ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ: «Ντροπή! Εμείς οι ανίδεοι αντί να διαβάζουμε Πλάτωνα και Αριστοτέλη διαβάζουμε για την καταστροφή της Ελλάδας»

Στον τόπο που γεννήθηκαν η τραγωδία, η φιλοσοφία, οι επιστήμες και η δημοκρατία. Διαβάζουμε ότι σύντομα θα φύγει από την Ευρώπη και το ευρώ. Οτι η ανεργία είναι εφιαλτική και ότι από στιγμή σε στιγμή θα επέλθει το μοιραίο. Κρίμα. Αντί για Πλάτωνα και Σωκράτη, όλοι εμείς οι ανίδεοι περί Οικονομίας, διαβάζουμε όλα αυτά τα ανατριχιαστικά. Κρίμα!»

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Γούντι Άλεν στον Δημήτρη Δανίκα για λογαριασμό του «Πρώτου Θέματος».

* * *

-Κάποτε είχατε εκφράσει την επιθυμία να γυρίσετε ταινία στην Αθήνα…

Γούντι Άλεν: «Φυσικά θέλω να γυρίσω ταινία στην Αθήνα. Με την προϋπόθεση πως οι αρχές θα συμβάλλουν στην χρηματόδοτηση της παραγωγής. Οπως συμβαίνει με όλες τις ταινίες που γύρισα σε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη και Ρώμη. Αλλωστε στο παρελθόν είχα επισκεφτεί την Αθήνα».

-Και αν δεν κάνω λάθος μια από τις κομεντί που είχατε υπογράψει στο παρελθόν αναφερόταν σε αρχαία τραγωδία.

Γούντι Άλεν: «Μα η φιλοσοφία είναι ένα από τα «εργαλεία» του μυαλού μου».

«Η φθορά του χρόνου έχει επηρεάσει την ακοή μου, την όρασή μου και όλες τις αισθήσεις μου.
«Ομως παρόλα αυτά στο μυαλό έχω μείνει ο ίδιος όπως πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια. Πάντα αμετανόητος, πάντα ανεπίδεκτος μαθήσεως. Πάντως πρέπει να σου πω ότι ο γεννετικός κώδικας της οικογένειάς μου είναι ισχυρός. Ο πατέρας μου πέθανε άνω των εκατό και η μητέρα μου στα 95».

Ο Γούντι παρέα με την νεαρή -μόλις 23 ετών- πρωταγωνίστριά του Εμα Στόουν και την συμπρωταγωνίστρια Ρόζι Πάρκερ, έχει καταφθάσει στις Κάννες για την πρεμιέρα της τελευταίας τους δραματικής κομεντί «Irrational Man» (ένας παράλογος άνθρωπος).

Οπου απελπισμένος, στα όρια της πλήρους εγκατάλειψης, καθηγητής φιλοσοφίας (Γιοακίν Φίνιξ) αφού πρώτα «κοιμηθεί» με μια καθηγήτρια (Ρόζι Πάρκερ) και στην συνέχεια με την φοιτήτριά του (Εμα Στόουν) στην συνέχεια αποφασίζει να δολοφονήσει έναν «άθλιο» δικαστή που με τις αποφάσεις του πρόκειται να καταστρέψει την ζωή μιας απλής, φτωχής γυναίκας.

-Αραγε ο φόνος είναι ηθικά δικαιωμένος;

Γούντι Άλεν: «Μα φυσικά υπάρχουν φόνοι που είναι απόλυτα δικαιωμένοι. Η περίπωση του Χίτλερ είναι χαρακτηριστική. Ας πούμε δεν θα ταν λυτρωτικό αν δολοφονούσαμε κάποιον τύπο που σχεδίαζε να τινάξει στον αέρα ένα σχολείο;»

-Τότε να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας. Τότε να καταργηθούν οι νόμοι.

Γούντι Άλεν: «Α, εδώ είναι το ψαχνό. Ο Σαίρεν Κίρκεργκαρντ (Δανός υπαρξιστής φιλόσοφος 1813-1855) έλεγε, αν δεν κάνω λάθος, πως οι άνθρωποι μπορούν και θέλουν να λειτουργούν με νόμους και περιορισμούς. Χωρίς αυτούς δεν ξέρουν να διαχειριστούν την ελευθερία τους».

-Εσείς θέλετε να σκοτώσετε πολλούς;

Γούντι Άλεν: «Αρκετούς! Να σου πω την αλήθεια θα “θελα να τους σκοτώσω όλους και έτσι να παραμείνω μοναδικός ζωντανός στο πλανήτη» (γελώντας φυσικά).

-Να σας πω κι εγώ την δική μου πικρή αλήθεια. Πολλοί Ελληνες θα θελαν να «εξαφανίσουν» την Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

Γούντι Άλεν: «Δεν αμφιβάλλω καθόλου».

Αναδημοσίευση: oparlapipas.com

Δεν είναι κρίση, είναι παρακμή

Μια άλλη άποψη της κατάστασης που στην Ελλάδα, μας δείχνει με άτθτο του στην «Καθημερινή» της τελευταίας μέρας του Μάη (Κυριακή 31 Μαΐου) ο Χρήστος Γιανναράς.. Μιλάει για την παρακμή της Ελληνικής κοινωνίας που είναι σοβαρότερο πρόβλημα (για τον κ. Γιανναρά, αλλά είναι μια άποψη που ασπάζομαι) από την οικονομική μας κρίση.

* * *

Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.
Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά, αυτοσχεδιάζοντας. Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.
Οταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στον βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι να χάσει, για κάποιο διάστημα, πηγές δανεισμού. Και η ευκαιρία είναι να ξαναστήσει, από την αρχή, την οικονομία της σε στέρεες, υγιείς βάσεις. Στοιχειώδης προϋπόθεση για την υγιή - λογική στάση είναι να λειτουργήσει νέμεσις: Να τιμωρηθούν με δήμευση περιουσίας οι αυτουργοί του κακουργήματος της εξωφρενικής δανειοληψίας. Και να αναζητήσουν οι πολίτες καινούργιους πολιτικούς ηγέτες, ικανούς να λειτουργήσουν ως κοινωνικοί αναμορφωτές.
Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Την κρίσιμη ώρα ο πρωθυπουργός ήταν ολίγιστος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακοσμητικός, οι κοινωνικοί θεσμοί (Δικαιοσύνη, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ενοπλες Δυνάμεις, Ακαδημία Αθηνών, Επισκοπικό Σώμα) ιδιοτελέστατα παραιτημένοι από την ευαισθησία και τις ευθύνες για τα κοινά. Και ταυτόχρονα οι δανειστές είχαν έγκαιρα προνοήσει να κατασφαλίσουν δικαιώματα δήμευσης των «φιλέτων» από την κοινωνική περιουσία των Ελλήνων.
Να μην ξεχνάμε ότι, σε αντίθεση με τους χαυνωμένους από την καταναλωτική υστερία Ελλαδίτες, οι δανειστές ήξεραν πολύ καλά, όταν δάνειζαν, ότι διακινδύνευαν έναν παρανοϊκό υπερδανεισμό – η δανειολήπτης χώρα ήταν αδύνατο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει τέτοιο υπέρογκο χρέος. Οπως ήξεραν και ότι, το μεγαλύτερο μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δάνειζαν στην Ελλάδα θα επέστρεφε στις δικές τους Τράπεζες, ως προϊόν της καταλήστευσής τους (ωμής λωποδυσίας) από την «άρχουσα» στην Ελλάδα τάξη. Ηξεραν, ακόμα, ότι θα ήταν ευκολότατο να επιβάλουν στους σπιθαμιαίους κυβερνήτες της ελλαδικής μπανανίας συμφωνίες αποπληρωμής του εξωφρενικού χρέους («μνημόνια») που μόνο κάφροι θα τις αποδέχονταν – καθιστούσαν την Ελλάδα κράτος εθελούσια παραιτημένο από την ανεξαρτησία του, με ταπεινωτική, ακραίου εξευτελισμού επιτόπια επιτρόπευση υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών.
Οι σπιθαμιαίοι του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν ότι η καταστροφή που συντελέστηκε στη χώρα ήταν και ευκαιρία «επανίδρυσης» του κράτους: Με μοχλό τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να κατορθωθούν καίρια διαρθρωτικά (κοινωνικής ανασυγκρότησης) επιτεύγματα: Να θεμελιωθεί ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα (υπήρχε, ως μαγιά, η πρόταση Τάσου Γιαννίτση και αγνοήθηκε). Να επανακριθούν οι στρατιές των πρόωρα ή χαριστικά συνταξιοδοτημένων και των διορισμένων με κομματικά σημειώματα στο Δημόσιο. Να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η οργάνωση υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών. Να απεξαρτηθεί νομοθετικά ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Να επανελεγχθούν οι υπερβάσεις των συμβάσεων εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Να δημευθούν επίσης περιουσίες για τις χαριστικές επιδοτήσεις και τη διαγραφή χρεών των πολιτικών κομμάτων, των ραδιοτηλεοπτικών συγκροτημάτων, των εταιρειών επαγγελματικού αθλητισμού.
Κοντολογίς: να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Μόνο με μοχλό τη φρίκη της ανεργίας, την κατοχική εικόνα των μαγαζιών με τα κατεβασμένα ρολά, τις ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια της Εκκλησίας, μόνο στο κλίμα αυτού του πανικού θα μπορούσαν τα κόμματα να αρνηθούν για την πελατεία τους τον ρόλο του προαγωγού. Αλλά μαζί με την εφιαλτική συγκυρία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και η ενεργητική βούληση των κομματαρχών να αποδουλωθούν από τη φαυλότητα και τη λαμογιά. Να φιλοδοξήσουν τη σωτηρία από τον επονείδιστο στιγματισμό που θα συνοδεύει το όνομά τους, αιώνες αιώνων, στις σελίδες της Ιστορίας.
Φυσικά και δεν είχαν ούτε την αρετή ούτε την τόλμη για τέτοιο ανδραγάθημα. Κάποια στιγμή, μπροστά σε καινούργια απαίτηση των δανειστών για παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων, η σοσιαλ-δεξιά κυβέρνηση παραιτήθηκε, κατεσπευσμένα, προκηρύσσοντας εκλογές. Κεντρικός άξονας και αυτής της προεκλογικής αντιπαράθεσης δεν ήταν η αντιμετώπιση του δεδομένου εφιάλτη της καταστροφής, αλλά μικρονοϊκές μωρολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα» που «ήδη αλλάζει τη ζωή μας» ή λαϊκίστικες επαγγελίες της «αριστερής» παρδαλής ασυνεννοησίας για επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του Δημοσίου!
Τέσσερις μήνες τώρα η καινούργια κυβέρνηση δείχνει να παραπαίει ανάμεσα στην άσκηση πολιτικής και στο κυνηγητό τού εντυπωσιασμού συγχέοντας την πολιτική με τις επιδόσεις σε πυκνότητα τηλεοπτικών εμφανίσεων. Παράλληλα όμως, έστω και μέσα από πολλές αστοχίες και παιδαριώδεις συγχύσεις, συνέβαλε στο να έρθουν στο φως και να συνειδητοποιηθούν δυο πολύ σημαντικά δεδομένα: Το πρώτο, ότι η στρατηγική των δανειστών είναι άτεγκτα αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την Ελλάδα με τους όρους που έχει επιβάλει ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτισμός της δικτατορίας των «Αγορών». Και το δεύτερο, ότι η ελλαδική «Αριστερά» δεν θα διανοηθεί ποτέ να καταλύσει το πελατειακό κράτος της σοσιαλ-Δεξιάς.
Μακάρι η διάγνωση να είναι εσφαλμένη.

Βροντώδης κατάρρευση της ΕΚΤ και του υπερκράτους των Βρυξελλών σε περίπτωση Ελληνικού ατυχήματος

Είχαμε χθεσινή (4/6) την απόφαση της Κυβέρνησης να αναβληθεί η καταβολή (5/6) της δόσης στο ΔΝΤ και να καταβληθούν όλες οι δόσεις του Ιουνίου στο τέλος του. Άρχισαν τα εγχώρια και διεθνή κοράκια να μιλάνε για χρεοκοπία. Το κείμενο που αναδημοσιεύω σήμερα αναφέρεται στο τι θα πάθεθ η Ευρώπη σε περίπτωση Ελληνικής χρεοκοπίας

* * *

Το κείμενο ανήκει στον Νταίηβιντ Στόκμαν,πρώην διευθυντή του Γραφείου Προϋπολογισμού στην κυβέρνηση Ρέϊγκαν, αργότερα δαίμονα της Γουώλ Στρήτ, σήμερα μελετητή και σχολιαστή των οικονομικών εξελίξεων, με μεγάλην απήχηση για την οξυδέρκεια, την μεγάλη πείρα και την αδίστακτη παρρησία της διάγνωσης. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη πολύκροτη ιστοσελίδα του Στόκμαν «Κόντρα Γωνία» και αναδημοσιεύθηκε, μεταξύ άλλων, από το διαδικτυακό οικονομικό δελτίο Ζήρο Χέτζ. Φέρει τον κατατοπιστικό τίτλο:

«Ελληνικό Δυστύχημα» θα πυροδοτήσει τον θάνατο της Ε.Κ.Τ και του Τοξικού καθεστώτος του Κεϊνσιανού Κεντρικού Ταπεζικού Συστήματος.
Το άρθρο είναι μακροσκελές, αποτελεί ουσιαστικά μια καυστική καταγγελία της οικονομικής πολιτικής του Μάριο Ντράγκι και της ΟΝΕ γενικώτερα, υποστηρίζει ότι η ποσοτική χαλάρωση αποτυγχάνει την επιδιωκόμενη αύξηση της κατανάλωσης και αναθέρμανσης της οικονομίας όταν τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα, ότι το συνολικό χρέος των 19 χωρών της ΟΝΕ πλησιάζει τα 100% του Ακαθάριστου Προϊόντος, ότι οι εγγυήσεις βάσει των οποίων τυπώνεται αφειδώς νέο χρήμα είναι σκουπίδια και ότι όλα αυτά οδηγούν γοργά σέ έκρηξη και διάλυση.
Οι ειδικές αναφορές του στην πτυχή που ενδιαφέρει την κυβέρνηση, τους τραπεζίτες και τους φορολογουμένους στην Ελλάδα είναι οι ακόλουθες:
« Σ’ αυτό που προφανώς ήταν μια κίνηση από τη θεωρία των παιγνίων, ο Βαρουφάκης προσέφερε τους συμπατριώτες του, στην Ευρώπη και στον κόσμο, μιαν υπηρεσία. Με την προειδοποίησή του στους χρηματοδότες των Βρυξελλών ότι η χρηματοδότηση της χρεωκοπημένης Ελλάδος είναι ο μόνος τρόπος να περισώσουν το Ευρωπαϊκό Σχέδιο και να εγγυηθούν το Ευρώ, ο ΄Ελληνας υπουργός ξεφώνησε την αλήθεια, αν και ίσως αθέλητα.
« Οτιδήποτε κι’ αν λένε οι αναλυτές, για μέτρα προστασίας από μετάδοση της φωτιάς, αυτά –είπε- δεν πρόκειται να κρατήσουν πολύ μόλις εισδύσει στο μυαλό του κόσμου καί των επενδυτών η εικόνα ότι η ευρωζώνη δεν είναι αδιαίρετη».
Ασφαλέστατα έχει δίκιο.΄Οσοι πιστεύουν στη δημοκρατία και στην οικονομική ελευθερία, όπου και αν ζουν στον κόσμο, θα πρέπει να προσεύχονται για ένα «ελληνικό ατύχημα». Στις προαεχείς εβδομάδες, όταν τα χρέη 1,8 δισεκατομμυρίων θα πρέπει να πληρωθούν στο ΔΝΤ και η Ελλάδα δεν θα μπορεί να τα πληρώσει, τότε θα σημάνει μια στιγμή ηρωϊκής ειρωνίας για τον Σύριζα.
΄Αν μείνει πιστός στο αριστερό πρόγραμμα του και ελευθερώσει την Ελλάδα από τα νύχια των γραφειοκρατών της ΕΕ/ΔΝΤ, ο Σύριζα θα καταφέρει ένα μεγάλο πλήγμα υπέρ της δημοκρατίας και του καπιταλισμού, σε μια μεγάλη ιστορική στροφή. Η αμφισβήτηση των Γερμανών και της Τρόϊκο θα προκαλούσε μια βροντώδη κατάρευση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του καρκινώδους καθεστώτος υπερκράτους που έχει εγκαθιδρυθεί στις Βρυξέλλες και στην Φρανκφούρτη και θα κατέφερε θανάσιμο πλήγμα επίσης στο διεθνές Κεϊνσνεσιανό σύστημα κεντρικών τραπεζών.
Το καλό είναι ότι όλο αυτό τερατογενές σχέδιο του Ευρώ δεν μπορεί να επιζήσει της αναμενόμενης ελληνικής στάσης πληρωμών. Μόνο η ΕΚΤ είναι τώρα φορτωμένη με 138 δισεκατομμύρια ελληνικού χρέους –ποσού που είναι ίσο με τις εναπομένουσες καταθέσεις στο όλο τραπεζικό σύστημα. Δεν χρειάζεται να λεχθεί πως όταν το αναμενόμενο «ελληνικό δυστύχημα» εκραγεί στα πρωτοσέλιδα, θα ξεσπάσει πανδαιμόνιο στην ΕΚΤ, στις Βρυξέλλες και σε όλες τις πρωτεύουσες των 19 χωρών.»
Ο Στόκμαν αναφέρει ότι η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας έχει 85 δις. σε χρεώγραφα ελληνικών τραπεζών που είναι απελπιστικά αφερέγγυες και ότι οι εγγυήσεις που έχουν κατατεθεί για τα 87 δισεκατομμύρια του ELA είναι σε ομόλογα του ελληνικού κράτους που είναι εξόφθαλμα χρεωκοπημένο. ΄Οτι συνεχιζόταν η εκροή δισεκατομμυρίων σε ένα τραπεζικό σύστημα-Ζόμπι αποτελεί –λέει- κολοσιαία απάτη. Πού όταν θα εκραγεί, « θα ακολουθήσει, στούς διαδρόμους του μεγαλοπρεπούς νέου ανακτόρου, αξίας 2 δις, της ΕΚΤ στην Φρανκφούρτη, ένα τέτοιο κυνήγι μαγισών που η Εύρωπη δεν έχει δεί εδώ και πολλές γενεές.
« Γεγονός είναι –συνεχίζει- ότι η ΕΚΤ δεν πορεί να επιζήσει μετά ένα «ελληνικό ατύχημα». Δεν θα είναι μόνο τεχνικά αφερέγγυα, αλλά το σημαντικώτερο: θα έχει ταυτόχρονα χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Όλοι θα αναρωτιούνται πως ο Ντράγκι και η ανίδεη κουστωδία του δάνεισαν 138 δισεκατομμύρια σε ένα μαζικά αναξιόχρεο τραπεζικό σύστημα μιας χρεοκοπημένης οικονομίας στα πρόθυρα οικονομικής και πολιτικής αναρχίας;
Επιπλέον θα γίνει αμέσως αντιληπτό ότι δεν υπάρχει κανένα θαύμα Ντράγκι – απλώς μια γιγάντια επιχείρηση παραπλάνησης. Κστά συνέπεια οι ενθουσιώδεις πλειοδότες της τελευταίας τριετίας θα μετατραπούν σε ένα πανικόβλητο κοπάδι πωλητών.
Κοντολογίς, όταν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης ξυπνήσουν στη πραγματικότητα των 350 δις ευρώ που δάνεισαν στην χρεωκοπημένη Ελλάδα και όταν οι ανίκανοι πολιτικοί της Ισπανίας, Ιταλίας, Πορτογαλλία και της Γαλλίας και μέγα μέρους της κεντρικής Ευρώπης ανακαλύψουν ότι τελικά δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τους φουσκωμένους προϋπολογισμούς τους με ένα πρόσθετο 1%, οι δημοσιονομικές μαινάδες θα εξαπολυθούν σε όλόκληρη την ήπειρο.
Ούτε υπάρχει καμιά ελπίδα διαφυγής (υπογραμμίζει ο Στόκμαν), Η περιοχή των 19 χωρών του Ευρώ πλησιάζει σε χρέος 100% του Ακαθάριστου Προϊόντος, κατάσταση που καλλωπίζεται με τα γερμανικά πλεονάσματα από μιαν εξαγωγική άνθηση που γρήγορα μειώνεται και το γεγονός ότι για κάποιο καιρό η εκτύπωση χρήματος από τον Ντράγκι παρέσχε τεράστιες ενέσεις ρευστού στους αδειασμένους λογαριασμούς τους.
Το επικείμενο «ελληνικό δυστύχημα» θα ξεφουσκώσει αυτή την ψευδαίσθηση, ωθώντας τό μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης σε οξεία οικονομική κρίση και πολιτική αναταραχή, του τύπου που ήδη έχει μεταμορφώσει την Ελλάδα και έγινε εντυπωσιακά φανερή στις πρόσφατες ισπανικές εκλογές. Οι πιθανότητες ότι το ευρωπαϊκό υπερκράτος και το Κεϊνσιανό νομισματικό καθεστώς της ΕΚΤ θα επιζήσουν τής αναστάτωσης είναι ευτυχώς κάπου μεταξύ των ισχνών και των ανύπαρκτων.


Αναδημοσίευση: dynati-ellada.com

Η Μόσχα «κλείδωσε» το έργο του Greek Stream

Η Ρωσία θεωρεί σίγουρη την συμμετοχή της Ελλάδος στο όλο project, ενισχύοντας την φημολογία που υπάρχει ότι ήδη έχει καταβληθεί από την Ρωσία η προκαταβολή από τα τέλη διέλευσης του Greek Stream!

Μάλιστα οι ανεπιβεβαίωτες πληφορορίες που υπάρχουν αναφέρουν ότι η προκαταβολή η τμήμα αυτής έχει ήδη επενδυθεί στην συμμετοχή της Ελλάδας στην αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS, που ανέρχεται στο ποσό των 2 δισ. ευρώ και θα πρέπει να καταβληθεί τμηματικά εντός μιας επταετίας.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, πέτυχε η ενδεχόμενη συμμετοχή της Ελλάδος να μην είναι 10 δισ., όπως υποχρεώνει αναπτυξιακή τράπεζα τα μέλη της, αλλά κάτω από το 1 εκατ. – μάλιστα κάνουν λόγο για «μερικές εκατοντάδες χιλιάδες». Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η Ελλάδα θα πληρώσει τώρα μόνο το 10% της συμμετοχής της.

* * *

 Δεν εξηγείται διαφορετικά η βεβαιότητα για συμμετοχή της Ελλάδας στο project που εμφανίζεται να έχει ο Ρώσος πρέσβευτής στην ΕΕ, Vladimir Chizhov,

 Συγκεκριμένα σε συνέντευξη του Ρώσου πρέσβευτή στην ΕΕ, Vladimir Chizhov, αναφέρεται ότι ήδη "η κρίση που έχει ενσκύψει στα Σκόπια συνδέεται σαφέστατα με την πορεία κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου", αλλά και ότι "υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι μετά την έξοδο του αγωγού από την Ελλάδα, όπως η Βουλγαρία που προϋποθέτουν αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς για να μην επαναληφθεί η αρνητική εμπειρία του παρελθόντος. Κάτι που μπορεί να επιτευχθεί αφού οι πολίτες αποφασίζουν για το μέλλον τους".

 Επίσης, υπάρχει και ως εναλλακτική διαδρομή και η από την οποία θα μπορούσε να διακλαδωθεί προς την κεντρική Ευρώπη ο Greek Stream όπως συνέβαινε με την προηγούμενη χάραξη του South Stream.

Ο Ρώσος Πρέσβης στην ΕΕ , Vladimir Chizhov στην συνέντευξή του στο  ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Interfax, εξέφρασε, όπως προείπαμε ότι "η κρίση που έχει ενσκύψει στα Σκόπια συνδέεται σαφέστατα με την πορεία κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου" και υπονόησε ότι αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ στα Σκόπια χρησιμοποιώντας το αλβανικό στοιχείο μπορεί να πυροδοτήσει ρωσική αντίδραση στην Βουλγαρία, με ανατροπή της κυβέρνησης Μπορίσοφ η οποία έτσι ή αλλιώς στέκεται σε "πήλινα πόδια" με τον βουλγαρικό λαό να απολαμβάνει μισθούς της τάξεως των 300 ευρώ και πανάκριβες υπηρεσίες στο τομέα της ενέργειας, ειδικά.

"Το βασικό ερώτημα για την  κατασκευή του αγωγού που θα αντικατατήσει την Ουκρανία ως κόμβο μεταφοράς του φυσικού αερίου στην Ευρώπη από το 2019 είναι το  ποια  ακριβώς κατεύθυνση θα ακολουθήσει η  διαδρομή του αγωγού φυσικού αερίου, μετά την έξοδο του από τα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα", δήλωσε ο Vladimir  Chizhov . 

"Υπάρχουν τρεις επιλογές, σε τρεις χώρες μετά την Ελλάδα" ανέφερε  ο Chizhov, ο οποίος θεωρεί δεδομένη την συμμετοχή της Ελλάδας στο όλο project.

 "Η μία διαδρομή είναι μέσω Βουλγαρίας,  που αποτελεί  όμως  μια  σχέση η οποία  έχει συσσωρεύσει αρκετή αρνητική εμπειρία, η άλλη είναι η  Αλβανία, όπου η κατάσταση δεν ήταν ποτέ πάρα πολύ ήρεμη , και η τρίτη είναι τα Σκόπια. Στην Βουλγαρία προϋπόθεση είναι αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς για να μην επαναληφθεί η αρνητική εμπειρία του παρελθόντος. Κάτι που μπορεί να επιτευχθεί αφού οι πολίτες αποφασίζουν για το μέλλον τους", δήλωσε ο Chizhov.

 "Στα Σκόπια βλέπουμε μια οξεία πολιτική κρίση, η οποία υποκινείται  από το εξωτερικό", τόνισε ο Ρώσος διπλωμάτης, επαναλαμβάνοντας  τις προηγούμενες καυστικές δηλώσεις  από τον  Ρώσο  υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

 "Αν και κανείς δεν θα παραδεχτεί ευθέως ότι η κρίση στα Σκόπια  συνδέεται με την τύχη του αγωγού , η πραγματικότητα το αποδεικνύει", δήλωσε ο Chizhov όταν ρωτήθηκε στο κατά πόσο το έργο θα μπορούσε να γίνει μια δεύτερη έκδοση του εγκαταλειμμένου σχεδίου  του αγωγού "South Stream".

 Ο προγραμματισμένος για κατασκευή αγωγός,  έχει οριστεί να διακινεί φυσικό αέριο συνολικής ποσότητας 63 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων ετησίως, όπως και ο  πρόγονος  του South Stream. 

 Περίπου 14 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ρωσικού φυσικού αερίου , θα πρέπει θα παρέχονται στην Τουρκία, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα  θα καταλήγει  σε ένα κομβικό σημείο στα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα για την παράδοση του σε πελάτες στην Ευρώπη.

Αναδημοσίευση: defencenet.gr

Washington Post στην Γερμανία «Η Ελλάδα σας έσβησε τα χρέη το 1953 κάντε το ίδιο»

Στις τηλεοπτικές «ενημερωτικές εκπομπές» και στα δελτία ειδήσεων, αλλά και στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. συνέχεια ακούμε για δημοσιεύματα εφημερίδων του Εξωτερικού. Αλλά μας λένε ΜΟΝΟ αυτά που είναι για να πιέσουν την νέα Ελληνική κυβέρνηση. Και προς απόδειξη αυτής της άποψης, πως τα Media εξυπηρετούν τους εταίρους και δανειστές μας καθώς και την μνημονική τριάδα της αντιπολίτευσης, είναι πως δεν μάθαμε τίποτε για το παρακάτω άρθρο του Χάρολντ Μέιρσον στην εφημερίδα Washington Post.

* * *

«Στην ελληνική κρίση, η Γερμανία θα πρέπει να διδαχθεί από το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν» τονίζεται στο συγκεκριμένο άρθρο.

Όπως αναφέρεται, «τόσο για λόγους στρατηγικής, όσο και οικονομικούς, θα αποτελούσε καταστροφή για τη Γερμανία, εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην αποκήρυξη των χρεών της και στην έξοδό της από την ευρωζώνη, καθώς μία τέτοια κίνηση θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης». 

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει, το λιγότερο, τη ρήξη με την πρότερη κακοδιαχείρηση της Ελλάδας, όπως είχε πράξει και η κυβέρνηση του Αντενάουερ ως προς εκείνη του Χίτλερ. Οι πρώτοι διορισμοί σηματοδοτούν μία καινοφανή εξέλιξη στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, τη μάχη κατά της διαφθοράς και του ευνοιοκρατικού καπιταλισμού που διαβρώνουν εδώ και χρόνια την οικονομία της χώρας» προστίθεται.

Σύμφωνα με το άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας, «η Γερμανία, μολονότι έχει κατανοήσει τα διδάγματα από τα λάθη που διέπραξε τον 20ό αιώνα, δεν φαίνεται να διδάσκεται από το κόστος που ενέχει η προσκόλληση στη δημοσιονομική ορθοδοξία, παρά το γεγονός ότι η ευημερία της ...

οφείλεται στην απόφαση των αντιπάλων της κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που επέτρεψε στη μεταπολεμική Δ.Γερμανία να διαγράψει το ήμισυ των χρεών της. Μετά την κατάρρευση του 2008, η Γερμανία, ως η κυρίαρχη οικονομία της Ευρώπης και η σημαντικότερη πιστώτρια χώρα, υποχρέωσε τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης και κυρίως την Ελλάδα να λεηλατήσουν τις ίδιες τις οικονομίες τους για να αποπληρώσουν τα χρέη τους».

Το άρθρο γίνεται ακόμη σκληρότερο στην συνέχεια αναφέροντας ότι η εμμονή της Γερμανίας οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή:

Στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «η επιμονή της Γερμανίας οδήγησε στη συρρίκνωση της Ελλάδας στο επίπεδο της Μεγάλης Ύφεσης των ΗΠΑ. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ η νεανική ανεργία ξεπέρασε το 50%, η οικονομία βυθίστηκε κατά 26% και η κατανάλωση κατά 40%. Το χρέος ανήλθε στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα κεφάλαια από τα δάνεια που παραχώρησαν η Γερμανία και τα άλλα κράτη στην Ελλάδα, δόθηκαν, είτε για την κάλυψη των επιτοκίων, είτε για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Μόλις το 11% εξ΄αυτών δόθηκε πραγματικά στην ελληνική κυβέρνηση. 

•  Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν μία νέα κυβέρνηση, η οποία διεκδικεί την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Οι αξιωματούχοι της Γερμανίας και της ΕΕ αντέδρασαν σθεναρά στις όποιες αλλαγές.
• Ευτυχώς για τη Γερμανία, οι δικοί της πιστωτές είχαν υιοθετήσει διαφορετική στάση μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Δ. Γερμανίας κατά το ήμισυ. Επιπλέον, συμφώνησαν ότι η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές.  
• Με τη συγκατάθεση όλων των μερών, η συμφωνία του Λονδίνου και οι διαδοχικές τροποποιήσεις της, κατέστησαν τη Γερμανία ισότιμη με τους πιστωτές της, διαθέτοντας τη δυνατότητα, την οποία χρησιμοποίησε κατά καιρούς, να απορρίπτει τους όρους των πιστωτών και να εμμένει σε νέες διαπραγματεύσεις».

Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, αν οι Γερμανοί γνωρίζαν την ιστορία τους».
 Θα ακούσουν άραγε οι Γερμανοί;

Αναδημοσίευση: stoxasmos-politikh.blogspot.gr

Σαμαράς προς Ευρωπαίους: Μη δώσετε λεφτά στην Ελλάδα

Αν ισχύει η παρακάτω είδηση έχουν δίκιο όσοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων που μιλούν για πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα. Και γιατί να μην ισχύει αφού δεν έχει κάνει διάψευση ο κ Σαμαράς ούτε η ΝΔ έβγαλε ανακοίνωση πως  συκοφαντούν τον πρόεδρο της. Φυσικά οι τηλεοράσεις δεν άκουσαν και δεν ξέρουν. Εγώ πάντως, αν το έκανε το ξαναλέω, ως εσχάτη προδοσία και ο Σαμαράς πλέον πέφτει στην ίδια κατηγορία με τον ΓΑΠ και τον Παπακωνσταντίνου

* * *

Σάλος από την είδηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε από τον Γιουνκέρ να μην δώσει οικονομική συνεισφορά στον Τσίπρα – Στη Βουλή το θέμα με ερώτηση Νικολόπουλου

Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση ότι τον ενδιαφέρει το καλό της χώρας, ωστόσο τα γεγονότα όχι απλά τον διαψεύδουν αλλά τον αδειάζουν κιόλας.

Την ώρα που η κρίσιμη διαπραγμάτευση είναι σε εξέλιξη και η ελληνική κυβέρνηση δίνει μάχη για να μην επιβληθούν υφεσιακά μέτρα από τους δανειστές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φέρεται να... σκάβει το λάκκο της ελληνικής κυβέρνησης.

Μετά τις εκλογές οι σχέσεις του Α. Σαμαρά με τους Ευρωπαίους εταίρους άρχισαν να εμφανίζουν ρήγματα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορούσε με τίποτα να «χωνέψει» ότι οι δανειστές διαπραγματεύονταν με την Ελλάδα, καθώς κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας απλώς του έστελναν mail με τα μέτρα που πρέπει να πάρει.

Ακόμα και η σχέση με τον φιλέλληνα Γιουνκέρ έφτασε στο χειρότερο σημείο, κάτι που διεφάνη και από καυγά που είχαν οι δύο άνδρες όταν ο κ. Σαμαράς ζήτησε τον λόγο από τον κ. Γιούνκερ, καθώς ο Πρόεδρος της Κομισιόν εμφανίστηκε να προσφέρει οικονομική συνεισφορά στην Ελλάδα χωρίς ισοδύναμα.

Ο κ. Σαμαράς θεώρησε τότε ότι ο παλιός του φίλος τον «πούλησε».

«Πέντε χρόνια μας έχει στην πρέσα και τώρα θα στείλεις λεφτά στον Τσίπρα χωρίς καμιά απαίτηση; Και ποιος θα τα πληρώσει;» ανέφερε σε έντονο ύφος σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ο κ. Σαμαράς στον κ. Γιούνκερ με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απαντά ότι «μόνο εγώ στηρίζω τον Αλέξη Τσίπρα και την χώρα σας. Όλοι οι άλλοι είναι απέναντι».

Στη Βουλή στη συζήτηση επίκαιρης επερώτησης για τα δημόσια έργα ο κ. Νικολόπουλος κρατώντας το φύλλο της εφημερίδας μίλησε για μείζονα αποκάλυψη και κατέθεσε στα πρακτικά το δημοσίευμα καλώντας τον κ. Σαμαρά να εκδώσει ανακοίνωση και να πάρει θέση είτε επιβεβαιώνοντας είτε διαψεύδοντας το περιστατικό.

Αν είναι πάντως αλήθεια το περιστατικό τότε ξεπερνά κάθε όριο ντροπής.

Αναδημοσίευση: newsbomb.gr

Όλο το άρθρο του Πρωθυπουργού στη Le Monde

Αναφέρεται από χθες (Κυριακή 31/5) με κάθε ευκαιρία το άρθρο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ Τσίπα στην Γαλλική Le Monde. Λόγω της ημέρας σήμερα (Δευτέρα 1/6) δεν κυκλοφορούν εφημερίδες, του Αγίου Πνεύματος γαρ και οι δημοσιογράφοι των εφημερίδων θεωρούνται άνθρωποι του Πνεύματος. Το βρήκα λοιπόν ολόκληρο μεταφρασμένο και θεώρησα πως πρέπει να το αναδημοσιεύσω κι εγώ

* * *

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.
Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.
Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν κατάφερε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.
Βασικός στόχος της νέας ελληνικής κυβέρνησης τους τελευταίους τέσσερις μήνες είναι να δοθεί τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο, τέλος σε αυτή την αβεβαιότητα. Μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που θέτει ρεαλιστικούς στόχους πλεονασμάτων, ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει την ατζέντα της ανάπτυξης και των επενδύσεων, μια οριστική λύση στο ελληνικό ζήτημα, είναι σήμερα πιο ώριμη και πιο αναγκαία από ποτέ.
Μια τέτοια συμφωνία, εξάλλου, θα σημάνει και το τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε επτά χρόνια πριν, κλείνοντας τον κύκλο της αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη.

Σήμερα η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που θα πυροδοτήσουν μια ραγδαία ανάκαμψη της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας, δίνοντας τέλος στα σενάρια περί Grexit, που εμποδίζουν μια μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και μπορούν ανά πάσα στιγμή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη, τόσο των πολιτών όσο και των επενδυτών στο κοινό μας νόμισμα.
Λένε, όμως, πολλοί ότι η ελληνική πλευρά δεν βοηθάει σ' αυτή τη κατεύθυνση γιατί προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις αδιάλλακτη και χωρίς προτάσεις.
Είναι πράγματι έτσι;
Επειδή οι στιγμές είναι κρίσιμες, ίσως και ιστορικές, όχι μόνο για το μέλλον της Ελλάδας αλλά και για την πορεία της Ευρώπης, θα ήθελα με τη σημερινή μου παρέμβαση να αποκαταστήσω την αλήθεια και να ενημερώσω υπεύθυνα την παγκόσμια κοινή γνώμη για τις πραγματικές προθέσεις και θέσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, στη βάση της απόφασης του Eurogroup της 20ης του Φλεβάρη, έχει καταθέσει ένα ευρύτατο πακέτο μεταρρυθμιστικών προτάσεων, με στόχο μια συμφωνία που θα συνδυάζει τόσο το σεβασμό στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού όσο, όμως, και το σεβασμό στους κανόνες και τις αποφάσεις που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωζώνης.
Βασική κατεύθυνση των προτάσεών μας είναι η δέσμευση σε χαμηλότερα -και ως εκ τούτου εφικτά- πρωτογενή πλεονάσματα το 2015 και το 2016 και σε υψηλότερα για τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι προσδοκούμε ανάλογη αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Εξίσου βασικό σημείο των προτάσεών μας είναι η δέσμευση για αύξηση των δημοσίων εσόδων, μέσω, όμως, αναδιανομής των βαρών από τα χαμηλά και μεσαία στα υψηλά εισοδήματα, που μέχρι σήμερα απέφευγαν να πληρώσουν το δικό τους μερίδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς στη χώρα μου προστατεύτηκαν αποτελεσματικά, τόσο από την πολιτική ελίτ, όσο και από τα «στραβά μάτια» της τρόικα.
Από την πρώτη στιγμή της νέας διακυβέρνησης, άλλωστε, δείξαμε αυτές τις προθέσεις και την αποφασιστικότητά μας, νομοθετώντας συγκεκριμένη ρύθμιση που αντιμετωπίζει την απάτη των τριγωνικών συναλλαγών, εντατικοποιώντας τους τελωνειακούς και φορολογικούς ελέγχους, ώστε να περιορίσουμε ουσιαστικά το λαθρεμπόριο και τη φοροδιαφυγή.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια καταλογίσαμε τα οφειλόμενα χρέη των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης προς το ελληνικό δημόσιο.
Η αλλαγή κλίματος στη χώρα είναι σαφής και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι και τα δικαστήρια επιταχύνουν το έργο τους για την απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής. Οι ολιγάρχες, με άλλα λόγια, που είχαν συνηθίσει στην προστασία του πολιτικού συστήματος έχουν, πλέον, πολλούς λόγους να χάνουν τον ύπνο τους.
Δεν είναι, όμως, μόνο οι βασικές κατευθύνσεις, αλλά και οι εξειδικευμένες προτάσεις που έχουμε καταθέσει στο πλαίσιο των συζητήσεων με τους θεσμούς που έχουν καλύψει ένα τεράστιο μέρος της απόστασης που μας χώριζε πριν από μερικούς μήνες. Συγκεκριμένα, η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί την υλοποίηση σειράς θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) και της Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), παρεμβάσεις για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης αλλά και παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων ώστε να αρθούν στρεβλώσεις και προνόμια.
Επίσης, παρά την κάθετη αντίθεσή μας στο μοντέλο ιδιωτικοποιήσεων που προωθείται από τους θεσμούς, γιατί δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική και δεν μεταφέρει πόρους στην πραγματική οικονομία, αλλά στο, ούτως ή άλλως, μη βιώσιμο χρέος, αποδεχθήκαμε να ολοκληρώσουμε, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, αποδεικνύοντας έμπρακτα την διάθεσή μας για βήματα προσέγγισης.
Συμφωνήσαμε, επίσης, να υλοποιήσουμε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο ΦΠΑ απλοποιώντας το σύστημα και ενισχύοντας την αναδιανεμητική διάσταση του φόρου, ώστε να επιτύχουμε αύξηση τόσο της εισπραξιμότητας όσο και των εσόδων.

Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις μέτρων που θα επιφέρουν περαιτέρω αύξηση των εσόδων: Έκτακτη εισφορά στα πολύ υψηλά κέρδη, φόρο στο ηλεκτρονικό στοίχημα, εντατικοποίηση των ελέγχων των μεγαλοκαταθετών / φοροφυγάδων, μέτρα για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, ειδικό φόρο πολυτελείας, διαγωνισμό για τις ραδιοτηλεοπτικές άδειες τις οποίες η τρόικα ξέχασε συμπτωματικά επί πενταετία και άλλα.
Τα μέτρα αυτά όχι μόνο αυξάνουν τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα δεν δημιουργούν υφεσιακό αποτέλεσμα, αφού δεν μειώνουν ακόμη περισσότερο την ενεργό ζήτηση και δεν προσθέτουν περισσότερα βάρη στα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα.

Συμφωνήσαμε, επιπλέον, να υλοποιήσουμε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα. Με την ενοποίηση ταμείων και την κατάργηση διατάξεων που κακώς επιτρέπουν τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, γεγονός που αυξάνει το πραγματικό όριο συνταξιοδότησης. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι οι απώλειες των ασφαλιστικών ταμείων που έχουν δημιουργήσει το μεσοπρόθεσμο πρόβλημα βιωσιμότητάς τους, οφείλονται κατά κύριο λόγο σε πολιτικές επιλογές για τις οποίες σοβαρότατη ευθύνη φέρουν τόσο οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις όσο και κυρίως η τρόικα (μείωση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων κατά 25 δισ. ευρώ μέσω του PSI αλλά και υψηλότατη ανεργία που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο ακραίο πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στη χώρα από το 2010).

Τέλος, και παρά τη δέσμευσή μας προς τους εργαζόμενους να αποκαταστήσουμε άμεσα την ευρωπαϊκή νομιμότητα στην αγορά εργασίας που αποδιαρθρώθηκε πλήρως την τελευταία πενταετία υπό το πρόσχημα της ανταγωνιστικότητας, αποδεχθήκαμε να υλοποιήσουμε την εργασιακή μεταρρύθμιση μόνο μετά από διαβούλευση με τον ILO, που ήδη έχει τοποθετηθεί θετικά στις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Με δεδομένα τα παραπάνω εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί αυτή η επιμονή σε μονότονες δηλώσεις θεσμικών αξιωματούχων ότι η Ελλάδα δεν καταθέτει προτάσεις; Ποιον σκοπό εξυπηρετεί αυτή η παρατεταμένη στάση ρευστότητας προς την Ελληνική οικονομία, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι θέλει να σεβαστεί τις εξωτερικές της υποχρεώσεις, πληρώνοντας από τον Αύγουστο του 2014 περισσότερα από 17 δισ. ευρώ σε τόκους και χρεολύσια (περίπου 10% του ΑΕΠ της) χωρίς καμία απολύτως εξωτερική χρηματοδότηση; Και, τέλος, ποια η σκοπιμότητα των συντονισμένων διαρροών ότι δεν είμαστε κοντά σε μια συμφωνία που θα βάλει ένα τέλος στην πανευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα που συντηρείται εξαιτίας του ελληνικού ζητήματος;

Η ανεπίσημη απάντηση από την μεριά ορισμένων είναι ότι δεν είμαστε κοντά σε συμφωνία επειδή η ελληνική πλευρά εμμένει στις θέσεις της για την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και αρνείται να προχωρήσει στην περαιτέρω μείωση των συντάξεων.
Οφείλω, λοιπόν, ορισμένες διευκρινήσεις.
Σ' ό,τι αφορά το πρώτο ζήτημα, η θέση της ελληνικής πλευράς είναι ότι δεν είναι δυνατόν η νομοθεσία προστασίας των εργαζομένων στην Ελλάδα να μην ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά στάνταρ ή, πολύ περισσότερο, να παραβιάζει κατάφωρα την ίδια την ευρωπαϊκή εργατική νομοθεσία. Αυτό που ζητάμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτά που ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Και γι' αυτό άλλωστε, πρόσφατα, προχώρησα και σε κοινή δήλωση για το θέμα με τον Πρόεδρο Ζ. Κλ. Γιούνγκερ.
Σ' ό,τι αφορά το δεύτερο ζήτημα, αυτό των συντάξεων, η θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι απολύτως τεκμηριωμένη και λογική. Στην Ελλάδα οι συντάξεις έχουν μειωθεί σωρευτικά στα χρόνια του μνημονίου από 20% μέχρι και 48%, ενώ αυτή τη στιγμή το 44,5% των συνταξιούχων παίρνουν σύνταξη κάτω από το σταθερό όριο της σχετικής φτώχειας, ενώ και ένα ποσοστό, περίπου 23,1% των συνταξιούχων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ζει σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι αυτή η εικόνα, αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους.
Η μη επίτευξη συμφωνίας, μέχρι στιγμής, δεν οφείλεται σε μια υποτιθέμενη άτεγκτη, αδιάλλακτη και ακατανόητη στάση της Ελλάδας. Αλλά στην επιμονή ορισμένων θεσμικών παραγόντων να καταθέτουν προτάσεις παράλογες και να δείχνουν παντελή αδιαφορία τόσο στην πρόσφατη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, όσο και στη δημόσια παραδοχή και των τριών θεσμών ότι θα υπάρξει η αναγκαία ευελιξία, ώστε να γίνει σεβαστή η λαϊκή ετυμηγορία.
Για ποιο λόγο όμως αυτή η επιμονή ;
Μια πρώτη αβίαστη σκέψη θα ήταν ότι η επιμονή οφείλεται στην επιθυμία ορισμένων να μη παραδεχθούν τα λάθη τους και να επιβεβαιώσουν εαυτούς παραγνωρίζοντας την αποτυχία τους. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δημόσια παραδοχή, πριν από λίγα χρόνια, του ΔΝΤ ότι έσφαλε στον υπολογισμό της ύφεσης που θα προκαλούσε το μνημονιακό πρόγραμμα. Ωστόσο θεωρώ ότι αυτή είναι μια ρηχή προσέγγιση. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από το πείσμα ή την εμμονή κάποιων παραγόντων.

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα της Ελλάδας δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, αλλά αποτελεί το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Η πρώτη στρατηγική επιδιώκει την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε ένα πλαίσιο ισότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και των πολιτών της. Οι υπέρμαχοι αυτής της στρατηγικής ξεκινούν από το δεδομένο ότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από την νέα ελληνική κυβέρνηση να κάνει τα ίδια με την προηγούμενη -η οποία, δεν πρέπει να ξεχνάμε, απέτυχε παταγωδώς. Και ξεκινούν από αυτό το δεδομένο, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να καταργήσουμε τις εκλογές σε όσες χώρες βρίσκονται σε πρόγραμμα. Να αποδεχτούμε, δηλαδή, να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος.
Καταλαβαίνουν ότι κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει εν τέλει την αρχή για την δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες.

Η δεύτερη στρατηγική επιδιώκει ακριβώς αυτό: Τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της Ε.Ε.
Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.
Για όσες χώρες δε αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους.
Το πρόβλημα, όμως, που δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη της η δεύτερη αυτή στρατηγική είναι το υψηλό ρίσκο που επωμίζεται και τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί. Διότι όχι μόνο διακινδυνεύει να αποτελέσει την αρχή του τέλους για το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης, μετατρέποντας την ευρωζώνη από νομισματική ένωση σε ζώνη συναλλαγματικών ισοτιμιών, αλλά επίσης πυροδοτεί και μια διαδικασία οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας που είναι πολύ πιθανό να μετασχηματίσει πλήρως τις οικονομικές και πολιτικές ισορροπίες σε ολόκληρη τη Δύση.
Η Ευρώπη, λοιπόν, βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Μετά από τις σοβαρές παραχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης η απόφαση είναι στα χέρια όχι των θεσμών που άλλωστε -με εξαίρεση την Ευρωπαϊκή Επιτροπή- δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν στους λαούς, αλλά στα χέρια των ηγετών της Ευρώπης.
Ποια στρατηγική θα επικρατήσει; Εκείνη του ρεαλισμού για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας ή η στρατηγική της ρήξης και της διχοτόμησης;
Αν κάποιοι, πάντως, νομίζουν ή, θέλουν να πιστεύουν, ότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα διαπράττουν μεγάλος λάθος. Θα τους πρότεινα απλώς να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα του Χέμινγουεϊ: «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;».

Αναδημοσίευση: skeftomasteellhnika.blogspot.gr/