Πόσο σημαντικές ήταν οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ για την Ελλάδα;

Την Τρίτη 3 Νοεμβρίου είχαμε της ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.  Ανανεώθηκαν τα νομοθετικά σώματα της χώρας, καθώς και πολλές τοπικές διοικήσεις.

• Εξελέγησαν και τα 435 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επειδή η θητεία των βουλευτών διαρκεί δύο χρόνια, όλες οι έδρες τίθενται προς εκλογή κάθε δύο έτη

• Εξελέγησαν περίπου το ένα τρίτο των μελών της Γερουσίας, δηλαδή 35 από τις 100 έδρες (οι γερουσιαστές υπηρετούν εξαετείς θητείες)

• Και τέλος σε Πολιτειακό και Τοπικό Επίπεδο, εξελέγησαν κυβερνήτες σε 39 πολιτείες, τοπικοί αξιωματούχοι (όπως γενικοί εισαγγελείς και δήμαρχοι).

Οι εκλογές αυτές θεωρούνται παραδοσιακά ως ένα άτυπο δημοψήφισμα για το έργο του Προέδρου κατά τα δύο πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του. Γιατί αν το κόμμα του εν ενεργεία Προέδρου χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή ή τη Γερουσία, γίνεται εξαιρετικά δύσκολο για εκείνον να περάσει νέους νόμους, προϋπολογισμούς ή να εγκρίνει διορισμούς κρίσιμων προσώπων.

Έτσι συνέβη με τον πρόεδρο Ντόναλτ Τραμπ, που έχασε την πλειοψηφία και στη Βουλή και στη Γερουσία.

Στην Ελλάδα τα τηλεοπτικά δίκτυα, όπως και οι εφημερίδες, αφιέρωσαν αρκετό χρόνο και χώρο για να καλύψουν αυτές τις εκλογές. Είχες την αίσθηση πως γινόταν εκλογές στην Ελλάδα. Και να «οι ειδικοί» να αναλύουν το τι μπορεί να γίνει τώρα που ο Τραμπ έχασε. Και να οι πανηγυρισμοί που νίκησαν δημοκρατικοί και συνετρίβησαν οι ρατσιστικές και οπισθοδρομικές ιδέες των Ρεπουμπλικάνων.

Όπως είδαμε πιο πάνω οι εκλογές αυτές ήταν πράγματι σημαντικές, αλλά για τις ΗΠΑ. Την εξωτερική πολιτική που μας ενδιαφέρει ως Ελλάδα, θα την ασκεί πάλι ανεπηρέαστος ο Πρόεδρος. Πάντως δεν νομίζω να έχει ζημιωθεί η Ελλάδα από την ως τώρα πολιτική του Ντόναλτ Τραμπ και κατά τη δεύτερη αυτή θητεία του.

Αν εξαιρέσουμε ίσως την προσπάθεια της κυβέρνησης να τον προσεγγίσει, σε συνδυασμό με το να μη δυσαρεστήσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Αυτούς δηλαδή που ο πρόεδρος των ΗΠΑ αγνοεί επιδεικτικά. Με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των ΗΠΑ να αγνοεί επιδεικτικά τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Έτσι ο έτσι αυτός φαίνεται να πρωτοστατεί στο να δίνει οπλισμό και χρήματα στην Ουκρανία δυσαρεστώντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αλλά και στη συμμαχία με το Ισραήλ, πιο καλά τον Νετανιάχου που μάλλον «μετρά μέρες» στον πρωθυπουργικό θώκο, δυσαρεστώντας κάποιους Ευρωπαίους. Αλλά και τους Άραβες που ειδικά μετά τις πολιτικές κινήσεις του Ανδρέα Παπαδρέου «είχαμε έρθει πολύ κοντά».

Αυτή ήταν μία ακόμη δυνατή συμμαχία που «χάλασε» ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά από αυτή με τους Ρώσους. Ευτυχώς ο Ελληνικός λαός σε κάθε ευκαιρία εκφράζει τη συμπάθια του και στους δυο αυτούς λαούς. Της Ρωσίας και της Παλαιστίνης. Ελπίζοντας  να διορθωθούν οι σχέσεις μας μόλις «τελειώσει η παρούσα κυβέρνηση». Κάτι που νιώθω όμως πως είναι αρκετά δύσκολο.

Γι’ αυτό ήταν περιττή η επιμονή των Ελληνικών ΜΜΕ στη τόσο αναλυτική παρουσίαση των εκλογών αυτών. Και μάλλον ήταν ακόμη μια προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο. Μια που ενώ συμβαίνουν τόσα στην Ελλάδα ασχολούνται με τα εσωτερικά προβλήματα μιας άλλης χώρας, Ας είναι και μιας υπερδύναμης