Οι απόγονοι των δωσίλογων είναι μνημονικοί σήμερα !!! (2ο μέρος)

Η συνέχεια του κειμένου του ο ιστορικού συγγραφέα κ. Δημοσθένη Κουκούλα, ποτ ασχολείται με τους συνεργάτες των Γερμανών κατά την περίοδο της Κατοχής. Είναι εντυπωσιακή η περίπτωση (του παππού) του ανθρώπου που διόρισε ο ΓΑΠ υπουργό οικονομικών, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου . Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό CRASH του Γιώργου Τράγκα (Το πρώτο μέρος).

* * *

Απέκτησαν τεράστιες περιουσίες όλοι αυτοί. Υπάρχει ένας κατάλογος των οικονομικών μεγαλοδωσιλόγων, που απέκτησαν τεράστιες περιουσίες. Ένας εξ αυτών, που αρχικά προμήθευε το αγκαθωτό συρματόπλεγμα για να περιφρουρούνται οι φυλακές και τα στρατόπεδα των Γερμανών, αλλά στη συνέχεια προμήθευε και κάθε είδους οικοδομικό υλικό, ήταν η εταιρεία της οικογένειας Αγγελοπούλου. Οι γνωστοί αδελφοί Αγγελόπουλοι, ένας εκ των οποίων έγινε υπουργός του ΕΑΜ, ένας άλλος δολοφονήθηκε από τη «17 Νοέμβρη» και ένας τρίτος μέγας ευεργέτης του Πατριαρχείου. Χωρίς την περιουσία αυτή είναι αμφίβολο τι καριέρα θα είχε κάνει η υπερφίαλη Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου.
 Για όσους ξενίζονται από την ύπαρξη δωσίλογων που συνεργάστηκαν με το ΕΑΜ. δεν έχουν παρά να το ερευνήσουν. Και σε επίπεδο οικονομικού δωσιλογισμού. όπως ο μηχανικός Δοανίδης ή ο εκπαιδευτικός Παπαμαύρος.
Ένας άλλος τέτοιος οικονομικός μεγαλοδωσίλόγος είχε εβραϊκή καταγωγή (ας μην απορεί αναγνώστης αν υπήρξαν και Εβραίοι δωσίλογοι- η δίωξη τους στην Ελλάδα άρχισε το 1943)... Λεγόταν Λάζαρος ή Λεωνίδας Ροζενστάιν ή Ροζάκης και ο γιος του διέπρεψε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ενώ έγινε γνωστός ως πανεπιστημιακός καθηγητής και στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη.
Η περίπτωση Ροζάκη-Ροζενστάιν έχει μια ιδιαιτερότητα που ανάγεται στον αρχικό προβληματισμό μας περί οικογενειακής ευθύνης.

Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία πήρε τη απόφαση, στο πλαίσιο της τιμωρίας των οικονομικών δωσίλογων, να εξορίσει σε νησιά του Αιγαίο ορισμένους απ' αυτούς. Και προφανώς για να τιμωρήσει μαζί και τις οικογένειες τους που στο διαστημα της Κατοχής δεν πείνασαν όπως όλοι οι άλλοι  απλοί πολίτες, τους έστειλε οικογενειακώς. (Μια συγκυριακή λεπτομέρεια: Η κυβερνητική απόφαση για το πρωτοφανές αυτό μέτρο ανακοινώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946 από τον υπουργό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα τη Μελίνας και αδελφό του ιδρυτή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος). Βεβαίως και υπήρξαν πολλοί άλλοι συνεργάτες των κατακτητών που διέλαθαν και απέφυγαν την τιμωρία. Ίσως επειδή ήταν πιο προνοητικοί από τους πολλούς και εγκαίρως κατάλαβαν ότι η Γερμανία δεν επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο.

Ένας απ' αυτούς, ο πολιτικός μηχανικός Μιχαήλ Αβέρωφ (αδελφός του γνωστού πολιτικού κέρδισε τεράστια ποσά από τη συνεργασία του με τον κατακτητή στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, αλλά είχε την πρόνοια από ένα ορισμένο χρονικό σημείο και ύστερα να συνεργασθεί με τους Συμμάχους. Άλλοι, όπως ο εφοπλιστής Βερνίκος, δεν είχε κανένα ενδοιασμό να πολιτευθεί μεταπολεμικά. Πολλές οι περιπτώσεις, που όμως δεν έχουν τόσο ιστορικό όσο και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον

Θα σταθώ όμως σε μια άλλη περίπτωση, ενός ευφυούς και δραστήριου επιχειρηματία με τοπικό ορίζοντα, στη Δυτική Μακεδονία...Λεγόταν Γεώργιος Παπακωνσταντίνου και ίσως θα παρέμενε ασήμαντος αν ο συνονόματος εγγονός του δεν συνέπιπτε με την ιδιότητα του υπουργού Οικονομικών να είναι εκείνος που έδεσε χειροπόδαρα την Ελλάδα τον Μάιο του 2010 με το απεχθές και επαχθές μνημόνιο.
Σήμερα είναι υπόλογος όχι γι' αυτό. αλλά για τις αλλοιώσεις που επέφερε στην περίφημη «Λίστα Λαγκάρντ». Ο παλαιός Γ Παπακωνσταντίνου στην προπολεμική περίοδο είχε αναπτύξει δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης με ιδιόκτητο αλευρόμυλο και ελαιοτριβείο. Ήταν πληροφορημένος ότι κάποιοι Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες είχαν ενδιαφερθεί για την περιοχή της Πτολεμαΐδας. όπου υπήρχαν πλούσια κοιτάσματα λιγνίτη, και τα σχέδια τους να δημιουργήσουν μεγάλα λιγνιτωρυχεία εκεί ανατράπηκαν λόγω του πολέμου.

Εν τω μεταξύ με την Κατοχή έμαθε από Γερμανούς στρατιωτικούς ότι. καθώς η μόνη πηγή ενέργειας θα μπορούσε πλέον -λόγω των πολεμικών συνθηκών- να είναι ο λιγνίτης, θα ήταν έξυπνο να ασχοληθεί με τέτοια επιχείρηση. Αγόρασε τα χωράφια, στα οποία γνώριζε ότι υπήρχε λιγνίτης και η κατοχική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να του παραχωρήσει προνομιακή άδεια για την ίδρυση εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για όλη την περιοχή.
Η ηλεκτροδότηση της ευρύτερης περιοχής της Κοζάνης ήταν πλέον μια πολύ κερδοφόρα οικογενειακή επιχείρηση για τον Γ Παπακωνσταντίνου και το τέλος της Κατοχής δεν μπορούσε να την ανατρέψει, ούτε οι μεταπελευθερωτικές κυβερνήσεις διανοήθηκαν να στερήσουν την περιοχή από ηλεκτρική ενέργεια. Αντίθετα, οι δύο γιοι του ο Μιχάλης και ο Στέλιος  συμμετείχαν στην επιχειρηματική προσπάθεια του αυτή τη φορά σε μια νέα βάση: Να πωλήσουν τη μονάδα της Πτολεμαΐδας όσο γινόταν ακριβότερα.

Με ομολογουμένως ευφυείς κινήσεις, η οικογένεια Παπακωνσταντίνου κράτησε μια σκληρή διαπραγματευτική στάση και μόνον όταν πήρε το τίμημα που θεωρούσε λογικό, το 1958, παρέδωσε τη λιγνιτοφόρο περιοχή στη ΔΕΗ. Ένας πρόσθετος όρος ήταν η πρόσληψη του Στέλιου Παπακωνσταντίνου ως στελέχους της ΔΕΗ. Διατηρήθηκε σε κρίσιμες διευθυντικές θέσεις μέχρι που εμφανίστηκε το δικτατορικό καθεστώς και τον απέλυσε.

Ο πρεσβύτερος αδελφός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, που είχε σπουδάσει νομικός στη Γερμανία και την Αγγλία και μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1954 ανέλαβε μαζί με τον Στέλιο τα ηνία της μικρής αλλά περιζήτητης επιχείρησης, προτίμησε να ασχοληθεί με την πολιτική. Στην Κατοχή είχε υπηρετήσει ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη, αλλά κατά την τελευταία κατοχική χρονιά συνδέθηκε με αντιστασιακούς. Παρά ταύτα τον συνόδευε το ψευδώνυμο «Μποτάκιας», λόγω της εμμονής του να φοράει γερμανικές μπότες μέσα από τα πολιτικά ρούχα του.
Πιο φανατικός ένας πρώτος εξάδελφος του ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου  φοιτητής της Νομικής, υπηρέτησε επίσης ως διερμηνέας και πράκτορας της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη και αναμείχθηκε σε καταδόσεις Ελλήνων και Βρετανών -και όχι μόνο.

Η αρχική ενασχόληση του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου με την πολιτική είχε τοποθέτηση ακροδεξιά. Κατέβηκε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του αινιγματικού «μακεδονάρχη» Σωτηρίου Γκοτζαμάνη που επί Κατοχής είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών και εγκαίρως είχε διαφύγει στην Ιταλία πριν τελειώσει η Κατοχή. Εκεί. όπου είχε πολλούς δεσμούς από τα φοιτητικά του χρόνια, κρύφτηκε επί χρόνια φυγοδικώντας από την ελληνική δικαιοσύνη, που τον είχε καταδικάσει σε θάνατο. Στις αρχές της δεκαετίας 1950 επέτυχε να αμνηστευθεί και να του επιστραφεί η δημευθείσα περιουσία του (διασώζεται μεταξύ άλλων ένα σχετικό έγγραφο του προς τον τότε νεαρό υφυπουργό Οικονομικών Κωνσταντίνο Μητσοτάκη).
Ο Γκοτζαμάνης επανήλθε στην Ελλάδα και τα πράγματα είχαν αλλάξει. Επιχείρησε να πολιτευθεί στις δημοτικές εκλογές του 1954 ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και συγκέντρωσε πολύ υψηλό ποσοστό, αλλά δεν εξελέγη.

Ένας εκ των πολύ φανατικών υποστηρικτών του ήταν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. που τον θεωρούσε τον «μεγαλύτερο ζώντα πολιτικό στην Ελλάδα». Μετά την εξαγορά του εργοστασίου της Πτολεμαΐδας και αφού είχε αποβιώσει ο Γκοτζαμάνης  μεταπήδησε πολιτικά στον κεντρώο χώρο, που πλέον άρχιζε βάσιμα να διεκδικεί την εξουσία. Αργότερα θα εκλεγεί επανειλημμένως βουλευτής και θα καταλάβει υπουργικά αξιώματα, ενώ μετά την πτώση της δικτατορίας θα προσχωρήσει στη Νέα Δημοκρατία. Μη έχοντας άρρενες απογόνους, θα τον διαδεχθεί πολιτικά στην Κοζάνη ο ανιψιός του. ο γνωστός μας αρχιτέκτονας του «Μνημονίου» Γιώργος Παπακωνσταντίνου. ο οποίος σήμερα είναι υπόδικος για τη «Λίστα Λαγκάρντ» επειδή επιχείρησε να την αλλοιώσει για να μην είναι υπόλογες οι κόρες του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία της οικογένειας Παπακωνσταντίνου, που απέκτησε αμύθητο πλούτο από μια υπογραφή του Τσολάκογλου σε μια προνομιακή άδεια για τη δημιουργία ηλεκτρικού εργοστασίου στη μακρινή και ασήμαντη τότε Πτολεμαΐδα.

Συνεχίζεται

Αναδημοσίευση: http://online-pressblog.blogspot.gr/2014/01/t-2.html

και http://online-pressblog.blogspot.gr/2014/01/t-3.html

Οι απόγονοι των δωσίλογων είναι μνημονικοί σήμερα !!! (1ο μέρος)

Η ιστορία των συνεργατών είναι πολύ μεγάλη. Το ωραίο πως οι τότε δωσίλογοι είναι οι τωρινοί συνεργάτες της τρόικας και πολλοί ήταν στην κυβέρνηση των Γ. Α. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και την σημερινή του Σαμαρά. Με το τεράστιο αυτό θέμα ασχολήθηκε στο περιοδικό CRASH του Γιώργου Τράγκα ο ιστορικός συγγραφέας κ. Δημοσθένης Κουκούλας σε συνέχειες.

* * *

Στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό δεν  αναγνωρίζεται η συλλογική ή η οικογενειακή ευθύνη. Και καλώς, θα έλεγα. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα, με την κληρονομική διαδοχή των πολιτικών οικογενειών. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε καν περιορίζεται στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν καθιερωμένο οι πολιτικές οικογένειες να διαιωνίζονται και να ασκούν εξουσία. Υπό μία οπτική γωνία θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι και ένδειξη δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να δίνονται σε όλους ίσες ευκαιρίες; Γιατί να μην παρέχεται και στους γόνους των πολιτικών οικογενειών η δυνατότητα να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική;  

Αλλά αυτά δεν είναι παρά ένας καλοπροαίρετος θεωρητικός προβληματισμός. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν στη χώρα μας πολιτικά τζάκια και επιβιώνουν μέσα από την κληροδοσία ενός προνομιακού «δαχτυλιδιού», όπως επίσης υπάρχουν και μεγαλοεπιχειρηματικά τζάκια... Και τα δύο είδη ανακυκλώνονται αενάως... Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν μια ιδιότυπη αντίληψη περί του νομίμου και του ηθικού. Ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, από του έτους 2010 και εξής, έχουν παραμεριστεί πολλές αναστολές που σε προηγούμενες εποχές είχαν μια κάποια αξία. Το γεγονός ότι πραγματικά και νομοθετικά η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια υποτελή σχέση θα κριθεί ιστορικά εν καιρώ - υποθέτω ενδελεχώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεότερη Ελλάδα  φθάνει στη χρεοκοπία, ούτε η πρώτη φορά που χάνει την εθνική κυριαρχία της. Και. βεβαίως, ούτε η πρώτη φορά που μια μειοδοτική έως προδοτική πολιτική εξουσία αυθαιρετεί και επιβάλλει ασφυκτικά δεσμά στον λαό μας. 

Έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη ιστορία και ειδικά με την περίοδο της Κατοχής 1941-44. διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Το ζήτημα είναι ότι αίφνης συναντώ συνεπώνυμα πρόσωπα να κυριαρχούν σήμερα όπως και τότε. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει το μέγα ερώτημα: Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός είναι ότι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση από τα ίδια «επώνυμα»;  

Στον χώρο του Τύπου σήμερα το πιο ισχυρό συγκρότημα είναι ο ΔΟΛ. ο οποίος μεταξύ άλλων ελέγχει και ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα.
Ακριβώς μια παρόμοια ισχύ είχε και επί Κατοχής. Όπως αναλύω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), το Συγκρότημα Λαμπράκη είχε ευθέως συνεταιριστεί από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής κατοχής με τη γερμανική ημικρατική εταιρεία Μundus η οποία ανήκε κατά 50% στο υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς και κατά 50% στα υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ. Τόσο απλά...
Η πλευρά Λαμπράκη κατείχε το 49% της ελληνικής εταιρείας που ιδρύθηκε και η Μundus το 51%.
Ο αείμνηστος Δημήτριος Λαμπράκης δια των εντολοδόχων του. των Γ Συριώτη, Α. Ζαφειρόπουλου και Ι. Τζαρτίλη (διευθυντικών στελεχών του Συγκροτήματος πριν, κατά και μετά την Κατοχή), είχε επιτύχει έτσι ένα σημαντικό οικονομικό όφελος, χωρίς να χάσει την επιχείρησή του.
Με την εκχώρηση του μεριδίου στους Γερμανούς μπόρεσε να αποκτήσει το γνωστό ακίνητο της οδού Αναγνωστοπούλου.  

Οι Γερμανοί που έστειλε ο Γκέμπελς στην Ελλάδα μόλις η χώρα μας κατακτήθηκε είχαν και άλλες επιτυχείς δράσεις... Συνεταιρίσθηκαν με τον Ελευθερουδάκη και τον Κάουφμαν για να ελέγξουν τη διανομή βιβλίων, ενώ ο συνεταιρισμός τους με τον Λαμπράκη εξασφάλιζε την εκτύπωση ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων εφημερίδων και εντύπων. Ακόμη, συνεταιρίσθηκαν προνομιακά με τον 'Οθωνα Πικραμμένο και τη χήρα Τσιβόγλου (την πεθερά της Μαρίας Ρεζάν) για να ελέγχουν πλήρως τη διανομή των εφημερίδων και περιοδικών, ελληνικών και ξένων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα νέο πρακτορείο εφημερίδων και η οικογένεια Πικραμμένου από την εκχώρηση μεριδίου μπόρεσε να αγοράσει το ακίνητο της οδού Ακαδημίας. Τα ονόματα αυτά δεν είναι φανταστικά, είναι αληθινά. Ούτε και τόσο απόμακρα από τη σημερινή πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι το Συγκρότημα Λαμπράκη εξακολουθεί να δεσπόζει, ο δε υιός Πικραμμένος είναι εκείνος που διεξήγαγε τις τελευταίες εθνικές εκλογές.  

Κάπως έτσι το 1941 είχε ήσυχο το κεφάλι του ο Γκέμπελς στο Βερολίνο για ό.τι είχε να κάνει με την προπαγάνδα του στη μακρινή κατεχόμενη Ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή δυσκολία τα είχαν ρυθμίσει καλά οι άνθρωποι του. ενώ για τα θέματα του χαρτιού υπήρχε ο έμπιστος των Γερμανών από την προπολεμική περίοδο Γιάννης Πετσόπουλος. ο οποίος παράλληλα δεν έπαυε να έχει την ιδιότητα του... μέλους του ΚΚΕ!

Αλλά ας έρθουμε στην πραγματική οικονομία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η ελληνική οικονομία καταποντίσθηκε. Υπέστη μια άνευ προηγουμένου καταλήστευση εκ μέρους των κατακτητών, ώστε η επισιτιστική ανεπάρκεια να οδηγήσει στην τραγική πείνα. Ταυτόχρονα γιγαντωνόταν η μαύρη αγορά.  

Αν κάποιος θα είχε την υπομονή να εντρυφήσει στους καταδικασμένους από τα αγορανομικά δικαστήρια της κατοχικής περιόδου, τι έπραξαν και γιατί καταδικάστηκαν, θα έφριττε για τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που θησαύρισαν...  Και το θέμα δεν ήταν μόνον οικονομικό, αλλά είχε να κάνει με την εξαπάτηση των αγοραστών, όσων δηλαδή κατάφερναν να βρουν ρευστό για να αγοράσουν σε τιμές μαύρης αγοράς τρόφιμα. Κατά κανόνα αυτά τα τρόφιμα ήταν νοθευμένα με απίθανες αναμείξεις, εντελώς ακατάλληλα για βρώση.
Και όμως... Όλοι αυτοί οι ασυνείδητοι εκμεταλλευτές επιβίωσαν της Κατοχής, έχοντας δημιουργήσει τεράστιες μαυραγορίτικες περιουσίες.
 Παράπλευρα σε αυτούς τους γλοιώδεις και κυνικούς μαυραγορίτες υπήρχαν και οι εργολάβοι μηχανικοί και οι προμηθευτές των στρατιωτικών αρχών Κατοχής. Αυτοί αναλάμβαναν «νόμιμα», κάθε άλλο παρά ηθικά όμως, διάφορα οχυρωματικά έργα για την προστασία των κατοχικών στρατευμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις αναθέσεις τις έπαιρναν απευθείας από τους Γερμανούς, χωρίς κανέναν έστω υποτυπώδη μειοδοτικό διαγωνισμό. Τιμολογούσαν κατά βούληση και αρκούσε η μονογραφή ενός Γερμανού ή Ιταλού αξιωματικού για να προσκομίσουν και να εισπράξουν το τιμολόγιο τους από την Τράπεζα της Ελλάδος. Χωρίς καμιά άλλη διαδικασία δημόσιου λογιστικού κ.ο.κ.

Συνεχίζεται

Αναδημοσίευση: http://online-pressblog.blogspot.gr/2014/01/t-1.html

και http://online-pressblog.blogspot.gr/2014/01/t-2.html

Εξώδικο για κατάσχεση της εκλογικής χρηματοδότησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ

Αυτή την περίοδο τα κόμματα της Βουλής και αυτά που εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή θα πάρουν  ή ‘έχουν πάρει κρατική επιχορήγηση εν όψει των επερχόμενων Ευροεκλογών. Πρίν ακόμη ανακοινωθεί η συνεργασία των πολιτικών ομάδων «Δράση» και «Δημιουργία ξανά!» και η δημιουργία της «Γέφυρας» έστειλαν εξώδικα σε.... τράπεζες και στην Τράπεζα της Ελλάδος, με τα οποία ζητούν την κατάσχεση της εκλογικής χρηματοδότησης τους. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι τα δύο κόμματα (Ν.Δ.,ΠΑΣΟΚ) χρωστούν 270 εκατ. ευρώ..

Βέβαια πιστεύω πως οι τράπεζες δε θα κάνουν τίποτε γιατί μπορεί να κάνουν κατάσχεση στον απλό πολίτη, αλλά όχι και στα κόμματα τώρα, που δουλεύουν ουσιαστικά γι’ αυτές. 

* * * 

 «Δράση» και «Δημιουργία, ξανά!», με τις υπογραφές των Προέδρων τους, Θόδωρου Σκυλακάκη και Θάνου Τζήμερου, έστειλαν σήμερα το πρωί εξώδικα σε τράπεζες -τις οποίες αποκαλούν «συστημικές»- ζητώντας τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των φορολογουμένων, των ιδιωτών μετόχων και των καταθετών, προχωρώντας σε κατάσχεση της εκλογικής χρηματοδότησης της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, έναντι των τεράστιων και μη εξυπηρετούμενων, στη συντριπτική τους πλειονότητα, δανείων των δύο κομμάτων.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να δώσουν στον εαυτό τους τη μερίδα του λέοντος από μια τεράστια εκλογική χρηματοδότηση 7 εκατ. ευρώ, που ψήφισαν για φέτος, παρά το γεγονός ότι καλύπτονται προνομιακά από τα ΜΜΕ, κατά παράβαση των προβλεπομένων από το Σύνταγμα για επί ίσοις όροις πληροφόρηση.

Όμως ήδη τα δύο κόμματα χρωστούν περισσότερα από 270 εκ. ευρώ στις τράπεζες, από δάνεια, «η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι μη εξυπηρετούμενα από τον Ιανουάριο του 2013», όπως επισημαίνει ο Επίτροπος Αλμούνια απαντώντας στον ευρωβουλευτή και Πρόεδρο της Δράσης κ. Θ. Σκυλακάκη, που έφερε το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο.

«Δράση» και «Δημιουργία, ξανά!» ζητούν να ισχύσει για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ ό,τι ισχύει για όλους τους δανειολήπτες και τους οφειλέτες του κράτους, επιχειρήσεις και απλούς πολίτες, που βλέπουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και τα ακίνητά τους να κατάσχονται, ακόμα και για οφειλές μερικών χιλιάδων ευρώ.

Εξώδικο έστειλαν επίσης στην Τράπεζα της Ελλάδος ζητώντας να ελέγξει, ως εποπτεύουσα Αρχή, «εάν χορηγήθηκαν από τις συστημικές τράπεζες στα κόμματα Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ νέα δάνεια εντός του έτους 2013, περίοδο κατά την οποία η αδυναμία εξυπηρέτησης παλαιότερων δανείων από τα κόμματα αυτά είναι απολύτως βεβαιωμένη από τα οικονομικά τους στοιχεία" και αν για το 2012 και το 2013 «τηρήθηκαν από τις δανείστριες τράπεζες οι τραπεζικοί κανόνες και τα πιστοδοτικά κριτήρια που προβλέπονται στην κείμενη νομοθεσία».

Αναδημοσίευση: http://www.oparlapipas.com/2014/04/blog-post_5908.html

Επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα

Έγραψα στο τέλος του Φλεβάρη για τους φόβους μου μη μας μπλέξουνμε την Ουκρανική κρίση. Στο τέλος του Απρίλη έμαθα (και το δημοσιεύω από μια πηγή) πως ο κ. Τσίπρας θα πάει πριν τις εκλογές στη Μόσχα και αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ στο Πεκίνο. Το τελειωτικό κτύπημα είναι πως από άλλη πηγή αναφέρεται πως ο κ. Πούτιν έκανε πρόσκληση στον κ. Τσίπρα.

Αύτη την εποχή τα βλέπω ως σωστές  κινήσεις ενός ανθρώπου που θέλει να διεκδικήσει την εξουσία ειδικά αν πάρει καλό ποσοστό στις ευρωεκλογές. Να ταρακουνηθούν δηλαδή οι σύμμαχοί μας. Κάποιοι φοβούνται πως θα μπλέξουμε σε μεγάλα προβλήματα, θυμίζοντας τον Καραμανλή που πήγε να κάνει τέτοια ανοίγματα και τα απτελέσματα πού είχε αυτή η κίνηση (θα γράψω σύντομα γι αυτό). Νομίζω πως αν δεν σηκωθούμε στα πόδια μας και είμαστε γονατισμένοι, μερικοί λένε χυδαιότατα αλλά πιο παραστατικά «στα τέσσερα» δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα

* * *

Το χαρτί των διεθνών επαφών με υπερδυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα αναμένεται να παίξει στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Η διπλωματική κινητικότητα με επίκεντρο την Κουμουνδούρου αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ο μεν Αλέξης Τσίπρας προσκλήθηκε στη Μόσχα και πιθανότατα η επίσκεψή του θα πραγματοποιηθεί στις αρχές Μαΐου και θα περιλαμβάνει συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, αφετέρου αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ προσκλήθηκε στην Κίνα – μετέχουν ο υπεύθυνος των δημοσίων σχέσεων Κώστας Ήσυχος και η Νάντια Βαλαβάνη.

Η επίσκεψη στη Μόσχα έχει την επιπλέον σημασία ότι γίνεται σε μία περίοδο που οι σχέσεις της ρωσικής κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και τις ΗΠΑ βρίσκονται σε κάκιστο σημείο λόγω της ουκρανικής κρίσης.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για έντονο ενδιαφέρον πολλών πρεσβειών το τελευταίο διάστημα, προκειμένου να έχουν επαφές με την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ερμηνεύουν αυτή την κινητικότητα ως ενδεικτική των εκτιμήσεων που κάνει ο ξένος παράγοντας περί εκλογικής νίκης του κόμματος στις ευρωεκλογές και ανάληψη της διακυβέρνησης σύντομα.

Η Μόσχα έδωσε το πράσινο φως και την εσπευσμένη πρόσκληση στον Αλέξη Τσίπρα, στην σκιά των σοβαρότατων εξελίξεων στην Ουκρανία και την ευρύτερη περιοχή. Μέχρι πρόσφατα και μετά την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, η Ρωσία είχε χαλαρώσει το ενδιαφέρον της για την Ελλάδα, αφού και στην Ουκρανία είχε κυβέρνηση φίλα προσκείμενη ειδικά στο ενεργειακό παιχνίδι. Σήμερα, το HellasForce αποκαλύπτει την πρόταση βόμβα της Ρωσικής πλευράς που πιθανά να σοκάρει τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι Ρώσοι γνωρίζουν πιο πολλά από όσα πιστεύει το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα.
Γιατί τον Τσίπρα.
Οι Ρώσοι προσέγγισαν τον Τσίπρα ως εν δυνάμει πρωθυπουργό γιατί πιστεύουν ότι έχει τις λιγότερες δεσμέυσεις με την Δύση (ΗΠΑ – Γερμανία). Οι όποιες «υποχρεώσεις» έχει αναλάβει δεν είναι προσωπικές, αλλά προϊόν συνεννόησης στελεχών του που δεν μπορούν να δεσμεύσουν σε καμμιά περίπτωση τον ίδιο. Σε αυτά οι Ρώσοι δίνουν μεγάλη σημασία καθώς ένας πολιτικός που ελέγχεται π.χ. για ευνοϊκή συμπεριφορά στην Siemens, θα είναι πάντα υπόδουλος και εκβιάσιμος από την Δύση.
Το άγνωστο φιάσκο με Τουρκία και η απειλή Ρωσοτουρκικού πολέμου.
Ελάχιστοι γνωρίζουν τις μυστικές συνομιλίες σε ανώτατο επίπεδο μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας που ολοκληρώθηκαν πριν από 48 ώρες. Η Ρωσική πλευρά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ερντογάν παραμένει πιστός σύμμαχος του ΝΑΤΟ παρ” όλους τους λεονταρισμούς και θα αποτελέσει βασικό βραχίονα σε κλιμάκωση της κρίσης.
Η Ρωσία απείλησε ανοιχτά την Τουρκική πλευρά για την τουρκική εμπλοκή στην Συρία και διεμήνυσε πως εάν επαναληφθούν γεγονότα όπως αυτά στην πόλη Κεσάμπ, η Ρωσική αντίδραση θα είναι σκληρή. Αυτή η παράμετρος ήταν που έκανε τον Κέρι να μιλήσει για το αδιαπραγμάτευτο της εδαφικής ακεραιότητας του ΝΑΤΟ, εννοώντας βέβαια την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας ως χώρας μέλους του ΝΑΤΟ για να καθησυχάσει τον Ερντογάν ως προς τις Ρωσικές απειλές.
Γιατί την Ελλάδα.
Οι προφανείς λόγοι είναι οικονομικοί. Οι αφανείς είναι γεωπολιτική και θέλουν την Ελλάδα αντίβαρο στην Τουρκία. Μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία, η ασφυξία ως προς την εξαγωγή των φυσικών πόρων της Ρωσίας είναι εμφανής. Οι αγωγοί της Ουκρανίας δεν μπορούν πλέον να υπολογίζονται ως αξιόπιστη λύση, ακόμα και αν οι Ρώσοι υποκύπτουν στον εκβιασμό και στην ουσία δίνουν δωρεάν το Ρωσικό αέριο στην Ουκρανία, ώστε να μην διακοπεί η ροή προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό καθιστά την πολιτική των αγωγών που είχε εγκαινιάσει ο Πούτιν με τον Κώστα Καραμανλή ως μονόδρομο. Για την ακρίβεια, είναι θέμα ζωής και θανάτου η ολοκλήρωση του Southstream αλλά και του Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, όχι όμως με τα λάθη που έγιναν την προηγούμενη φορά. Τώρα δεν υπάρχει περιθώριο λαθών και χαλαρότητας αφού η Ουκρανία θεωρείται χαμένη υπόθεση.
Γεωπολιτικά, η Ρωσία δείχνει να σώζει την Συρία, η αστάθεια όμως που επικρατεί την έκανε να κάνει το μεγάλο άνοιγμα στην Αίγυπτο και να ξεκαθαρίσει στο Ισραήλ ότι δεν θα ανεχθεί πλέον οποιαδήποτε ενέργεια κατά της Συρίας ή της Αιγύπτου. Σε αντίθεση με τον Ερντογάν, το Ισραήλ υπάκουσε στις Ρώσικες εντολές και σταμάτησε κάθε εμπλοκή στην Συριακή κρίση παρά τις πιέσεις που δέχεται από την Σαουδική Αραβία. Φαίνεται πως ο Πούτιν είχε πιο ισχυρά επιχειρήματα απέναντι στην Ισραηλινή ηγεσία από τις βαλίτσες που έχουν προσφέρει οι Σαουδάραβες.
Στην Αίγυπτο τα πράγματα ήταν πιο εύκολα αφού ο στρατηγός Σισι έχει εβραϊκή καταγωγή, ενώ η Χαμάς τάχθηκε με το μέρος του Μόρσι και των ΗΠΑ στην πρόσφατη κρίση. Εάν ο Πούτιν εξασφαλίσει μία παρουσία στον Ελληνικό ζωτικό χώρο, τότε ελέγχει απόλυτα την Τουρκία, κυκλώνοντας στην ουσία τον βασικότερο Νατοϊκή απειλή για την χώρα του.
Το «πακέτο» Πούτιν στον Τσίπρα.
Άμεση επανέναρξη της πολιτικής των αγωγών, με την ευρύτερη δυνατή πολιτική αποδοχή σε περίπτωση εκλογής του Τσίπρα. Τα ανταλλάγματα θα είναι οικονομικά και πολιτικά σε επίπεδο εντός και εκτός Ελλάδος. Ο Πούτιν θεωρεί πως με μία γενναία είσοδο, θα βάλει φωτιά σε όλον τον Ευρωπαϊκό νότο που μαστίζεται, προσβλέποντας στην φιλική στάση της Ιταλίας και σε ενδεχόμενη επικράτηση της Λεπέν στην Γαλλία, έστω ως ρυθμιστή. Μία γενναία μείωση της τιμής του φυσικού αερίου, θα είναι αρκετή για να επανεκκινήσει ολόκληρη την Ελληνική οικονομία, δίδοντας παράλληλα ανοιχτές πιστώσεις για αγορά πετρελαίου με ρώσικη εγγυοδοσία.
Σε πρώτη φάση δεν τίθεται θέμα εξόδου από το Ευρώ, εκτός εάν η ΕΕ εκβιάσει για την απόρριψη τέτοιας συνεργασίας, οπότε η Ρωσία θα εγγυηθεί το κλείδωμα της «νέας δραχμής» για να εμποδίσει την Αργεντινοποίηση σε μία τέτοια εξέλιξη. Ήδη η Βουλγαρία έχει ξεκαθαρίσει στην ΕΕ ότι θα προχωρήσει τον Southstream πασει θυσία. Το ίδιο θα γίνει και με τον Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη όταν υπάρξει κατάλληλο κυβερνητικό σχήμα.
Οι Ρώσοι προσφέρουν την δυνατότητα «γεωπολιτικής προσέγγισης» (έτσι θα τεθεί), που θα περιλαμβάνει προσφορά στρατιωτικού υλικού στα πρότυπα της Αιγύπτου «για την ανασύσταση των ενόπλων δυνάμεων που έχουν βληθεί από το μνημόνιο» εως και την δυνατότητα στρατιωτικής παρουσίας (αποκλειστικά στο Αιγαίο) με κοινοποιήσιμο αντάλλαγμα την Ρωσική εγγύηση στην ακεραιότητα της χώρας, γεωπολιτικά και οικονομικά! Κοινώς οι Ρώσοι προσφέρουν την δυνατότητα ανακήρυξης ΑΟΖ με στρατιωτική προστασία που όμως θα προβληθεί ως «πλαίσιο οικονομικού ανταλλάγματος» για την δημιουργία στρατιωτικής βάσης. Το διπλωματικό σημείο; Οι Ρώσοι θα εγγυηθούν την ύπαρξη και δυτικών εταιρειών στην Ελληνική ΑΟΖ, όπως ακριβώς έγινε με την Κύπρο.
Εξαιρετικά σημαντικό: Οι Ρώσοι γνωρίζουν τις τουρκικές βλέψεις στην Θράκη και με την συμφωνία Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, θα εγγυηθούν την αποτροπή οποιασδήποτε απειλής ή αλλαγής του status της περιοχής.
Τέλος, γνωρίζοντας την ανασφάλεια που θα αντιμετωπίσει ο Τσίπρας αυτές τις προτάσεις ή μέρος τους, οι Ρώσοι έχουν ετοιμάσει ένα πακέτο εσωτερικής διασφάλισης το οποίο όπως πιστεύουν θα δώσει την αίσθηση στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ πως η όποια μορφή απειλής ενδέχεται να προκύψει, θα είναι διαχειρίσιμη, σε αντίθεση με τα γεγονότα 2007 – 2009. Οι Ρώσοι δεν θα θέσουν θέμα για ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ καθώς έχουν ετοιμάσει και λύση που θα καλύπτει την στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών, στα πλαίσια συμμετοχής της Ελλάδας στην Ε/Α συμμαχία…
Αναμένονται όπως όλοι καταλαβαίνουμε, σημαντικές εξελίξεις για την χώρα μας.

Αναδημοσίευση: http://www.protothema.gr/politics/article/374720/sti-mosha-o-tsipras-sto-pekino-adiprosopeia-tou-suriza/

& http://www.hellasforce.com/blog/apokalipsi-protasi-vomva-poutin-ston-alexi-tsipra-tha-ginoume-aspida-tis-elladas-ean/

Δεν ήταν αστική τάξη αυτό το «πράγμα»

Την μετάλλαξη της αστικής τάξης από την μεταπολίτευση και μετά, αναδεικνύει ο Αλέξης Παπαχελάς την τελευταία μέρα του Απρίλη (30/4) σε άρθρο του στην «Καθημερινή»

* * *

Πολλές φορές αναζητούμε το τι έφταιξε και βρέθηκε αυτή η χώρα σε βαθιά παρακμή. Εχουμε αναλύσει και ξαναναλύσει το φαινόμενο του λαϊκισμού, την ένδοια του πολιτικού μας προσωπικού και το ροκάνισμα των θεσμών. Πίσω από πολλές από τις νεοελληνικές παθογένειες κρύβεται ένα πολύ βασικό πρόβλημα: η απουσία μιας αστικής τάξης με αρχές και αυτοπεποίθηση. Θα πουν κάποιοι, και πότε είχε η Ελλάδα τέτοια αστική τάξη; Δεν είναι ακριβώς έτσι. Μια φωτισμένη αστική τάξη εκσυγχρόνισε την Ελλάδα και τη διπλασίασε επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Μια σοβαρή αστική τάξη έκανε τις σωστές επιλογές για τον προσανατολισμό της χώρας κοιτώντας πέρα από τη μύτη και τα άμεσα συμφέροντά της.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η ελληνική αστική τάξη «βάρεσε» άτακτη υποχώρηση αρχικώς και κατόπιν αντικαταστάθηκε από ένα εσμό νεόπλουτων, κρατικοδίαιτων πειρατών. Αντί να επιμένει στην ανάγκη τήρησης των κανόνων για όλους, εστίασε το ενδιαφέρον της στο να φτιάχνει κανόνες στα μέτρα της ή να καταφέρνει να τους παραβιάζει χωρίς να τιμωρείται. Η ιδέα της επιχειρηματικότητας με ρίσκο και εξωστρέφεια αντικαταστάθηκε από τη θεοποίηση της αρπαχτής, της επιδότησης ή της εύκολης προμήθειας. Με τη συμπεριφορά της πρόσφερε νομιμοποίηση στη γενική εξάπλωση της διαφθοράς, με βάση εκείνο το περιώνυμο «έλα μωρέ, όλοι τα κάνουν, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, ας φάμε και εμείς τίποτα...». Η ελληνική παιδεία εγκαταλείφθηκε στην τύχη της γιατί οι έχοντες έστελναν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και μετά στο εξωτερικό, οπότε ποιος νοιαζόταν για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια... Τα μέσα ενημέρωσης, μεγάλο εργαλείο πολιτισμού και «εκπαίδευσης», έμοιαζαν με πάλκο νεοπλουτισμού και άκρατου λαϊκισμού. Μοναδικό μέλημα η τηλεθέαση και η προβολή ιδίων συμφερόντων και των «κολλητών». Δεν ήταν, με λίγα λόγια, αστική τάξη αυτό το «πράγμα» που κυβερνούσε την Ελλάδα επί δεκαετίες. Υπήρχαν βεβαίως εξαιρέσεις, άνθρωποι και φορείς που λειτούργησαν με όραμα, αυτοπεποίθηση και οι οποίοι προειδοποιούσαν ότι το γκρέμισμα αξιών και θεσμών πληρώνεται ακριβά στο τέλος της ημέρας.

Και λοιπόν τώρα που περάσαμε όλη αυτή την κρίση, φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα μια πιο φωτισμένη, δυναμική τάξη ανθρώπων που μπορούν να βοηθήσουν τη χώρα; Και ναι και όχι. Ναι, γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σε όλους τους χώρους που λειτουργούν με αξιοκρατία, μακριά από λαμογιές, δουλεύουν σκληρά και προσπαθούν να είναι πρότυπα για τους γύρω τους. Δεν είναι λίγοι αυτοί οι άνθρωποι και σε αυτούς στηρίζεται, ακόμη, αυτή η κοινωνία. Οχι, γιατί διαφαίνεται μία νέα τάξη νέων πλουσίων που είναι λίγο χειρότεροι από αυτούς που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες και οι οποίοι διαδραματίζουν ηγεμονικό ρόλο στη δημόσια σφαίρα. Αν οι πρώτοι δεν «σηκωθούν από τον καναπέ» και δεν παίξουν τον ρόλο μιας πραγματικής αστικής τάξης δεν θα βγούμε εύκολα από την παρακμή μας και, πιθανότατα, θα χρεοκοπήσουμε πάλι σε λίγα χρόνια.

Μυστηριώδεις τόποι στην Ελλάδα

Πολλά έχουν γραφτεί για την χώρα μας κι άλλα τόσο έχουν γίνει κατά καιρούς τόσο στη μυθολογία, όσο και στην πραγματική ιστορία της Ελλάδας…

Θεσσαλία

Όλυμπος

 

Όλυμπος (Πιερία). Το ιερό βουνό των Ολύμπιων Θεών, ίσως το διασημότερο όρος παγκοσμίως, από το οποίο ο Δίας, πατέρας Θεών και Ανθρώπων όριζε τα δύο γένη... Ο Όλυμπος, εκτός από την αρχαιότητα, εξακολουθεί και σήμερα να προκαλεί δέος στους Έλληνες, ενώ δεν είναι λίγες και οι παράξενες ιστορίες που τον συνοδεύουν. Έχουν αναφερθεί θεάσεις άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων και μυστηριωδών φώτων στις απότομες χαράδρες του, ενώ πολλά λέγονται και για την τοποθεσία Καλάγια, που περιλαμβάνουν την “αποϋλοποίηση” ενός βράχου και την έξοδο και είσοδο ιπτάμενων διαμέσου αυτής. Θεωρίες θέλουν το Ιερό Όρος να συνδέεται με τη φιλολογία της Κούφιας Γης, καθώς υποθέτουν την ύπαρξη τεράστιων βάσεων στο εσωτερικό του…

Άγιο Όρος

Μακεδονία

Άγιο Όρος. Το πιο γνωστό άβατο παγκοσμίως, η χερσόνησος του όρους Άθω της Χαλκιδικής είναι διάσπαρτη από μονές, σκήτες, ησυχαστήρια και σπηλιές που κατοικούν οι σύγχρονοι αναχωρητές σε πλήρη απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο. Το περιβόλι της Παναγίας, όπως είναι γνωστό σήμερα, φαίνεται ότι από παλιά αποτελούσε τόπο πνευματικής άσκησης, μόνο που στην αρχαιότητα το άβατο ίσχυε για τους άντρες και όχι για τις γυναίκες. Πολλές είναι οι ιστορίες που ακούγονται για τους ερημίτες και τις εμπειρίες τις δικές τους όπως και ορισμένων επισκεπτών. Εδώ ασκήτευσαν μερικές από τις σπουδαιότερες πατερικές μορφές, όπως ο Παϊσιος και ο Σοφρώνιος, ενώ μια παράδοση θέλει το Όρος της Παναγίας να διοικείται από εννέα ή δώδεκα αόρατους μοναχούς. Σύμφωνα με μια παράδοση, το όρος Άθως θα είναι ένα από τα τρία μέρη στον κόσμο όπου δεν θα είναι εφικτό να βαδίσει ο Αντίχριστος. Και τα τρία αυτά “άβατα” του Αντιχρίστου, κατά μία ενδιαφέρουσα παρατήρηση, είναι αφιερωμένα στην Παναγία…

Θράκη

Σαμοθράκη

Σαμοθράκη. Ένας ισχυρός ενεργειακός κόμβος, για τους οπαδούς της Ιερής Γεωγραφίας, το μυστηριώδες αυτό νησί αποτελεί έναν από τους πλέον ισχυρούς ενεργειακούς τόπους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Εδώ ήταν η έδρα των περίφημων Καβείριων Μυστηρίων, για τα οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. Το νησί αποτελεί πόλο έλξης εκείνων που αρέσκονται στον εναλλακτικό τουρισμό και συνήθως, λέγεται πως αποφεύγουν την κατασκήνωση κοντά στο "ρέμα του φονιά", όπου πιθανώς να υπάρχει ισχυρό ενεργειακό πεδίο, το οποίο διαπιστώνει κανείς από τον αλλόκοτο τρόπο με τον οποίο εκφύονται οι κορμοί και τα κλαδιά των δέντρων. Λέγεται επίσης ότι ο επισκέπτης που θα ανέβει στην κορυφή του όρους Σάος θα έρθει σε επαφή με παράξενα φαινόμενα, ενώ μπορεί ακόμη να δει και τις τρομερές μορφές των Καβείρων επάνω στους βράχους. Επίσης, λέγεται πως σε ένα αρχαίο τείχος υπάρχει εντοιχισμένη μια αρχαία πλάκα, που στην πραγματικότητα είναι χάρτης του νησιού όπως φαίνεται από ψηλά και η αλήθεια είναι πως η ομοιότητα είναι σημαντική.

Τσούτσουρος

Κρήτη
Γενικά, όμως, η Κρήτη είναι γεμάτη από μυστήριο, από τους Δροσουλίτες, τον μυστηριώδη Μίνωα με τα επιτεύγματά του έως τη θλιβερή Σπιναλόγκα με τα βασανισμένα της φαντάσματα.

Τσούτσουρος. Μια σύγχρονη μυθολογία αποτελεί και η περίφημη ιστορία του σπηλαίου στον Τσούτσουρο, το οποίο βρίσκεται σε μη προσβάσιμη περιοχή αλλά άγνωστο πού ακριβώς. Σύμφωνα με την ιστορία, ένας βοσκός που είχε χάσει την κατσίκα του, βρέθηκε στο εσωτερικό ενός σπηλαίου, όπου και είδε υπόγειες πυραμίδες, αυτοκινούμενα αγάλματα και ιπτάμενα οχήματα που αντιστοιχήθηκαν με την πτώση των Αρπυιών στο νησί, κατόπιν της καταδίωξής τους από τους γιούς του Βορέα, Ζήτη και Κάλαϊ.

Αναδημοσίευση: http://planet-greece.blogspot.com/2014/04/blog-post_4399.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/xuRAz+%28Planet-Greece:+%CF%84%CE%BF+%CE%88%CE%B3%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%BF+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CE%88%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF+Blog%29

Μανώλης Γλέζος «Ιερά και όσια είναι ο Άνθρωπος και η Δημοκρατία»

Ψάχνοντας στην τηλεόραση χθες (Τετάρτη 30 του Απρίλη 2014) το πρωί έπεσα στο «κανάλι της Βουλής». Είναι πλέον κι αυτό μια από τις επιλογές μου αφού εκείνη την ώρα και πολλά ενδιαφέροντα, ειδικά μετά την μετακίνηση Μαλέλη στον Σκάι και το κλείσιμο της ΕΡΤ. Βέβαια την ίδια τύχη (με την ΕΡΤ) λένε πως επιφυλάσσουν και για αυτό το κανάλι.

Έπεσα λοιπόν στην ομιλία του κ Γλέζου. Μια ομιλία ιστορική που θα μείνει παρακαταθήκη στις νέες γενιές. Και θέλω να ευχαριστήσω  τον κ. Στουρνάρα που προκάνοντας όλο τον κόσμο δίνει την ευκαιρία σε σπουδαίους ανθρώπους εξευτελίζοντας τον, να κάνουν τέτοιες ομιλίες και να γράφονται αξιόλογα κείμενα.

Μεταξύ των άλλων (ανεβάζω και video με ολόκληρη την ομιλία του) ο κ. Γλέζος είπε:

* * *

"Δεν παίζουμε με το ευρώ. Δεν παίζουμε με το νόμισμα, με τα ιερά και τα όσια"».

«Ιερά και όσια είναι ο Άνθρωπος, η ύπαρξή του, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία».

«Η κυνική και απόλυτη αυτή δήλωση δείχνει ότι επιστήμονες που δεν αμφιβάλουν, δεν αμφισβητούν, αλλά έχουν ως θέσφατο την άποψή τους - και μάλιστα μια τέτοια άποψη - σημαίνει ότι υπηρετούν το παλιό, το παρωχημένο, το αντιανθρώπινο, το αντιεπιστημονικό. Η επιστήμη προχωρά με την έρευνα και η έρευνα με την αμφισβήτηση».

«Ας καταλάβει, επιτέλους, ο Υπουργός Οικονομικών ότι με αυτόν τον τρόπο δεν υπηρετεί ούτε τον Άνθρωπο, ούτε την Επιστήμη, ούτε την Οικονομία, αλλά ούτε και τη Χώρα. Κρίμα»

Αναδημοσίευση: http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2014/04/blog-post_5039.html