρόκληση

Η στεγαστική κρίση υπερβαίνει τα σύνορα. Σε πρωτεύουσες όπως το Ταλίν (Εσθονία) και η Βουδαπέστη (Ουγγαρία), οι τιμές έχουν επίσης εκτοξευθεί, αντανακλώντας ένα διαρθρωτικό πρόβλημα στην ΕΕ .

Ενώ τα ευρωπαϊκά και εθνικά θεσμικά όργανα αναζητούν απαντήσεις, εκατομμύρια πολίτες, ιδίως νέοι, αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον υπό το βάρος μιας ανεξέλεγκτης αγοράς κατοικίας. Σύμφωνα με τα λόγια του Καμίνο, "δεν μπορούμε να επιτρέψουμε μια κοινωνία διαιρεμένη μεταξύ πλούσιων πολυκατοικούντων και φτωχών ενοικιαστών". Η λύση, συμφωνούν όλοι, απαιτεί πολιτική βούληση και συντονισμένη δράση.

 

 

Αναδημοσίευση: gr.euronews.com

Συμπεριφορές ανθρώπων που φαίνονται ευγενικοί, αλλά κρύβουν κακία μέσα τους

Όλοι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που δείχνουν ευγενικοί, ζεστοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν — όμως κάτι, βαθιά μέσα μας, μας λέει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό το φαινόμενο «συγκαλυμμένη εχθρότητα»: όταν κάποιος κρύβει τις πραγματικές του προθέσεις πίσω από κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν φωνάζουν, δεν προσβάλλουν και δεν δείχνουν ευθέως κακία, αλλά χειραγωγούν με πιο ήσυχους, υπολογισμένους τρόπους. Το χαμόγελο και η καλοσύνη τους είναι, συχνά, απλώς μια μάσκα.

Παρακάτω, σημάδια που δείχνουν πότε η «ευγένεια» κάποιου είναι απλώς επιφανειακή:

• • •

Χρησιμοποιούν την καλοσύνη σαν όπλο

Οι «ψευδοευγενικοί» άνθρωποι κάνουν καλές πράξεις, αλλά όχι από ανιδιοτέλεια.

Προσφέρουν βοήθεια, δώρα ή κομπλιμέντα για να δημιουργήσουν χρέος.

Αν δεν ανταποδώσεις με τον τρόπο που περιμένουν, θα σου θυμίσουν όλα όσα έκαναν για σένα — με υπονοούμενα περί «αχαριστίας».

 

Δίνουν κομπλιμέντα που υπονομεύουν

Τα λόγια τους μοιάζουν κολακευτικά, αλλά υποσκάπτουν διακριτικά την αυτοπεποίθησή σου.

Φράσεις όπως «Φαίνεσαι υπέροχη σήμερα — πολύ καλύτερα από συνήθως» ή «Δεν περίμενα να τα καταφέρεις τόσο καλά» κρύβουν μια δόση δηλητηρίου κάτω από τη γοητεία τους.

 

Κουτσομπολεύουν με πρόσχημα την ανησυχία

Μπορεί να λένε ότι «μοιράζονται κάτι επειδή ανησυχούν», αλλά στην πραγματικότητα διαδίδουν πληροφορίες για να ελέγχουν αφηγήσεις και να φαίνονται «ενημερωμένοι».

Αυτή η ψεύτικη συμπόνια τους δίνει ισχύ και τους κρατά στο κέντρο της προσοχής.

 

Είναι γλυκοί δημόσια, ψυχροί ιδιωτικά

Μπροστά σε κόσμο, χαμογελούν και δείχνουν φιλικοί· πίσω από κλειστές πόρτες, όμως, γίνονται σκληροί, ειρωνικοί ή απαξιωτικοί.

Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει με το πώς νιώθουν για σένα — αλλά με το πώς θέλουν να φαίνονται στους άλλους.

 

Ζητούν «συγγνώμη» χωρίς να ζητούν

«Λυπάμαι που ένιωσες έτσι» — μια φράση που δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη.

Αυτό το είδος «μη απολογίας» χρησιμοποιείται για να διατηρήσουν την εικόνα του ευγενικού ανθρώπου, ενώ στην ουσία σου ρίχνουν το φταίξιμο για τη δική τους συμπεριφορά.

 

Κρίνουν με το πρόσχημα της φροντίδας

«Στο λέω γιατί σε νοιάζομαι» ή «Απλώς θέλω να σε βοηθήσω να βελτιωθείς» — και μετά ακολουθεί μια καταιγίδα κριτικής.

Η χρήσιμη συμβουλή γίνεται εργαλείο ελέγχου και ανωτερότητας.

Οι γνήσιες συμβουλές σε ενδυναμώνουν, οι χειριστικές σε πληγώνουν ενώ υποτίθεται πως σε «προστατεύουν».

 

 Συμπέρασμα

Η ευγένεια είναι πολύτιμη — αλλά μόνο όταν είναι αληθινή.
Η ψεύτικη καλοσύνη φθείρει και μπερδεύει, γιατί φορά τη μάσκα της συμπόνιας για να κρύψει την ανάγκη για έλεγχο.
Αν νιώθεις συχνά «μικρότερος» κοντά σε κάποιον που δείχνει υπερβολικά καλός, άκου το ένστικτό σου — πιθανότατα δεν κάνει λάθος.

 

 

Αναδημοσίευση: ourlife.gr

Ποια φρούτα ενυδατώνουν περισσότερο

Πέρα από το νερό, ορισμένα φρούτα μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην ενυδάτωση του οργανισμού, ειδικά κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες

• • •

πως ήδη γνωρίζουμε, η σωστή ενυδάτωση είναι απαραίτητη για την καλή υγεία. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους συνιστάται η κατανάλωση περίπου 1 έως 1,5 λίτρου νερού ημερησίως. Σε περιόδους έντονης ζέστης, οι ανάγκες αυξάνονται ακόμη περισσότερο.

Αν και τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το νερό, τα φρέσκα φρούτα αποτελούν εξαιρετικό σύμμαχο, καθώς περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού, ενώ παράλληλα προσφέρουν φυτικές ίνες, βιταμίνες και αντιοξειδωτικά.

Η κατανάλωση ολόκληρων φρούτων θεωρείται προτιμότερη από τους χυμούς, καθώς διατηρούνται οι φυτικές ίνες που προσφέρουν μεγαλύτερο κορεσμό και καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα. Ωστόσο, οι φυσικοί χυμοί, τα smoothies και τα smoothie bowls παραμένουν δροσιστικές και θρεπτικές επιλογές, αρκεί να παρασκευάζονται χωρίς πρόσθετη ζάχαρη.

 

Τα πιο ενυδατικά φρούτα

Καρπούζι: Με περιεκτικότητα σε νερό που φτάνει το 92%, το καρπούζι είναι ίσως το πιο δροσιστικό φρούτο του καλοκαιριού. Παράλληλα, περιέχει αντιοξειδωτικά που συμβάλλουν στην προστασία των κυττάρων και στην απομάκρυνση των τοξινών.

Φράουλα: Οι φράουλες αποτελούνται κατά περίπου 91% από νερό. Επιπλέον, είναι πλούσιες σε βιταμίνη C και φυτικές ίνες.

Πεπόνι: Ανάλογα με την ποικιλία του, το πεπόνι περιέχει 90% έως 92% νερό. Παράλληλα, αποτελεί εξαιρετική πηγή βιταμινών Α και C, καθώς και καλίου.

Ντομάτα: Παρότι συνήθως θεωρείται λαχανικό, η ντομάτα είναι στην πραγματικότητα φρούτο. Περίπου το 95% του βάρους της αποτελείται από νερό, γεγονός που την καθιστά εξαιρετικά ενυδατική.

Λεμόνι: Το λεμόνι περιέχει περίπου 88% νερό. Αν και δεν βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, καταναλώνεται συχνά σε νερό ή δροσιστικά ροφήματα, συμβάλλοντας έτσι στην ενυδάτωση,

Γκρέιπφρουτ: Με περιεκτικότητα σε νερό που αγγίζει το 89,8%, το γκρέιπφρουτ θεωρείται ιδιαίτερα ενυδατικό. Παράλληλα, είναι πλούσιο σε βιταμίνη C, συμβάλλοντας στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και στη διατήρηση υγιούς επιδερμίδας.

Παπάγια: Η παπάγια αποτελείται κατά περίπου 88% από νερό. Οι φυτικές της ίνες βοηθούν την πέψη και προσφέρουν αίσθημα κορεσμού, ενώ περιέχει σημαντικές ποσότητες βιταμίνης C και καλίου.

Ροδάκινο: Τα ροδάκινα είναι ζουμερά και γλυκά φρούτα που αποτελούνται κατά περίπου 89% από νερό, συμβάλλοντας σημαντικά στην ενυδάτωση.

Καραμπόλα (Star Fruit): Η καραμπόλα, γνωστή και ως «αστερόφρουτο», περιέχει από 91% έως 94% νερό. Ωστόσο, περιέχει επίσης υψηλές ποσότητες οξαλικού οξέος, γι’ αυτό άτομα με προβλήματα στα νεφρά θα πρέπει να είναι προσεκτικά στην κατανάλωσή της.

Συμπέρασμα:  Αν θέλετε να παραμείνετε καλά ενυδατωμένοι το καλοκαίρι, προτιμήστε φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό όπως καρπούζι, πεπόνι, φράουλες και ντομάτες, χωρίς φυσικά να παραμελείτε την καθημερινή κατανάλωση νερού.

 

 

Αναδημοσίευση: womenonly.skai.gr

Πόσο επηρέασαν την ζωή του μέσου Έλληνα τα capital controls τον Ιούλιο του 2015

Στις 28 Ιουνίου 2015, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ανακοίνωσε τραπεζική αργία και την επιβολή capital controls, στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές από τη Δευτέρα 29 Ιουνίου, ενώ οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν ανάληψη έως 60 ευρώ την ημέρα από τα ΑΤΜ. Παράλληλα, επιβλήθηκαν περιορισμοί στις μεταφορές κεφαλαίων προς το εξωτερικό, με στόχο να ανακοπεί η μαζική εκροή καταθέσεων και να προστατευθεί η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.

Η απόφαση ήρθε μετά την αδυναμία συμφωνίας με τους δανειστές για την ολοκλήρωση του τότε προγράμματος στήριξης και ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν αύξησε περαιτέρω τον έκτακτο μηχανισμό ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες. Η κυβέρνηση παρουσίασε το μέτρο ως αναγκαία άμυνα απέναντι στον κίνδυνο ανεξέλεγκτης φυγής καταθέσεων.

Για εκατομμύρια πολίτες, η εικόνα των ουρών έξω από τα ΑΤΜ, η αγωνία για διαθέσιμα μετρητά και οι δυσκολίες στις πληρωμές έγιναν η πιο άμεση εμπειρία εκείνης της περιόδου. Οι τράπεζες άνοιξαν ξανά στις 20 Ιουλίου 2015, όμως οι περιορισμοί στις συναλλαγές παρέμειναν, με σταδιακές χαλαρώσεις, έως την πλήρη άρση τους την 1η Σεπτεμβρίου 2019.

Τα capital controls έμειναν ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ελληνικής κρίσης χρέους και επηράσαν ιδιαίτερα την ψυχολογία των πολιτών.

Έτσι περιγράφετε το γεγονός στα περισσότερα ΜΜΕ.

Αλλά ας δούμε πως το έζησα εγώ,

Με το που ανακοινώθηκε το απόγευμα της Κυριακής 28 Ιουνίου, όπως όλοι οι Έλληνες, τρόμαξα. «Θα μείνω χωρίς λεφτά στην τσέπη».

Κι έβγαλα το πρώτο 60αρι το βράδυ της ίδιας ημέρα. Που ήδη υπήρχε μεγάλη ουρά έξω από την συστημική τράπεζα που υπάρχει ΑΤΜ

Η ουρά υπήρχε και την επόμενη το πρωί που ξαναέβγαλα 60€. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα πως αν έβγαζα 60€ την ημέρα θα είχα 420€ το Σάββατο (για να κάνω τα καθημερινά - προσωπικά μου έξοδα, που σπάνια θα είναι 50€ κι ακόμη πιο σπάνια παραπάνω),

Και αφού σκέφτηκα πως μπορώ «να ψωνίζω» και με κάρτα, (πιστωτική ή χρωστική) δεν ξαναπήγα να πάρω 60αρι, ως να φτάσουν σχεδόν στο τέλος τα χρήματά μου.

Είδα πως μάλλον κάπως έτσι άρχισαν να σκέφτονται κι άλλοι γιατί ο κόσμος που περίμενε στο ΑΤΜ συνεχώς και μειωνόταν. Εδώ πρέπει να προσθέσω πως τραπεζικές κινήσεις μπορούσε να κάνεις εκτός μέσω της κάρτας στο ΑΤΜ ή μέσω WEB banging

Έτσι η κανονικότητα επανήλθε, για τους τίμιους, παρά τα capital control.

Τα επόμενα χρόνια, όπως και χθες, πολλοί μιλάνε στο διαδίκτυο για «το κακό που τους έκανε ο τότε ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ακόμη πλήρης. Ήταν και η Ζωή Κωνσταντοπύλου και ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ακόμη.

Να δεχτώ πως ίσως να μη μπόρεσαν να πάρουν κάποιοι χρήματα το απόγευμα της Κυριακής, έστω  και της Δευτέρας. Αλλά για τον απλό κόσμο δεν υπήρξε πρόβλημα. Πόσοι χρειάζονται, ακόμη και με τη σημερινή ακρίβεια, 1800€ τον μήνα μετρητά; Αν υπήρχαν στους λογαριασμούς. Που σίγουρα υπήρχαν σε περισσότερους από σήμερα

Ούτε για τους περισσότερους επιχειρηματίες, μια που μπορούσαν να κάνουν τις συναλλαγές τους ηλεκτρονικά. Αρκεί να ήταν εντός Ελλάδας και φυσικά νόμιμες.

Διακινούνται όμως, δηλαδή πως «μας δυσκόλεψε το capital control». Και δεν ξέρω πως πρέπει να χαρακτηρίσω κάποιους, που πιστεύουν αμάσητα ότι ακούνε. Και δεν έχουν μνήμη να δούνε αν αυτά που τους λένε είναι πραγματικά γεγονότα. Ούτε προσπαθούν να θυμηθούν το τι έζησαν.

 

 

Πηγή: newsbeast.gr

Δημοσκοπήσεις Vs Δημοκρατία

Τον ρόλο της πληθώρας των δημοσκοπήσων που «βγαίνουν», ενώ δεν έχουμε σύντομα εκλογές, διατύπωσε ο Κώστας Βαξεβάνης στο «Documento» της Κυριακής 21 Ιουνίου. Στο πρωτοσέλιδο άρθρο του με τον ίδιο τίτλο.

• • •

Αν χρησιμοποιήσουμε το κλισέ των δημοσκόπων ότι «η δημοσκόπηση είναι η φωτογραφία της στιγμής», τότε χαριτολογώντας πρέπει να πούμε ότι είναι τυχεροί γιατί έχουµε περάσει στην ψηφιακή εποχή. ∆ιαφορετικά θα είχαν φαλιρίσει µε τόσες εμφανίσεις φιλµ και εκτυπώσεις.

Εδώ και καιρό, αν και δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, γίνονται από τρεις έως τέσσερις δημοσκοπήσεις την εβδομάδα. Αυτές τις πραγματοποιούν δέκα από τις περίπου 70 δημοκοπικές εταιρείες που έχουν δηλωθεί στα µητρώα του ΕΣΡ.

Από επιχειρηµατικής-οικονοµικής πλευράς, τηλεοπτικοί σταθµοί, εφηµερίδες και σάιτ πληρώνουν αυτές τις εταιρείες για να παράγουν µε βιοµηχανικό ρυθµό πολιτικές σφυγµοµετρήσεις της κοινής γνώµης.

Απ’ όσο µπορώ να ξέρω (και να καταλάβει και ο µη εξειδικευµένος γνώστης) η αθρόα διενέργεια δηµοσκοπήσεων δεν προσφέρει σε τηλεθέαση, αναγνωσιµότητα και έσοδα. Άλλωστε µετά τη δημοσίευση κάποιας δηµοσκόπησης, αυτή αναπαράγεται σε όλα τα µέσα ενηµέρωσης, οπότε δεν υπάρχει η πιθανή «αποκλειστικότητα» που θα οδηγούσε (µε ενδιαφέρον ή έσοδα) στο συγκεκριµένο Μέσο που είναι ο εντολέας.

Από την εποχή του Τζορτζ Γκάλοπ και την πρώτη δηµοσκόπηση (έγινε το 1932 και καθιερώθηκε ο όρος γκάλοπ προτού ονοµαστεί δηµοσκόπηση) υπάρχουν δύο θέµατα που συνοδεύουν την πρόβλεψη.

Το ένα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις είναι έγκυρες και ακριβείς. Οι διαµένοντες σε αυτήν τη χώρα γνωρίζουν καλά ότι οι προβλέψεις είναι επισφαλείς, ακόµη κι αν πιστέψουµε πως τηρούνται όλοι οι επιστηµονικοί και δεοντολογικοί κανόνες.

Το δεύτερο θέµα, το οποίο εκ των πραγµάτων σχετίζεται µε το πρώτο, είναι το ερώτηµα της κότας. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στην περίπτωση της ελληνικής πραγµατικότητας το ερώτηµα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν την κοινή γνώµη ή τη διαµορφώνουν µέσα από το φερόµενο ως αποτέλεσµα. 

Το 1938 ο Ορσον Γουέλς έκανε την περίφηµη ραδιοφωνική φάρσα του µε τους εξωγήινους. ∆ιαβάζοντας σε ραδιοφωνική διασκευή το µυθιστόρηµα «The war of the world» έδωσε την εντύπωση του έκτακτου δελτίου ειδήσεων.

Χιλιάδες κάτοικοι του Νιου Τζέρσι ξεχύθηκαν στους δρόµους θεωρώντας ότι εξελίσσεται απόβαση εξωγήινων. ∆εν είναι το µοναδικό παράδειγµα που αποδεικνύει ότι το φηµολογούµενο µπορεί να δηµιουργήσει αποτέλεσµα.

Στην περίπτωση των δηµοσκοπήσεων η εµφάνιση ενός ψευδούς αποτελέσµατος προτίµησης µπορεί να αποδειχθεί αυτοεπιβεβαιούµενη προφητεία.

Το γεγονός ότι οι δηµοσκοπικές δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο αξιοπιστίας από κάποιον φορέα δίνει δικαίωµα στην αυθαιρεσία. Κι όταν µιλάµε για έλεγχο, εννοούµε πρωτίστως να ελέγχονται τα δεδοµένα και το δείγµα τους και όχι η φερόµενη ως επιστηµονική µέθοδος που χρησιµοποιούν.

Ας επανέλθουµε όµως στο ερώτηµα γιατί το τελευταίο διάστηµα γίνονται τόσο πολλές δηµοσκοπήσεις ενώ δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο. Γιατί ένα µέσο ενηµέρωσης να πληρώνει κατά συρροή µια δηµοσκοπική, σε κενό εκλογικό χρόνο, χωρίς να κερδίζει από αυτό;

Τα αποτελέσµατα των δηµοσκοπήσεων έχουν µια ορατή αντίδραση από τα πολιτικά κόµµατα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιµοποιεί το αποτέλεσµα για να επιβεβαιώσει την αµφισβητούµενη πολιτική κυριαρχία του και να επικοινωνήσει το επιχείρηµα «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αρα δηµιουργεί ένα κλίµα επικράτησης και νίκης για να το εισπράξει από κοµµάτι των αναποφάσιστων που συνηθίζουν να πηγαίνουν µε τον νικητή.

Επιπλέον, το πρώτο κόµµα ευνοείται από την πρωτοφανή για τα επιστηµονικά δεδοµένα ερώτηση που θέτουν οι ελληνικές δηµοσκοπικές «περί παράστασης νίκης». Ποιος δηλαδή θα είναι κατά την κοινή γνώµη ο νικητής σε πιθανές εκλογές. Αυτή η ερώτηση δεν έχει καµιά σηµασία πέρα από την προσπάθεια να δηµιουργηθεί κλίµα υπέρ του πρώτου κόµµατος και να εδραιωθεί επικοινωνιακά µια εικόνα.

Με τον ίδιο τρόπο χειραγωγική είναι η ερώτηση για την καταλληλότητα για τη θέση του πρωθυπουργού. Η όποια καταλληλότητα εκφράζεται διά της επιλογής µέσω ψήφου. Αρα τι επιπλέον δίνει στατιστικά και επιστηµονικά η πιθανολόγηση; Το συγκεκριµένο ερώτηµα καθιερώθηκε δηµοσκοπικά την εποχή του Σηµίτη, όταν κάποιοι ανακάλυψαν τη χρησιµότητα του «καταλληλότερου Σηµίτη» ώστε να επιλεγεί τελικώς ως πιο κατάλληλος.

Ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη οµιλία του στη Νίκαια αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση επειδή οι δηµοσκοπήσεις τον εµφάνιζαν ως δεύτερο κόµµα. Τραγική ειρωνεία πράγµατι ο πολιτικός, που πριν από µερικά χρόνια είχε αρχίσει πόλεµο µε τις δηµοσκοπικές και επέµενε ότι η κάλπη είναι αυτή που εκφράζει τη λαϊκή βούληση, όχι απλώς να αλλάζει θεώρηση, αλλά να προσδίδει στις δηµοσκοπικές ρόλο θεσµικού πιστοποιητή. Ισως σε λίγο να πρέπει να συµφωνήσουµε ότι είναι περιττές οι εκλογές αφού υπάρχουν οι… δηµοσκοπικές.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης από την πλευρά του θεωρεί πως η εµφάνισή του στην τρίτη και την τέταρτη θέση στις δηµοσκοπήσεις είναι µέρος ενός σχεδίου (εναντίον του). Έχει ιδιαίτερη σηµασία ότι εκπρόσωπος δηµοσκοπικής τον προειδοποίησε δηµόσια ότι αν συνεχίσει να αντιµετωπίζει µε τέτοια επιθετικότητα τις σφυγµοµετρήσεις, θα πάει και χειρότερα. ∆ικαιολογηµένα το ΠΑΣΟΚ αντιµετώπισε αυτήν τη δήλωση ως απόδειξη µαγειρέµατος και εκβιασµού. 

Στα λοιπά κόµµατα τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν από δύο έως δέκα µονάδες µέσα σε διάστηµα εβδοµάδων. Μπορεί ενδεχοµένως αυτό να θεωρηθεί απόδειξη της ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, αλλά µε το ίδιο δικαίωµα στην υπόθεση µπορεί κάποιος πολίτης να πει πως πρόκειται για ένα παιχνίδι µηνυµάτων και πολιτικών εκβιασµών.

Από τη στιγµή που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει έλεγχος στο εσωτερικό και στη λειτουργία των δηµοσκοπικών εταιρειών, η ταχύτητα ανεβοκατεβάσµατος των κοµµάτων ενεργοποιεί τις πιο πονηρές θεωρίες.

Ας πάµε όµως στην πιο ύποπτη δηµοσκοπική εφεύρεση. Η παρουσία νέων κοµµάτων (Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και του αναµενόµενου από τον Αντώνη Σαµαρά) δικαιολόγησε επικοινωνιακά αλλά όχι και επιστηµονικά το ερώτηµα της «δυνητικής ψήφου». Ποιοι δηλαδή εν δυνάµει θα µπορούσαν να ψηφίσουν το νέο κόµµα.

Σε αυτό το ερώτηµα αθροίζονται όσοι µε βεβαιότητα θα ψηφίσουν το κόµµα µε αυτούς που θεωρούν πολύ και ενδεχόµενα πιθανό να το ψηφίσουν. Το αυθαίρετο άθροισµα οδηγεί σε µια χειραγωγική εικόνα. Όπως σωστά είπε ο επικεφαλής της Public Issue στην εκποµπή «Momentum» της Μάγκυς ∆ούση, η απάντηση σε αυτό το ερώτηµα απαντιέται µε βάση το αν κάποιος υπήρξε ψηφοφόρος του συγκεκριµένου κόµµατος και όχι µε την αυστηρή τοποθέτηση για το αν µπορεί να ξαναγίνει.

Οι αντιεπιστηµονικές εφευρέσεις της ελληνικής δηµοσκοπικής τακτικής δεν είναι τυπικές αυθαιρεσίες αλλά απόδειξη προσπάθειας χειραγώγησης της κοινής γνώµης.

Η κατάχρηση των δηµοσκοπήσεων προφανώς σχετίζεται µε τη δηµιουργία νέων κοµµάτων, αλλά δεν έχει στοιχεία κάλυψης της περιέργειας του πολίτη. Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την ακρίβεια και τη διαφθορά, όχι για τον τζόγο των πιθανών ποσοστών. Οπότε η υπερχρήση του εργαλείου σφυγµοµέτρησης δεν καταγράφει το πολιτικό σκηνικό αλλά το διαµορφώνει κατά βούληση. Οι δηµοσκοπικές απονέµουν ιδιότητες που είναι ενεργές µέσα στη δηµοκρατία, προκύπτουν από εκλογές και δεν πιστοποιούνται σε γραφεία. 

Η ευθύνη δεν ανήκει στις δηµοσκοπικές που εισπράττουν και καλώς κάνουν ενδεχοµένως. Ούτε στους µιντιάρχες που παίζουν τα παιχνίδια τους τοποθετώντας τα πιόνια στη σκακιέρα.

Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει. Αλλάζουν τακτική φυσικά όταν αλλάζουν και οι συσχετισµοί. Οχι στην κοινωνία, αλλά στη σχέση τους µε τις δηµοσκοπικές. 

Η Ευρώπη «βράζει» αλλά μόνο το 20% των σπιτιών διαθέτει κλιματισμό

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ολοένα πιο συχνούς, πιο παρατεταμένους και πιο έντονους καύσωνες, ωστόσο εκατομμύρια κατοικίες εξακολουθούν να μην διαθέτουν κλιματισμό. Παρά τις θερμοκρασίες που σε πολλές περιοχές πλησιάζουν ή και ξεπερνούν τους 40 βαθμούς Κελσίου, μόλις το 20% των ευρωπαϊκών νοικοκυριών διαθέτει σύστημα ψύξης, ποσοστό που απέχει σημαντικά από το σχεδόν 90% των κατοικιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

• • •

Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλούνται διεθνή μέσα ενημέρωσης, το ποσοστό των κατοικιών με κλιματισμό φτάνει περίπου το 25% στη Γαλλία, ενώ σε Ισπανία και Ιταλία αγγίζει το 50%.

 

Γιατί η Ευρώπη δεν επένδυσε στο κλιματιστικό

Για δεκαετίες, οι Ευρωπαίοι αντιμετώπιζαν τη ζέστη με πιο παραδοσιακούς τρόπους, όπως ανεμιστήρες, κρύα ντους και φυσικό αερισμό των κατοικιών.

Η ανάγκη για εκτεταμένη χρήση κλιματισμού δεν υπήρχε, καθώς ιδιαίτερα στη βόρεια Ευρώπη οι ακραίες θερμοκρασίες ήταν σπάνιες και συνήθως δεν διαρκούσαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τα σπίτια σχεδιάζονταν κυρίως για να προστατεύουν από το κρύο του χειμώνα και όχι από τη ζέστη του καλοκαιριού.

Ωστόσο, η κλιματική αλλαγή αλλάζει τα δεδομένα, με τους καύσωνες να εμφανίζονται νωρίτερα μέσα στη χρονιά και να διαρκούν περισσότερο.

 

Τα παλιά κτίρια δυσκολεύουν την εγκατάσταση

Ένας ακόμη λόγος για τη χαμηλή διείσδυση του κλιματισμού στην Ευρώπη είναι η χρονολογία κατασκευής των κτιρίων.

Πολλές κατοικίες κατασκευάστηκαν πολύ πριν τα σύγχρονα συστήματα ψύξης γίνουν ευρέως διαθέσιμα. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, μία στις έξι κατοικίες έχει κατασκευαστεί πριν από το 1900.

Η εγκατάσταση κεντρικού κλιματισμού σε παλαιά κτίρια είναι συχνά δύσκολη και δαπανηρή, ενώ σε ιστορικές συνοικίες ή διατηρητέα κτίρια υπάρχουν περιορισμοί στην τοποθέτηση εξωτερικών μονάδων.

Αντίθετα, σε αρκετές περιοχές της νότιας Ευρώπης, τα παραδοσιακά σπίτια σχεδιάστηκαν ώστε να αντέχουν καλύτερα στη ζέστη, με χοντρούς τοίχους, μικρότερα παράθυρα και καλύτερο φυσικό αερισμό. Παρ' όλα αυτά, ακόμη και αυτές οι κατασκευές δοκιμάζονται από τα ολοένα πιο ακραία κύματα καύσωνα.

 

Το υψηλό κόστος αποτρέπει πολλούς καταναλωτές

Η οικονομική διάσταση αποτελεί επίσης σημαντικό εμπόδιο. Οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι υψηλότερες σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που αυξάνει τόσο το κόστος εγκατάστασης όσο και το κόστος λειτουργίας ενός κλιματιστικού.

Πολλοί καταναλωτές στρέφονται πλέον σε φορητές μονάδες ψύξης, οι οποίες εγκαθίστανται εύκολα και προσφέρουν άμεση λύση κατά τη διάρκεια των ακραίων θερμοκρασιών.

Στη Γαλλία, μάλιστα, καταγράφεται αυξημένη ζήτηση, καθώς χιλιάδες πολίτες δυσκολεύονται να κοιμηθούν σε υπερθερμασμένα διαμερίσματα, ενώ σχολικές μονάδες προσπαθούν να διατηρήσουν υποφερτές συνθήκες στις αίθουσες διδασκαλίας.

 

Τα κλιματιστικά θα επιδεινώσουν την κλιματική κρίση

Πέρα από οικονομικούς και πρακτικούς λόγους, η Ευρώπη αντιμετώπιζε διαχρονικά με επιφυλακτικότητα τον μαζικό κλιματισμό και για περιβαλλοντικούς λόγους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο την κλιματική ουδετερότητα έως το 2050 και η μεγάλη αύξηση της ζήτησης για ψύξη προκαλεί ανησυχίες για αυξημένη κατανάλωση ενέργειας και μεγαλύτερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η αυξημένη χρήση κλιματιστικών μπορεί να δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο. Όσο αυξάνονται οι θερμοκρασίες, τόσο αυξάνεται η ανάγκη για ψύξη, γεγονός που οδηγεί σε μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας και ενδεχομένως σε περαιτέρω επιβάρυνση του κλίματος.

Επιπλέον, τα κλιματιστικά αποβάλλουν θερμότητα στο εξωτερικό περιβάλλον, συμβάλλοντας στην αύξηση της θερμοκρασίας στις πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές.

 

Η Γαλλία επανεξετάζει τη στάση της

Η Γαλλία βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης για το μέλλον του κλιματισμού στην Ευρώπη. Παραδοσιακά, η χώρα αντιμετώπιζε με αμφιβολία τη χρήση κλιματιστικών, με περιβαλλοντικές οργανώσεις να υποστηρίζουν ότι αποτελούν μια προσωρινή λύση απέναντι στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Ωστόσο, οι πρωτοφανείς θερμοκρασίες των τελευταίων ετών, τα κλειστά σχολεία και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν νοσοκομεία και μονάδες φροντίδας έχουν οδηγήσει σε αναθεώρηση αυτής της προσέγγισης.

Πολιτικοί και τοπικοί αξιωματούχοι ζητούν πλέον την ευρύτερη εγκατάσταση συστημάτων ψύξης σε σχολεία, νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς, υποστηρίζοντας ότι η προστασία της δημόσιας υγείας αποτελεί προτεραιότητα.

 

Μια νέα εποχή ψύξης στην Ευρώπη

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η χρήση κλιματιστικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με προβλέψεις του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, ο αριθμός των μονάδων κλιματισμού θα μπορούσε να φτάσει τα 275 εκατομμύρια έως το 2050, υπερδιπλάσιος σε σχέση με το 2019.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η Ευρώπη θα στραφεί περισσότερο στον κλιματισμό, αλλά πώς θα το κάνει χωρίς να επιβαρύνει περαιτέρω το ενεργειακό σύστημα και την κλιματική κρίση. Οι επόμενες δεκαετίες αναμένεται να καθορίσουν τη νέα ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για δροσιά και την προστασία του περιβάλλοντος.

 

 

Αναδημοσίευση: newsbomb.gr