Αντιμετωπίζονται κάποια ιδεολογήματα ως γραφικά και κάποια να βλέπουμε
μόνο την ακραία εκδοχή του και κάποια ξεπερασμένα. Θα ασχοληθώ πιο πολύ με όλα
αυτά σε κάποιο άλλο σημείωμά μου. Σήμερα θα αναφερθώ στη συντριπτική νίκη της
κυβέρνησης στην διακίνηση της πληροφόρησης και των ιδεολογιών.
Όλοι ξέρουμε στα ηλεκτρονικά Μέσα, κυρίως στην τηλεόραση κυριαρχεί η
κυβερνητική προπαγάνδα. Εκπομπές που να ασκούν κριτική στην εξουσία είναι
μετρημένες στα δάχτυλα και μάλιστα σε συγκεκριμένους τηλεοπτικούς σταθμούς.
Δημοσιογράφοι που κάνουν πραγματικά τη δουλειά τους έχουν μείνει ελάχιστοι. Και
φτάσαμε στο σημείο ν’ ακούμε σχόλια κριτικής για την εξουσία μόνο στις
ελάχιστες σατυρικές εκπομπές.
Κι έτσι έμειναν μόνο οι εφημερίδες να επιτελούν τον ρόλο τους ως
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Κι αυτό γιατί τα νέα που γράφουν είναι λίγο ως πολύ
διασταυρωμένα, μια που δεν βιάζονται να βγάλουν νωρίς την είδηση (εκτός σοβαρών
έκτακτων γεγονότων αργά το βράδυ).Και στις σοβαρές εφημερίδες η κριτική του
γεγονότος υπάρχει μετά τη είδηση. Κι όχι «μπερδεμένη μ’ αυτή»
Επιστρέψαμε δηλαδή σε προηγούμενες δεκαετίες, που οι ειδήσεις και οι
ιδέες διακινούνταν μέσω των εφημερίδων. Για το internet δεν κάνω λόγο γιατί η
πλειοψηφία των ανθρώπων που ενημερώνεται από αυτό, κυρίως μέσω του smartphone, βλέπουν μόνο το Google. Που έχει τις ειδήσεις
κυρίως από τα τηλεοπτικά site
κι από άλλος «συστημικές πηγές».
Όμως με τις εφημερίδες υπάρχει το εξής πρόβλημα. Μια που δεν
υπάρχουν πλέον και πολλά περίπτερα, αν και πλέον εφημερίδες και περιοδικά έχουν
και ψιλικατζίδικα. Χάνονται τα σημεία πώλησης τους. Όμως το κέρδος είναι
ελάχιστο γι’ αυτόν που τις πουλάει. Έτσι τα «σημεία πώλησης Αθηναϊκού Τύπου»
είναι υπό εξαφάνιση.
Βέβαια ο Έλληνας πλέον δεν διαβάζει. Θέλετε λόγω αμορφωσιάς; Θέλετε
λόγω έλλειψης χρόνου; Αλλά δεν διαβάζει.
Στον χάρτη που έχει η ίδια ιστοσελίδα σημειώνεται ένα περίπτερο με
πράσινο σύμβολο, στην οδό Παπαναστασίου. Αυτό δεν έχει πια εφημερίδες. (Στο
ίδιο χάρτη τα κόκκινα σύμβολα είναι καταστήματα ψιλικών, τα κίτρινα Super Market και τα μπλε άλλο
κατάστημα).
Επειδή είμαι απ’ αυτούς που κατοικούν στην όχι μικρή περιοχή του
κέντρου της Λάρισας που δεν υπάρχει κοντά σημείο πώλησης Αθηναϊκού Τύπου νιώθω
πως γύρισα στην δεκαετία του 1980. Τότε που επειδή ζούσα στο χωριό μου δεν μπορούσα
να πάρω (τους «4 ΤΡΟΧΟΥΣ» ή ¨»Τον Φίλαθλο) αναγκαζόμουν να πάω στη πρωτεύουσα
της επαρχίας.
Έτσι και τώρα. Το να διαβάσω κάποιο (μη τοπικό) έντυπο, ή θα πρέπει να πάω τουλάχιστον τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα μακριά κι άλλα τόσα επιστροφή. (Και να ασκηθώ θα έλεγα χιουμοριστικά) Και μιλάμε για το κέντρο της πόλης. Κι αν έχουμε πρόβλημα οι κάτοικοι της πόλης, που διαβάζουμε, εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς το τι γίνεται με τους επισκέπτες της.
Γι' αυτό κι εγώ περιόρισα το διάβασμα της εφημερίδας μια που αγοράζω από της συνοικίες, μόνο όταν θα πάρω αυτοκίνητο.
Τώρα, εδώ που τα λέμε, αν θέλουν πραγματικά οι εκδότες και το
πρακτορείο διανομής να «πουλάνε» δεν μπορούν να κάνουν κάτι; Να μην μεγαλώσουν
τη προμήθεια ανα έντυπο που πουλάει κάποιος αλλά να δίνει κάποιο ποσό αν
πουλάει από κάποια ποσότητα και πάνω. (πχ 100 € αν κάνει πάνω από τζίρο 1000 €
το μήνα). Ή να βγάλουν υπαλλήλους τους στην πλατεία Ταχυδρομείου (Εθνάρχου
Μακαρίου) ή τρίγωνη πλατεία της Λάρισας. Που είναι το πιο πολυσύχναστα σημεία
της «νεκρής περιοχής» από σημεία πώλησεις Αθηναϊκών εντύπων της πόλης
Πηγή: kathimerini.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου