Προϊούσα κυβερνητική φθορά, πιθανή πανωλεθρία

Υποκλοπές, Τέμπη και κυρίως ΟΠΕΚΕΠΕ: Τρία θανάσιμα αμαρτήματα της κυβέρνησης που οδηγούν σε προϊούσα φθορά και σε πιθανή εκλογική πανωλεθρία. Επισημαίνει ο Γιάννης Τριάντης σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο news247.gr την Τρίτη 7 Απριλίου

• • •

Η άπελπις προσπάθεια του πρωθυπουργού να αναχαιτίσει την καταιγίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ έμοιαζε με παράπηγμα που το πήρε ο άνεμος. Δεν έμεινε τίποτε επι της ουσίας, εκτός από τα άσαρκα και κάπως αστεία περί Ασυμβίβαστου(π.χ. ρεπατζήδες βουλευτές!).

Ακόμη και οι σωστές επισημάνσεις για τα διαχρονικώς παθογενή(πελατειακό κράτος κλπ) προσέκρουαν στο τείχος της σκληρής για τον ίδιο πραγματικότητας και έγιναν σκόνη άμα της εκφορά του επιχειρήματιος οτι από το 2019 είχε θέσει στόχο την εξάρθρωση του βαθέος κράτους και του πελατειασμού.

Αρκούσε η πάγκοινη κραυγή για το αυτονόητο(Γιατί δεν έκανες τίποτε επι δύο τετραετίες;) για να εξουθενώσει την επιστρατευμένη τεχνητή αυτοπεποίθηση του πρωθυπουργού και να καταδείξει την οριστική πτώχευση του μείγματος υποκριτικής αυτοκριτικής και εμβαλωτικών προτάσεων.

Πέρασε ο καιρός της ευκολίας. Ερχεται, καταφθάνει δριμύς ο καιρός της νέμεσης. Κι όχι μονάχα λόγω του δυσώδους ΟΠΕΚΕΠΕ. Καιροφυλακτούν οι Υποκλοπές και η μάχαιρα του Ντίλιαν(Μέμνησο: Νιξον!), τα Τέμπη με τα οφθαλμοφανή έλκη στο σώμα της Δικαιοσύνης(Α! Και το του Φλωρίδη έπος με την δικαστική αίθουσα στην Λάρισα) και, φυσικά, τα οικονομικά της χειμαζόμενης κοινωνίας(ακρίβεια κλπ).

Κάποια σανίδα σωτηρίας θα μπορούσε να είναι οι υστερικές υπερβολές μερίδος της αντιπολίτευσης για τα Τέμπη (εξαερωμένο βαγόνι, εμμονή στο ξυλόλιο κ.α.), υπερβολές που αποδίδουν ψηφοθηρικά σε ορισμένα κόμματα(«Ελληνική Λύση»/ «Πλεύση Ελευθερίας») αλλά προβληματίζουν αν δεν εξοργίζουν μέρος της κοινωνίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εν γένει συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία επιμένει σε υψίσυχνη καταγγελτική ρητορική, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, χάνοντας συχνά το υπαρκτό δίκιο της.

Το ίδιο συμβαίνει με την Μαρία Καρυστιανού. Η οποία-πέραν των άλλων- πολιτεύεται ως αρχηγός νεοπαγούς κόμματος με…αναρτήσεις. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Εξηγήσιμη:Η αδαημοσύνη και η θεματική μονοκαλλιέργεια εκεί οδηγούν…

Οσο για την Κεντροαριστερά, μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, στους κάμπους πέφτει χιόνι: Το ΠΑΣΟΚ, παρά το ήσυχο Συνέδριο, την αξιοσημείωτη διεύρυνση και την φθίνουσα κυβερνητική πορεία, ελάχιστα ενισχύεται. Το χειρότερο; Όταν μπούν στον εκλογικό στίβο η Καρυστιανού και ο Τσίπρας, δεν είναι βέβαιο οτι θα διατηρήσει δημοσκοπικά την δεύτερη θέση…

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποφεύγει τις κακοτοπιές, τα ολισθήματα και την θολή ατμόσφαιρα σχετικά με τον ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό του: Ενας εμπειρος και έντιμος διαχειριστής, ώστε η χώρα να κάνει βήματα προόδου ή συνταγογράφος μιάς διαχειριστικής πολιτικής με αριστερά, λεκτικά επιχρίσματα;

Συγκεκριμένα. Πρώτον, ολοένα και πιο συχνά αντί να πολιτεύεται με την σοφία του έμπειρου και την λελογισμένη αυτοπεποίθηση του ερχόμενου, αντιγράφει τον καταγγελτικό εαυτό του. Εκείνον που τον οδήγησε στην ανερμάτιστη αντιπολίτευση και στην δεινή ήττα του ΄23.

Δεύτερον, με τα Ινστιτούτα και την περιώνυμη αυτό-οργάνωση θεωρεί οτι μπορεί να ενεργοποιήσει και να συγκινήσει την κοινωνία. Δύσκολο έως αδύνατο. Αφενός γιατί η κοινωνία σε τίποτε δεν θυμίζει το 2015 και αφετέρου διότι η εγερσιακή ρητορική του συνοδεύεται από τον εστετισμό(των Ινστιτούτων) και το άγχος της επιδιωκόμενης καταλυτικής υπεροχής στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.

Ειδικότερα, τα υπαρκτά ηγετικά του χαρίσματα επιστρατεύονται εντέχνως-και ίσως κομπαστικά- ώστε να αναδειχτεί μιά μεσσιανικού τύπου επανάκαμψη. Υπενθυμίζεται πόσο προσβλητικά φέρθηκε στους πρώην συντρόφους του(Παλλάς) και πόσο θέτει εκποδών την ευθύνη του-επομένως, την ουσιαστική αυτοκριτική- για την διαλυτική κατάσταση στην συγκεκριμένη Αριστερά.

Τρίτον, ολίσθημα μέγα ο τρόπος που μίλησε(στον Νίκο Χατζηνικολάου, «Αντένα») για το κλείσιμο των τραπεζών. Ολίσθημα και γκάφα ολκής, καθώς δεν εξήγησε αναλυτικά την όντως σοβαρή αλλά και επίφοβη αυτή επιλογή, συνδεδεμένη με συγκεκριμένο Σχέδιο στο μπρα ντε φερ με τις ύαινες της Ενωσης.

Ετσι, ανακίνησε οικεία κακά θυμίζοντας στην κοινωνία δραματικές στιγμές που έζησε η χώρα. Κι άντε τώρα να γιατρέψεις το έλκος από αυτή την αυτοκαταστροφική στιγμή της συνέντευξης με διευκρινίσεις, νέες δηλώσεις κλπ.

Τέλος, μιλώντας για αριστερά επιχρίσματα, θα μπορούσε να πεί κάποιος καχύποπτος οτι ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να θέσει τον Αρη Βελουχιώτη στην υπηρεσία του…δημοκρατικού καπιταλισμού…

Επιμύθιον: Η προβληματική αντιπολίτευση, όπως τουλάχιστον αναλύθηκε στα προεκτεθέντα, συνιστά μιά ισχνή, ξερακιανή ελπίδα για επιβίωση της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά. Αλλά δεν αρκεί.

Ο δημοσκοπικός κατήφορος, ειδικά μετά τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, προϊδεάζει για τα χειρότερα: Αν η ΝΔ στις επόμενες εκλογές κινηθεί κάτω από το 25%-πόσο μάλλον αν βυθιστεί στο 20% και παρακάτω- ουδόλως αποκλείεται να ανακινηθεί θέμα ηγεσίας και απομάκρυνσης του Μητσοτάκη.

Είπαμε: Ο καιρός της ευκολίας πέρασε ανεπιστρεπτί για τον πρωθυπουργό. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν ΟΛΑ τα στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας. Που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να ανατραπεί. Εκτός κι αν πιστέψουμε στα θαύματα…

Το κόλπο του Τζεφιρέλι στον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» που κανείς δεν είχε καταλάβει

Η εμβληματική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι εξελίχθηκε – με το σπαθί της – στην πιο διαχρονική παραγωγή εποχής και ειδικά στη χώρα μας αισθάνεσαι πια ότι χωρίς αυτήν θα έλειπε κάτι από τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Άρτια στην κινηματογράφηση και τη φωτογραφία, το μουσικό χαλί και τη σκηνογραφία, η σειρά θεωρείται από πολλούς ένα ατμοσφαιρικό τηλεοπτικό αριστούργημα, αλλά και ένα ρίσκο που διέψευσε πολλούς.

Ρίσκο διότι επρόκειτο για ένα κολοσσιαίο project, με ανάλογο κόστος παραγωγής. Εκτός του ότι τεχνικά είναι αψεγάδιαστη, προκλήθηκε εύλογα η ανάγκη ενός πολυπληθούς cast, αλλά και η συμμετοχή ορισμένων ιερών τεράτων της 7ης τέχνης.

• • •

Συνολικά εφτά κάτοχοι Όσκαρ και έξι που είχαν κερδίσει υποψηφιότητα έλαβαν μέρος στο διάρκειας έξι ωρών φιλμ.

Μεταξύ αυτών οι Λόρενς Ολίβιε (Νικόδημος), Τζέιμς Μέισον (Ιωσήφ της Αριμαθέας), Ροντ Στάιγκερ (Πόντιος Πιλάτος), Άντονι Κουίν (Καϊάφας), Έρνεστ Μπόργκναϊν (Εκατόνταρχος) και Πίτερ Ουστίνοφ (Ηρώδης ο Μέγας) ήταν τα μεγαλύτερα ονόματα που έβαλαν την υπογραφή τους στη σειρά.

Ακόμα η αγαπημένη του Τζεφιρέλι -και Ιουλιέτα του- Ολίβια Χάσεϊ (στο ρόλο της Παναγίας), η Αν Μπάνκροφτ (Μαρία Μαγδαληνή) αλλά και οι Ντόναλντ Πλέζανς (Μελχιώρ), Κρίστοφερ Πλάμερ (Ηρώδης Αντύπας), Τζέιμς Ερλ Τζόουνς (Βαλτάσαρ) και Κλαούντια Καρντινάλε (Μοιχαλίδα).

Η σπαζοκεφαλιά βέβαια για τους παραγωγούς ήταν ο ηθοποιός που θα έπαιρνε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η αρχική πρόθεση ήταν να ανατεθεί σε κάποιον σταρ κοινής αποδοχής, με τους Ντάστιν Χόφμαν και Αλ Πατσίνο να είναι οι βασικοί υποψήφιοι! Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ωστόσο ένιωσαν άβολα με αυτές τις προτάσεις, καθώς κανείς από τους δύο ηθοποιούς δεν έμοιαζε με την εικόνα που είχε καθιερωθεί στον κοινό νου για τον Ιησού.

Η ιδέα για τον άσημο τότε Ρόμπερτ Πάουελ προέκυψε με εισήγηση της συζύγου του Βρετανο-ουκρανού παραγωγού Λιου Γκρέιντ, η οποία τον είχε δει σε μια σειρά του BBC. Έκανε λόγο για τα «υπέροχα γαλάζια μάτια» του, αν και ο Φρανκ Τζεφιρέλι τον προόριζε αρχικά για το ρόλο του Ιούδα (τον οποίο δεν είχε καταφέρει να αποδεχτεί λόγω ασθένειας ο Πίτερ Ο’ Τουλ)!

Ο Λιου Γκρέιντ ήταν αυτός τον οποίο παρότρυνε ο Πάπας ο Παύλος ο 6ος να αποπειραθεί μια τηλεοπτική σειρά με θέμα την ζωή του Ιησού. Ναι η ιδέα να μεταφερθεί με πιστότητα στη μικρή και μεγάλη οθόνη (το έργο προβλήθηκε με μειωμένη διάρκεια και στον κινηματογράφο) η ζωή του Θεανθρώπου, σύμφωνα με τα τέσσερα Ευαγγέλια, ήταν του ίδιου του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

H Ολίβια Χάσεϊ, με τον «δικό μας» Γιώργο Βογιατζή, στο ρόλο του Ιωσήφ (δεξια)

Ο Γκρέιντ ανέθεσε την σκηνοθεσία στον Φράνκο Τζεφιρέλι που τότε απολάμβανε τα εύσημα για την εξαιρετική κινηματογραφική μεταφορά του σαιξπηρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Αρχικά, ο Ιταλός σκηνοθέτης, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Πάπα από την εποχή που ο τελευταίος ήταν Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, αρνήθηκε την πρόταση.

Κατόπιν πιέσεων, απόφασισε στα τέλη του 1973, να πει το «ναι» στο εγχείρημα, θέτοντας ωστόσο τους όρους του.

Ξεκαθάρισε ότι πρόθεση του δεν ήταν να φτιάξει ακόμα μία ιστορία για τον Ιησού, που θα συγκινούσε μόνο τους θρησκευόμενους Χριστιανούς, αλλά ακόμα και την κοινότητα των άθεων. Ζήτησε υπέρβαση του μπάτζετ για να δημιουργήσει ένα λυρικό τηλεοπτικό έπος, που θα γινόταν οικουμενικά αποδεκτό και σημείο αναφοράς στην προκείμενη θεματολογία.

Για αυτό το σκοπό επιστρατεύτηκαν ιστορικοί και θεολόγοι από το Βατικανό και το Κολέγιο των Ραβίνων στο Λονδίνο. Η σύνθεση της πλοκής από τις ιστορίες των τεσσάρων ευαγγελίων, με χρονολογική σειρά, ανατέθηκε παραδόξως στον Άγγλο λογοτέχνη και σεναριογράφο Άντονι Μπέρτζες.

Ήταν ο άνθρωπος που είχε γράψει το περίφημο «Κουρδιστό Πορτοκάλι», μια σπουδή πάνω στη βία, η οποία θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες.

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι
με τον Ρόμπερτ Πάουελ,
κατά τα γυρίσματα
της σειράς (αριστερά)

Βασισμένος περισσότερο στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο σεναριογράφος κράτησε όσο το δυνατόν περισσότερους διαλόγους όπως παρουσιάζονται αυτούσιοι στα τέσσερα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης, με αρκετές φράσεις να απαγγέλλονται στα Αραμαϊκά.

Φυσικά, ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχίας καθρεφτίστηκε στη μορφή του Ρόμπερτ Πάουελ, που με την πάροδο των χρόνων ταυτίστηκε στη συνείδηση πλήθους κόσμου με την προσπάθεια να φανταστούμε τον Ιησού. Αυτό όμως ήταν, όπως αποδείχτηκε, προϊόν και κάποιων τεχνικών «τρικ».

Το μακιγιάζ του Πάουελ αποτελούνταν από μια λεπτή γραμμή σκούρου μπλε eyeliner στο επάνω μέρος του ματιού, και μια λεπτή γραμμή λευκού στο κάτω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπογραμμίζει το διάφανο μπλε των ματιών του. Επιπλέον, ο Πάουελ εξασκήθηκε να μπορεί να κρατάει τα μάτια του ανοιχτά για όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα.

Ο στόχος ήταν ο τηλεοπτικός Ιησούς Ιησούς να μην ανοιγοκλείνει ποτέ τα μάτια του και όταν αυτό δεν ήταν οργανικά εφικτό, έδινε τη λύση το μοντάζ. Ήταν ένα «κόλπο» για να προσδώσει ένα μυσταγωγικό, υπεράνθρωπο στοιχείο στη φιγούρα και μια επιλογή που δικαίωσε τον Τζεφιρέλι καθώς σύμφωνα με τους τηλεοπτικούς κριτικούς «ο θεατής απέκτησε μια διεισδυτική επαφή με το πρόσωπο του Ιησού».

Σε όλη τη σειρά ο Πάουελ εμφανίζεται να ανοιγοκλείνει μόνο μία φορά τα μάτια, ενώ άλλες δύο συμβαίνει στο αγόρι που τον υποδύεται, σε μια σκηνή που βρίσκεται στη Συναγωγή.

Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1975 σε Μαρόκο και Τυνησία και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 1976.

H σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από το Ιταλικό κανάλι RAI1 στις 27 Μαρτίου 1977 και έτυχε αποθεωτικών σχολίων από τους κριτικούς. Κάποιες σκηνές της, όπως η ανάσταση του Λαζάρου και το ξέσπασμα του Ιησού στο Ναό του Σολομώντα, θεωρήθηκαν κορυφαίες στην τέχνη της μικρής και μεγάλης οθόνης.

Στο αριστούργημα του Φράνκο Τζεφιρέλι τίποτα δεν είχε αφεθεί στην τύχη. Και προφανώς για αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τόσα χρόνια μετά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επιστρέφουν νοερά στο 33 μ.Χ. μέσα από τα μάτια του Ρόμπερτ Πάουελ…

 

 

Αναδημοσίευση: menshouse.gr

ΟΗΕ: «Η Γη ωθείται πέρα από τα όριά της»

Ο πλανήτης μας παλεύει με μια πρωτοφανή ενεργειακή ανισορροπία, η οποία θερμαίνει τους ωκεανούς σε επίπεδα που δεν έχουμε ξαναδεί, καθιστώντας τον καιρό πιο ακραίο και απειλώντας την υγεία και τα αποθέματα τροφίμων, προειδοποίησε ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO)

• • •

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η περίοδος 2015 έως 2025 ήταν τα θερμότερα 11 έτη που έχουν καταγραφεί ποτέ. Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι η άνοδος της θερμοκρασίας που βιώνουμε στην επιφάνεια του πλανήτη αποτελεί μόλις ένα ελάχιστο κλάσμα, περίπου το 1% της συνολικής ενέργειας που παγιδεύεται στο ευρύτερο σύστημα της Γης.

Περισσότερο από το 90% αυτής της πλεονάζουσας θερμότητας απορροφάται από τους ωκεανούς. Ο ρυθμός θέρμανσης των ωκεανών έχει υπερδιπλασιαστεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες, όπως αποκαλύπτει ο Guardian.

Οι συγγραφείς της πρόσφατης ετήσιας έκθεσης για την Κατάσταση του Παγκόσμιου Κλίματος επισημαίνουν ότι τα δεδομένα αυτά υπογραμμίζουν πως ο πλανήτης μας γίνεται όλο και πιο ευάλωτος καθώς χάνει την ισορροπία του. Η αλόγιστη χρήση ορυκτών καυσίμων και η καταστροφή των δασών έχουν εκτοξεύσει τους ρύπους στην ατμόσφαιρα. Μάλιστα, η συγκέντρωση αερίων όπως το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο βρίσκεται σήμερα στο υψηλότερο σημείο των τελευταίων 800.000 ετών, κλονίζοντας την ενεργειακή σταθερότητα της Γης.

Από το 1960, η Γη άρχισε να συσσωρεύει ένα επικίνδυνο “πλεόνασμα” θερμότητας, το οποίο τις τελευταίες δεκαετίες διογκώνεται με τρομακτική ταχύτητα. Μέχρι στιγμής, η ανθρωπότητα και το οικοσύστημα στην επιφάνεια του πλανήτη βιώνουν μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτής της συσσωρευμένης ενέργειας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί η Γη λειτουργεί σαν ένας τεράστιος “απορροφητήρας”: το 91% της επιπλέον θερμότητας διοχετεύεται στους ωκεανούς, το 5% απορροφάται από την ξηρά, ενώ ένα 3% αναλώνεται στο λιώσιμο των πάγων στους πόλους και τις βουνοκορφές.

«Η κατάσταση του παγκόσμιου κλίματος βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η Γη ωθείται πέρα από τα όριά της. Κάθε βασικός κλιματικός δείκτης πλέον “αναβοσβήνει κόκκινο”», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες. «Η ανθρωπότητα βίωσε τα 11 θερμότερα έτη στην ιστορία των καταγραφών. Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται 11 φορές, παύει να είναι σύμπτωση. Είναι ένα κάλεσμα για δράση».

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η ζέστη “βυθίζεται” πλέον στα βάθη των ωκεανών. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που κυκλοφορούν τα θαλάσσια ρεύματα και “σφραγίζει” τις αρνητικές συνέπειες για χιλιάδες χρόνια. Πιο κοντά στην επιφάνεια, το ζεστό και πιο όξινο νερό δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στα κοράλλια και στα ψάρια.

 

 

Αναδημοσίευση: news247.gr

Οι Έλληνες που άνοιξαν τη διώρυγα του Σουέζ και άλλαξαν την παγκόσμια οικονομία

Η Διώρυγα του Σουέζ αποτελεί ένα από τα εμβληματικότερα τεχνικά επιτεύγματα του 19ου αιώνα, αλλάζοντας ριζικά τον χάρτη του παγκόσμιου εμπορίου. Ωστόσο, πίσω από τους αριθμούς και τα μεγαλεπήβολα σχέδια των μηχανικών, κρύβεται η συγκλονιστική ιστορία χιλιάδων Ελλήνων μεταναστών, και κυρίως των Κασιωτών, οι οποίοι προσέφεραν τον ιδρώτα και τη ζωή τους για τη διάνοιξη αυτού του περάσματος.

• • •

Η Κάσος, πληγωμένη ανεπανόρθωτα από την καταστροφή του 1824 και την παρακμή των ιστιοφόρων, βρήκε στην Αίγυπτο μια σανίδα σωτηρίας, στέλνοντας χιλιάδες παιδιά της να παλέψουν με την άμμο και τις αρρώστιες.

Όταν ξεκίνησε το έργο το 1859, οι συνθήκες ήταν μεσαιωνικές, με χιλιάδες Αιγύπτιους να εργάζονται υπό καθεστώς αναγκαστικής εργασίας. Ο επικεφαλής του έργου, Φερντινάν ντε Λεσέψ, γρήγορα αντιλήφθηκε ότι χρειαζόταν εργάτες με τεχνική αντίληψη, εμπειρία στη θάλασσα και αντοχή στις ακραίες συνθήκες. Οι Κασιώτες ήταν οι ιδανικοί υποψήφιοι. Μαθημένοι στη σκληρή χειρωνακτική εργασία και τη ζέστη, υπολογίζεται ότι περίπου 2.000 έως 5.000 κάτοικοι του νησιού μετανάστευσαν στο Σουέζ, δημιουργώντας μια «Νέα Κάσο» στην καρδιά της ερήμου.

Η καθημερινότητα στη διώρυγα ήταν ένας διαρκής εφιάλτης. Οι εργάτες δούλευαν με τα χέρια μέσα σε λάσπη και άμμο, ενώ οι θερμοκρασίες την ημέρα άγγιζαν τους 50 βαθμούς Κελσίου για να πέσουν κατακόρυφα τη νύχτα. Πέρα από την εξάντληση, οι επιδημίες χολέρας και ελονοσίας θέριζαν τις κοινότητες, ενώ οι επιθέσεις ληστών ήταν συχνό φαινόμενο. Παρά τους κινδύνους, οι Έλληνες εργάτες ξεχώρισαν για την ικανότητά τους, αναλαμβάνοντας τον χειρισμό των περίπλοκων βυθοκόρων, των μηχανημάτων που έσκαβαν τον βυθό, αποδεικνύοντας ότι η συμβολή τους ήταν καθοριστική για την πρόοδο του έργου.

Ο ντε Λεσέψ έτρεφε τεράστιο σεβασμό για τους «Έλληνες εργάτες του», όπως τους αποκαλούσε, παρασημοφορώντας πολλούς από αυτούς για την αυτοθυσία τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώτος πλοηγός που πέρασε ποτέ τη διώρυγα ήταν ο Κασιώτης Χρήστος Κοντός. Οι Κασιώτες, νιώθοντας περήφανοι για το έργο τους, ζήτησαν από τον Γάλλο μηχανικό να ονομάσει την πόλη στην είσοδο της διώρυγας «Νέα Κάσος». Αν και το όνομα «Πορτ Σάιντ» είχε ήδη κατοχυρωθεί προς τιμήν του Αιγύπτιου ηγεμόνα, το ελληνικό αποτύπωμα έμεινε ανεξίτηλο στην κοινωνική και οικονομική ζωή της περιοχής.

Τα εγκαίνια της διώρυγας το 1869 ήταν μια γιορτή παγκόσμιας εμβέλειας, συνοδευόμενη από την πρώτη παρουσίαση της όπερας «Αΐντα». Παρόλο που το ελληνικό κράτος απουσίαζε επίσημα λόγω οικονομικής αδυναμίας, η ελληνική σημαία υψώθηκε δίπλα στη γαλλική, τιμώντας τους ανθρώπους που έχτισαν το έργο. Η Διώρυγα του Σουέζ μείωσε τις αποστάσεις κατά 30%, έκανε τα ταξίδια πιο ασφαλή από τους πειρατές της Αφρικής και έφερε την επανάσταση των ατμοπλοίων, αλλά για την ιστορία της Κάσου, παρέμεινε ο τόπος όπου μια ολόκληρη γενιά θυσιάστηκε για να ζήσει το νησί της.

 

 

Αναδημοσίευση: e-didaskalia.blogspot.com

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι διαθέτει «εμβόλιο κατά του καρκίνου»

Η Ρωσία ξεκίνησε τη χορήγηση του πρώτου, εγχώριας παραγωγής, εξατομικευμένου εμβολίου mRNA κατά του καρκίνου, μετέδωσε το TASS , επικαλούμενο το ρωσικό Υπουργείο Υγείας.

Το Υπουργείο ανέφερε ότι το νεότερο φάρμακο, το Neooncovac, χορηγήθηκε στον πρώτο ασθενή του στο Εθνικό Κέντρο Ιατρικής Έρευνας (NMRC) Ακτινολογίας: έναν 60χρονο κάτοικο της περιοχής Κουρσκ με μελάνωμα, ο οποίος υποβάλλεται επί του παρόντος σε ανοσοθεραπεία.

• • •

Το ρωσικό Υπουργείο Υγείας σημειώνει ότι, παρά την τρέχουσα θεραπεία, ο ασθενής παραμένει σε υψηλό κίνδυνο εξέλιξης της νόσου, και η χρήση του εμβολίου θεωρείται ως ένας τρόπος ελέγχου της ογκολογικής διαδικασίας.

Το Εθνικό Κέντρο Ιατρικής Έρευνας Ακτινολογίας έλαβε έγκριση για κλινική χρήση του φαρμάκου τον Νοέμβριο του 2025

 

Πότε να περιμένουμε αποτελέσματα;

Ο Αλεξάντρ Γκίνζμπουργκ, επιστημονικός διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Ερευνών Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας Γκαμαλέγια, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Gazeta.Ru ότι τα πρώτα αποτελέσματα από τη χρήση του φαρμάκου θα πρέπει να αναμένονται εντός τριών μηνών. Ο Γκίνζμπουργκ τόνισε ότι ο ασθενής που έλαβε το εμβόλιο είχε προηγουμένως διαγνωστεί με μελάνωμα σταδίου 3 με μετάσταση.

«Το εμβόλιο βοηθά ειδικά στην καταπολέμηση των μεταστάσεων. Τα μελανώματα περιέχουν τον μεγαλύτερο αριθμό μεταλλάξεων, γι’ αυτό αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το πείραμα με το νέο ρωσικό εμβόλιο σε αυτούς τους όγκους», εξήγησε ο ακαδημαϊκός.

Ο Γκίνζμπουργκ σημείωσε ότι τα κλινικά αποτελέσματα από τη χρήση του εμβολίου θα είναι σαφή εντός τριών μηνών.

«Συνολικά 8-9 δόσεις θα χορηγηθούν σε διαστήματα 2-3 εβδομάδων. Η ανοσολογική απόκριση θα παρακολουθείται μετά από κάθε ένεση. Το εμβόλιο θα βοηθήσει στη δημιουργία μιας ισχυρής ανοσολογικής απόκρισης. Πρωτίστως, θα αυξήσει τον αριθμό των CD8 λεμφοκυττάρων. Πριν ή κατά τη διάρκεια κάθε δόσης, ο ασθενής θα υποβληθεί σε αιμοληψία και θα μετρηθεί ο αριθμός των CD8 λεμφοκυττάρων του. Η τρίτη δόση θα χορηγηθεί στα μέσα του τρίτου μήνα θεραπείας και στη συνέχεια θα δούμε τα πρώτα αποτελέσματα», εξήγησε ο επιστήμονας.

Ένα εμβόλιο που βασίζεται στην τεχνολογία mRNA δημιουργείται ξεχωριστά για κάθε ασθενή, καθώς το φάρμακο πρέπει να «συντονίσει» το ανοσοποιητικό σύστημα έτσι ώστε να μπορεί να αναγνωρίζει και να καταστρέφει όλα τα καρκινικά κύτταρα.

Σύμφωνα με τον Αλεξάντρ Γκίντσμπουργκ, μικρά θραύσματα καρκινικού και μη καρκινικού ιστού ελήφθησαν από τον ασθενή για την παραγωγή του εμβολίου. Το γονιδίωμα αυτών των δειγμάτων στη συνέχεια αναλύθηκε και χρησιμεύει ως βάση για τη σύνθεση ενός εξατομικευμένου εμβολίου.

Το φάρμακο εγχέεται στον ώμο με σύριγγα.

Ο ογκολόγος Evgeny Cheremushkin τόνισε ότι σε αυτό το στάδιο, οι ασθενείς μπορούν να λάβουν το πειραματικό εμβόλιο κατά του καρκίνου μόνο αφού ολοκληρώσουν μια τυπική αγωγή.

«Κατά τη διεξαγωγή πειραματικών θεραπειών, οι γιατροί δεν επιτρέπεται να δέχονται ασθενείς που δεν έχουν υποβληθεί σε τυπικές διαδικασίες. Πρέπει πρώτα να υποβληθούν σε θεραπεία με επιστημονικά αποδεδειγμένες μεθόδους. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, συγκαλείται ειδική επιτροπή. Στο πλαίσιο των φυσικών μηχανισμών ανοσολογικού ελέγχου, το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό και μη τοξικό. Οι παρενέργειες είναι σημαντικά λιγότερες από ό,τι με τις παραδοσιακές μεθόδους, ενώ η αναμενόμενη αποτελεσματικότητα είναι πιθανώς μεγαλύτερη, καθώς η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό ισχύει όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και σε άλλες χώρες. Για ορισμένους τύπους όγκων, έχουν επιτευχθεί πολύ καλά αποτελέσματα», αναφέρει το News.ru.

 

Διαθεσιμότητα εμβολίων

Σχολιάζοντας την αρχική χρήση του φαρμάκου, ο Ρώσος υπουργός Υγείας Μιχαήλ Μουράσκο ανακοίνωσε ότι το εμβόλιο θα συμπεριληφθεί στο εθνικό πρόγραμμα.

«Αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία θεραπείας θα είναι πολύ σύντομα διαθέσιμη στους πολίτες της χώρας μας που χρειάζονται τέτοια θεραπεία για ιατρικούς λόγους», σημείωσε.

Σύμφωνα με νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας, το εμβόλιο κατά του καρκίνου θα ενταχθεί στο πρόγραμμα δωρεάν ιατρικής περίθαλψης (FMC).

Εκτός από το Neooncovac, το ρωσικό Υπουργείο Υγείας εξέδωσε επίσης έγκριση τον Νοέμβριο του 2025 για τη χρήση του Oncopept για τη θεραπεία κακοήθων νεοπλασμάτων.

Το 2024, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν χαρακτήρισε τη δημιουργία ενός εγχώριου αντικαρκινικού εμβολίου ως πραγματική «επανάσταση».

 

 

Αναδημοσίευση: ieidiseis.gr

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή από την κ. Κοβέσι στις επόμενες δικογραφίες για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ

Έφτασε επιτέλους η δεύτερη (μαζί με την τρίτη) δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια δικογραφία που αναμενόταν από τον περασμένο Αύγουστο.

‘Όπως «δείχνουν  τα πράγματα» αυτή η καθυστέρηση έγινε για «να δέσει» η Ευρωπαία εισαγγελέας κ Λάουρα Κοβέσι πιο καλά τη δικογραφία. Γιατί κατάλαβε με τον τρόπο που χειρίστηκε «το θέμα» πως η κυβέρνηση κάνει το παν να βγει αλώβητη από αυτή τη δοκιμασία. η συμμορία, όπως γράφει στη πρώτη δικογραφία –

Και πρέπει να έμαθε πολλά γιατί; ας θυμηθούμε συνοπτικά τα γεγονότα της πρώτης δικογραφίας.

«Πήγε η δικογραφία» στον Άρειο Πάγο κι αυτός την καθυστέρησε να την στείλει στο Κοινοβούλιο αρκετές μέρες. Ώστε μετά από μια εύλογη καθυστέρηση των υπηρεσιών της Ελληνικής Βουλής, λόγω του φόρτου εργασίας μια που ήταν οι τελευταίες μέρες πριν το πέρας της συνόδου, να μη προλάβει να συζητηθεί πριν κλείσει η σύνοδος της Βουλής για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Όταν άνοιξε ξανά η Βουλή, είχαμε το γελοίο φαινόμενο των - χωρίς λόγο - επιστολικών ψήφων για να μην υπάρχουν διαρροές και παραπεμφθεί οι Αυγενάκης και Βορίδης που κατηγορούσε ζητούσε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αυτή ήταν μία πρακτική που - για εμένα προσωπικά - αφήνει έκθετο τον πρόεδρο της Βουλής κ Κακλαμάνη, που τον θεωρούσα σοβαρή και αξιόλογη προσωπικότητα.

Η στάση του μου έδειξε πως όποιος δέχεται ένα αξίωμα από τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό, «βουτάει στη βρωμιά». Θα έλεγα όποιος δέχεται οτιδήποτε αλλά το θεωρώ υπερβολή. Ρουσφέτι ή διορισμό σε κάποια «θέση εξουσίας είναι πιο σωστό, πως «βουτάει στη βρωμιά» ή στα «ανθρώπινα περιττώματα» (sick) αν θέλετε

Έτσι τώρα η ευρωπαία εισαγγελέας με που έστειλε τη δικογραφία στον Άρειο Πάγο, εξέδωσε ΚΑΙ δελτίο Τύπου που το αναφέρει.  Έτσι αιφνιδιαστικέ η δικαστική εξουσία και για να δείξει «πως κάνει σωστά τη δουλειά της» έστειλε αμέσως τη δικογραφία στη Βουλή. Στην επόμενη δικογραφία, γιατί έρχονται κι άλλες όπως μαθαίνουμε, θα βρει τρόπο να τις καθυστερήσει.

Γιατί είμαι σίγουρος γι’ αυτό; Έχουμε το παράδειγμα. Είχαμε μια δίκαιη δίκη στο μονομελές πρωτοδικείο Αθηνών για τις υποκλοπές, που καταδίκασε τους κατηγορουμένους. Επέστρεψε τη δικογραφία στην ανακριτική αρχή για περεταίρω έρευνα να δει αν διαπράχθηκαν κακουργήματα.  Με συνέπεια ο καταδικασμένος για την ώρα Ισραηλινός συνταγματάρχης  Τομ Ντίλιαν να εκβιάζει ανοιχτά την κυβέρνηση.

Αλλά στην υπόθεση για τα «βίντεο του σιδηροδρομικού εγκλήματος των Τεμπών», στο μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας, πίεσαν  την πρόεδρο της δίκης τόσο που λιποθύμησε και παραιτήθηκε από αυτή. Οπότε η δίκη ξεκινάει πάλι από την αρχή, με άλλο πρόεδρο δεν ξέρω για εισαγγελέα, με μεγάλη καθυστέρηση όπως ήθελε η κυβέρνηση. Κι ότι έγινε ως τα τώρα, και οι αποκαλύψεις και κατασχέσεις, θεωρούνται ως μη γενόμενα.

Και μην ακούω πως αυτό έγινε μετά από πίεση της κ Κωνσταντοπούλου, Γιατί εγώ την πιστέυω πως την μέρα της λιποθυμίας της προέδρου του δικαστηρίου δεν ήταν στη Λάρισα. Αλλά και την κ Καρυστιανού που είπε στην στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι της κ Χριστίδου στο Mega την Κυριακή 5 Απριλίου πως η λιποθυμία της προέδρου έγινε μετά την συνάντηση που είχε με τον πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κ Σεβαστίδη (Δείυε όλη τη συνέντευξή της στην εκπομπή).

Λέγεται θα έρθουν κι άλλες δικογραφίες για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΕ, για να επιστρέψουμε στο θέμα μας. Αν πραγματικά υποδειχθούν ως κατηγορούμενοι κι άλλοι υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ στον αριθμό που ακούγεται, δηλαδή κοντά στους 50, η κυβέρνηση θα έχει πραγματικό πρόβλημα. Γιατί θα είναι στην κυριολεξία κυβέρνησή υποδίκων.

Οπότε η ευρωπαϊκή εισαγγελία πρέπει να έχει «τα μάτια της 14» γιατί ουδείς μπορεί να φανταστεί τα τεχνάσματα που θα σοφιστούν να μην φτάσουν αυτές στη Βουλή. Ή να μην απορρίψουν κρυφά τα αιτήματα της.

ΟΠΕΚΕΠΕ 1-2-3, υποκλοπές, Τέμπη, «συστήματα καταμέτρησης»: όποτε και εάν κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης με την κατσίκα στην πλάτη θα πάει

Λίγες κυβερνήσεις έχουν τόσες πολλές ανοιχτές υποθέσεις σκανδάλων όσο αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη και αυτό θα «εκτιμηθεί» δεόντως και στις εκλογές πιστεύει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος. Και το εξηγεί σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο in.gr την Πέμπτη 2 Απριλίου

• • •

Όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τόνος της ήταν ότι έφερνε μια θεσμική κανονικότητα. Κοντά στο τέλος της δεύτερης θητείας της, έχει καταφέρει να έχει χρεωθεί μια εντυπωσιακή συλλογή σκανδάλων. Διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης χρεώθηκαν σκάνδαλα, όμως καμία δεν κατάφερε να έχει τόσες υποθέσεις σε βάρος της και τόσους πολλούς βουλευτές και υπουργούς ελεγχόμενους.

Η επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη άλλωστε σημαδευτεί από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αυτό των υποκλοπών, ενώ σταδιακά ξηλώνεται το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης πολιτικής ευθύνης και διαχρονικών παθογενειών, επωδός κάθε φορά που ξεσπά σκάνδαλο.

Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που περιλαμβάνει βουλευτές και υπουργούς ήρθε να διαψεύσει την κυβερνητική ρητορική που επί της ουσίας ήταν ότι πολιτική ευθύνη δεν έχει και ήταν απλώς κάποιοι κτηνοτρόφοι που έκαναν πλασματικές δηλώσεις και κάποιοι «επίορκοι υπάλληλοι».

Η δίκη για τους «ιδιώτες» σε σχέση με τις υποκλοπές ήρθε ουσιαστικά να ανοίξει την υπόθεση να… αρχειοθετήσει το πόρισμα Ζήση, να αναβαθμίσει κατηγορίες και να υπογραμμίσει ότι στο κέντρο της «επιχείρησης» των παρακολουθήσεων ήταν το Μέγαρο Μαξίμου.

Η έναρξη της μεγάλης δίκης για την τραγωδία των Τεμπών έρχεται να υπογραμμίσει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες μιας κυβέρνησης (και τις ενδεχόμενες ποινικές υπουργών) που δεν έκανε έγκαιρα όλα τα έργα που ήταν απαραίτητα για να μην βρεθούν δύο τρένα να κινούνται «στα τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και που προσπάθησε να «μπαζώσει» τα στοιχεία που θα επέτρεπαν καλύτερη διερεύνηση της υπόθεσης.

Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση, ήρθαν να υπογραμμίσουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική της διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων με πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο.

Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να υπάρξουν και άλλες… εκπλήξεις στον ορίζοντα που να δείξουν και άλλα πεδία κυβερνητικής παραβατικότητας, με διάφορους ήδη να ψιθυρίζουν με νόημα: «συστήματα καταμέτρησης».

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε – κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής – να ζητήσει μεταφορά της συζήτησης για την κατάσταση με το κράτος δικαίου στη χώρα για τις 17 Απριλίου, πρωτίστως επειδή δεν ήθελε να γίνει αυτή η συζήτηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και της νέας μεγάλης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μόνο που όσους ανάλογους χειρισμούς και εάν σκαρφιστεί, τίποτα δεν ακυρώνει ότι αυτή η κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς με την κατσίκα στην πλάτη. Και μάλιστα έχει ήδη πιαστεί τόσες φορές που αυτό θα κυριαρχήσει αναμφίβολα και στην προεκλογική περίοδο επιτείνοντας το κλίμα βαθιάς αποδοκιμασίας, που ήδη προκαλεί η έκρηξη ακρίβειας και η αίσθηση φτωχοποίησης.

Και θα πορευτεί η κυβέρνηση με το βάρος τόσων σκανδάλων, γιατί πολύ απλά ευθύνεται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που γεννά σκάνδαλα.

Είναι σαφές ότι όταν σωρεύονται τόσες δικογραφίες που αγγίζουν την κυβέρνηση άμεσα, δεν μιλάμε για ένα άθροισμα μεμονωμένων περιστατικών, αλλά για μια δομική συνθήκη που αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ασκεί την εξουσία.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρχής ενσωμάτωσε και το ενδεχόμενο διασπάθισης: γιατί αντιμετώπισε τα δημόσια έργα όχι ως ένα μέσο για να αναβαθμιστούν οι υποδομές και να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά πρωτίστως ως «απορροφησιμότητα» κονδυλίων και ως ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί θεώρησε ότι οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις μπορούσαν νομότυπα να μετατραπούν σε τρόπο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. Γιατί θεώρησε ότι «επιτελικό κράτος» σήμαινε την αξιοποίηση τόσο της ΕΥΠ όσο και παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, προσπαθώντας να βρει στοιχεία ώστε είτε να τους «κρατάει», είτε να τους «ξεμπροστιάσει». Γιατί, εάν μπορούσε, ακόμη και στον μηχανισμό των εκλογών θα παρέμβαινε (αν δεν το έχει ήδη σκεφτεί και αυτό…).

Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλαζονείας που διαπερνά αυτή την κυβέρνηση.

Μιας αλαζονείας που αφετηρία έχει την πεποίθηση, που καταγράφηκε και την περασμένη δεκαετία, ότι στην Ελλάδα η μόνη δύναμη που δικαιούται να κυβερνήσει είναι η Νέα Δημοκρατία, άντε και όσοι από το ΠΑΣΟΚ θα ήταν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία (κάτι που ήδη συμβαίνει εάν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των Πιερρακάκη, Φλωρίδη, Χρυσοχοΐδη, Μενδώνη), και που θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, πρώτη και καλύτερη η Αριστερά, είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνήσει και επικίνδυνη για τη χώρα. Παρότι η εμπειρία του 2015-2019 έδειξε ότι αυτές ακριβώς οι δυνάμεις κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και όπως δείχνουν τα στοιχεία να πετύχουν μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση της απασχόλησης και μείωση της ανεργίας σε σχέση με τις επιδόσεις της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μιας αλαζονείας που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια για αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να «πειστεί» η ελληνική κοινωνία ότι στην Ελλάδα ελεύθερη δημοκρατική επιλογή είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή στο ίδιο το γεγονός ότι το 30% παρουσιάζεται ως επαρκές για… αυτοδυναμία.

Μιας αλαζονείας που αποτυπώνεται στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο θεωρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία διαρκές απαλλακτικό βούλευμα, αλλά και θεωρεί ότι εξ ορισμού δεν φέρει καμία ευθύνη, ακόμη και αν αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δικογραφιών σε βάρος βουλευτών και υπουργών.

Μια αλαζονείας που παίρνει ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας ύβρεως που σύντομα θα συναντήσει την εκλογική νέμεσή της.