Ο Αδόλφος στις κάλπες

Εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, ας δούμε την τακτική του Χίτλερ κατά προεκλογικό αγώνα στις εκλογές του 1932. 

* * *

Κομματικοί μηχανισμοί σε όλο τον κόσμο αντιγράφουν ακόμη και σήμερα τις τεχνικές που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ στις προεκλογικές του εκστρατείες. Τα προβλήματα, όμως, ξεκινούν όταν μαζί με τις τεχνικές δανείζονται και τον φόβο που κυριαρχούσε στα μηνύματα του ναζιστικού κόμματος

Στους δρόμους επικρατεί αναβρασμός. Στα Πανεπιστήμια οι φοιτητές εξεγείρονται. Οι κομμουνιστές θέλουν να μας καταστρέψουν. Η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο. Χωρίς νόμο και τάξη το έθνος μας δεν θα επιβιώσει

Αδόλφος Χίτλερ

Λίγους μήνες μετά τις γερμανικές εκλογές του Ιουλίου του 1932, ο Helmut von Wilucki, ένας από τους σημαντικότερους προπαγανδιστές του ναζιστικού κόμματος (NSDAP), παρουσίασε μια εκτενή αναφορά στις μεθόδους που χρησιμοποίησε το κόμμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Η προεκλογική ρητορική του Χίτλερ ήταν φυσικά στηριγμένη στον φόβο για το μέλλον που θα επιφύλασσαν οι αντίπαλοί του στο γερμανικό λαό, ενώ προέτασσε με κάθε ευκαιρία την ανάγκη εθνικής ενότητας πέρα από πολιτικά και, κυρίως, ταξικά σύνορα. Αυτό που ενδιέφερε όμως τον Helmut von Wilucki ήταν να διερευνήσει τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να φτάσει το μήνυμα στους ψηφοφόρους.

Εχοντας ήδη εξασφαλίσει την οικονομική στήριξη μεγάλων βιομηχάνων, όπως ο Κρουπ, η προεκλογική εκστρατεία του Χίτλερ κατάφερε να «πνίξει» τον Τύπο της εποχής με καταχωρίσεις ενώ εμπλουτίστηκε με κινηματογραφικά σποτ, τα οποία μάλιστα περιλαμβάνουν γι πρώτη φορά και ήχο (χάρη στη συνεργασία με τη θυγατρική της αμερικανικής FOX Films). «Προγραμματίσαμε τουλάχιστον 200 παρουσιάσεις ενώ τοποθετήσαμε τα φιλμ μας και μέσα σε κανονικές προβολές ταινιών» έγραφε ο Wilucki μη μπορώντας να κρύψει τον ενθουσιασμό του για τις προοπτικές που άνοιγε ο ομιλών κινηματογράφος στην προεκλογική προπαγάνδα. «Οι ταινίες με ήχο -έλεγε ο ίδιος- θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην προπαγάνδα μας, ιδιαίτερα όταν μειωθεί το κόστος και καταστούν πιο προσιτές στις τοπικές οργανώσεις».

Εξίσου πρωτοποριακή για την εποχή της ήταν και η κεντρική αφίσα των εκλογών του Ιουλίου του 1932. Ενώ οι σύμβουλοι επικοινωνίας των άλλων κομμάτων προωθούσαν αφίσες με έντονα χρώματα και «ηχηρά» συνθήματα, το επιτελείο του Χίτλερ έπαιξε μόνο με το πρόσωπο του ηγέτη σε μαύρο φόντο. Οι σύμβουλοι επικοινωνίας γνώριζαν ότι η εικόνα του Χίτλερ ήταν πλέον γνωστή σε όλη τη χώρα, καθώς ο αρχηγός του κόμματος είχε επισκεφθεί 20 πόλεις σε διάστημα έξι ημερών, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά αεροπλάνο σε προεκλογική περίοδο. Μέχρι την εξάπλωση της τηλεόρασης κανένα άλλο επικοινωνιακό επιτελείο δεν είχε τη δυνατότητα να προωθεί τη φυσιογνωμία του αρχηγού του κόμματος με την επιτυχία που σημείωσε η ομάδα του Χίτλερ χάρη στο αεροπλάνο.

Εκτός όμως από το να θέσουν την τεχνολογία στην υπηρεσία της προεκλογικής εκστρατείας, οι προπαγανδιστές του Χίτλερ ομαδοποιούν και τις πιο επιτυχημένες τεχνικές που τους επιτρέπουν να στήσουν το προφίλ του «λαϊκού ηγέτη». Ο ίδιος ο Γκέμπελς, πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 1932, παρουσιάζει στο επιτελείο του και τον ίδιο τον αρχηγό του κόμματος συγκεκριμένες συμβουλές που χρησιμοποιούνται και σήμερα σε προεκλογικές περιόδους. Στο περίφημο κείμενό του με τίτλο «Ψηφίζουμε Αδόλφο Χίτλερ» τονίζεται ότι ο ηγέτης του κόμματος «κέρδιζε το ψωμί του σαν απλός χειρώνακτας εργάτης και έτσι γνώρισε από πρώτο χέρι τη φτώχεια». Οι οπαδοί του, συνέχιζε ο Γκέμπελς, «δεν πιστεύουν σε διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε επαγγέλματα και τάξεις» και εναποθέτουν σε αυτόν τις ελπίδες τους για «μια ένωση όλων των Γερμανών».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδινε το επιτελείο προπαγάνδας των εθνικοσοσιαλιστών στην «αντιμαρξιστική εκπαίδευση» των στελεχών του κόμματος – γεγονός που αποδεικνύει ποιος ήταν ο βασικός αντίπαλος που καλούνταν να αναχαιτίσει ο ναζισμός. Οι υποψήφιοι του κόμματος καλούνταν να διαβάσουν τα βασικότερα κείμενα του Μαρξ, του Ενγκελς και του Λένιν με στόχο να μπορούν να αντικρούσουν τα επιχειρήματά τους όταν απευθύνονταν σε εργάτες. Οπως ανέφερε σε ειδικό εγχειρίδιο που εξέδωσε ο ναζιστής (πρώην αναρχικός) Φρίτζ Ερτερ, «η προπαγάνδα μας πρέπει να καθιστά σαφές στον Γερμανό εργάτη ότι κείμενα όπως το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” είναι ουτοπικά και πως η υλιστική φιλοσοφία και τα οικονομικά του “Κεφαλαίου” είναι εσφαλμένα και οδηγούν στη λάθος κατεύθυνση». Παρ’ όλα αυτά, ο Ερτερ, όπως και οι περισσότεροι ακροδεξιοί τού σήμερα, αδιαφορούσε για τις διαφοροποιήσεις στις τάξεις των κομμουνιστών ενώ συχνά «τσουβάλιαζε» στο αντίπαλο στρατόπεδο ακόμη και τους Σοσιαλιστές του SPD.

Ενώ όμως η πολιτική ουσία της αντιπαράθεσης αφορούσε τους κομμουνιστές, η ρητορική των στελεχών του Χίτλερ στρεφόταν όλο και εντονότερα εναντίον των Εβραίων, οι οποίοι κατηγορούνταν για όλα τα δεινά της Γερμανίας, όπως οι μετανάστες σηκώνουν σήμερα το βάρος κάθε αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν σε κάθε αναφορά στην ανεργία υπονοούνταν ότι ο αριθμός των ανέργων είναι ίσος με αυτόν των Εβραίων – θέση που αναπαράγεται ακόμη και σήμερα από πρωθυπουργικά χείλη στην Ελλάδα όταν αναφέρεται ότι «έχουμε ένα εκατομμύριο ανέργους και ένα εκατομμύριο μετανάστες».

Οι προεκλογικές εκστρατείες του Χίτλερ θα φέρουν το ναζιστικό κόμμα στην πρώτη θέση στις ομοσπονδιακές εκλογές του Ιουλίου του 1932 επιτρέποντας αργότερα στον Χίτλερ να πάρει την εξουσία – παρά το γεγονός ότι δεν πήρε ποτέ με το μέρος του την πλειοψηφία των Γερμανών ψηφοφόρων. Μερικοί καλοί σύμβουλοι επικοινωνίας, με την οικονομική στήριξη των βιομηχάνων της εποχής, εξασφάλισαν ότι ο φόβος θα έφτανε σε κάθε γωνιά της επικράτειας.

Αναδημοσίευση: info-war.gr

Σύντομη αναδρομή στο σπορ των «κυβιστήσεων» του ελληνικού Τύπου

Το πρωτοσέλιδο «του Βήματος» της Κυριακής 11 Ιανουαρίου 2015 (φωτο) έκανε όχι μόνο σε μένα εντύπωση, αλλά και σε πολύ κόσμο. Την Τρίτη συνειδητοποίησα πως οι κωλοτούμπες είναι γνωστή τακτική των μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου στην Ελλάδα, μόλις διάβασα το παρακάτω κείμενο στην ιστοσελίδα της κ. Έλλης Στάη. Εγώ βέβαια θυμάμαι την θεαματική ομαδική κυβίστηση των  «Έθνους», «Ελευθεροτυπίας», «Των Νεων» και «Του Βήματος» το 1987 που δεν μπόρεσα να τους συγχωρέσω παρά την ανακυβίστηση που έκαναν.

* * *

Αίσθηση προκάλεσαν το περασμένο Σαββατοκύριακο οι“ξαφνικοί έρωτες” της διαπλοκής με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταγράφηκαν σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα στο Βήμα της Κυριακής και σε ανατροπές και παρασκήνια στην τηλεοπτική ναυαρχίδα του “συστήματος” το Μεγάλο Κανάλι. Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ όμως, το “θέατρο σκιών” του Σαββατοκύριακου είναι απλώς ένα άγαρμπο deja vu προηγούμενων ανατροπών και “κυβιστήσεων”. Για παράδειγμα, οι παλιότεροι θυμούνται ότι μέχρι τις εκλογές του 1977, ο ΔΟΛ στήριζε ανεπιφύλακτα την Ένωση Κέντρου και τον αλήστου μνήμης αρχηγό της Γεώργιο Μαύρο. Οι εντολές από ψηλά προς τους δημοσιογράφους του Βήματος και των Νέων ήταν σαφείς: “Ενα μονόστηλο για τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ αρκεί”. Μόλις μετά τη δυναμική που απέκτησε μετά τις εκλογές του 1977 το ΠΑΣΟΚ, οι εφημερίδες του τότε ΔΟΛ έγιναν συνοδοιπόροι και υμνητές του Α. Παπανδρέου. Η συνέχεια είναι γνωστή...
Το επόμενο μεγάλο επεισόδιο που έμεινε στην ιστορία για τις απότομες “κωλοτούμπες” της διαπλοκής συνδέεται με το περίφημο “βρώμικο 1989”. Αφού οι διαπλεκόμενοι “ξέσκισαν' στην κυριολεξία το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα (να θυμηθούμε το πρωτοσέλιδο του Έθνους “Πέφτει ο φαύλος”), στήριξαν τον Κ. Μητσοτάκη να ανέλθει στην εξουσία. Και, ω του θαύματος! Μόλις δύο χρόνια μετά όταν ο Κ. Μητσοτάκης κατέρρεε, οι εκδότες ανακάλυψαν και πάλι τον... Ανδρέα. Να θυμηθούμε χαρακτηριστικά τις καταθέσεις τους στο Ειδικό Δικαστήριο, όταν μπροστά στα μάτια του εμβρόντητου “γουνάκια” Βασίλη Κόκκινου απέσυραν όλες τις κατηγορίες κατά του Ανδρέα για το “σκάνδαλο Κοσκωτά”, που λίγους μήνες πριν δημοσίευαν με πηχυαίους τίτλους στις εφημερίδες τους. Στη συνέχεια στήριξαν τον Ανδρέα αλλά το “χούι” δεν τους έφυγε.

Λίγο πριν από τις εκλογές του 1996, το ΒΗΜΑ πανηγύριζε πάλι πρωτοσέλιδα ότι “ο Μπλουντόζας είναι έτοιμος για πρωθυπουργός”. Ήταν η εποχή του μεγάλου έρωτα του ΔΟΛ με τον Μιλτιάδη Έβερτ. Στην πλευρά του ΠΗΓΑΣΟΥ, ενώ εμαίνετο ο πόλεμος της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, το Έθνος “πόνταρε” στον Γεράσιμο Αρσένη και τον 'Ακη Τσοχατζόπουλο και αντιμετώπιζε με καχυποψία τον Κ. Σημίτη. Ξαφνικά ως δια μαγείας, ανακάλυψαν την γοητεία του Κ. Σημίτη. Για να τον αδειάσουν λίγα χρόνια μετά.

Προσεγγίζοντας το “υπέροχο 2004”, ένας νέος έρωτας γεννήθηκε. Με τον Γιώργο Παπανδρέου, ενώ ο Κ. Σημίτης περνούσε αθόρυβα στη λήθη και το περιθώριο. Οι ακούραστοι ελιγμοί όμως των μεγάλων συγκροτημάτων των ΜΜΕ δεν σταμάτησαν. Ξαφνικά έλαμψε το άστρο και το φλερτ για τον Κ. Καραμανλή. Για να τον αδειάσουν κι αυτόν στη συνέχεια, όπως βέβαια και τον Γ. Παπανδρέου. Να ξεχάσουμε το πρωτοσέλιδο του Βήματος μετά τις εκλογές του 2007, το οποίο τον καλούσε: “Παραιτηθείτε κ. Πρόεδρε”; Όπως, βέβαια, να μην ξεχάσουμε και την “Καθημερινή”, η οποία σε μια νύχτα από “Πράβντα του εκσυγχρονισμού” έγινε η φωνή του “Καραμανλισμού”.

Και φτάσαμε στο σήμερα. Από τα πρωτοσέλιδα που χαρακτήριζαν τον Αλέξη Τσίπρα “επικίνδυνο για την χώρα”, “εθνικό καταστροφέα”, “απειλή για το έθνος”, “Στάλιν” φτάσαμε στο χτεσινό “Η μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς”. Την ίδια στιγμή το Μεγάλο Κανάλι έγινε “Παρτάλι για τον Αλέξη”, όπως εύστοχα ανέφερε στη χτεσινή του έκδοση το Πρώτο Θέμα. Βέβαια, όσοι γνωρίζουν, εκ των έσω, την διαπλοκή και τα ΜΜΕ που ελέγχει απλώς γελούν. Γιατί γνωρίζουν ότι η εποχή έχει αλλάξει. Οι εφημερίδες οδηγούνται σε συρρίκνωση, η επιρροή τους μειώνεται, τα κανάλια απαξιώνονται με γρήγορες ρυθμούς, ενώ τα δάνεια των ΜΜΕ στις τράπεζες και η γενικότερη οικονομική τους κατάσταση μοιάζει να είναι εφιαλτική. Παρόλ' αυτά συνεχίζουν να ασκούν ανεπηρέαστα την παλιά τέχνη της “κωλοτούμπας”. Ετοιμαστείτε για πολλά γέλια...

Αναδημοσίευση: thetoc.gr

Οι Tsiglesias αντικαθιστούν τους Merkozy

Στην Ελλάδα ήρθε σήμερα ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Ραχόι  για να στηρίξει στον προεκλογικό του αγώνα τον ομοϊδεάτη του Έλληνα πρωθυπουργό κ. Σαμαρά. Βλέπεται έχουν τα ίδια προβλήματα (τις πολιτικές που επιβάλουν η Μέρκελ) και η αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα – Podemos στην Ισπανία που προηγούνται δημοκοπικά  στις δύο χώρες. Μάλιστα εκτός από τις εκλογές που έχει μπροστά του ο κ. Σαμαράς στις 25 του Γενάρη. Ο κ Ραχόι τις αντιμετωπίζει τον Νοέμβριο.

Εν τω μεταξύ το αμερικανικό πρακτορείο Bloomberg παρακολουθεί πολύ στενά τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη και, με αφορμή την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και του Podemos, εισάγει στην πολιτική έναν νέο όρο.

* * *

Αυτός είναι το Tsiglesias (από την ένωση των ονομάτων του Αλέξη Τσίπρα και του Πάμπλο Ιγκλέσιας) ο οποίος, όπως επισημαίνει το πρακτορείο, θα αντικαταστήσει τους... Merkozy.
Το Bloomberg κάνει μια αναδρομή στην αρχή της κρίσης σημειώνοντας πως τότε η Ανγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί εμφανίζονταν μαζί και πίεζαν τους ομολόγους τους για μέτρα λιτότητας σε όλη την Ευρώπη και προσθέτει πως τώρα στην Ευρωζώνη δημιουργείται το δίδυμο Tsiglesias.
Οι νεαροί πολιτικοί αποτελούν το δίδυμο των ηγετών σε μια νέα «στροφή» κάνοντας το Tsiglesias το Meskozy της επόμενης χρονιάς στην Ευρωζώνη.
Το Bloomberg επισημαίνει την συνεχή επικοινωνία που έχουν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με τον επικεφαλής του Podemos, αλλά και τη συχνή ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω Twitter (κάτω), ενώ, μόλις χθες ο Πάμπλο Ιγκλέσιας σχολίασε τις πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα αναφέροντας «Εμπρός Αλέξη, ξεκινάμε από την Ελλάδα». 

Ο συντάκτης του άρθρου υπογραμμίζει πως το πρώτο κύμα της κρίσης στην Ευρωζώνη (το 2010-2012) αφορούσε τον φόβο των επενδυτών για τη βιωσιμότητα του χρέους. Πλέον η κρίση χρέους έχει ουσιαστικά τελειώσει, ωστόσο, η οικονομική κρίση παραμένει και η ανεργία βρίσκεται σε υπερβολικά επίπεδα.

«Η οργή για το δεδομένο αυτό εκφράζεται ολοένα και περισσότερο στις δημοσκοπήσεις καθώς οι ψηφοφόροι στηρίζουν πολιτικούς που υπόσχονται να αλλάξουν το σύστημα» καταλήγει το άρθρο του Bloomberg για τους Tsiglesias, τον ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos.

  

Αναδημοσίευση: iefimerida.gr

Όταν ο ΓΑΠ πρότεινε στον πατέρα του, τον Ανδρέα, να φύγει από την Ελλάδα

Πρόκειται για μια παλιά ιστορία. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου φαινόταν μπλεγμένος στο σκάνδαλο Κωσκοτά. Ας τη δούμε όπως κυκλοφορεί στη blogοσφαιρα

* * *

Ηταν η εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά. Ένα σκάνδαλο που είχε την υπογραφή του Γιωργάκη, και έσκασε στα χέρια του πατερα του. 

Κι όμως, ο θρασύτατος, ο μηδενικής ηθικής άνθρωπος, έσκαψε τον λάκκο του ίδιου του πατέρα, διαδίδοντας σε δημοσιογράφους οτι του ζήτησε να παραιτηθεί και να φύγει απο την χώρα.  Μόλις ο Ανδρέας το έμαθε, έγινε πυρ και μανία. Εκεί ακολούθησε η επιστολή που βλέπετε. Το χυδαίο της υπόθεσης ειναι οτι ο Γιωργος Παπανδρέου, μαζί με την περιβόητη ομάδα «νεων επιχειρηματιών» άνοιξε τις κερκόπορτες όχι μονον στον Κοσκωτά, αλλά και σε κουμάσια όπως ο Μαργέλος! «ο Γιώργος ήταν αυτός... που έφερε σε επαφή τον Κοσκωτά πρώτα με την μητέρα του και μετά με τον πατέρα του και.πρωθυπουργό» (Αντι, 386, 11ος 1988). Και «στα έντυπα του Κοσκωτά εργάζονταν την εποχή εκείνη όλοι οι άνθρωποι του Γιωργάκη» (στο ίδιο).

Μάλιστα τότε είχε έλθει στην δημοσιότητα και η περιβόητη επιταγή στο όνομα του Γ. Παπανδρέου.

«Άκου Γιώργο, υπάρχει ένα χαρτί που γράφει τ' όνομα σου και δίπλα ένα μεγάλο ποσό. 2,300,000 δολάρια!!»

Τότε ο Γιωργος Παπανδρεου, αποδεικνύοντας το ήθος του, αποφάσισε να ενοχοποιήσει τον πατερα του ωστε να διασωθεί ο ίδιος και να βάλει τις βάσεις για την επόμενη μερα. Γνωρίζοντας φυσικά ότι ο Ανδρέας δεν θα πούλαγε ποτέ το παιδί του.

Αναδημοσίευση: http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2015/01/blog-post_311.html

Άλλη ζωή, άλλη εποχή, ξανά…

Όσο πλησιάζουμε στη 25^η του Γενάρη βλέπουμε όλο και περισσότερα τρομοκρατικά δημοσιεύματα κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. Δεν έχω μνήμες από την τρομοκρατική του λαού το 1981, μια που ήμουν 12 ετών. Βρήκα όμως ένα κείμενο (που συνοδεύεται από κάποια χαρακτηριστικά πρωτοσέλιδα της «Βραδινής» του Τζώρτζη Αθανασιάδη) που μας βάζει στο κλίμα της εποχής, που νιώθω πως είναι περίπου ίδιο με το σημερινό.

* * *

Παραμονές των εκλογών του 1981 σύσσωμος ο Τύπος της Δεξιάς «ενημέρωνε» την κοινή γνώμη πως η, επερχόμενη, νίκη του ΠΑΣΟΚ είχε κινητοποιήσει τις δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας και η Σόφια είχε δώσει εντολή στους στρατηγούς της να κατεβάσουν μεγάλο αριθμό τεθωρακισμένων στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Προφανώς τίποτα από αυτά δεν συνέβαινε και στον Κόσμο της Εργασίας αλλά και στα κατώτερα μεσαία στρώματα, που στις 18 Οκτωβρίου περίμεναν έναν κάποιο σοσιαλισμό, ήταν ξεκάθαρο ότι η προπαγάνδα της Δεξιάς ήταν μία ξαναζεσταμένη σούπα, μάλιστα από το 1974:... «Καραμανλής ή τανκς» μόνο που σε αυτή την περίπτωση, του 1981, τα τανκς ήταν φτιαγμένα στην ΕΣΣΔ.

Παραμονές, τώρα, των εκλογών του 2015 σύσσωμος ο Τύπος της Ενωμένης Δεξιάς, στην οποία έχει προσχωρήσει το ΠΑΣΟΚ, «ενημερώνει» την κοινή γνώμη πως η, επερχόμενη, νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έχει κινητοποιήσει την παγκόσμια οικονομική ελίτ που στην περίπτωση όπου ανέβουν οι «κόκκινοι» στην κυβέρνηση θα καταστρέψει την ελληνική οικονομία, όχι με τα τανκς, αλλά με τη διακοπή της ρευστότητας προς το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Και σε αυτή την ιστορία έχει… Ρώσους: Δείτε, λέει η προπαγάνδα της Ενωμένης Δεξιάς, πώς οι αγορές τσάκισαν τον Πούτιν και θα καταλάβετε τι θα κάνουν στον Αλέξη και την Ελλαδίτσα. Θα μου πεις, άλλη ζωή, άλλη εποχή, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα;

Νομίζω πως το θέμα είναι αλλού. Ο Κόσμος της Εργασίας, τα κατώτερα μεσαία στρώματα, οι πολλοί καλοί άνθρωποι, είναι έτοιμοι και έτοιμες γι’ αυτό που έρχεται; Είναι έτοιμες και έτοιμοι  για τις παράξενες μέρες που είναι μπροστά μας; Γιατί εκεί θα κριθούν τα πάντα, ούτε στις «ιδιαίτερες δυνατότητες» της νυσταλέας κομματικής γραφειοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στις «απίστευτες αντοχές» του ανταγωνιστικού χώρου και των ειδικών στις Αντιστάσεις, άσε δε που οι τελευταίοι έχουν κοκομπλοκάρει με αυτά που συμβαίνουν τελευταία.  Νομίζω πως αυτή η βύθιση που ζήσαμε στη φτώχεια και την απελπισία μας σκληραγώγησε, μένει να αποδειχτεί αν θα μπορέσουμε, σε αυτή τη ζωή, σε αυτή την εποχή, να είμαστε ένα βήμα μπροστά από τη φθορά.

Αναδημοσίευση: http://greki-gr.blogspot.gr/2014/12/blog-post_687.html

Πυξίδα προσανατολισμού της ψήφου

Γιατί ήταν προκαθορισμένα τα πράγματα στην προσπάθεια για εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, καθώς και τις επιλογές που έχουμε στις επερχόμενες εκλογές σχολίσε στην επιφυλλίδα του την Κυριακή 4 Ιανουαρίου στην Καθημερινή ο Χρήστος Γιανναράς.

* * *

 Ηταν εκ των πραγμάτων αδύνατο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Βουλή που βρισκόταν στον τρίτο χρόνο της θητείας της. Αδύνατο, γιατί το πολίτευμα στη χώρα μας είναι κομματοκρατία: οι θεσμοί υπηρετούν τα κόμματα – δεν είναι δημοκρατία: δεν υπηρετούν την κοινωνία οι θεσμοί.
Για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το Σύνταγμα απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία (τη θετική ψήφο 180 βουλευτών). Κι αυτό επειδή, όταν συντάχθηκε το ισχύον Σύνταγμα, στον Πρόεδρο αναγνώριζε ισχνές, αλλά πάντως κάποιες αρμοδιότητες ρυθμιστή του πολιτεύματος, ελέγχου ενδεχόμενων αυθαιρεσιών της εκτελεστικής εξουσίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απογύμνωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από κάθε ρυθμιστική αρμοδιότητα, τον κατέστησε διακοσμητική απλώς φιγούρα, συμπλήρωμα των φουστανελοφόρων της προεδρικής φρουράς. Η αυξημένη πλειοψηφία ήταν πια περιττή. Ομως ούτε το πράσινο ούτε το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ είχαν την εντιμότητα να αναθεωρήσουν τη συνταγματική απαίτηση της «αυξημένης», όταν εξέλιπε ο σκοπός στον οποίο η απαίτηση απέβλεπε.
Κάθε κανονιστική διάταξη, όταν καταστεί άσκοπη πια και άχρηστη, εύκολα διαστρέφεται σε μέσο εξυπηρέτησης στόχων αλλότριων από τον αιτιώδη και αρχικό. Ετσι και η αυξημένη πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου μεταποιήθηκε σε ευκαιρία ανατροπής της κυβέρνησης, όταν αυτή διαθέτει μεν πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά όχι αυξημένη. Ενα καθεστώς κομματοκρατίας μπορεί να παίζει με τους θεσμούς, ακόμα και με το Σύνταγμα, παραβλέποντας ότι η νέμεσις παραμονεύει.
Η κυβερνητική σιαμαία συμφυΐα των άλλοτε φανατισμένων αντιπάλων, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., εμφανίστηκε πανικόβλητη μπροστά στο ενδεχόμενο να μην εξασφαλίσει την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου. Πώς ξεχωρίζει η απλή «ανησυχία» από τον κατάφωρο «πανικό»; Το κριτήριο είναι η απώλεια της ψυχραιμίας. Η κυβερνητική συνεργασία έδειξε να χάνει κάθε έλεγχο αυτοκυριαρχίας με την πιθανότητα και μόνο πρόωρων εκλογών. Πρόσφερε στην αξιωματική αντιπολίτευση το απίστευτο δώρο: να την θεωρεί οπωσδήποτε νικήτρια στην επερχόμενη αναμέτρηση – της χάρισε ολοπρόθυμα την πρωτιά στην «παράσταση νίκης». Γέννησε στο εκλογικό σώμα τη λογικά συνεπέστατη υποψία ότι τον τρόμο προκαλούν συγκαλυμμένες ευθύνες για ποινικά αδικήματα. Εξάλλου η κοινή γνώμη δεν μοιάζει πιθανό να πίστεψε ποτέ ότι η καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος περιοριζόταν, επί τόσα χρόνια, στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου.
Η συνηθέστερη αντίδραση του πανικόβλητου είναι η προσπάθεια να τρομοκρατήσει καταδείχνοντας τον αντίπαλο σαν καταστροφική απειλή. Και όταν πανικόβλητοι είναι όσοι έχουν αρρωστημένη εξάρτηση από την ηδονή της εξουσίας, τότε για να πετύχει η τρομοκράτηση επιστρατεύεται το κύρος των θεσμών: Βγαίνει ο Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και υπαινίσσεται οικονομική καταστροφή στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές ο αντίπαλος των σημερινών διαχειριστών της εξουσίας. Επιστρατεύονται και θεσμικά όργανα της Ε.Ε. να βεβαιώσουν την ίδια απειλή. Τεταρτοκοσμικός πρωτογονισμός.
Με τον κορυφαίο των θεσμών, το Σύνταγμα, εμφανίστηκε να παίζει και ο προταθείς από τη σχετική (όχι αυξημένη) πλειοψηφία για Πρόεδρος της Δημοκρατίας: Μόλις προέκυψε ως υποψία το ενδεχόμενο να τον υπερψηφίσει το κόμμα της «Χρυσής Αυγής», έσπευσε να δηλώσει την άρνησή του να εκλεγεί στην Προεδρία με τις ψήφους των νεοναζιστών τραμπούκων. Δεχόταν τη συνταγματική προϋπόθεση νομιμότητας της εκλογής του: την παρουσία στη Βουλή των εκλεγμένων από μισό εκατομμύριο Ελληνες φασιστοειδών, αλλά μόνο για να τον καταψηφίσουν. Αρνιόταν τη συνταγματική προϋπόθεση νομιμότητας, αν επρόκειτο να τον υπερψηφίσουν!
Ο υποδειχθείς υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήθελε μία χρήση του Συντάγματος «α-λα-καρτ»: να επιλέγει εφαρμογές ανάλογα με τον εντυπωσιασμό που θέλει να προκαλέσει. Το κόμμα του διατηρούσε ως «σύνδεσμο» με τους τραμπούκους νεοναζιστές τον Γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, αλλά γι’ αυτό το γεγονός ένιωθε αθώος ο υποψήφιος Πρόεδρος. Θα τον ενοχλούσε μόνο, για λόγους εντυπώσεων, να τον υπερψηφίσουν οι συνδιαλεγόμενοι με τον εξ απορρήτων του πρωθυπουργού κρατικό αξιωματούχο.
Η ελληνική κοινωνία μοιάζει παγιδευμένη σε εφιαλτικό αδιέξοδο: Χρειάζεται πολιτική ηγεσία σε ρόλο κοινωνικού αναμορφωτή, και διαθέτει μόνο σπιθαμιαίους κομματαρχίσκους. Πρέπει να σχεδιαστούν και να οικοδομηθούν εξ υπαρχής θεσμοί και λειτουργίες του κράτους. Κάποιος να εμπνεύσει και να διεγείρει δημιουργικό οίστρο, πείσμα παραγωγικότητας. Να παταχθεί θεσμικά και να αφανιστεί το πελατειακό κράτος, να κατασταθεί ανένδοτη αξιοκρατία, καταξίωση της αριστείας, κράτος δικαίου, κοινωνικός έλεγχος της ποιότητας. Να αυτονομηθεί ο συνδικαλισμός από τα κόμματα, να εξοβελιστούν οι κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια και τα σχολειά. Ή θα επιχειρηθούν τέτοια κολοσσιαία άλματα ή η κοινωνία θα συνεχίσει τη διολίσθηση στον πρωτογονισμό και στο χάος. Μέση λύση («βελτιώσεων») δεν υπάρχει πιά.
Με αυτά τα δεδομένα, τα ολοκληρωτικά εκφυλισμένο κομματικό μας σύστημα μας προσφέρει δυο άκρως προβληματικές επιλογές: Να αμνηστεύσουμε, δίνοντάς της παράταση φυτικής επιβίωσης, την τάχα και πολιτική της σιαμαίας συμφυΐας, που καμώνεται ότι ασκεί εξουσία τα τελευταία δυόμισι χρόνια στη χώρα μας. Να παραβλέψουμε την ανυπόφορη ανικανότητά τους, την αναιδέστατη, μικρονοϊκή καυχησιολογία τους, το ρημαδιό στη δική μας ζωή, για να διασώσουν αυτοί το πελατειακό τους κράτος. Να ξεχάσουμε ότι θάψανε τελικά την «κλοπή του αιώνα» στο υπουργείο Αμυνας, θάψανε τη «λίστα Λαγκάρντ», κουκούλωσαν το αίσχος Μπαλτάκου, ασέλγησαν ηλίθια στην ΕΡΤ για να στήσουν την παιδαριωδία της ΝΕΡΙΤ.
Και η εναλλακτική επιλογή είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: Οσα στελέχη του έχουν παρελθόν στον δημόσιο βίο, παραπέμπουν στον εφιαλτικό σκοταδισμό που γνώρισαν τα πανεπιστήμια, τα σχολειά και οι λεγόμενοι «θεσμοί πολιτισμού» της χώρας, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε παραχωρήσει αυτό το πεδίο πολιτικής στο «εγγράμματο» παραμάγαζό του: τον «Συνασπισμό». Και παραμένει με τον ΣΥΡΙΖΑ η ελληνική Αριστερά γαντζωμένη στον παλαιοημερολογίτικο «διεθνισμό» του Ζαχαριαδισμού, με φλάμπουρο τον μηδενισμό κάθε ποιότητας ζωής που έχει σχέση με πατρίδα, γλώσσα, λαϊκή παράδοση. Συνονθύλευμα από εισαγόμενες ιδεοληψίες ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και χωρίς στόχους κοινωνικούς άλλους από τις οικονομικές «διευθετήσεις».
Αυτό είναι το εκλογικό μας δίλημμα και δεν επιδέχεται συναισθηματισμούς και επιπολαιότητες. Απαιτεί σοβαρότητα, σκέψη, κρίση, συνείδηση ευθύνης.

Αφήστε τους Έλληνες να ψηφίσουν ελεύθερα

Το αν δεχόμαστε πιέσεις οι Έλληνες από τους συμμάχους μας, σχετικά με το πως να ψηφίσουμε, το ξέρουμε όλοι.

Το βλέπουμε στις τηλεοπτικές μας οθόνες, το βλέπουμε στην πλειονότητα των εφημερίδων που διαβάζουμε.

Το ότι όμως 300 παγκοσμίου φήμης προσωπικότητες, υπογράφουν τέτοιο κείμενο σημαίνει πως, γίνεται προκλητικά,. Ακόμη σημαίνει πως αυτή η πίεση δεν είναι μόνο στο μυαλό μας ή προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων».

* * *

300 παγκόσμιας φήμης προσωπικότητες  αποφάσισαν να αντισταθούν στο πλευρό της Ελλάδας, ενάντια σε εκείνους στην Ευρώπη, αλλά και την Ελλάδα που επιμένουν να ποντάρουν στη λιτότητα.

Διακεκριμένοι άνθρωποι από όλο τον κόσμο ενώνουν τη φωνή τους για την Ελλάδα. Από τον Αμερικανό φιλόσοφο και καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, (φωτο) αλλά και ανθρώπους από την Αυστραλία, την Αμερική, το Ισραήλ και όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, δημοσιεύεται ένα κείμενο υποστήριξης της Ελλάδας και της προσπάθειάς που κάνει ο ελληνικός λαός για ένα καλύτερο μέλλον. 

Σε μια κίνηση με τίτλο "Με του Έλληνες", ζητούν από όλους να επιτρέψουν στου πολίτες της χώρας μας να αποφασίσουν μόνοι τους και ελεύθερα αυτό που επιθυμούν στις προσεχείς εκλογές. 

"Σε όλη την Ευρώπη, θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα των Ελλήνων να αποφασίσουν ελεύθερα. Να σπάσουν τη λιτότητα. Να κάνουν το βήμα για μια ρεαλιστική εναλλακτική για την Ελλάδα - για έναν δημοκρατικό και κοινωνικό επαναπροσανατολισμό" είναι το βασικό σύνθημα των 300 που υπογράφουν το κάλεσμα για "αλλαγή στην Ελλάδα, αλλαγή στην Ευρώπη, αλλαγή για όλους".

Το βασικό κείμενο το οποίο προσυπογράφουν αναφέρεται στο διακύβευμα των εκλογών στην Ελλάδα, και στην πιθανή επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία ερμηνεύουν ως "απαίτηση του λαού για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη: για ελπίδα". Το κείμενο απευθύνεται όμως και στην Τρόικα, τους Ευρωπαίους ηγέτες και οικονομικούς κύκλους που όπως αναφέρει απειλούν και πιέζουν το εκλογικό σώμα, προκειμένου να επηρεάσουν την εκλογική του επιλογή, κίνηση την οποία χαρακτηρίζουν "απαράδεκτη"!

Η κριτική τους όμως γίνεται και προς πολλές πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό για τις οποίες σημειώνουν πως "σκύβουν μπροστά στην Τρόικα" κάτι που όπως εξηγούν προσπαθεί να αλλάξει μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. "Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει την Ελλάδα αξιόπιστο παίκτη και θα καταστήσει την επιβίωση της χώρας και του λαού της απαραίτητη προϋπόθεση για την υιοθέτηση οποιασδήποτε συμφωνίας". Επιπλέον το κείμενο τονίζει πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα ευνοήσει μόνο τον ελληνικό λαό, αλλά θα "σηματοδοτήσει το πράσινο φως για αλλαγές στην Ευρώπη". 

Το κείμενο που υπογράφουν επιφανείς άνθρωποι όλων των ειδικοτήτων, γιατροί, οικονομολόγοι, φιλόσοφοι, καθηγητές πανεπιστημίου, καλλιτέχνες, φοιτητές και άλλοι καταλήγει: "Αναλαμβάνουμε τις υποχρεώσεις μας, υποστηρίζοντας όσους έχουν δεσμευθεί στην αντίσταση, την αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών, μαχόμενοι για τις ιδέες τους και ενώνοντας όλους όσους θέλουν να χτίσουν - μαζί με τον ελληνικό λαό - μια κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική Ευρώπη.

Οι αρχικοί υπογράφοντες έχουν δημιουργήσει μια πλατφόρμα στην οποία ζητούν από όσους το επιθυμούν να προσυπογράψει το κάλεσμά τους μπαίνοντας στο with-the-greeks.eu.

Αναδημοσίευση: http://oimos-athina.blogspot.gr/2015/01/blog-post_28.html