Τί βρίσκεται πίσω από τη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν στην ανατολική άκρη της Ευρώπης και η προσοχή του πλανήτη στράφηκε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Οι μάχες στην περιοχή κλιμακώνονται ημέρα με την ημέρα, με τις δύο πλευρές να σφυροκοπούν η μία την άλλη, ενώ η διεθνής κοινότητα εκφράζει φόβους για ολοκληρωτικό πόλεμο. Πρόκειται για τη σοβαρότερη κλιμάκωση των τελευταίων ετών.

• • •

Ναγκόρνο-Καραμπάχ, 5 Απριλίου 2016
Φωτο: Vahan Stepanyan/PAN Photo via AP

Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν, δύο πρώην σοβιετικά κράτη, συγκρούονται στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, έναν θύλακα που ελέγχεται από την Αρμενία και αναγνωρίζεται διεθνώς ως τμήμα του Αζερμπαϊτζάν, για τρεις δεκαετίες.

 Η σύγκρουση αυτή, ωστόσο, είναι κάτι περισσότερο από απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου. Και οι δύο πλευρές απολαμβάνουν την υποστήριξη ισχυρών κρατών, και με τον Νότιο Καύκασο να κατέχει στρατηγική θέση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, οι μάχες μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσαν να ηχήσουν πέρα από την περιοχή.

 Οι δύο χώρες βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης, σε έναν αιματηρό πόλεμο στην περιοχή στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και κήρυξαν κατάπαυση του πυρός, δεν κατάφεραν ποτέ να συνάψουν μια ειρηνευτική συνθήκη. Με αφορμή τις εξελίξεις στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, το BBC επιχειρεί να εξηγήσει την ιστορία.

 

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Η ιστορία σε περίπου 100 λέξεις…

Αρμένιοι πρόσφυγες καταφεύγουν
στο υπόγειο της ερειπωμένης εκκλησίας στο
χωριό Khzadberd στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ,
την Τετάρτη 23 Απριλίου 1993, κατά τη
διάρκεια βομβαρδισμού από το Αζερμπαϊτζάν
(Φωτογραφία: AP)

Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι μέρος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά ο πληθυσμός του αποτελείται στην πλειονότητά του από Αρμενίους. Καθώς η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε τη δεκαετία του 1980, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ψήφισε να γίνει μέρος της Αρμενίας -πυροδοτώντας έναν πόλεμο που τερματίστηκε με εκεχειρία το 1994.

 Από τότε, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ παρέμεινε μέρος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά ελέγχεται από αυτονομιστές Αρμενίους που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση του Ερεβάν. Οι διαπραγματεύσεις επί δεκαετίες, με τη μεσολάβηση διεθνών δυνάμεων, δεν απέδωσαν ποτέ και δεν έχει υπάρξει ειρηνευτική συνθήκη.

 Η Αρμενία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι ορθόδοξη, ενώ το πλούσιο σε πετρέλαιο Αζερμπαϊτζάν αποτελείται στην πλειονότητά του από μουσουλμάνους. Η Τουρκία έχει στενούς δεσμούς με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ η Ρωσία είναι σύμμαχος με την Αρμενία -αν και έχει επίσης καλές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν.

 

… και η ιστορία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ με περίπου 500 λέξεις

Ενας κάτοικος του Στεπανακέρτ,
στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στέκεται μέσα
σε έναν κρατήρα που δημιουργήθηκε από
βόμβα, προσπαθώντας να επισκευάσει
έναν σπασμένο σωλήνα νερού
στις 14 Απριλίου 1994, αφού τα πολεμικά
αεροσκάφη του Αζερμπαϊτζάν έριξαν
δύο βόμβες 500 λιβρών μπροστά από
μια πολυκατοικία, σκοτώνοντας
4 πολίτες και τραυματίζοντας άλλους 15.
(Φωτογραφία AP / Kevork Djansezian)

Ο Καύκασος αποτελεί μια στρατηγικά σημαντική ορεινή περιοχή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Για αιώνες, διαφορετικές δυνάμεις στην περιοχή -τόσο Χριστιανοί όσο και Μουσουλμάνοι- έδωσαν μάχες για να πάρουν τον έλεγχο. Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν έγιναν μέρος της Σοβιετικής Ενωσης όταν ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1920, και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ήταν μια αρμενική περιοχή στην πλειονότητα, αλλά οι Σοβιετικοί έδωσαν τον έλεγχο της περιοχής στις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν.

 

Οι Αρμένιοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ έκαναν εκκλήσεις, προκειμένου να λάβει τον έλεγχο το Ερεβάν, τις επόμενες δεκαετίες, ωστόσο μόνον όταν άρχισε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, τη δεκαετία του '80, το Περιφερειακό Κοινοβούλιο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ψήφισε επίσημα να γίνει μέρος της Αρμενίας. Η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο επιχείρησε να καταστείλει το αυτονομιστικό κίνημα, το οποίο υποστήριζε η Αρμενία. Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις, και αφού Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν ανεξαρτητοποιήθηκαν από τη Μόσχα οδηγήθηκαν σε έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας. Δεκάδες χιλιάδες πέθαναν και έως και 1.000.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν εν μέσω αναφορών για εθνοκάθαρση και σφαγές που διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές.

 

Οι αρμενικές δυνάμεις κέρδισαν τον έλεγχο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ πριν από την κατάπαυση του πυρός το 1994. Μετά από αυτό, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ παρέμεινε μέρος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά έκτοτε κυβερνήθηκε ως επί το πλείστον από μια αυτονομιστική δημοκρατία, που διοικείται από Αρμένιους εθνικιστές που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση του Ερεβάν.

 Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί ειρηνευτικές συνομιλίες με μεσολάβηση της Ομάδας του Μινσκ, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, ωστόσο, δεν έχει υπογραφεί συνθήκη ειρήνης. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, με σοβαρότερη αυτή του 2016, όταν στρατιώτες και των δύο πλευρών έχασαν τη ζωή τους σε μάχη.

 

Οι σχέσεις με Τουρκία και Ρωσία

Στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν, 27/9/2020
(Φωτογραφία: Azerbaijan's Defense Ministry via AP)

Η σύγκρουση περιπλέκεται περαιτέρω στο γεωπολιτικό πεδίο. Η Τουρκία ήταν το πρώτο έθνος που αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν το 1991. Ο πρώην πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Χέινταρ Αλίγιεβ κάποτε χαρακτήρισε τα δύο ως «ένα έθνος με δύο κράτη». Και οι δύο μοιράζονται μια τουρκική κουλτούρα και πληθυσμούς, ενώ ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει δεσμευτεί να υποστηρίξει το έθνος του Αζερμπαϊτζάν. Παράλληλα, η Τουρκία δεν έχει επίσημες σχέσεις με την Αρμενία. Το 1993 η Αγκυρα έκλεισε τα σύνορά της με την Αρμενία προς υποστήριξη του Αζερμπαϊτζάν κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

 Η Αρμενία εν τω μεταξύ έχει καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Στη χώρα, υπάρχει μια ρωσική στρατιωτική βάση, ενώ και οι δύο είναι μέλη της στρατιωτικής συμμαχίας του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας (CSTO). Ωστόσο, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει επίσης καλές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν και η Μόσχα ζήτησε την κατάπαυση του πυρός. Το 2018, μετά από αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, ο πρωθυπουργός Σερζ Σαρκισιάν υπέβαλε την παραίτησή του. Μετά από προσφυγή στις κάλπες, τα ηνία της χώρας ανέλαβε ο Νικολ Πασινιάν.

 Ο νέος Αρμένιος πρωθυπουργός συμφώνησε με τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliev για την αποκλιμάκωση των εντάσεων και τη δημιουργία επείγουσας επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών σε περίπτωση κλιμάκωσης. Το 2019, και τα δύο έθνη εξέδωσαν μια δήλωση που τόνισε την ανάγκη για «λήψη συγκεκριμένων μέτρων για προετοιμασία των πληθυσμών για ειρήνη».

 Ωστόσο, μέχρι στιγμής, τίποτα δεν έγινε πράξη από αυτές τις λέξεις. Οπως αναφέρει το BBC, δεν είναι σαφές ποιο έθνος ξεκίνησε την τελευταία βίαιη διένεξη, αλλά οι εντάσεις ήταν στο «κόκκινο» για μήνες, καθώς οι συγκρούσεις τον Ιούλιο άφησαν θύματα και στις δύο πλευρές.

 

Αναδημοσίευση: iefimerida.gr

Πληγές στο σώμα του έθνους ΜΑΣ!

 Την αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, αναδεικνύει με άρθρο του, με τον ίδιο τίτλο, στη «δημοκρατία» της Πέμπτης 29 Σεπτεμβρίου ο Μανώλης Κωττάκης. Και τονίζει τις επιπτώσεις που θα έχει η πολιτική αυτή

• • •

Η ελληνική εξωτερική πολιτική ευρίσκεται μπροστά σε μεγάλες , ιστορικής σημασίας, αναθεωρήσεις όσον αφορά τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τις συμμαχίες της πατρίδας μας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, του Καυκάσου, των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

 Και όσο είναι νωρίς, καλό είναι να το συνειδητοποιούμε γιατί τα σοκ θα είναι αλλεπάλληλα και καλούμαστε να τα αντέξουμε. Η Ελλάς απομακρύνεται από την Κύπρο. Η Ελλάς απομακρύνεται από την Αρμενία. Η Ελλάς, παρά τα Rafale, απομακρύνεται από τη Γαλλία. Η Ελλάς αλλάζει θέση για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και κατ’ επέκταση συναινεί στη σιωπηρή αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Το μόνο που απομένει να κάνει η Ελλάς είναι να απομακρυνθεί και από τη Σερβία. Η Ελλάς, τέλος, έρχεται πιο κοντά, πολύ κοντά, με την Τουρκία. Παρά τα φαινόμενα. Η αρχή αυτής της ιστορικής μεταβολής στην εξωτερική μας πολιτική εντοπίζεται καταρχάς από τους πρώτους μήνες της αναλήψεως της εξουσίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

 Όταν η Λευκωσία επιχείρησε να ανακινήσει σύγκληση πενταμερούς διασκέψεως για το Κυπριακό (χωρίς συνεννόηση με την Αθήνα) πριν καν προηγηθεί διμερής δικοινοτικός διάλογος ή τριμερής με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει τότε σε συνομιλητές του -όπως είχα αποκαλύψει- «δεν προτίθεμαι να αναλάβω ευθύνες που δεν μου αναλογούν».

 Και αντέστρεψε το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης του Κραν Μοντανά: Πρώτα η συμφωνία για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού (εδαφικό – τρόπος διακυβέρνησης) και μετά η συμφωνία για την κατάργηση των εγγυήσεων και την αποχώρηση του «Αττίλα». Ενώ ο Κοτζιάς είχε επιλέξει το αντίθετο. Επειτα, στον δρόμο, ατόνησε το ενιαίο αμυντικό δόγμα ακόμη και στις παρελάσεις. Η Ελλάς δεν έστειλε για πρώτη φορά F-16 στην παρέλαση για την ανεξαρτησία της Κύπρου την 1η Οκτωβρίου. Χρειάστηκε να μπούμε σε κρίση με την Τουρκία για να πετάξουν, κάτω από τη μύτη των τουρκικών ραντάρ, τα αόρατα ελληνικά μαχητικά μέχρι την Πάφο. Μετά το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την αναστάτωση που προκλήθηκε στην πρωτεύουσα, η αθηναϊκή διανόηση υιοθέτησε όσα υποστήριζε ο κατά βάση μετριοπαθής (σε σύγκριση με άλλους) Τούρκος πρεσβευτής στην Αθήνα στα μεσημβρινά γεύματα μαζί της: ότι δηλαδή «αιτία των δεινών μας είναι η Κύπρος και τα τριμερή σχήματα για τον EastMed». Για να φθάσουμε αρχές του 2020 στη διακήρυξη του ατλαντιστή συμβούλου Ασφαλείας Αλέξανδρου Διακόπουλου πως «άλλο Ελλάδα και άλλο Κύπρος» και στην πονηρή διατύπωση της Προέδρου της Δημοκρατίας στη Λευκωσία ότι το Κυπριακό είναι «διμερές δικοινοτικό θέμα».

 Διατύπωση που επανέφερε στις μνήμες μας το Σχέδιο Ανάν και τις ιδέες της συνομοσπονδίας αντί της ομοσπονδίας. Ακόμη και η υιοθέτηση της πρότασης της Αγκυρας για σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης με αντικείμενο τον διαμοιρασμό του ενεργειακού πλούτου χωρίς προηγούμενη λύση του Κυπριακού αφίσταται από τις θέσεις της Λευκωσίας. Από μία άποψη σκέφτομαι λοιπόν πως ίσως ήταν καλύτερα που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ανέφερε λέξη για το Κυπριακό στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

 Όταν αλλάζεις στρατηγική δεκαετιών σε μείζον θέμα που αφορά την ενότητα του Ελληνισμού, μάλλον δεν είναι καλή ιδέα να την αναπτύξεις ενώπιον τρίτων. Αυτές οι συζητήσεις είναι πριν και πάνω από όλα «οικογενειακές». Τίμιο. Θέση άρχισε επίσης να αλλάζει η Αθήνα και για τη Θράκη. Στην πρόσφατη επίσκεψή της στην περιοχή η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέφυγε να συναντήσει τους νόμιμους μουφτήδες Ξάνθης, Ροδόπης, Διδυμοτείχου. Το αυτό έπραξε κατά την επίσκεψή της το Σαββατοκύριακο στην περιοχή η Ντόρα Μπακογιάννη. Δεν τους είδε. Ενώ είδε τους Μητροπολίτες. Με συνέπεια να αποστέλλεται το μήνυμα σε όλη την περιοχή -προς ενημέρωση της Τουρκίας, βεβαίως- ότι η Αθήνα ετοιμάζεται να προτείνει μεγάλες αλλαγές στον τρόπο ορισμού – εκλογής των μουφτήδων και στο καθεστώς της σαρίας. Δεν πέρασε επίσης απαρατήρητη η συνάντηση της κυρίας Μπακογιάννη με τον Σύλλογο Επιστημόνων Μειονότητας, ο οποίος λέγεται ότι έχει στραφεί κατ’ επανάληψιν εναντίον της Ελλάδος σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. Τους συνάντησε Ελλην πολιτικός έπειτα από χρόνια, αναλαμβάνοντας πλήρη την ευθύνη. Η Ελλάς αναθεωρεί επίσης την πολιτική της απέναντι στην Αρμενία, μολονότι η χώρα αυτή έχει δώσει μάχη υπέρ της πατρίδας μας, καταδικάζοντας σε όλα τα fora την τουρκική προκλητικότητα.

 Την ώρα που οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν επιχειρούσαν να εισβάλουν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, το ημέτερο υπουργείο Εξωτερικών εξέδιδε μία ανακοίνωση με την οποία καλούσε σε «αυτοσυγκράτηση τα δύο μέρη», τους εισβολείς και τους αμυνομένους.

 O δε πρόεδρος της Αρμενίας είχε καταγγείλει εμπιστευτικώς απίστευτα πράγματα σε συνομιλητές του κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα προ διετίας αναφορικά με τη στάση Ελλήνων βουλευτών κατά της Αρμενίας και υπέρ του Αζερμπαϊτζάν στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Είναι προφανές ότι εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή. Η αναθεώρηση θα ολοκληρωθεί με την αναγνώριση -αν δεν έχει επισυμβεί με κάποιο κείμενο- ότι όλες οι περιοχές όπου διεκδικούν δικαιώματα Ελλάδα και Τουρκία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, οριοθετημένες και μη οριοθετημένες, είναι «αμφισβητούμενες». Τα δε «διαφιλονικούμενα θέματα» δύνανται να αχθούν προς επίλυση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η pax mediterranea που ονειρεύτηκε ο Μακρόν πάει περίπατο, γι’ αυτό και μετά την αγορά των Rafale ο Γάλλος Πρόεδρος άνοιξε και πάλι κανάλι επικοινωνίας με τον Ερντογάν.

 Το πρόβλημα με την αναθεώρηση της εξωτερικής μας πολιτικής είναι ότι ανοίγουν πληγές. Πληγές στο σώμα του έθνους. Πληγές στη στρατηγική μας. Στην Ελλάδα και στον κόσμο ζει ισχυρότατη κυπριακή κοινότητα, αδελφοί μας, που είναι πάντοτε παρούσα για εμάς, ακόμη και αν το εθνικό κέντρο τούς αντιμετωπίζει καμιά φορά σαν αποπαίδι. Αδελφοί μας που καμιά φορά αναλαμβάνουν με γενναιότητα την ευθύνη για ελλαδικά λάθη χάριν της ενότητος. Στην Ελλάδα ζει επίσης ισχυρότατη αρμενική κοινότητα. Ποιο είναι άραγε το επόμενο βήμα μετά την εγκατάλειψη της Αρμενίας απέναντι στους μισθοφόρους του Αλίεφ; Να αποκηρύξουμε και όλες τις γενοκτονίες χάριν του προέδρου Ερντογάν;

 Στην πατρίδα μας, ιδιαιτέρως στην Αθήνα, δραστηριοποιούνται επίσης ισχυρότατες θρακικές εστίες. Ενώσεις προσφυγικές. Μόλις πρόσφατα η Προεδρική Φρουρά ενεδύθη τη θρακική φορεσιά επισήμως. Τι θα λέμε στο μέλλον σε αυτές τις ενώσεις προσφύγων; Οτι στη Θράκη ζει «τουρκική μειονότης»; Αλλο η αποσυμπίεσις της βαλβίδος -απολύτως αναγκαία- και άλλο η εξαέρωσις. Όσον αφορά τη στρατηγική της εξωτερικής μας πολιτικής, δεν θέλω καν να σκέφτομαι τις επιπτώσεις. Η υπόθεση και μόνον ότι Ελλάς και Κύπρος δεν θα είναι «ένα» στα κοινοτικά όργανα και στις διεθνείς διασκέψεις παρά μόνον περιστασιακώς με συγκλονίζει. Η σκέψη ότι ενταφιάστηκαν ο Χάρτης της Σεβίλης και η κοινή ΑΟΖ με τη Μεγαλόνησο κατ’ απαίτηση της γείτονος χωρίς καμία ελληνική αντίδραση με θλίβει. Εύχομαι να κάνω λάθος και να είμαι άδικος. Από τις λίγες φορές που στη δημοσιογραφική μου ζωή γράφω επιζητώντας τη διάψευση. Μια διάψευση που αφορά την πατρίδα και κακές προβλέψεις είναι για μένα η πιο γλυκιά διάψευση του κόσμου. Ωστόσο πολύ φοβούμαι ότι οδηγούμαστε σε πρόσκαιρη ειρήνη. Δεν θα ησυχάσουν τα πράγματα. Εδώ είστε και εδώ είμαστε.

Τρεις διδακτικές ιστοριούλες - μαθήματα για «φιλόδοξα άτομα»

Το σημερινό κείμενο του ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος (φωτο) παρουσίαζε συνήθως στα Πανεπιστημιακά αμφιθέατρα με τη μορφή διαφανειών εμπλουτισμένων με σχετικά έξυπνα σκίτσα. Πρέπει να το δούμε με μπόλικη δόση χιούμορ αφού ό ίδιος μας διαβεβαιώνει ότι η δημοσίευσή του δεν ενέχει υστερόβουλες σκέψεις.

Στόχος του, όπως λέει ο ίδιος,  δεν είναι η κακοπροαίρετη ειρωνεία των φιλοδοξιών Κομματικών στελεχών και μαζί τους στελεχών Επιχειρήσεων αλλά σε σύγχρονο Αριστοφάνειο πνεύμα η χιουμοριστική παροχή διδαγμάτων μέσα από 3 ιστοριούλες-μαθήματα στους φιλόδοξους άνδρες και γυναίκες της Πατρίδας μας.

• • •

Οι τρεις ιστοριούλες διαθέτουν διαχρονική αξία όχι μόνο για επίδοξους αναρριχητές σε θώκους της ελληνικής Πολιτικής Εξουσίας και της δυστυχώς αείποτε προβληματικής Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης αλλά και για στελέχη υγειών Επιχειρήσεων (όχι τυχοδιωκτικών οικονομικής φύσεως δραστηριοτήτων) που εδώ και μια δεκαετία ‘χαροπαλεύουν’ στην Ελλάδα «της τρόικας και των θεσμών» και σύντομα, μετά την καταστροφική σάρωση της ελληνικής οικονομίας από τον covid-19,  θα ανταγωνίζονται με πυξίδα της συμπεριφοράς τους το γνωστό σλόγκαν «ο θάνατός σου η ζωή μου…»

Το κείμενο είναι μια επείγουσα προσφορά σε υποψήφιους Υπουργούς και Κομματικά στελέχη που φιλοδοξούν να αναρριχηθούν σε κάποιον «θώκο Εξουσίας» καθώς ψυχανεμίζονται ότι με τον επικείμενο Υπουργικό ανασχηματισμό θα αδειάσουν κάποια Υπουργικά έδρανα. Όπως συμβαίνει πάντα, τρέμει το φυλλοκάρδι μαζί με την Υπουργική καρέκλα εκείνων που γνωρίζουν ενδόμυχα ότι οδεύουν προς την έξοδο, ανεβαίνουν οι καρδιακοί παλμοί εκείνων που θεωρούν εαυτούς ικανούς για την…Καρέκλα!

 

Ιστορία 1η

Ένα κοράκι καθόταν πάνω σε ένα δέντρο, χωρίς να κάνει τίποτα…

Ένα κουνελάκι το βλέπει και το ρωτάει:

«Μπορώ να κάθομαι και εγώ σαν εσένα όλη τη μέρα χωρίς να κάνω τίποτα;»

Το κοράκι απαντά: «Γιατί όχι;»

Έτσι το κουνελάκι ξάπλωσε νωχελικά κάτω από το δέντρο

Ξαφνικά εμφανίζεται μια αλεπού, ορμάει πάνω στο κουνελάκι και το καταβροχθίζει.

Δίδαγμα Για να κάθεσαι όλη μέρα χωρίς να κάνεις τίποτα, πρέπει, στην πυραμίδα της Πολιτικής Εξουσίας, της Δημόσιας Διοίκησης και των Επιχειρήσεων να κάθεσαι… πολύ ψηλά.

 

Ιστορία 2η

Μια γαλοπούλα συζητούσε με ένα ταύρο:

«Θα μου άρεσε πολύ να κατορθώσω να φτάσω στη κορυφή αυτού του δέντρου..» λέει η γαλοπούλα, «..αλλά τα φτερά μου δεν έχουν την απαιτούμενη δύναμη»

«Γιατί δεν δοκιμάζεις να φας τα περιττώματά μου..» λέει ο ταύρος, «είναι πολύ δυναμωτικά»

Η γαλοπούλα διστάζει αλλά τελικά δοκιμάζει λίγα και ανακαλύπτει ότι της δίνουν δύναμη για να πετάξει στο πρώτο κλαδί.

Την επομένη τρώει κι άλλα περιττώματα του ταύρου και ανεβαίνει στο δεύτερο κλαδί

Τελικά κατορθώνει να φθάσει στη κορυφή…

Ξαφνικά, τη βλέπει ένας αγρότης, την πυροβολεί και πέφτει από το δέντρο

 Δίδαγμα Τρώγοντας «σκατά» μπορείς να φθάσεις σε κορυφαίες θέσεις της Πολιτικής ιεραρχίας, ή της Επιχειρηματικής πυραμίδας, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνεις εκεί για πολύ…

 

Ιστορία 3η

Ένα πουλάκι αποδημούσε για να ξεχειμωνιάσει αλλά καθώς έκανε πολύ κρύο, έπεσε αναίσθητο σε ένα λιβάδι

Ενώ πάγωνε στο χώμα, έφθασε μια αγελάδα και το έθαψε αφοδεύοντας επάνω του

Το πουλάκι μέσα στη «κοπριά» άρχισε να ζεσταίνεται, και να νιώθει καλύτερα και χαρούμενο άρχισε να κελαηδάει…

Ένας γάτος πονηρός, ακούει το κελάηδισμα και πλησιάζει να δει τι γίνεται

Βρίσκει το πουλάκι σκεπασμένο με «κοπριά», το βγάζει έξω και το καταβροχθίζει…

 

 Δίδαγμα (Αυτή η ιστοριούλα προσφέρει 3 διδάγματα):

♦ Κάποιοι που σου ρίχνουν «κοπριά» δεν είναι εχθροί σου…

♦ Κάποιοι που σε βγάζουν από την «κοπριά» είναι φίλοι σου..

♦ Και αφού είσαι μέσα στην κοπριά, «σκάσε!..»

 

Αναδημοσίευση: anemosantistasis.blogspot.com

Προβλήματα σε δικαιοσύνη, την πολυφωνία στα ΜΜΕ αλλά και διαφθορά βλέπει Κομισιόν στην Ελλάδα

 
Η νέα έκθεση της Κομισιόν διαπιστώνει σοβαρά προβλήματα όσον αφορά την απονομή της δικαιοσύνης, την πολυφωνία στα ΜΜΕ, ενώ κάνει λόγο για μεγάλο ζήτημα διαφθοράς στη χώρα μας.

• • •

Προβλήματα με την απονομή δικαιοσύνης, τη δράση των λόμπυ, την αντιμετώπιση της διαφθοράς, τη διασφάλιση της πολυφωνίας των μέσων ενημέρωσης και τη διαφάνεια της ιδιοκτησίας των μέσων, αλλά και των επαγγελματικών προτύπων στην πρακτική της δημοσιογραφίας, εντοπίζει στην Ελλάδα, η Κομισιόν.

 Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το κεφάλαιο για την Ελλάδα στην πρώτη έκθεση για την κατάσταση του κράτους δικαίου στην ΕΕ η χώρα "έχει υιοθετήσει σημαντικό αριθμό μεταρρυθμίσεων στον τομέα της δικαιοσύνης που ξεκίνησαν στο πλαίσιο των τριών προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής". Αναλυτικά, "οι δραστηριότητες μεταρρύθμισης περιλάμβαναν αλλαγές στην οργάνωση των δικαστηρίων, μέτρα για τη βελτίωση της διαχείρισης των δικαστηρίων, τη διεύρυνση της χρήσης εργαλείων τεχνολογίας πληροφοριών στα δικαστήρια και την προώθηση εναλλακτικών μηχανισμών επίλυσης διαφορών".

 

Σύμφωνα με το euronews, όπως αναφέρει η Κομισιόν, η εκτέλεση δείχνει "μικτά αποτελέσματα και το σύστημα δικαιοσύνης συνεχίζει να αντιμετωπίζει προκλήσεις όσον αφορά την ποιότητα και την αποτελεσματικότητά του".

 "Οι συνεχιζόμενες προσπάθειες για την εξασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων και περαιτέρω πρόοδος στην ψηφιοποίηση των συστημάτων δικαιοσύνης είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την επίτευξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων", τονίζεται.

 Σε σχέση με τη διαφθορά, όπως καταγράφεται, "η Ελλάδα ξεκίνησε ένα ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων κατά της διαφθοράς τα τελευταία χρόνια και συνεχίζει να εφαρμόζει ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο καταπολέμησης της διαφθοράς. Έχουν καταβληθεί προσπάθειες για τον εξορθολογισμό του θεσμικού πλαισίου και τη βελτίωση του συντονισμού διαφόρων οργανισμών και φορέων που είναι επιφορτισμένοι με την καταπολέμηση της διαφθοράς".

 Καταγράφεται ακόμη ότι "υπάρχει ένα σύγχρονο νομικό πλαίσιο για δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων και χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων, αλλά η εφαρμογή εξακολουθεί να παρουσιάζει κάποια κενά".

 "Ορισμένα εμπόδια στη δίωξη διαφθοράς υψηλού επιπέδου εξαλείφθηκαν μέσω συνταγματικής αναθεώρησης το 2019, καθώς τροποποιήθηκαν οι διαδικασίες σχετικά με τα καθεστώτα ασυλίας και το καταστατικό περιορισμού. Μια αναθεώρηση της ποινικής νομοθεσίας τον Ιούνιο του 2019 έθεσε ορισμένες ανησυχίες, ιδίως όσον αφορά την ποινικοποίηση της δωροδοκίας", αναφέρεται.

 "Ενώ οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις αποκατέστησαν αυτήν την κατάσταση, οι τρέχουσες υποθέσεις παραμένουν επηρεασμένες. Τα λόμπυ στην Ελλάδα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτα και το πλαίσιο προστασίας του καταγγέλλοντος είναι ελλιπές", σημειώνεται.

 Σε ό,τι αφορά τη ελευθερία της έκφρασης, "το Σύνταγμα προβλέπει την προστασία της ελευθερίας της έκφρασης και του δικαιώματος πρόσβασης σε δημόσιες πληροφορίες. Υπάρχουν δομές για τη διασφάλιση της πολυφωνίας των μέσων ενημέρωσης και των δικαιωμάτων του Τύπου".

 Ωστόσο, "υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των κανόνων που αποσκοπούν στη διασφάλιση της διαφάνειας της ιδιοκτησίας των μέσων".

 "Οι βασικές ανησυχίες αφορούν ανεπαρκείς μηχανισμούς για τη διασφάλιση του σεβασμού των επαγγελματικών προτύπων στην πρακτική της δημοσιογραφίας και των επισφαλών συνθηκών εργασίας για τους δημοσιογράφους που προκύπτουν, μεταξύ άλλων, από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση", αναφέρεται.

 Επιπλέον, το σύστημα ελέγχων και ισοζυγίων στην Ελλάδα "αντιμετώπισε ορισμένες προκλήσεις στην πράξη", καταγράφεται.

 "Συγκεκριμένα, η διαδικασία θέσπισης νόμων υφίσταται σημαντική πίεση τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω των συνεπειών της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης. Οι αρχές της βελτίωσης της νομοθεσίας δεν τηρήθηκαν πλήρως, αλλά η πρόσφατη περιεκτική νομοθεσία σε αυτόν τον τομέα στοχεύει στην αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και εφαρμόζεται σταδιακά."

 Τέλος, τα θεμελιώδη και συνταγματικά δικαιώματα "προστατεύονται μέσω των δικαστηρίων και των ανεξάρτητων αρχών". "Στην Ελλάδα δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο για την κοινωνία των πολιτών, και υπάρχουν οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της μετανάστευσης, οι οποίες έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι ο χώρος των πολιτών για να λειτουργήσουν επί τόπου έχει μειωθεί", αναφέρεται.

 

 

Αναδημοσίευση: news247.gr

Πηγές: ec.europa.eu