O ωκεανός των ψεμάτων

Οι ψευδείς ειδήσεις, μετά χρήσεως Τεχνητής ή μη Νοημοσύνης, θα οργιάσουν σε αυτές τις εκλογές, όποτε και αν διεξαχθούν προειδοποιεί ο Μανώλης Κοττάκης. Σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στην «δημοκρατία» την Τετάρτη 1 Ιουλίου

• • •

Παλαιός κοινοβουλευτικός διηγείται την εξής πραγματική ιστορία. Δυο τρεις ώρες πριν από την προσγείωση του αεροσκάφους του Ζισκάρ Ντ’ Εστέν που μετέφερε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού τον Ιούλιο του 1974 ερωτήθηκε ο υπουργός Προπαγάνδας της δικτατορίας Κώστας Ράλλης αν ισχύουν οι φήμες περί της επιστροφής του Εθνάρχη. «Ερχεται», που έγραφε το ιστορικό παράρτημα της «Βραδυνής» του Τζώρτζη Αθανασιάδη, ή «δεν έρχεται»;

Ο Καραμανλής ήταν ήδη εν πτήσει από το Παρίσι προς την Αθήνα. Ο Ράλλης, που προερχόταν από τη γνωστή πολιτική οικογένεια αλλά από το μη δημοκρατικό παρακλάδι της (καμία σχέση με τον ευπατρίδη μετέπειτα πρωθυπουργό Γεώργιο, που έγραψε και βιβλίο για να πάρει αποστάσεις από τον κατοχικό πατέρα του Ιωάννη), έλαβε το πλέον επίσημο ύφος του κόσμου και στεντορεία τη φωνή απάντησε με αγέρωχο ύφος στους δημοσιογράφους: «Δεν υπάρχει κόκκος αληθείας!»

Μερικές ώρες αργότερα το αεροπλάνο του Γάλλου προέδρου τροχοδρομούσε στην πρωτεύουσα. Από τότε καθιερώθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο η φράση «κόκκος αληθείας». Μολονότι ο γλωσσοπλάστης υπουργός Προπαγάνδας έλεγε ψέματα και οι άλλοι την αλήθεια, εντούτοις πολλοί θεωρούν ότι στις μέρες μας θα χρειαστεί να αναφωνήσουμε πολλές φορές τη φράση αυτή που έμεινε στην ιστορία: «Δεν υπάρχει κόκκος αληθείας».

 

Βέβαιος για τον κόσμο

Οι ψευδείς ειδήσεις, μετά χρήσεως Τεχνητής ή μη Νοημοσύνης, θα οργιάσουν σε αυτές τις εκλογές, όποτε και αν διεξαχθούν, για έναν απλό λόγο: Οχι μόνο γιατί η εξουσία σε κάθε της μορφή χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και έχει ανάγκη τη διαβολή, αλλά γιατί και ένας ολόκληρος κόσμος που αποσταθεροποιείται εύκολα στην πρώτη φήμη είναι ικανός να πιστέψει οτιδήποτε. Αρκεί να μην καταρρεύσει το σύμπαν του. Ειδικώς οι μεγαλύτεροι άνθρωποι.

Μετά βεβαιότητας θεωρώ ότι θα γίνουν στόχος τέτοιων φημών που ήδη διακινούνται ψιθυριστά και εμπιστευτικά ώστε να φωλιάσει και πάλι ο φόβος μέσα τους. Γιατί όμως οι μεγαλύτεροι; Οταν είσαι μεγαλύτερος, είσαι σαφώς εμπειρότερος από εμάς τους νεότερους. Ολο και κάτι, πολλά θεωρούμε, σε έμαθε η ζωή. Δεν κρίνεις την Ελλάδα με τις τετραετίες αλλά με το σύνολο του βίου σου. Οταν είσαι μεγαλύτερος, συμβαίνει όμως και κάτι άλλο: Είσαι βέβαιος για τον κόσμο και πολύ δύσκολα «στρίβεις», αναθεωρείς, αλλάζεις άποψη.

Η ρήση του Νίτσε «γενναιότητα δεν είναι να μένει πιστός στις απόψεις σου, γενναιότητα είναι να αλλάζεις απόψεις» δεν είναι δημοφιλής στους αγαπημένους μας παππούδες, γιαγιάδες κ.λπ. Για εκείνους, το κόμμα τους, μαζί με την πίστη τους, την αγαπημένη ποδοσφαιρική ομάδα τους, τους φίλους τους στο καφενείο, το χόμπι τους, αν είναι χορός, χαρτιά, τάβλι, ψάρεμα, κυνήγι ή εκδρομές, είναι μία από τις σταθερές της ζωής τους και συνακόλουθα της ταυτότητάς τους.

Πώς θα πεις στον εαυτό σου ότι έκανες λάθος, αν πράγματι πηγαίνει κάτι λάθος; Στην πορεία δεν θέλεις να ξέρεις, θέλεις επιχειρήματα να δικαιολογείς ό,τι συμβαίνει στο «σπίτι» σου, δεν θες δικαιολογημένα να έρθουν πίσω οι «κακοί» και κατά κανόνα η αλήθεια σε ενοχλεί. Φτάνεις στο να συγχωρείς στο κόμμα σου αυτά που δεν συγχωρούσες μέχρι χθες στους άλλους, τους «κακούς». Οπότε αν τυχόν ακούσεις κάτι, μία φήμη, που νομίζεις ότι σε «δικαιώνει» και σε κάνει να αναθαρρήσεις ή να έχεις επιχείρημα στο καφενείο, την πιστεύεις αμέσως. Αυτήν τη φάση διανύει προπαρασκευαστικά η χώρα σήμερα.

 

Διάφορα… ωραία

Αυτές τις μέρες συμβαίνουν διάφορα ωραία τέτοια πράγματα που έχουν ως στόχο την προστασία του αλάθητου του ηγέτου και τη διαβολή των άλλων. Ακούσαμε μεταξύ άλλων ότι:

■ ο γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. Βασίλης Φεύγας, τον οποίο ξέρω πολλά χρόνια, είναι «βαλτός» επειδή ανακίνησε το θέμα του γάμου και της άρσης της διαγραφής Σαμαρά. Δεν υπάρχει κόκκος αληθείας σε αυτό. Πιο «μητσοτακικό» από τον Βασίλη δύσκολα συναντάς. Και όμως, το σύστημα Μαξίμου διοχέτευσε βίντεο με παλαιότερες άστοχες δηλώσεις του για άλλα θέματα για να τον παρουσιάσει γραφικό και πολιτικά τρελό. Τον δικό του άνθρωπο.

■ Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε τάχα τους Βέλγους να τιμωρήσουν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο με το ένταλμα σύλληψης επειδή τάχα σχεδίαζε να μετακινηθεί στο κόμμα Σαμαρά. Ούτε σε αυτό υπάρχει κόκκος αληθείας. Το Μαξίμου είχε διαρρεύσει μέρες πριν την υποψηφιότητα Αβραμόπουλου για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ., ενώ ο ίδιος διαφωνούσε με την ίδρυση κόμματος από τον Σαμαρά.

■ Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόκειται τάχα να συναντηθεί συντόμως με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Ούτε σε αυτό υπάρχει κόκκος αληθείας με τα σημερινά διαθέσιμα δεδομένα.

■ Η πρέσβης των ΗΠΑ κυρία Γκίλφοϊλ απαίτησε τάχα από τον Αντώνη Σαμαρά κατά την πρόσφατη συνάντησή τους να μην ιδρύσει κόμμα. Ούτε και σε αυτό υπάρχει κόκκος αληθείας. «Δεν φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει»…

■ Η θυγατέρα του Κώστα Καραμανλή έφερε τάχα μυστικά στη ζωή παιδί και ο πρώην πρωθυπουργός επισκέφτηκε τάχα μυστικά το μαιευτήριο να δει το εγγόνι του. Το ψέμα, του ψέματος, ω ψέμα.

■ Η Γεωργία Σαμαρά έκανε τάχα εγκαίνια επιχείρησης στο Λουτράκι. Ούτε κόκκος αληθείας και εδώ.

Και όμως, όλα τα παραπάνω τα πιστεύουν σοβαροί άνθρωποι, κατά τεκμήριο μεγαλύτεροι, αλλά και νεότεροι, στελέχη της αγοράς και του πολιτισμού, κάποιοι έφτασαν στο γραφείο μου μάλιστα και μου ζητούσαν να τα διασταυρώσω. Επειδή το σπορ θα πάρει διαστάσεις πανδημίας μέσα στην προεκλογική περίοδο… εκπαιδεύω έναν συνάδελφο. Θα τον διαπιστεύσω στον υπουργό Προπαγάνδας των καιρών μας για να τσεκάρει αν τυχόν υπάρχει κάτι που να είναι αληθινό μέσα στον ωκεανό αυτών που θα ακούσουμε. Οταν μάθω, θα σας ενημερώσω σχετικώς. Εως τότε… ωτοασπίδες. Ποιότητα ζωής!

Το «μυστικό των Βεδουίνων»: Γιατί λιγότερα ρούχα το καλοκαίρι σημαίνει… περισσότερη ζέστη

Η επιστήμη πίσω από την καλοκαιρινή ντουλάπα: Πώς τα κατάλληλα υφάσματα, τα μακριά μανίκια και η σωστή επιλογή των χρωμάτων λειτουργούν ως το απόλυτο φυσικό κλιματιστικό.

Η αλλαγή σεζόν στα ρούχα το καλοκαίρι, εξυπηρετεί και μια άλλη διάσταση. Τους θερμούς μήνες, η επιλογή των ρούχων δεν είναι μόνο ζήτημα στυλ, αλλά και μια σοφή κίνηση για να παραμείνουμε δροσεροί και προστατευμένοι από τον ήλιο.

Αν και η πρώτη μας αντίδραση στη ζέστη είναι να φορέσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα ρούχα (π.χ. σορτς και τιραντάκια), η επιστήμη και η παράδοση των λαών που ζουν σε ερήμους και πολύ θερμά κλίματα δείχνουν ότι η σωστή κάλυψη είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

Ας δούμε αναλυτικά τι πρέπει να προτιμάμε:

• • •

Τα ιδανικά υφάσματα

Όταν επιλέγετε ρούχα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κοιτάτε στην ετικέτα είναι η σύνθεση. Χρειαζόμαστε υφάσματα που «αναπνέουν», επιτρέπουν στον αέρα να κυκλοφορεί και απομακρύνουν τον ιδρώτα.

• Λινό (Linen): Ο βασιλιάς του καλοκαιριού. Λόγω της χαλαρής ύφανσής του, επιτρέπει στη θερμότητα του σώματος να δραπετεύσει. Το γεγονός ότι τσαλακώνει εύκολα είναι απλώς η απόδειξη της φυσικότητας και της αυθεντικότητάς του.
• Βαμβάκι (Cotton): Κλασικό, απαλό και εξαιρετικά απορροφητικό. Προτιμήστε το ελαφρύ βαμβάκι (όπως το σατέν βαμβάκι ή το φίνο βουάλ) για τις πολύ ζεστές ημέρες.
• Μετάξι (Silk): Ένα φυσικό, πανέμορφο ύφασμα που προσαρμόζεται στη θερμοκρασία του σώματος, διατηρώντας σας δροσερούς.
• Tencel / Modal / Rayon: Πρόκειται για ημι-συνθετικά υφάσματα από φυτικές ίνες (κυτταρίνη ξύλου). Είναι απίστευτα απαλά, «πέφτουν» όμορφα στο σώμα και δίνουν μια αίσθηση δροσιάς σαν μετάξι, ενώ είναι πιο οικονομικά.

Τι να αποφεύγετε: Οτιδήποτε 100% συνθετικό, όπως ο πολυεστέρας (polyester), το νάιλον (nylon) και το ακρυλικό. Αυτά τα υφάσματα παγιδεύουν τη θερμότητα και τον ιδρώτα, δημιουργώντας μια αίσθηση «θερμοκηπίου» στο δέρμα σας.

 

Μακριά ή κοντά ρούχα;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα: Μακριά, αλλά αέρινα (oversized).

Τα μακριά και φαρδιά ρούχα λειτουργούν σαν ένα φυσικό κλιματιστικό. Δημιουργούν ένα στρώμα αέρα ανάμεσα στο ύφασμα και το δέρμα σας, το οποίο λειτουργεί ως μόνωση ενάντια στη ζέστη του περιβάλλοντος. Παράλληλα, προστατεύουν το δέρμα από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία και το έγκαυμα.

• Για τις γυναίκες: Μακριά καφτάνια, μάξι αέρινα φορέματα, παντελόνες-ζιπ κιλότ και oversized λινά πουκάμισα.
• Για τους άνδρες: Λινά πουκάμισα με γυρισμένα μανίκια (προσφέρουν καλύτερη κυκλοφορία αέρα από ένα στενό t-shirt) και άνετα chinos ή λινά παντελόνια.

 

Η μάχη των χρωμάτων: Σκούρα vs. Ανοιχτά

Εδώ υπάρχει ένας μικρός μύθος και μια επιστημονική αλήθεια.

• Τα ανοιχτά χρώματα (λευκό, μπεζ, παστέλ): Αντανακλούν τη θερμότητα του ήλιου, οπότε αν είστε κάτω από τον ήλιο, σας κρατούν πιο δροσερούς. Ωστόσο, το λευκό χρώμα επιτρέπει σε μεγαλύτερο ποσοστό UV ακτινοβολίας να περάσει και να φτάσει στο δέρμα σας.
• Τα σκούρα χρώματα (μαύρο, ναυτικό μπλε, βαθύ κόκκινο): Απορροφούν τη θερμότητα του ήλιου, αλλά απορροφούν επίσης και τη θερμότητα που εκπέμπει το ίδιο μας το σώμα, ενώ προσφέρουν πολύ υψηλότερη προστασία από τις ακτίνες UV (λειτουργούν σαν καλύτερη ομπρέλα).

Το μυστικό των Βεδουίνων: Οι νομάδες της ερήμου φορούν συχνά μαύρα, αλλά πολύ φαρδιά ρούχα. Η ζέστη που απορροφά το μαύρο ύφασμα δημιουργεί ένα εσωτερικό ρεύμα αέρα (λόγω της χαλαρής γραμμής) που δροσίζει το σώμα.

Υπάρχει χρυσή τομή; Και όμως υπάρχει. Αν πρόκειται να περπατήσετε πολλή ώρα στον ήλιο, επιλέξτε ανοιχτόχρωμα, φαρδιά ρούχα (για να μην «ανάψετε»). Αν θέλετε μέγιστη προστασία από την ακτινοβολία, επιλέξτε ρούχα με πυκνή ύφανση σε πιο έντονα ή σκούρα χρώματα.

 

Κάντε το τεστ του φωτός

Για να δείτε αν ένα ρούχο σας προστατεύει από τον ήλιο, σηκώστε το μπροστά από μια λάμπα. Αν το φως περνάει εύκολα ανάμεσα από τις ίνες και βλέπετε ξεκάθαρα μέσα από αυτό, τότε οι ακτίνες του ήλιου θα το διαπεράσουν εξίσου εύκολα. Προτιμήστε υφάσματα με πυκνή αλλά ελαφριά πλέξη.

 

 

Αναδημοσίευση: in.gr

Στεγαστική κρίση: Στους χειρότερους της Ευρώπης η Ελλάδα - Τί μέτρα προωθεί η Ισπανία

Η στεγαστική κρίση στην Ευρώπη επιδεινώνεται με πόλεις όπως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη να αντιμετωπίζουν αυξήσεις στις τιμές αγοράς και ενοικίασης

• • •

Η στέγαση έχει καταστεί ένα από τα κυριότερα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, με ιδιαίτερα αξιοσημείωτο αντίκτυπο σε χώρες όπως η Ισπανία και σε πόλεις όπως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το κόστος στέγασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αποτελεί μη βιώσιμο βάρος για πολλές οικογένειες.

Στις μεγάλες πόλεις του μπλοκ, το 10,6% των νοικοκυριών ξοδεύουν πάνω από το 40% του εισοδήματός τους για ενοίκιο, ενώ στις αγροτικές περιοχές το ποσοστό αυτό πέφτει στο 7%. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, πάνω από το 31% των αστικών νοικοκυριών ξεπερνούν αυτό το όριο. Είναι η χώρα με τη χειρότερη κατάσταση. Στο πλαίσιο αυτό, η αύξηση των τιμών, η έλλειψη προσφοράς και η αύξηση των τουριστικών ενοικίων δυσχεραίνουν την πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγαση, ιδίως για τους νέους.

 

Αύξηση των τιμών: Ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο με σημαντικό αντίκτυπο στην Ισπανία

Μεταξύ 2015 και 2023, οι τιμές των κατοικιών στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 48% κατά μέσο όρο, με σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των χωρών. Η Ουγγαρία ηγείται της κατάταξης με αύξηση 173%, ενώ η Φινλανδία κατέγραψε μόλις 5%.

Στην Ισπανία, η αύξηση των τιμών ήταν αξιοσημείωτη. Σύμφωνα με τον Κίκε Βιγιαλόμπος, εκπρόσωπο για τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τη στέγαση της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γειτονιάς της Μαδρίτης, "μέσα σε ένα μόλις χρόνο οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν κατά 20% όσον αφορά την αγορά και κατά 15,4% όσον αφορά το ενοίκιο". Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό σε μεγάλες πόλεις όπως η Μαδρίτη, η Βαρκελώνη και η Βαλένθια, όπου η δημογραφική πίεση και ο τουρισμός επιδεινώνουν την κατάσταση.

Στο κέντρο της Μαδρίτης "σημειώθηκε αύξηση των ενοικίων κατά 21% μέσα σε ένα χρόνο, με τις τιμές να πέφτουν σπάνια κάτω από τα 2.000 ευρώ το μήνα. Σε δήμους της μητροπολιτικής περιοχής, ζητούνται ενοίκια 1.200 έως 1.500 ευρώ για ακίνητα τριών υπνοδωματίων", προσθέτει ο Βιγιαλόμπος.

Στη Βαρκελώνη, η εικόνα είναι παρόμοια, με την έκρηξη των τουριστικών διαμερισμάτων να αποτελεί βασικό παράγοντα. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα ενοίκια στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 18% μεταξύ 2010 και 2022, εν μέρει λόγω της αύξησης των βραχυχρόνιων μισθώσεων, οι οποίες μειώνουν την προσφορά για τους μόνιμους κατοίκους.

 

Οι νέοι πλήττονται περισσότερο

Η πρόσβαση στη στέγαση αποτελεί ιδιαίτερα μεγάλο εμπόδιο για τους νέους Ευρωπαίους, οι οποίοι εγκαταλείπουν το πατρικό σπίτι σε ηλικία 26,3 ετών κατά μέσο όρο. Στην Ισπανία, η ηλικία αυτή ανέρχεται στα 30 έτη, η δεύτερη υψηλότερη στην ΕΕ, πίσω μόνο από την Κροατία (31,8 έτη).

"Η στέγαση εξηγεί το 70% της ανισότητας σε αυτή τη χώρα", λέει ο Βίκτορ Καμίνο,** βουλευτής του PSOE στο Κογκρέσο. "Χιλιάδες νέοι άνθρωποι πληρώνουν έως και το 70% του μισθού τους σε ενοίκιο ή σε αγορά, η οποία είναι ένας λαβύρινθος". Στη Μαδρίτη, το ποσοστό χειραφέτησης των νέων είναι το χαμηλότερο που έχει καταγραφεί ποτέ, με λιγότερο από το 15% να έχει επιτύχει την ανεξαρτησία, σύμφωνα με τον Βιγιαλόμπος.

Η Πάουλα ντε λας Χέρας, βουλευτής του PP στη Συνέλευση της Μαδρίτης και εκπρόσωπος για θέματα στέγασης, αναγνωρίζει τη δυσκολία: "Οι νέοι περνούν δύσκολες στιγμές στην ισπανική οικονομία τα τελευταία δέκα χρόνια".

"Έχουν μικρή δυνατότητα αποταμίευσης, οι μισθοί δεν αυξάνονται". Για την πρόσβαση σε κατοικία απαιτείται ένα αρχικό μαξιλάρι μεταξύ 20.000 και 40.000 ευρώ, το οποίο είναι ανέφικτο για πολλούς.

 

Πολιτικές απαντήσεις: Μεταξύ ρύθμισης και προσφοράς

Η ΕΕ έχει λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Το 2021, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο αναγνωρίζει την επαρκή στέγαση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.

Τον Ιούλιο του 2024, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ανακοίνωσε ότι η στέγαση θα αποτελέσει προτεραιότητα, με τη δημιουργία ειδικού επιτρόπου για τον τομέα αυτό. Τον Δεκέμβριο του 2024, συστάθηκε ειδική επιτροπή για να προτείνει λύσεις εντός ενός έτους.

 

Στην Ισπανία, οι πολιτικές θέσεις αποκλίνουν

Η κεντρική κυβέρνηση, με επικεφαλής το PSOE, έχει δεσμευτεί για τον νόμο περί στέγασης, ο οποίος περιλαμβάνει μέτρα όπως τα ανώτατα όρια ενοικίων σε περιοχές με προβλήματα. "Στην Καταλονία, τα ενοίκια έχουν μειωθεί από 3% σε 5%", λέει ο Καμίνο, ο οποίος επικρίνει κοινότητες όπως η Μαδρίτη που δεν τον εφαρμόζουν: "Εδώ οι τιμές έχουν αυξηθεί κατά 14%.

Από την πλευρά του, η ντε λας Χέρας υπερασπίζεται τη στρατηγική της Κοινότητας της Μαδρίτης: "Εμείς δεν εφαρμόζουμε τις πιεσμένες ζώνες. Στη Βαρκελώνη υπήρξε μια ελάχιστη πτώση των ενοικίων, αλλά τώρα βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα". Η κυβέρνηση της Μαδρίτης προωθεί το Περιφερειακό Σύμφωνο Στέγασης, με πρωτοβουλίες όπως το σχέδιο Vive, το οποίο έχει ήδη παραδώσει 3.300 κατοικίες, και το πρόγραμμα My First Home, το οποίο προσφέρει εγγυήσεις στους νέους.

Από την κοινωνία των πολιτών, ο Βιγιαλόμπος ζητά ένα δημόσιο στεγαστικό απόθεμα που να φτάνει το 9% του συνόλου, σε σύγκριση με το σημερινό 1% στη Μαδρίτη. "Πρέπει να επενδύσουμε μεταξύ 2% και 3% του ΑΕΠ", λέει, υποστηρίζοντας επίσης τη φορολόγηση των κενών κατοικιών και την απαγόρευση των εξώσεων χωρίς εναλλακτικές λύσεις στέγασης. "Η λύση για τη στέγαση είναι ένα πολύπλευρο πρόβλημα", τονίζει, επιμένοντας στην ανάγκη να συνδυαστούν η ρύθμιση, η κατασκευή και η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

 

Μια κοινή πρόκληση

Η στεγαστική κρίση υπερβαίνει τα σύνορα. Σε πρωτεύουσες όπως το Ταλίν (Εσθονία) και η Βουδαπέστη (Ουγγαρία), οι τιμές έχουν επίσης εκτοξευθεί, αντανακλώντας ένα διαρθρωτικό πρόβλημα στην ΕΕ .

Ενώ τα ευρωπαϊκά και εθνικά θεσμικά όργανα αναζητούν απαντήσεις, εκατομμύρια πολίτες, ιδίως νέοι, αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον υπό το βάρος μιας ανεξέλεγκτης αγοράς κατοικίας. Σύμφωνα με τα λόγια του Καμίνο, "δεν μπορούμε να επιτρέψουμε μια κοινωνία διαιρεμένη μεταξύ πλούσιων πολυκατοικούντων και φτωχών ενοικιαστών". Η λύση, συμφωνούν όλοι, απαιτεί πολιτική βούληση και συντονισμένη δράση.

 

 

Αναδημοσίευση: gr.euronews.com

Συμπεριφορές ανθρώπων που φαίνονται ευγενικοί, αλλά κρύβουν κακία μέσα τους

Όλοι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που δείχνουν ευγενικοί, ζεστοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν — όμως κάτι, βαθιά μέσα μας, μας λέει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό το φαινόμενο «συγκαλυμμένη εχθρότητα»: όταν κάποιος κρύβει τις πραγματικές του προθέσεις πίσω από κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν φωνάζουν, δεν προσβάλλουν και δεν δείχνουν ευθέως κακία, αλλά χειραγωγούν με πιο ήσυχους, υπολογισμένους τρόπους. Το χαμόγελο και η καλοσύνη τους είναι, συχνά, απλώς μια μάσκα.

Παρακάτω, σημάδια που δείχνουν πότε η «ευγένεια» κάποιου είναι απλώς επιφανειακή:

• • •

Χρησιμοποιούν την καλοσύνη σαν όπλο

Οι «ψευδοευγενικοί» άνθρωποι κάνουν καλές πράξεις, αλλά όχι από ανιδιοτέλεια.

Προσφέρουν βοήθεια, δώρα ή κομπλιμέντα για να δημιουργήσουν χρέος.

Αν δεν ανταποδώσεις με τον τρόπο που περιμένουν, θα σου θυμίσουν όλα όσα έκαναν για σένα — με υπονοούμενα περί «αχαριστίας».

 

Δίνουν κομπλιμέντα που υπονομεύουν

Τα λόγια τους μοιάζουν κολακευτικά, αλλά υποσκάπτουν διακριτικά την αυτοπεποίθησή σου.

Φράσεις όπως «Φαίνεσαι υπέροχη σήμερα — πολύ καλύτερα από συνήθως» ή «Δεν περίμενα να τα καταφέρεις τόσο καλά» κρύβουν μια δόση δηλητηρίου κάτω από τη γοητεία τους.

 

Κουτσομπολεύουν με πρόσχημα την ανησυχία

Μπορεί να λένε ότι «μοιράζονται κάτι επειδή ανησυχούν», αλλά στην πραγματικότητα διαδίδουν πληροφορίες για να ελέγχουν αφηγήσεις και να φαίνονται «ενημερωμένοι».

Αυτή η ψεύτικη συμπόνια τους δίνει ισχύ και τους κρατά στο κέντρο της προσοχής.

 

Είναι γλυκοί δημόσια, ψυχροί ιδιωτικά

Μπροστά σε κόσμο, χαμογελούν και δείχνουν φιλικοί· πίσω από κλειστές πόρτες, όμως, γίνονται σκληροί, ειρωνικοί ή απαξιωτικοί.

Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει με το πώς νιώθουν για σένα — αλλά με το πώς θέλουν να φαίνονται στους άλλους.

 

Ζητούν «συγγνώμη» χωρίς να ζητούν

«Λυπάμαι που ένιωσες έτσι» — μια φράση που δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη.

Αυτό το είδος «μη απολογίας» χρησιμοποιείται για να διατηρήσουν την εικόνα του ευγενικού ανθρώπου, ενώ στην ουσία σου ρίχνουν το φταίξιμο για τη δική τους συμπεριφορά.

 

Κρίνουν με το πρόσχημα της φροντίδας

«Στο λέω γιατί σε νοιάζομαι» ή «Απλώς θέλω να σε βοηθήσω να βελτιωθείς» — και μετά ακολουθεί μια καταιγίδα κριτικής.

Η χρήσιμη συμβουλή γίνεται εργαλείο ελέγχου και ανωτερότητας.

Οι γνήσιες συμβουλές σε ενδυναμώνουν, οι χειριστικές σε πληγώνουν ενώ υποτίθεται πως σε «προστατεύουν».

 

 Συμπέρασμα

Η ευγένεια είναι πολύτιμη — αλλά μόνο όταν είναι αληθινή.
Η ψεύτικη καλοσύνη φθείρει και μπερδεύει, γιατί φορά τη μάσκα της συμπόνιας για να κρύψει την ανάγκη για έλεγχο.
Αν νιώθεις συχνά «μικρότερος» κοντά σε κάποιον που δείχνει υπερβολικά καλός, άκου το ένστικτό σου — πιθανότατα δεν κάνει λάθος.

 

 

Αναδημοσίευση: ourlife.gr

Ποια φρούτα ενυδατώνουν περισσότερο

Πέρα από το νερό, ορισμένα φρούτα μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην ενυδάτωση του οργανισμού, ειδικά κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες

• • •

πως ήδη γνωρίζουμε, η σωστή ενυδάτωση είναι απαραίτητη για την καλή υγεία. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους συνιστάται η κατανάλωση περίπου 1 έως 1,5 λίτρου νερού ημερησίως. Σε περιόδους έντονης ζέστης, οι ανάγκες αυξάνονται ακόμη περισσότερο.

Αν και τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το νερό, τα φρέσκα φρούτα αποτελούν εξαιρετικό σύμμαχο, καθώς περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού, ενώ παράλληλα προσφέρουν φυτικές ίνες, βιταμίνες και αντιοξειδωτικά.

Η κατανάλωση ολόκληρων φρούτων θεωρείται προτιμότερη από τους χυμούς, καθώς διατηρούνται οι φυτικές ίνες που προσφέρουν μεγαλύτερο κορεσμό και καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα. Ωστόσο, οι φυσικοί χυμοί, τα smoothies και τα smoothie bowls παραμένουν δροσιστικές και θρεπτικές επιλογές, αρκεί να παρασκευάζονται χωρίς πρόσθετη ζάχαρη.

 

Τα πιο ενυδατικά φρούτα

Καρπούζι: Με περιεκτικότητα σε νερό που φτάνει το 92%, το καρπούζι είναι ίσως το πιο δροσιστικό φρούτο του καλοκαιριού. Παράλληλα, περιέχει αντιοξειδωτικά που συμβάλλουν στην προστασία των κυττάρων και στην απομάκρυνση των τοξινών.

Φράουλα: Οι φράουλες αποτελούνται κατά περίπου 91% από νερό. Επιπλέον, είναι πλούσιες σε βιταμίνη C και φυτικές ίνες.

Πεπόνι: Ανάλογα με την ποικιλία του, το πεπόνι περιέχει 90% έως 92% νερό. Παράλληλα, αποτελεί εξαιρετική πηγή βιταμινών Α και C, καθώς και καλίου.

Ντομάτα: Παρότι συνήθως θεωρείται λαχανικό, η ντομάτα είναι στην πραγματικότητα φρούτο. Περίπου το 95% του βάρους της αποτελείται από νερό, γεγονός που την καθιστά εξαιρετικά ενυδατική.

Λεμόνι: Το λεμόνι περιέχει περίπου 88% νερό. Αν και δεν βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, καταναλώνεται συχνά σε νερό ή δροσιστικά ροφήματα, συμβάλλοντας έτσι στην ενυδάτωση,

Γκρέιπφρουτ: Με περιεκτικότητα σε νερό που αγγίζει το 89,8%, το γκρέιπφρουτ θεωρείται ιδιαίτερα ενυδατικό. Παράλληλα, είναι πλούσιο σε βιταμίνη C, συμβάλλοντας στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και στη διατήρηση υγιούς επιδερμίδας.

Παπάγια: Η παπάγια αποτελείται κατά περίπου 88% από νερό. Οι φυτικές της ίνες βοηθούν την πέψη και προσφέρουν αίσθημα κορεσμού, ενώ περιέχει σημαντικές ποσότητες βιταμίνης C και καλίου.

Ροδάκινο: Τα ροδάκινα είναι ζουμερά και γλυκά φρούτα που αποτελούνται κατά περίπου 89% από νερό, συμβάλλοντας σημαντικά στην ενυδάτωση.

Καραμπόλα (Star Fruit): Η καραμπόλα, γνωστή και ως «αστερόφρουτο», περιέχει από 91% έως 94% νερό. Ωστόσο, περιέχει επίσης υψηλές ποσότητες οξαλικού οξέος, γι’ αυτό άτομα με προβλήματα στα νεφρά θα πρέπει να είναι προσεκτικά στην κατανάλωσή της.

Συμπέρασμα:  Αν θέλετε να παραμείνετε καλά ενυδατωμένοι το καλοκαίρι, προτιμήστε φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό όπως καρπούζι, πεπόνι, φράουλες και ντομάτες, χωρίς φυσικά να παραμελείτε την καθημερινή κατανάλωση νερού.

 

 

Αναδημοσίευση: womenonly.skai.gr

Πόσο επηρέασαν την ζωή του μέσου Έλληνα τα capital controls τον Ιούλιο του 2015

Στις 28 Ιουνίου 2015, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ανακοίνωσε τραπεζική αργία και την επιβολή capital controls, στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές από τη Δευτέρα 29 Ιουνίου, ενώ οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν ανάληψη έως 60 ευρώ την ημέρα από τα ΑΤΜ. Παράλληλα, επιβλήθηκαν περιορισμοί στις μεταφορές κεφαλαίων προς το εξωτερικό, με στόχο να ανακοπεί η μαζική εκροή καταθέσεων και να προστατευθεί η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.

Η απόφαση ήρθε μετά την αδυναμία συμφωνίας με τους δανειστές για την ολοκλήρωση του τότε προγράμματος στήριξης και ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν αύξησε περαιτέρω τον έκτακτο μηχανισμό ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες. Η κυβέρνηση παρουσίασε το μέτρο ως αναγκαία άμυνα απέναντι στον κίνδυνο ανεξέλεγκτης φυγής καταθέσεων.

Για εκατομμύρια πολίτες, η εικόνα των ουρών έξω από τα ΑΤΜ, η αγωνία για διαθέσιμα μετρητά και οι δυσκολίες στις πληρωμές έγιναν η πιο άμεση εμπειρία εκείνης της περιόδου. Οι τράπεζες άνοιξαν ξανά στις 20 Ιουλίου 2015, όμως οι περιορισμοί στις συναλλαγές παρέμειναν, με σταδιακές χαλαρώσεις, έως την πλήρη άρση τους την 1η Σεπτεμβρίου 2019.

Τα capital controls έμειναν ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ελληνικής κρίσης χρέους και επηράσαν ιδιαίτερα την ψυχολογία των πολιτών.

Έτσι περιγράφετε το γεγονός στα περισσότερα ΜΜΕ.

Αλλά ας δούμε πως το έζησα εγώ,

Με το που ανακοινώθηκε το απόγευμα της Κυριακής 28 Ιουνίου, όπως όλοι οι Έλληνες, τρόμαξα. «Θα μείνω χωρίς λεφτά στην τσέπη».

Κι έβγαλα το πρώτο 60αρι το βράδυ της ίδιας ημέρα. Που ήδη υπήρχε μεγάλη ουρά έξω από την συστημική τράπεζα που υπάρχει ΑΤΜ

Η ουρά υπήρχε και την επόμενη το πρωί που ξαναέβγαλα 60€. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα πως αν έβγαζα 60€ την ημέρα θα είχα 420€ το Σάββατο (για να κάνω τα καθημερινά - προσωπικά μου έξοδα, που σπάνια θα είναι 50€ κι ακόμη πιο σπάνια παραπάνω),

Και αφού σκέφτηκα πως μπορώ «να ψωνίζω» και με κάρτα, (πιστωτική ή χρωστική) δεν ξαναπήγα να πάρω 60αρι, ως να φτάσουν σχεδόν στο τέλος τα χρήματά μου.

Είδα πως μάλλον κάπως έτσι άρχισαν να σκέφτονται κι άλλοι γιατί ο κόσμος που περίμενε στο ΑΤΜ συνεχώς και μειωνόταν. Εδώ πρέπει να προσθέσω πως τραπεζικές κινήσεις μπορούσε να κάνεις εκτός μέσω της κάρτας στο ΑΤΜ ή μέσω WEB banging

Έτσι η κανονικότητα επανήλθε, για τους τίμιους, παρά τα capital control.

Τα επόμενα χρόνια, όπως και χθες, πολλοί μιλάνε στο διαδίκτυο για «το κακό που τους έκανε ο τότε ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ακόμη πλήρης. Ήταν και η Ζωή Κωνσταντοπύλου και ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ακόμη.

Να δεχτώ πως ίσως να μη μπόρεσαν να πάρουν κάποιοι χρήματα το απόγευμα της Κυριακής, έστω  και της Δευτέρας. Αλλά για τον απλό κόσμο δεν υπήρξε πρόβλημα. Πόσοι χρειάζονται, ακόμη και με τη σημερινή ακρίβεια, 1800€ τον μήνα μετρητά; Αν υπήρχαν στους λογαριασμούς. Που σίγουρα υπήρχαν σε περισσότερους από σήμερα

Ούτε για τους περισσότερους επιχειρηματίες, μια που μπορούσαν να κάνουν τις συναλλαγές τους ηλεκτρονικά. Αρκεί να ήταν εντός Ελλάδας και φυσικά νόμιμες.

Διακινούνται όμως, δηλαδή πως «μας δυσκόλεψε το capital control». Και δεν ξέρω πως πρέπει να χαρακτηρίσω κάποιους, που πιστεύουν αμάσητα ότι ακούνε. Και δεν έχουν μνήμη να δούνε αν αυτά που τους λένε είναι πραγματικά γεγονότα. Ούτε προσπαθούν να θυμηθούν το τι έζησαν.

 

 

Πηγή: newsbeast.gr

Δημοσκοπήσεις Vs Δημοκρατία

Τον ρόλο της πληθώρας των δημοσκοπήσων που «βγαίνουν», ενώ δεν έχουμε σύντομα εκλογές, διατύπωσε ο Κώστας Βαξεβάνης στο «Documento» της Κυριακής 21 Ιουνίου. Στο πρωτοσέλιδο άρθρο του με τον ίδιο τίτλο.

• • •

Αν χρησιμοποιήσουμε το κλισέ των δημοσκόπων ότι «η δημοσκόπηση είναι η φωτογραφία της στιγμής», τότε χαριτολογώντας πρέπει να πούμε ότι είναι τυχεροί γιατί έχουµε περάσει στην ψηφιακή εποχή. ∆ιαφορετικά θα είχαν φαλιρίσει µε τόσες εμφανίσεις φιλµ και εκτυπώσεις.

Εδώ και καιρό, αν και δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, γίνονται από τρεις έως τέσσερις δημοσκοπήσεις την εβδομάδα. Αυτές τις πραγματοποιούν δέκα από τις περίπου 70 δημοκοπικές εταιρείες που έχουν δηλωθεί στα µητρώα του ΕΣΡ.

Από επιχειρηµατικής-οικονοµικής πλευράς, τηλεοπτικοί σταθµοί, εφηµερίδες και σάιτ πληρώνουν αυτές τις εταιρείες για να παράγουν µε βιοµηχανικό ρυθµό πολιτικές σφυγµοµετρήσεις της κοινής γνώµης.

Απ’ όσο µπορώ να ξέρω (και να καταλάβει και ο µη εξειδικευµένος γνώστης) η αθρόα διενέργεια δηµοσκοπήσεων δεν προσφέρει σε τηλεθέαση, αναγνωσιµότητα και έσοδα. Άλλωστε µετά τη δημοσίευση κάποιας δηµοσκόπησης, αυτή αναπαράγεται σε όλα τα µέσα ενηµέρωσης, οπότε δεν υπάρχει η πιθανή «αποκλειστικότητα» που θα οδηγούσε (µε ενδιαφέρον ή έσοδα) στο συγκεκριµένο Μέσο που είναι ο εντολέας.

Από την εποχή του Τζορτζ Γκάλοπ και την πρώτη δηµοσκόπηση (έγινε το 1932 και καθιερώθηκε ο όρος γκάλοπ προτού ονοµαστεί δηµοσκόπηση) υπάρχουν δύο θέµατα που συνοδεύουν την πρόβλεψη.

Το ένα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις είναι έγκυρες και ακριβείς. Οι διαµένοντες σε αυτήν τη χώρα γνωρίζουν καλά ότι οι προβλέψεις είναι επισφαλείς, ακόµη κι αν πιστέψουµε πως τηρούνται όλοι οι επιστηµονικοί και δεοντολογικοί κανόνες.

Το δεύτερο θέµα, το οποίο εκ των πραγµάτων σχετίζεται µε το πρώτο, είναι το ερώτηµα της κότας. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στην περίπτωση της ελληνικής πραγµατικότητας το ερώτηµα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν την κοινή γνώµη ή τη διαµορφώνουν µέσα από το φερόµενο ως αποτέλεσµα. 

Το 1938 ο Ορσον Γουέλς έκανε την περίφηµη ραδιοφωνική φάρσα του µε τους εξωγήινους. ∆ιαβάζοντας σε ραδιοφωνική διασκευή το µυθιστόρηµα «The war of the world» έδωσε την εντύπωση του έκτακτου δελτίου ειδήσεων.

Χιλιάδες κάτοικοι του Νιου Τζέρσι ξεχύθηκαν στους δρόµους θεωρώντας ότι εξελίσσεται απόβαση εξωγήινων. ∆εν είναι το µοναδικό παράδειγµα που αποδεικνύει ότι το φηµολογούµενο µπορεί να δηµιουργήσει αποτέλεσµα.

Στην περίπτωση των δηµοσκοπήσεων η εµφάνιση ενός ψευδούς αποτελέσµατος προτίµησης µπορεί να αποδειχθεί αυτοεπιβεβαιούµενη προφητεία.

Το γεγονός ότι οι δηµοσκοπικές δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο αξιοπιστίας από κάποιον φορέα δίνει δικαίωµα στην αυθαιρεσία. Κι όταν µιλάµε για έλεγχο, εννοούµε πρωτίστως να ελέγχονται τα δεδοµένα και το δείγµα τους και όχι η φερόµενη ως επιστηµονική µέθοδος που χρησιµοποιούν.

Ας επανέλθουµε όµως στο ερώτηµα γιατί το τελευταίο διάστηµα γίνονται τόσο πολλές δηµοσκοπήσεις ενώ δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο. Γιατί ένα µέσο ενηµέρωσης να πληρώνει κατά συρροή µια δηµοσκοπική, σε κενό εκλογικό χρόνο, χωρίς να κερδίζει από αυτό;

Τα αποτελέσµατα των δηµοσκοπήσεων έχουν µια ορατή αντίδραση από τα πολιτικά κόµµατα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιµοποιεί το αποτέλεσµα για να επιβεβαιώσει την αµφισβητούµενη πολιτική κυριαρχία του και να επικοινωνήσει το επιχείρηµα «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αρα δηµιουργεί ένα κλίµα επικράτησης και νίκης για να το εισπράξει από κοµµάτι των αναποφάσιστων που συνηθίζουν να πηγαίνουν µε τον νικητή.

Επιπλέον, το πρώτο κόµµα ευνοείται από την πρωτοφανή για τα επιστηµονικά δεδοµένα ερώτηση που θέτουν οι ελληνικές δηµοσκοπικές «περί παράστασης νίκης». Ποιος δηλαδή θα είναι κατά την κοινή γνώµη ο νικητής σε πιθανές εκλογές. Αυτή η ερώτηση δεν έχει καµιά σηµασία πέρα από την προσπάθεια να δηµιουργηθεί κλίµα υπέρ του πρώτου κόµµατος και να εδραιωθεί επικοινωνιακά µια εικόνα.

Με τον ίδιο τρόπο χειραγωγική είναι η ερώτηση για την καταλληλότητα για τη θέση του πρωθυπουργού. Η όποια καταλληλότητα εκφράζεται διά της επιλογής µέσω ψήφου. Αρα τι επιπλέον δίνει στατιστικά και επιστηµονικά η πιθανολόγηση; Το συγκεκριµένο ερώτηµα καθιερώθηκε δηµοσκοπικά την εποχή του Σηµίτη, όταν κάποιοι ανακάλυψαν τη χρησιµότητα του «καταλληλότερου Σηµίτη» ώστε να επιλεγεί τελικώς ως πιο κατάλληλος.

Ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη οµιλία του στη Νίκαια αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση επειδή οι δηµοσκοπήσεις τον εµφάνιζαν ως δεύτερο κόµµα. Τραγική ειρωνεία πράγµατι ο πολιτικός, που πριν από µερικά χρόνια είχε αρχίσει πόλεµο µε τις δηµοσκοπικές και επέµενε ότι η κάλπη είναι αυτή που εκφράζει τη λαϊκή βούληση, όχι απλώς να αλλάζει θεώρηση, αλλά να προσδίδει στις δηµοσκοπικές ρόλο θεσµικού πιστοποιητή. Ισως σε λίγο να πρέπει να συµφωνήσουµε ότι είναι περιττές οι εκλογές αφού υπάρχουν οι… δηµοσκοπικές.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης από την πλευρά του θεωρεί πως η εµφάνισή του στην τρίτη και την τέταρτη θέση στις δηµοσκοπήσεις είναι µέρος ενός σχεδίου (εναντίον του). Έχει ιδιαίτερη σηµασία ότι εκπρόσωπος δηµοσκοπικής τον προειδοποίησε δηµόσια ότι αν συνεχίσει να αντιµετωπίζει µε τέτοια επιθετικότητα τις σφυγµοµετρήσεις, θα πάει και χειρότερα. ∆ικαιολογηµένα το ΠΑΣΟΚ αντιµετώπισε αυτήν τη δήλωση ως απόδειξη µαγειρέµατος και εκβιασµού. 

Στα λοιπά κόµµατα τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν από δύο έως δέκα µονάδες µέσα σε διάστηµα εβδοµάδων. Μπορεί ενδεχοµένως αυτό να θεωρηθεί απόδειξη της ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, αλλά µε το ίδιο δικαίωµα στην υπόθεση µπορεί κάποιος πολίτης να πει πως πρόκειται για ένα παιχνίδι µηνυµάτων και πολιτικών εκβιασµών.

Από τη στιγµή που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει έλεγχος στο εσωτερικό και στη λειτουργία των δηµοσκοπικών εταιρειών, η ταχύτητα ανεβοκατεβάσµατος των κοµµάτων ενεργοποιεί τις πιο πονηρές θεωρίες.

Ας πάµε όµως στην πιο ύποπτη δηµοσκοπική εφεύρεση. Η παρουσία νέων κοµµάτων (Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και του αναµενόµενου από τον Αντώνη Σαµαρά) δικαιολόγησε επικοινωνιακά αλλά όχι και επιστηµονικά το ερώτηµα της «δυνητικής ψήφου». Ποιοι δηλαδή εν δυνάµει θα µπορούσαν να ψηφίσουν το νέο κόµµα.

Σε αυτό το ερώτηµα αθροίζονται όσοι µε βεβαιότητα θα ψηφίσουν το κόµµα µε αυτούς που θεωρούν πολύ και ενδεχόµενα πιθανό να το ψηφίσουν. Το αυθαίρετο άθροισµα οδηγεί σε µια χειραγωγική εικόνα. Όπως σωστά είπε ο επικεφαλής της Public Issue στην εκποµπή «Momentum» της Μάγκυς ∆ούση, η απάντηση σε αυτό το ερώτηµα απαντιέται µε βάση το αν κάποιος υπήρξε ψηφοφόρος του συγκεκριµένου κόµµατος και όχι µε την αυστηρή τοποθέτηση για το αν µπορεί να ξαναγίνει.

Οι αντιεπιστηµονικές εφευρέσεις της ελληνικής δηµοσκοπικής τακτικής δεν είναι τυπικές αυθαιρεσίες αλλά απόδειξη προσπάθειας χειραγώγησης της κοινής γνώµης.

Η κατάχρηση των δηµοσκοπήσεων προφανώς σχετίζεται µε τη δηµιουργία νέων κοµµάτων, αλλά δεν έχει στοιχεία κάλυψης της περιέργειας του πολίτη. Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την ακρίβεια και τη διαφθορά, όχι για τον τζόγο των πιθανών ποσοστών. Οπότε η υπερχρήση του εργαλείου σφυγµοµέτρησης δεν καταγράφει το πολιτικό σκηνικό αλλά το διαµορφώνει κατά βούληση. Οι δηµοσκοπικές απονέµουν ιδιότητες που είναι ενεργές µέσα στη δηµοκρατία, προκύπτουν από εκλογές και δεν πιστοποιούνται σε γραφεία. 

Η ευθύνη δεν ανήκει στις δηµοσκοπικές που εισπράττουν και καλώς κάνουν ενδεχοµένως. Ούτε στους µιντιάρχες που παίζουν τα παιχνίδια τους τοποθετώντας τα πιόνια στη σκακιέρα.

Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει. Αλλάζουν τακτική φυσικά όταν αλλάζουν και οι συσχετισµοί. Οχι στην κοινωνία, αλλά στη σχέση τους µε τις δηµοσκοπικές.