Συνηθίζουμε να λέμε όλοι μας τον ελληνικό λαό «σοφό». Χθες στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έδειξε την σοφία του.
Με την τεράστια αποχή που προκάλεσε στις εκλογές (κοντά στο 50% μαζί με τα λευκά και άκυρα) δεν επέτρεψε κανέναν να πανηγυρίζει.
Το ΠΑΣΟΚ έχασε το σημαντικό ποσοστό του περσινού του θριάμβου αλλά κέρδισε στην Αττική ο Γιάννης Σγουρός (Πήγε στον 2ο γύρο με τον Βασίλη Κικίλια).
Η ΝΔ νίκησε, αλλά κανείς δεν εκλέχτικε περιφερειάρχης απ’ τον πρώτο γύρο. Κι όταν λέω νίκησε το βλέπω ως εξής:
Από την Θεσσαλία και πάνω οι επιλογές της προηγούνται με πάνω από 5%, αν αγνοήσουμε το ντέρμπυ της Θράκης. Στην υπόλοιπη Ελλάδα τα αποτελέσματα είναι αναστρέψιμα, αν εξαιρέσουμε την παραλίγο νίκη του ΠΑΣΟΚου υποψηφίου της Κρήτης και το Νότιο Αιγαίο από τον πρώτο γύρο (Αν δεν εκλέχτηκε γιατί απομένουν ακόμη τμήματα κι έχει 49,7%). Φυσικά ανάλογα είναι και για το ΠΑΣΟΚ, αλλά ειδίκοι και «παπαρολόγοι» μιλάνε για ποσοστά σε σχέση με το 2009.
Η αριστερά πληρώνει ακόμη το λάθος της του 1989. Κι εξηγούμαι:
Το 1989 η δημιουργία του Συνασπισμού και η συγκυβέρνηση οδήγησε την αριστερά σε εκλογική συρρίκνωση. Κάποια στιγμή το ΚΚΕ έφυγε απ’ αυτή την συμμαχία αλλά κλείστηκε στο καβούκι του. Έτσι ενώ το σύνολο των «αριστερών δυνάμεων» στη Αττική έχει κοντά στο 30%, ποσοστό που δίνει είσοδο στον δεύτερο γύρο, επειδή κυρίως το ΚΚΕ δεν συνεργάζεται με κανέναν ο κ. Παφίλης έχει το 15% με τα άλλα αριστερά κομματίδια να πλησιάζουν άλλο ένα 15%.
Κι έτσι το ΚΚΕ αν και είναι το μοναδικό αντικειμενικά κερδισμένο εκλογικά κόμμα να μην διεκδικεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ περιφέρεια.
Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τον το δίσκο του Χαρρυ Κλυνν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, και με την ευκαιρία καλή επιτυχία Βασίλη (Τριανταφυλλίδη) που χωρίς καμιά στήριξη κατάφερες να μπεις στον δεύτερο γύρο διεκδικώντας τον Δήμο Καλαμαριάς), που παίζοντας τις πιτσικουλιές οι πολιτικοί μας «Βγήκαν όλοι νικητές και χάσαν όλοι οι άλλοι»
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
Τα ερωτήματα πριν από τις εκλογές
Το τι μας περιμένει από αύριο, ίσως την επόμενη Δευτέρα προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει η κ. Ελλη Τριανταφυλλου με άρθρο της στη χθεσινή (Παρασκευή 5/11) «Καθημερινή».
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, συνηθίζουν να κραυγάζουν οι πολιτικοί τις παραμονές των εκλογών. Σ’ αυτές που έρχονται την Κυριακή και το νησί καλύπτεται από σύννεφα και το άλμα φαντάζει στο κενό. Οι πολίτες θα στείλουν ένα ή περισσότερα μηνύματα, αυτό είναι σαφές. Ενα ερώτημα είναι πώς αυτό ή αυτά θα αξιολογηθούν και με ποια κριτήρια θα κριθεί αν η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος θα μας οδηγήσει ή όχι σε πρόωρες εκλογές, κατά πως μας απείλησε ο πρωθυπουργός. Ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου απέφυγε επιμελώς μέχρι στιγμής να μας προσδιορίσει πού ακριβώς ή έστω περίπου βάζει τον πήχυ της αναμέτρησης, όπως και τι ακριβώς θα συναθροίσει το βράδυ της Κυριακής για να πάρει τις τελικές του αποφάσεις. Θα γίνει η σύγκριση αποκλειστικά με βάση τις περιφέρειες; Θα μπουν στο κάδρο και οι μεγάλοι δήμοι ή όλοι οι δήμοι; Η σύγκριση θα γίνει και σε ποσοστά και σε απόλυτους αριθμούς; Θα υπάρξει ευθεία αναγωγή στα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών ή θα συγκριθούν τα αποτελέσματα μεταξύ υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων; Και ποια είναι άραγε η «ασφαλής» διαφορά που θα μπλοκάρει τον δρόμο των πρόωρων εκλογών και των μετέπειτα πιθανών περιπετειών; Θα αναλύσει αρκούντως το πολιτικό σύστημα και τις επιδόσεις των υποψηφιοτήτων που δεν διαθέτουν κομματικό χρίσμα και στη βάση ποιου μοντέλου;
Ουδείς ξέρει. Οπως ουδείς μπορεί να αντιληφθεί με ακρίβεια ποιος είναι ο λόγος που κυριαρχεί στη σκέψη του πρωθυπουργού και τον οδηγεί να μετατρέπει μία μάχη χωρίς κίνδυνο αφανισμού σε αγώνα επιβίωσης της κυβέρνησής του μόλις δεκατρείς μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας. Εδώ μπαίνει το επόμενο ερώτημα. Θα περιμένει, άραγε, ο κ. Παπανδρέου το μήνυμα των πολιτών προκειμένου να πάρει τις αποφάσεις του ή έχει επιλέξει προκαταβολικά τι θα πράξει; Διότι αν το έχει αποφασίσει, όπως πολλά κυβερνητικά στελέχη διατείνονται στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, τότε τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ακόμη πιο καυτά. Το έχει αποφασίσει γιατί ξέρει τι πρέπει να κάνει την επομένη και δεν θέλει; Κινείται ήδη προς τα εκεί γιατί ξέρει ότι θα πρέπει να κάνει πολλά την επομένη, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς; Μήπως γνωρίζει πόσα πολλά και δύσκολα έχει να κάνει και δεν θέλει να τα κάνει μόνος, αλλά με συνευθύνη άλλων; ΄Η δεν θέλει καθόλου να κάνει ό, τι του έχει ειπωθεί ότι πρέπει; Μήπως έχει λυγίσει από το βάρος των πρόσθετων επώδυνων μέτρων που είναι βέβαιο ότι θα κληθεί να λάβει την επομένη; ΄Η τον απασχολεί το Μνημόνιο νούμερο δύο που πολλοί προεξοφλούν ότι οσονούπω θα πρέπει να συνάψει η χώρα με την τρόικα;
Είναι λογικό όλα τα παραπάνω και προβληματισμό να προκαλούν και δέος. Είναι επίσης σαφές ότι δεν έχει και πολλή σημασία τι από όλα τα παραπάνω πυροδοτούν τα σενάρια των πρόωρων εκλογών. Τα γεγονότα προσδιορίζουν τις εξελίξεις, όχι τα συναισθήματα. Ούτε καν οι αντοχές. Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν έχουν πλέον απολύτως κανένα περιθώριο να ασκούν την πολιτική όπως τη γνώριζαν και την μπορούσαν. Γνωρίζουν και γνωρίζουμε ότι η από δω και πέρα πορεία θα είναι και πρωτόγνωρα δύσκολη και μακρά. Aς αφήσουν λοιπόν τα εκβιαστικά διλήμματα. Δεν θα κριθεί η τύχη μας από το αν εκλεγεί ο Γιάννης Σγουρός στην Περιφέρεια Αττικής ή ο Γιώργος Καμίνης στον Δήμο της Αθήνας. Ούτε καν αν εκλεγεί ο Γιάννης Δημαράς, ο Βασίλης Κικίλιας ή ο Νικήτας Κακλαμάνης. Το να προσπαθεί ο πρωθυπουργός να απαγορεύσει το δικαίωμα του πολίτη να ψηφίσει ό, τι ο ίδιος κρίνει μόνο μεγαλύτερο εκνευρισμό προκαλεί. Ο κόσμος αγωνιά για το σήμερα και το αύριο και με αυτό ως βασικό κριτήριο θα επιλέξει το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη. Αν έχει πειστεί ότι ο κ. Παπανδρέου και οι επιτελείς του δεν ευθύνονται για τίποτα από όσα σήμερα μας συμβαίνουν, αν θεωρεί ότι πράγματι δεν γνώριζε αυτά που δεν μας είπε πέρυσι, αν κρίνει ότι στους δεκατρεις μήνες της διακυβέρνησής του έκανε ό, τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να περιοριστεί και όχι για να διογκωθεί η ζημιά, θα τον επιβραβεύσει. Αν όχι, όχι.
Υ. Γ. Κάτι μου λέει, πάντως, ότι όσοι περιμένουν την ετυμηγορία της κάλπης για να νομιμοποιήσουν τις βουλήσεις τους θα περάσουν δύσκολα το βράδυ της Κυριακής...
* * *
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, συνηθίζουν να κραυγάζουν οι πολιτικοί τις παραμονές των εκλογών. Σ’ αυτές που έρχονται την Κυριακή και το νησί καλύπτεται από σύννεφα και το άλμα φαντάζει στο κενό. Οι πολίτες θα στείλουν ένα ή περισσότερα μηνύματα, αυτό είναι σαφές. Ενα ερώτημα είναι πώς αυτό ή αυτά θα αξιολογηθούν και με ποια κριτήρια θα κριθεί αν η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος θα μας οδηγήσει ή όχι σε πρόωρες εκλογές, κατά πως μας απείλησε ο πρωθυπουργός. Ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου απέφυγε επιμελώς μέχρι στιγμής να μας προσδιορίσει πού ακριβώς ή έστω περίπου βάζει τον πήχυ της αναμέτρησης, όπως και τι ακριβώς θα συναθροίσει το βράδυ της Κυριακής για να πάρει τις τελικές του αποφάσεις. Θα γίνει η σύγκριση αποκλειστικά με βάση τις περιφέρειες; Θα μπουν στο κάδρο και οι μεγάλοι δήμοι ή όλοι οι δήμοι; Η σύγκριση θα γίνει και σε ποσοστά και σε απόλυτους αριθμούς; Θα υπάρξει ευθεία αναγωγή στα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών ή θα συγκριθούν τα αποτελέσματα μεταξύ υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων; Και ποια είναι άραγε η «ασφαλής» διαφορά που θα μπλοκάρει τον δρόμο των πρόωρων εκλογών και των μετέπειτα πιθανών περιπετειών; Θα αναλύσει αρκούντως το πολιτικό σύστημα και τις επιδόσεις των υποψηφιοτήτων που δεν διαθέτουν κομματικό χρίσμα και στη βάση ποιου μοντέλου;
Ουδείς ξέρει. Οπως ουδείς μπορεί να αντιληφθεί με ακρίβεια ποιος είναι ο λόγος που κυριαρχεί στη σκέψη του πρωθυπουργού και τον οδηγεί να μετατρέπει μία μάχη χωρίς κίνδυνο αφανισμού σε αγώνα επιβίωσης της κυβέρνησής του μόλις δεκατρείς μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας. Εδώ μπαίνει το επόμενο ερώτημα. Θα περιμένει, άραγε, ο κ. Παπανδρέου το μήνυμα των πολιτών προκειμένου να πάρει τις αποφάσεις του ή έχει επιλέξει προκαταβολικά τι θα πράξει; Διότι αν το έχει αποφασίσει, όπως πολλά κυβερνητικά στελέχη διατείνονται στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, τότε τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ακόμη πιο καυτά. Το έχει αποφασίσει γιατί ξέρει τι πρέπει να κάνει την επομένη και δεν θέλει; Κινείται ήδη προς τα εκεί γιατί ξέρει ότι θα πρέπει να κάνει πολλά την επομένη, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς; Μήπως γνωρίζει πόσα πολλά και δύσκολα έχει να κάνει και δεν θέλει να τα κάνει μόνος, αλλά με συνευθύνη άλλων; ΄Η δεν θέλει καθόλου να κάνει ό, τι του έχει ειπωθεί ότι πρέπει; Μήπως έχει λυγίσει από το βάρος των πρόσθετων επώδυνων μέτρων που είναι βέβαιο ότι θα κληθεί να λάβει την επομένη; ΄Η τον απασχολεί το Μνημόνιο νούμερο δύο που πολλοί προεξοφλούν ότι οσονούπω θα πρέπει να συνάψει η χώρα με την τρόικα;
Είναι λογικό όλα τα παραπάνω και προβληματισμό να προκαλούν και δέος. Είναι επίσης σαφές ότι δεν έχει και πολλή σημασία τι από όλα τα παραπάνω πυροδοτούν τα σενάρια των πρόωρων εκλογών. Τα γεγονότα προσδιορίζουν τις εξελίξεις, όχι τα συναισθήματα. Ούτε καν οι αντοχές. Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν έχουν πλέον απολύτως κανένα περιθώριο να ασκούν την πολιτική όπως τη γνώριζαν και την μπορούσαν. Γνωρίζουν και γνωρίζουμε ότι η από δω και πέρα πορεία θα είναι και πρωτόγνωρα δύσκολη και μακρά. Aς αφήσουν λοιπόν τα εκβιαστικά διλήμματα. Δεν θα κριθεί η τύχη μας από το αν εκλεγεί ο Γιάννης Σγουρός στην Περιφέρεια Αττικής ή ο Γιώργος Καμίνης στον Δήμο της Αθήνας. Ούτε καν αν εκλεγεί ο Γιάννης Δημαράς, ο Βασίλης Κικίλιας ή ο Νικήτας Κακλαμάνης. Το να προσπαθεί ο πρωθυπουργός να απαγορεύσει το δικαίωμα του πολίτη να ψηφίσει ό, τι ο ίδιος κρίνει μόνο μεγαλύτερο εκνευρισμό προκαλεί. Ο κόσμος αγωνιά για το σήμερα και το αύριο και με αυτό ως βασικό κριτήριο θα επιλέξει το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη. Αν έχει πειστεί ότι ο κ. Παπανδρέου και οι επιτελείς του δεν ευθύνονται για τίποτα από όσα σήμερα μας συμβαίνουν, αν θεωρεί ότι πράγματι δεν γνώριζε αυτά που δεν μας είπε πέρυσι, αν κρίνει ότι στους δεκατρεις μήνες της διακυβέρνησής του έκανε ό, τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να περιοριστεί και όχι για να διογκωθεί η ζημιά, θα τον επιβραβεύσει. Αν όχι, όχι.
Υ. Γ. Κάτι μου λέει, πάντως, ότι όσοι περιμένουν την ετυμηγορία της κάλπης για να νομιμοποιήσουν τις βουλήσεις τους θα περάσουν δύσκολα το βράδυ της Κυριακής...
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Την Κυριακή πηγαίνουμε και ψηφίζουμε!!!
Και φτάσαμε μια ανάσα από την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Μια ανάσα από τη στιγμή που θα μιλήσει ο λαός.
Αυτή η εκλογική μάχη είναι παράξενη γιατί μπορεί να είναι τοπικού ενδιαφέροντος οι εκλογές κυριάρχησαν όμως τα μνημονιακά και αντιμνημονιακά συνθήματα. Μάλιστα το τελευταίο δεκαπενθήμερο με ευθύνη και του ίδοιυ του πρωθυπουργού. «Αν δεν στηρίξετε τους δικούς μας πέφτουμε» υπονόησε στη συνέντευξη διάγγελμα που έδωσε.
Εκτιμώ όμως ότι δεν πρόκριτε να πέσει. Τον στηρίζουν οι Ευρωπαίοι και οι του ΔΝΤ. Ότι και να γίνει. Και κόκκινος και μπλε και όποιου άλλου χρωματισμού και να βαφτεί ο χάρτης το βράδυ της Κυριακής. Γιατί να κάνω μια γενική πρόβλεψη; Η Ελλάδα θα βαφεί ξανά μπλε στις περιφερειακές εκλογές. Με κάποια ίσως κόκκινα και πράσινα μπαλώματα.
Αυτή είναι η άποψή μου πρέπει να ψηφίσουμε να καταγραφεί η άποψή μας. Ο,τι και να ναι. Κυρίως αν είναι να ψηφίσουμε κάτι διαφορετικό απ’ αυτούς που (λένε) ότι μας φέραν στο χείλος του γκρεμού. Ψηφίζουμε χωρίς φόβο με πάθος.
Χωρίς φόβο για την επερχόμενη καταστροφή, άλλωστε ο Γιώργος (θυμηθείτε τα περυσινά σποτάκια) το «Πάμε» το είπε. Και με πάθος να καταδικάσουμε τους γαλαζοπράσινους που κυβερνάνε την Ελλάδα τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια. Ή να τους στηρίξουμε αν νομίζουμε (μακριά από μένα για την τελευταία δεκαπενταετία) πως τα κάναν όλα καλά.
Αυτή η εκλογική μάχη είναι παράξενη γιατί μπορεί να είναι τοπικού ενδιαφέροντος οι εκλογές κυριάρχησαν όμως τα μνημονιακά και αντιμνημονιακά συνθήματα. Μάλιστα το τελευταίο δεκαπενθήμερο με ευθύνη και του ίδοιυ του πρωθυπουργού. «Αν δεν στηρίξετε τους δικούς μας πέφτουμε» υπονόησε στη συνέντευξη διάγγελμα που έδωσε.
Εκτιμώ όμως ότι δεν πρόκριτε να πέσει. Τον στηρίζουν οι Ευρωπαίοι και οι του ΔΝΤ. Ότι και να γίνει. Και κόκκινος και μπλε και όποιου άλλου χρωματισμού και να βαφτεί ο χάρτης το βράδυ της Κυριακής. Γιατί να κάνω μια γενική πρόβλεψη; Η Ελλάδα θα βαφεί ξανά μπλε στις περιφερειακές εκλογές. Με κάποια ίσως κόκκινα και πράσινα μπαλώματα.
Αυτή είναι η άποψή μου πρέπει να ψηφίσουμε να καταγραφεί η άποψή μας. Ο,τι και να ναι. Κυρίως αν είναι να ψηφίσουμε κάτι διαφορετικό απ’ αυτούς που (λένε) ότι μας φέραν στο χείλος του γκρεμού. Ψηφίζουμε χωρίς φόβο με πάθος.
Χωρίς φόβο για την επερχόμενη καταστροφή, άλλωστε ο Γιώργος (θυμηθείτε τα περυσινά σποτάκια) το «Πάμε» το είπε. Και με πάθος να καταδικάσουμε τους γαλαζοπράσινους που κυβερνάνε την Ελλάδα τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια. Ή να τους στηρίξουμε αν νομίζουμε (μακριά από μένα για την τελευταία δεκαπενταετία) πως τα κάναν όλα καλά.
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Εξω από την ΕΕ δημιουργία ΜΕ!!!
Ευρώπη δύο ταχυτήτων θέλουν οι Βορειοευρωπαίοι. Μάλλον καλύτερα οι άνθρωποι που κατάλαβαν τα αξιώματα στις ισχυρές οικονομικά Δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Τις χώρες που πλουτίζουν από την τεχνολογία και βιομηχανία τους. Έτσι θέλουν να «βάλουν στην γωνία» εμάς τους φτωχούς, και απατεώνες που τους τρώμε τα λεφτά. Μιλώ για μας τις Μεσογειακές κυρίως χώρες εκτός της Ελλάδας δηλαδή, της Ισπάνιας και της Πορτογαλίας.
Εκτός απ’ αυτές τις χώρες στο περιθώριο (για άλλους λόγους) πάνε να μπουν η Επαναστατημένη κατά καιρούς αναρχική Γαλλία και η ερωτική κομπιναδώρικη Ιτάλια.
Εδω φαίνεται πιο καλά η έλλειψη μεγάλων πολιτικών. Και δεν λέω μόνο που τα ηνία της Γερμανίας έχει μια πρώην Ανατολικογερμανίδα πολιτικός. Αλλα κι ότι και στην άλλη Ευρώπη δεν υπάρχουν πολιτικοί με οράματα. Που είναι ο διάδοχος του (να αρχίσω από τα καθ’ ημάς) του Κων/νου Καραμανλη και του Ανδρέα Παπανδρέου; Που είναι ο Διάδοχος του Ζισκάρ ντε στεν του Μιτεράν και του Σιράκ στην Γαλλία; Του Γκονζάλες στην Ισπανία και του Κράξι στην Ιτάλια;
Ζητώ πολλά μάλλον εδώ δεν έχουμε διάδοχο του Ζακ Ντεκόρ στις Κοινότητες.
Η άποψή μου είναι πως η λύση στο πρόβλημα την επειιχήρηση στραγγαλισμού (οικονομικού) της υγιούς κοινωνικά Ευρώπης, λέω υγιούς κοινωνικά γιατί θα παρατηρήσει ο καθένας πως στο στόχαστρο των Βορείων έχουν μπει οι άνθρωποι που κάνουν κι άλλα πράγματα εκτός του να δουλεύουν και να μπεκροπίνουν τα Σαββατόβραδα στα μπαρ, πρέπει να είναι επαναστατική.
Ομαδική αποχώρηση από την Ευρωπαϊκη Ενωση και δημιουργία μιας Μεσογειακής Ενωσης. Οι τρεις τέσσερις αποδοπομαίοι τράγοι της Ευρώπης μαζί με όλες τις Βαλκανικές χώρες και τη Ρωσία. Γιατί όχι και την Τουρκία και τις άλλες έξω από την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Δημιουργία μιας ισχυρής Οικονομικής ένωσης με τεράστιους δασμούς στα εισαγόμενα σ’ αυτή προϊόντα.
Εκτός απ’ αυτές τις χώρες στο περιθώριο (για άλλους λόγους) πάνε να μπουν η Επαναστατημένη κατά καιρούς αναρχική Γαλλία και η ερωτική κομπιναδώρικη Ιτάλια.
Εδω φαίνεται πιο καλά η έλλειψη μεγάλων πολιτικών. Και δεν λέω μόνο που τα ηνία της Γερμανίας έχει μια πρώην Ανατολικογερμανίδα πολιτικός. Αλλα κι ότι και στην άλλη Ευρώπη δεν υπάρχουν πολιτικοί με οράματα. Που είναι ο διάδοχος του (να αρχίσω από τα καθ’ ημάς) του Κων/νου Καραμανλη και του Ανδρέα Παπανδρέου; Που είναι ο Διάδοχος του Ζισκάρ ντε στεν του Μιτεράν και του Σιράκ στην Γαλλία; Του Γκονζάλες στην Ισπανία και του Κράξι στην Ιτάλια;
Ζητώ πολλά μάλλον εδώ δεν έχουμε διάδοχο του Ζακ Ντεκόρ στις Κοινότητες.
Η άποψή μου είναι πως η λύση στο πρόβλημα την επειιχήρηση στραγγαλισμού (οικονομικού) της υγιούς κοινωνικά Ευρώπης, λέω υγιούς κοινωνικά γιατί θα παρατηρήσει ο καθένας πως στο στόχαστρο των Βορείων έχουν μπει οι άνθρωποι που κάνουν κι άλλα πράγματα εκτός του να δουλεύουν και να μπεκροπίνουν τα Σαββατόβραδα στα μπαρ, πρέπει να είναι επαναστατική.
Ομαδική αποχώρηση από την Ευρωπαϊκη Ενωση και δημιουργία μιας Μεσογειακής Ενωσης. Οι τρεις τέσσερις αποδοπομαίοι τράγοι της Ευρώπης μαζί με όλες τις Βαλκανικές χώρες και τη Ρωσία. Γιατί όχι και την Τουρκία και τις άλλες έξω από την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Δημιουργία μιας ισχυρής Οικονομικής ένωσης με τεράστιους δασμούς στα εισαγόμενα σ’ αυτή προϊόντα.
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
Να μας φοβούνται και λιγάκι
Χαμός έγινε χθες με παγιδευμένα δέματα που ταχυδρομούνταν με courier σ’ όλη την Ευρώπη από την Αθήνα με Courier. Eνα δέμα έσκασε στα χέρια της υπαλλήλου που το παρέλαβε.
Τα δέματα πηγαίναν σε πρεσβείες στην Αθήνα. Μάλιστα είπαν πως ένα πήγαινε στον ίδιο τον κ. Σαρκοζί. Αργά χθες το βράδυ είπαν για πανομοιότυπο δέμα βρέθηκε στο γραφείο της κ. Μέρκελ, όπως και σε αεροπλάνο για την Ιταλία βρέθηκε δέμα που απευθυνόταν στον κ. Μπερλουσκόνι.
Οι συνήθεις παπαρολόγοι στην ελληνική τηλεόραση, αλλά και σοβαροί αναλυτές λέγαν όλη μέρα χθες αλλά και σήμερα πως δυσφημείται ακόμη μια φορά Ελλάδα.
Εγώ έχω μια άλλη άποψη. Κάτσε να μας φοβούνται λιγάκι. Γίναμε καρπαζοεισπράκτορες με του Yesmen πρωθυπουργούς που εκλέγουμε από το 1996.
Τον τελευταίο χρόνο μας βιάζουν (ως λαό) επανειλημμένα και ασύστολα και ο πρωθυπουργός μας «κρατάει το φανάρι» (ή μήπως πρωτοστατεί;).
Άσχετα με την δυσφήμιση της χώρας μας (που την κάνουν όλοι από τον ξένο Τύπο, τους απεργούς ως και τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας) κάτσε να υπάρξει (έστω τέτοια) αντίδραση. Μη νομίσουν στο τέλος ότι μας αρέσει κιόλας
Τα δέματα πηγαίναν σε πρεσβείες στην Αθήνα. Μάλιστα είπαν πως ένα πήγαινε στον ίδιο τον κ. Σαρκοζί. Αργά χθες το βράδυ είπαν για πανομοιότυπο δέμα βρέθηκε στο γραφείο της κ. Μέρκελ, όπως και σε αεροπλάνο για την Ιταλία βρέθηκε δέμα που απευθυνόταν στον κ. Μπερλουσκόνι.
Οι συνήθεις παπαρολόγοι στην ελληνική τηλεόραση, αλλά και σοβαροί αναλυτές λέγαν όλη μέρα χθες αλλά και σήμερα πως δυσφημείται ακόμη μια φορά Ελλάδα.
Εγώ έχω μια άλλη άποψη. Κάτσε να μας φοβούνται λιγάκι. Γίναμε καρπαζοεισπράκτορες με του Yesmen πρωθυπουργούς που εκλέγουμε από το 1996.
Τον τελευταίο χρόνο μας βιάζουν (ως λαό) επανειλημμένα και ασύστολα και ο πρωθυπουργός μας «κρατάει το φανάρι» (ή μήπως πρωτοστατεί;).
Άσχετα με την δυσφήμιση της χώρας μας (που την κάνουν όλοι από τον ξένο Τύπο, τους απεργούς ως και τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας) κάτσε να υπάρξει (έστω τέτοια) αντίδραση. Μη νομίσουν στο τέλος ότι μας αρέσει κιόλας
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Καλός και ο κ. Σαμαράς στα λόγια
Συνέντευξη στον κ. Πρετεντέρη έδωσε χθες βράδυ κ. Σαμαράς. Και προσπάθησε να δείξει πως έχει σχέδιο. Φυσικά μίλησε καλά. Όπως όλοι οι πολιτικοί μας που βρίσκονται στην αντιπολίτευση.
Είπε, αφού μ’ ένα ωραίο παράδειγμα θέλησε να δείξει πως κατάλαβε πως με κοψίματα δεν γίνεται δουλειά, θα ρίξει χρήματα στην αγορά. Θα ρίξει εδώ, θα ρίξει εκεί. Καλά όλα αυτά αλλά δεν τον ρώτησε ο κ. Πρετεντέρης που θα βρει τα λεφτά, αφού λεφτά δεν υπάρχουν. Και δεν τον ρώτησε πιστεύω για να μη τον υποχρεώσει να πει τη μαγική λέξη. ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
Για να πέσουν λεφτά στην αγορά θα πρέπει να λογικευτούν οι επίσημοι τοκογλύφοι οι τράπεζες θα έπρεπε να πει. Να μην έχουν τόσο υψηλά επιτόκια δανείων.
Βλέπεις στην Ελλάδα οι Τράπεζες μας είναι ο μοναδικός οικονομικός τομέας που έχει κέρδη. Μήπως η παρούσα κυβέρνηση για τις τράπεζες δεν τα κάνει όλα αυτά; Για να πάρει ο διεθνής τραπεζικός τομές τα λεφτά του δεν στρίβει τον Ελληνικό λαό.
Βέβαια εγώ πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός μας κατάλαβε άλλο. Πως ο Έλληνας θέλει έναν «μπαμπούλα». Ή μια αυταρχική κυβέρνηση ή ένα φόβητρο. Έτσι με την προσφυγή στο μηχανισμό αυτό στήριξης κατάφερε να μας επισείει την χρεοκοπία και να περνά ότι μέτρο θελήσει.
Που αν τολμούσε να τα αγγίξει η ΝΔ θα γινόταν χαμός.
Μάλιστα αν τώρα που το χρέος μας το αναλαμβάνουν οι Ευρωπαίοι με μια απόφασή τους το πετάξουν στα σκουπίδια ο Γιωργάκης θα φανεί πως βλέπει πολύ μπροστά, μια που οι διαθρωτικές αλλαγές που κάνει θα μείνουν και μάλιστα χωρίς πολιτικό κόστος.
Είπε, αφού μ’ ένα ωραίο παράδειγμα θέλησε να δείξει πως κατάλαβε πως με κοψίματα δεν γίνεται δουλειά, θα ρίξει χρήματα στην αγορά. Θα ρίξει εδώ, θα ρίξει εκεί. Καλά όλα αυτά αλλά δεν τον ρώτησε ο κ. Πρετεντέρης που θα βρει τα λεφτά, αφού λεφτά δεν υπάρχουν. Και δεν τον ρώτησε πιστεύω για να μη τον υποχρεώσει να πει τη μαγική λέξη. ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
Για να πέσουν λεφτά στην αγορά θα πρέπει να λογικευτούν οι επίσημοι τοκογλύφοι οι τράπεζες θα έπρεπε να πει. Να μην έχουν τόσο υψηλά επιτόκια δανείων.
Βλέπεις στην Ελλάδα οι Τράπεζες μας είναι ο μοναδικός οικονομικός τομέας που έχει κέρδη. Μήπως η παρούσα κυβέρνηση για τις τράπεζες δεν τα κάνει όλα αυτά; Για να πάρει ο διεθνής τραπεζικός τομές τα λεφτά του δεν στρίβει τον Ελληνικό λαό.
Βέβαια εγώ πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός μας κατάλαβε άλλο. Πως ο Έλληνας θέλει έναν «μπαμπούλα». Ή μια αυταρχική κυβέρνηση ή ένα φόβητρο. Έτσι με την προσφυγή στο μηχανισμό αυτό στήριξης κατάφερε να μας επισείει την χρεοκοπία και να περνά ότι μέτρο θελήσει.
Που αν τολμούσε να τα αγγίξει η ΝΔ θα γινόταν χαμός.
Μάλιστα αν τώρα που το χρέος μας το αναλαμβάνουν οι Ευρωπαίοι με μια απόφασή τους το πετάξουν στα σκουπίδια ο Γιωργάκης θα φανεί πως βλέπει πολύ μπροστά, μια που οι διαθρωτικές αλλαγές που κάνει θα μείνουν και μάλιστα χωρίς πολιτικό κόστος.
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
Το ντέρμπυ το έχασε ο κ. Βαλβέδε
Το Σάββατο το βράδυ είχαμε την ανάσταση το Παναθηναϊκού και την κι ένα βήμα του κ. Νιόμπλια που θέλει να γίνει προπονητής. Υπήρχε το ντέρμπι των αιωνίων στο ΟΑΚΑ, που έληξε με νίκη του Παναθηναϊκού και μάλιστα με ανατροπή του σκορ.
Στον αγώνα αυτό είχαμε και την «κλοπή της ταυτότητας» του κ. Βαλβέδε από τον κ Νιόμπλια. Φοβερό κατόρθωμα αν είναι όπως τα παρουσιάζουν οι δυο απ’ τις τρεις προσκείμενες στην ερυθρόλευκη ομάδα εφημερίδες. Δηλαδή μεγάλος προπονητής ο κ. Βαλβέδε.
Αυτό είναι κάτι για το οποίο αμφιβάλω εγώ και πάρα πολλοί φίλοι του Θρύλου. Και μάλιστα αυτό είναι που φοβόμουν. Αυτό που συνέβη στο ΟΑΚΑ.
Έκανε ο κ Νιόμπλιας στο ημίχρονο τις κινήσεις του ενώ έχανε, δεν εξετάζω αν ήταν σωστές ή όχι αλλά εκ του αποτελέσματος φάνηκαν σωστές, ο κ. Βαλβέδε τίποτε. Μπήκε το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού, τίποτε . Το δεύτερο, έκανε μια αλλαγή γυρίζοντας την ομάδα πιο πισω καμιά διορθωτική κίνηση. Στο τελευταίο τέταρτο άλλαξε σέντερ φορ άλλο αν λένε τώρα πως ο Μιραλάς που βγήκε ήταν χτυπημένος. Τελευταίο πεντάλεπτο έβαλε και τον Ζαϊρι (ίσως στην πρώτη του συμμετοχή επί Βαλβέδε). Η σεμνή τελετή τελείωσε εκεί.
Δεν λέω για την χρησιμοποίηση του Φετβατζίδη για μεγάλο χρονικό διάστημα και μάλιστα στο αρχικό σχήμα ενώ κράτησε στον πάγκο έναν από τους πιο έμπειρους εξτρέμ της Ευρώπης. Να σημειώσω ότι λογικότατα καθ’ όλη τη διάρκεια της συμμετοχής του ο πιτσιρικάς φαινόταν φοβισμένος.
Και όταν λέω πως αυτό φοβόμουν εννοώ πως από την προηγούμενη θητεία του στον Ολυμπιακό ο άνθρωπος δεν έδειξε να μπορεί να διαχειριστεί το έμψυχο δυναμικό της ομάδας. Τότε κατέστρεψε τον Γκαλίτσιο που καλό, γι’ αυτόν, είναι να φύγει. Τώρα τον Μήτρογλου και τον Ζαϊρί;
Ο συγκεκριμένος προπονητής πελαγώνει όταν ο αντίπαλος προπονητής κάνει διορθωτικές κινήσεις κι όταν τις κάνει τις κάνει πολύ αργά. Στην προηγούμενη θητεία του ο Ολυμπιακός είχε και Ευρώπη και του πρόσφερε δικαιολογίες, όπως κούραση, μεγάλοι αντίπαλοι κλπ. Φέτος οι μόνοι μεγάλοι αντίπαλοι είναι οι εγχώριοι συνεδιεκδικητές του ελληνικού πρωταθλήματος και μάλιστα αυτοί έχουν ευρωπαϊκούς αγώνες (εκτός του κυπέλλου Ελλάδας)
Θα πρέπει να ξέρει ο κ, Βαλβέδε πως την φετινή χρονιά θα θεωρηθεί και θα είναι, αποτυχημένος αν δεν κατακτήσει Νταμπλ με 5 (ολογράφως ΠΕΝΤΕ) τουλάχιστον βαθμούς διαφορά
Στον αγώνα αυτό είχαμε και την «κλοπή της ταυτότητας» του κ. Βαλβέδε από τον κ Νιόμπλια. Φοβερό κατόρθωμα αν είναι όπως τα παρουσιάζουν οι δυο απ’ τις τρεις προσκείμενες στην ερυθρόλευκη ομάδα εφημερίδες. Δηλαδή μεγάλος προπονητής ο κ. Βαλβέδε.
Αυτό είναι κάτι για το οποίο αμφιβάλω εγώ και πάρα πολλοί φίλοι του Θρύλου. Και μάλιστα αυτό είναι που φοβόμουν. Αυτό που συνέβη στο ΟΑΚΑ.
Έκανε ο κ Νιόμπλιας στο ημίχρονο τις κινήσεις του ενώ έχανε, δεν εξετάζω αν ήταν σωστές ή όχι αλλά εκ του αποτελέσματος φάνηκαν σωστές, ο κ. Βαλβέδε τίποτε. Μπήκε το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού, τίποτε . Το δεύτερο, έκανε μια αλλαγή γυρίζοντας την ομάδα πιο πισω καμιά διορθωτική κίνηση. Στο τελευταίο τέταρτο άλλαξε σέντερ φορ άλλο αν λένε τώρα πως ο Μιραλάς που βγήκε ήταν χτυπημένος. Τελευταίο πεντάλεπτο έβαλε και τον Ζαϊρι (ίσως στην πρώτη του συμμετοχή επί Βαλβέδε). Η σεμνή τελετή τελείωσε εκεί.
Δεν λέω για την χρησιμοποίηση του Φετβατζίδη για μεγάλο χρονικό διάστημα και μάλιστα στο αρχικό σχήμα ενώ κράτησε στον πάγκο έναν από τους πιο έμπειρους εξτρέμ της Ευρώπης. Να σημειώσω ότι λογικότατα καθ’ όλη τη διάρκεια της συμμετοχής του ο πιτσιρικάς φαινόταν φοβισμένος.
Και όταν λέω πως αυτό φοβόμουν εννοώ πως από την προηγούμενη θητεία του στον Ολυμπιακό ο άνθρωπος δεν έδειξε να μπορεί να διαχειριστεί το έμψυχο δυναμικό της ομάδας. Τότε κατέστρεψε τον Γκαλίτσιο που καλό, γι’ αυτόν, είναι να φύγει. Τώρα τον Μήτρογλου και τον Ζαϊρί;
Ο συγκεκριμένος προπονητής πελαγώνει όταν ο αντίπαλος προπονητής κάνει διορθωτικές κινήσεις κι όταν τις κάνει τις κάνει πολύ αργά. Στην προηγούμενη θητεία του ο Ολυμπιακός είχε και Ευρώπη και του πρόσφερε δικαιολογίες, όπως κούραση, μεγάλοι αντίπαλοι κλπ. Φέτος οι μόνοι μεγάλοι αντίπαλοι είναι οι εγχώριοι συνεδιεκδικητές του ελληνικού πρωταθλήματος και μάλιστα αυτοί έχουν ευρωπαϊκούς αγώνες (εκτός του κυπέλλου Ελλάδας)
Θα πρέπει να ξέρει ο κ, Βαλβέδε πως την φετινή χρονιά θα θεωρηθεί και θα είναι, αποτυχημένος αν δεν κατακτήσει Νταμπλ με 5 (ολογράφως ΠΕΝΤΕ) τουλάχιστον βαθμούς διαφορά
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)