Σαμαράς προς Ευρωπαίους: Μη δώσετε λεφτά στην Ελλάδα

Αν ισχύει η παρακάτω είδηση έχουν δίκιο όσοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων που μιλούν για πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα. Και γιατί να μην ισχύει αφού δεν έχει κάνει διάψευση ο κ Σαμαράς ούτε η ΝΔ έβγαλε ανακοίνωση πως  συκοφαντούν τον πρόεδρο της. Φυσικά οι τηλεοράσεις δεν άκουσαν και δεν ξέρουν. Εγώ πάντως, αν το έκανε το ξαναλέω, ως εσχάτη προδοσία και ο Σαμαράς πλέον πέφτει στην ίδια κατηγορία με τον ΓΑΠ και τον Παπακωνσταντίνου

* * *

Σάλος από την είδηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε από τον Γιουνκέρ να μην δώσει οικονομική συνεισφορά στον Τσίπρα – Στη Βουλή το θέμα με ερώτηση Νικολόπουλου

Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση ότι τον ενδιαφέρει το καλό της χώρας, ωστόσο τα γεγονότα όχι απλά τον διαψεύδουν αλλά τον αδειάζουν κιόλας.

Την ώρα που η κρίσιμη διαπραγμάτευση είναι σε εξέλιξη και η ελληνική κυβέρνηση δίνει μάχη για να μην επιβληθούν υφεσιακά μέτρα από τους δανειστές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φέρεται να... σκάβει το λάκκο της ελληνικής κυβέρνησης.

Μετά τις εκλογές οι σχέσεις του Α. Σαμαρά με τους Ευρωπαίους εταίρους άρχισαν να εμφανίζουν ρήγματα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορούσε με τίποτα να «χωνέψει» ότι οι δανειστές διαπραγματεύονταν με την Ελλάδα, καθώς κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας απλώς του έστελναν mail με τα μέτρα που πρέπει να πάρει.

Ακόμα και η σχέση με τον φιλέλληνα Γιουνκέρ έφτασε στο χειρότερο σημείο, κάτι που διεφάνη και από καυγά που είχαν οι δύο άνδρες όταν ο κ. Σαμαράς ζήτησε τον λόγο από τον κ. Γιούνκερ, καθώς ο Πρόεδρος της Κομισιόν εμφανίστηκε να προσφέρει οικονομική συνεισφορά στην Ελλάδα χωρίς ισοδύναμα.

Ο κ. Σαμαράς θεώρησε τότε ότι ο παλιός του φίλος τον «πούλησε».

«Πέντε χρόνια μας έχει στην πρέσα και τώρα θα στείλεις λεφτά στον Τσίπρα χωρίς καμιά απαίτηση; Και ποιος θα τα πληρώσει;» ανέφερε σε έντονο ύφος σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ο κ. Σαμαράς στον κ. Γιούνκερ με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απαντά ότι «μόνο εγώ στηρίζω τον Αλέξη Τσίπρα και την χώρα σας. Όλοι οι άλλοι είναι απέναντι».

Στη Βουλή στη συζήτηση επίκαιρης επερώτησης για τα δημόσια έργα ο κ. Νικολόπουλος κρατώντας το φύλλο της εφημερίδας μίλησε για μείζονα αποκάλυψη και κατέθεσε στα πρακτικά το δημοσίευμα καλώντας τον κ. Σαμαρά να εκδώσει ανακοίνωση και να πάρει θέση είτε επιβεβαιώνοντας είτε διαψεύδοντας το περιστατικό.

Αν είναι πάντως αλήθεια το περιστατικό τότε ξεπερνά κάθε όριο ντροπής.

Αναδημοσίευση: newsbomb.gr

Όλο το άρθρο του Πρωθυπουργού στη Le Monde

Αναφέρεται από χθες (Κυριακή 31/5) με κάθε ευκαιρία το άρθρο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ Τσίπα στην Γαλλική Le Monde. Λόγω της ημέρας σήμερα (Δευτέρα 1/6) δεν κυκλοφορούν εφημερίδες, του Αγίου Πνεύματος γαρ και οι δημοσιογράφοι των εφημερίδων θεωρούνται άνθρωποι του Πνεύματος. Το βρήκα λοιπόν ολόκληρο μεταφρασμένο και θεώρησα πως πρέπει να το αναδημοσιεύσω κι εγώ

* * *

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.
Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.
Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν κατάφερε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.
Βασικός στόχος της νέας ελληνικής κυβέρνησης τους τελευταίους τέσσερις μήνες είναι να δοθεί τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο, τέλος σε αυτή την αβεβαιότητα. Μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που θέτει ρεαλιστικούς στόχους πλεονασμάτων, ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει την ατζέντα της ανάπτυξης και των επενδύσεων, μια οριστική λύση στο ελληνικό ζήτημα, είναι σήμερα πιο ώριμη και πιο αναγκαία από ποτέ.
Μια τέτοια συμφωνία, εξάλλου, θα σημάνει και το τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε επτά χρόνια πριν, κλείνοντας τον κύκλο της αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη.

Σήμερα η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που θα πυροδοτήσουν μια ραγδαία ανάκαμψη της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας, δίνοντας τέλος στα σενάρια περί Grexit, που εμποδίζουν μια μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και μπορούν ανά πάσα στιγμή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη, τόσο των πολιτών όσο και των επενδυτών στο κοινό μας νόμισμα.
Λένε, όμως, πολλοί ότι η ελληνική πλευρά δεν βοηθάει σ' αυτή τη κατεύθυνση γιατί προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις αδιάλλακτη και χωρίς προτάσεις.
Είναι πράγματι έτσι;
Επειδή οι στιγμές είναι κρίσιμες, ίσως και ιστορικές, όχι μόνο για το μέλλον της Ελλάδας αλλά και για την πορεία της Ευρώπης, θα ήθελα με τη σημερινή μου παρέμβαση να αποκαταστήσω την αλήθεια και να ενημερώσω υπεύθυνα την παγκόσμια κοινή γνώμη για τις πραγματικές προθέσεις και θέσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, στη βάση της απόφασης του Eurogroup της 20ης του Φλεβάρη, έχει καταθέσει ένα ευρύτατο πακέτο μεταρρυθμιστικών προτάσεων, με στόχο μια συμφωνία που θα συνδυάζει τόσο το σεβασμό στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού όσο, όμως, και το σεβασμό στους κανόνες και τις αποφάσεις που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωζώνης.
Βασική κατεύθυνση των προτάσεών μας είναι η δέσμευση σε χαμηλότερα -και ως εκ τούτου εφικτά- πρωτογενή πλεονάσματα το 2015 και το 2016 και σε υψηλότερα για τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι προσδοκούμε ανάλογη αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Εξίσου βασικό σημείο των προτάσεών μας είναι η δέσμευση για αύξηση των δημοσίων εσόδων, μέσω, όμως, αναδιανομής των βαρών από τα χαμηλά και μεσαία στα υψηλά εισοδήματα, που μέχρι σήμερα απέφευγαν να πληρώσουν το δικό τους μερίδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς στη χώρα μου προστατεύτηκαν αποτελεσματικά, τόσο από την πολιτική ελίτ, όσο και από τα «στραβά μάτια» της τρόικα.
Από την πρώτη στιγμή της νέας διακυβέρνησης, άλλωστε, δείξαμε αυτές τις προθέσεις και την αποφασιστικότητά μας, νομοθετώντας συγκεκριμένη ρύθμιση που αντιμετωπίζει την απάτη των τριγωνικών συναλλαγών, εντατικοποιώντας τους τελωνειακούς και φορολογικούς ελέγχους, ώστε να περιορίσουμε ουσιαστικά το λαθρεμπόριο και τη φοροδιαφυγή.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια καταλογίσαμε τα οφειλόμενα χρέη των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης προς το ελληνικό δημόσιο.
Η αλλαγή κλίματος στη χώρα είναι σαφής και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι και τα δικαστήρια επιταχύνουν το έργο τους για την απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής. Οι ολιγάρχες, με άλλα λόγια, που είχαν συνηθίσει στην προστασία του πολιτικού συστήματος έχουν, πλέον, πολλούς λόγους να χάνουν τον ύπνο τους.
Δεν είναι, όμως, μόνο οι βασικές κατευθύνσεις, αλλά και οι εξειδικευμένες προτάσεις που έχουμε καταθέσει στο πλαίσιο των συζητήσεων με τους θεσμούς που έχουν καλύψει ένα τεράστιο μέρος της απόστασης που μας χώριζε πριν από μερικούς μήνες. Συγκεκριμένα, η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί την υλοποίηση σειράς θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) και της Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), παρεμβάσεις για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης αλλά και παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων ώστε να αρθούν στρεβλώσεις και προνόμια.
Επίσης, παρά την κάθετη αντίθεσή μας στο μοντέλο ιδιωτικοποιήσεων που προωθείται από τους θεσμούς, γιατί δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική και δεν μεταφέρει πόρους στην πραγματική οικονομία, αλλά στο, ούτως ή άλλως, μη βιώσιμο χρέος, αποδεχθήκαμε να ολοκληρώσουμε, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, αποδεικνύοντας έμπρακτα την διάθεσή μας για βήματα προσέγγισης.
Συμφωνήσαμε, επίσης, να υλοποιήσουμε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο ΦΠΑ απλοποιώντας το σύστημα και ενισχύοντας την αναδιανεμητική διάσταση του φόρου, ώστε να επιτύχουμε αύξηση τόσο της εισπραξιμότητας όσο και των εσόδων.

Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις μέτρων που θα επιφέρουν περαιτέρω αύξηση των εσόδων: Έκτακτη εισφορά στα πολύ υψηλά κέρδη, φόρο στο ηλεκτρονικό στοίχημα, εντατικοποίηση των ελέγχων των μεγαλοκαταθετών / φοροφυγάδων, μέτρα για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, ειδικό φόρο πολυτελείας, διαγωνισμό για τις ραδιοτηλεοπτικές άδειες τις οποίες η τρόικα ξέχασε συμπτωματικά επί πενταετία και άλλα.
Τα μέτρα αυτά όχι μόνο αυξάνουν τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα δεν δημιουργούν υφεσιακό αποτέλεσμα, αφού δεν μειώνουν ακόμη περισσότερο την ενεργό ζήτηση και δεν προσθέτουν περισσότερα βάρη στα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα.

Συμφωνήσαμε, επιπλέον, να υλοποιήσουμε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα. Με την ενοποίηση ταμείων και την κατάργηση διατάξεων που κακώς επιτρέπουν τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, γεγονός που αυξάνει το πραγματικό όριο συνταξιοδότησης. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι οι απώλειες των ασφαλιστικών ταμείων που έχουν δημιουργήσει το μεσοπρόθεσμο πρόβλημα βιωσιμότητάς τους, οφείλονται κατά κύριο λόγο σε πολιτικές επιλογές για τις οποίες σοβαρότατη ευθύνη φέρουν τόσο οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις όσο και κυρίως η τρόικα (μείωση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων κατά 25 δισ. ευρώ μέσω του PSI αλλά και υψηλότατη ανεργία που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο ακραίο πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στη χώρα από το 2010).

Τέλος, και παρά τη δέσμευσή μας προς τους εργαζόμενους να αποκαταστήσουμε άμεσα την ευρωπαϊκή νομιμότητα στην αγορά εργασίας που αποδιαρθρώθηκε πλήρως την τελευταία πενταετία υπό το πρόσχημα της ανταγωνιστικότητας, αποδεχθήκαμε να υλοποιήσουμε την εργασιακή μεταρρύθμιση μόνο μετά από διαβούλευση με τον ILO, που ήδη έχει τοποθετηθεί θετικά στις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Με δεδομένα τα παραπάνω εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί αυτή η επιμονή σε μονότονες δηλώσεις θεσμικών αξιωματούχων ότι η Ελλάδα δεν καταθέτει προτάσεις; Ποιον σκοπό εξυπηρετεί αυτή η παρατεταμένη στάση ρευστότητας προς την Ελληνική οικονομία, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι θέλει να σεβαστεί τις εξωτερικές της υποχρεώσεις, πληρώνοντας από τον Αύγουστο του 2014 περισσότερα από 17 δισ. ευρώ σε τόκους και χρεολύσια (περίπου 10% του ΑΕΠ της) χωρίς καμία απολύτως εξωτερική χρηματοδότηση; Και, τέλος, ποια η σκοπιμότητα των συντονισμένων διαρροών ότι δεν είμαστε κοντά σε μια συμφωνία που θα βάλει ένα τέλος στην πανευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα που συντηρείται εξαιτίας του ελληνικού ζητήματος;

Η ανεπίσημη απάντηση από την μεριά ορισμένων είναι ότι δεν είμαστε κοντά σε συμφωνία επειδή η ελληνική πλευρά εμμένει στις θέσεις της για την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και αρνείται να προχωρήσει στην περαιτέρω μείωση των συντάξεων.
Οφείλω, λοιπόν, ορισμένες διευκρινήσεις.
Σ' ό,τι αφορά το πρώτο ζήτημα, η θέση της ελληνικής πλευράς είναι ότι δεν είναι δυνατόν η νομοθεσία προστασίας των εργαζομένων στην Ελλάδα να μην ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά στάνταρ ή, πολύ περισσότερο, να παραβιάζει κατάφωρα την ίδια την ευρωπαϊκή εργατική νομοθεσία. Αυτό που ζητάμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτά που ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Και γι' αυτό άλλωστε, πρόσφατα, προχώρησα και σε κοινή δήλωση για το θέμα με τον Πρόεδρο Ζ. Κλ. Γιούνγκερ.
Σ' ό,τι αφορά το δεύτερο ζήτημα, αυτό των συντάξεων, η θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι απολύτως τεκμηριωμένη και λογική. Στην Ελλάδα οι συντάξεις έχουν μειωθεί σωρευτικά στα χρόνια του μνημονίου από 20% μέχρι και 48%, ενώ αυτή τη στιγμή το 44,5% των συνταξιούχων παίρνουν σύνταξη κάτω από το σταθερό όριο της σχετικής φτώχειας, ενώ και ένα ποσοστό, περίπου 23,1% των συνταξιούχων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ζει σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι αυτή η εικόνα, αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους.
Η μη επίτευξη συμφωνίας, μέχρι στιγμής, δεν οφείλεται σε μια υποτιθέμενη άτεγκτη, αδιάλλακτη και ακατανόητη στάση της Ελλάδας. Αλλά στην επιμονή ορισμένων θεσμικών παραγόντων να καταθέτουν προτάσεις παράλογες και να δείχνουν παντελή αδιαφορία τόσο στην πρόσφατη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, όσο και στη δημόσια παραδοχή και των τριών θεσμών ότι θα υπάρξει η αναγκαία ευελιξία, ώστε να γίνει σεβαστή η λαϊκή ετυμηγορία.
Για ποιο λόγο όμως αυτή η επιμονή ;
Μια πρώτη αβίαστη σκέψη θα ήταν ότι η επιμονή οφείλεται στην επιθυμία ορισμένων να μη παραδεχθούν τα λάθη τους και να επιβεβαιώσουν εαυτούς παραγνωρίζοντας την αποτυχία τους. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δημόσια παραδοχή, πριν από λίγα χρόνια, του ΔΝΤ ότι έσφαλε στον υπολογισμό της ύφεσης που θα προκαλούσε το μνημονιακό πρόγραμμα. Ωστόσο θεωρώ ότι αυτή είναι μια ρηχή προσέγγιση. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από το πείσμα ή την εμμονή κάποιων παραγόντων.

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα της Ελλάδας δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, αλλά αποτελεί το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Η πρώτη στρατηγική επιδιώκει την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε ένα πλαίσιο ισότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και των πολιτών της. Οι υπέρμαχοι αυτής της στρατηγικής ξεκινούν από το δεδομένο ότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από την νέα ελληνική κυβέρνηση να κάνει τα ίδια με την προηγούμενη -η οποία, δεν πρέπει να ξεχνάμε, απέτυχε παταγωδώς. Και ξεκινούν από αυτό το δεδομένο, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να καταργήσουμε τις εκλογές σε όσες χώρες βρίσκονται σε πρόγραμμα. Να αποδεχτούμε, δηλαδή, να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος.
Καταλαβαίνουν ότι κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει εν τέλει την αρχή για την δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες.

Η δεύτερη στρατηγική επιδιώκει ακριβώς αυτό: Τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της Ε.Ε.
Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.
Για όσες χώρες δε αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους.
Το πρόβλημα, όμως, που δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη της η δεύτερη αυτή στρατηγική είναι το υψηλό ρίσκο που επωμίζεται και τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί. Διότι όχι μόνο διακινδυνεύει να αποτελέσει την αρχή του τέλους για το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης, μετατρέποντας την ευρωζώνη από νομισματική ένωση σε ζώνη συναλλαγματικών ισοτιμιών, αλλά επίσης πυροδοτεί και μια διαδικασία οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας που είναι πολύ πιθανό να μετασχηματίσει πλήρως τις οικονομικές και πολιτικές ισορροπίες σε ολόκληρη τη Δύση.
Η Ευρώπη, λοιπόν, βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Μετά από τις σοβαρές παραχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης η απόφαση είναι στα χέρια όχι των θεσμών που άλλωστε -με εξαίρεση την Ευρωπαϊκή Επιτροπή- δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν στους λαούς, αλλά στα χέρια των ηγετών της Ευρώπης.
Ποια στρατηγική θα επικρατήσει; Εκείνη του ρεαλισμού για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας ή η στρατηγική της ρήξης και της διχοτόμησης;
Αν κάποιοι, πάντως, νομίζουν ή, θέλουν να πιστεύουν, ότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα διαπράττουν μεγάλος λάθος. Θα τους πρότεινα απλώς να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα του Χέμινγουεϊ: «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;».

Αναδημοσίευση: skeftomasteellhnika.blogspot.gr/

Ευρωπαϊκό μίσος κατά Γερμανίας ως και στη... Eurovision!

Τα αισθήματα των λαών της Ευρώπης όπως εκφραστικά κατά την ψηφοφορία τυος στην Eurovision (ως πρός την Γερμανία κυρίως και την Ελλάδα) σχολίασε σε άρθρο του, με τον ίδιο τίτλο, στο «Έθνος¨της Τετάρτης 27 Μαϊου ο Γιώργος Δελαστίκ

* * *

Τέτοιο χουνέρι δεν το περίμενε με τίποτα το Βερολίνο! Πού να το φανταστούν ο Σόιμπλε και η Μέρκελ ότι οι Ευρωπαίοι υποτελείς τους αισθάνονται τόσο αντιγερμανικό μίσος που χρησιμοποίησαν ακόμη και τον από πολιτική σκοπιά εντελώς γελοίο θεσμό του... διαγωνισμού τραγουδιών της Eurovision (!) προκειμένου να «εξευτελίσουν» τη Γερμανία: οι 40 ευρωπαϊκές χώρες έδωσαν στο γερμανικό τραγούδι... 0 βαθμούς!!! Οχι, δεν πρόκειται περί λάθους, μηδέν βαθμούς πήραν οι Γερμανοί! Από τις δυτικές ως τις ανατολικές εσχατιές της Γηραιάς Ηπείρου δεν βρέθηκε έστω μία από τις 40 χώρες να προφέρει εκείνο που θα ήταν σωτήριο, όπως εκ των υστέρων μπορούμε να κρίνουμε, για τους Γερμανούς... «one point»! Ούτε μία! «Οι βασανισμένοι από την κρίση -δηλαδή όλοι- άρπαξαν την ευκαιρία για να εκδικηθούν. Η παντοδύναμη Γερμανία έφυγε με μηδέν βαθμούς. «Μηδέν, πατάτα» σε πολιτικούς όρους» έγραψε στις σελίδες τής αρθρογραφίας της η κεντρώα εφημερίδα της Ισπανίας «Ελ Παΐς». Γελοία, γελοία η Eurovision και ο τραγουδιστικός διαγωνισμός της, έλα όμως που τον τελικό είδαν σε ολόκληρη την Ευρώπη κάπου... 200 εκατομμύρια τηλεθεατές, πολλοί από τους οποίους αισθάνθηκαν σίγουρα άγρια χαρά βλέποντας την αισθητική ταπείνωση της Γερμανίας! Και βέβαια, όταν ξεφτιλιστείς ως έσχατος των τελευταίων σε 200 εκατομμύρια κόσμο -έστω και σε έναν τομέα που ουδέποτε οι Γερμανοί διακρίθηκαν-, άντε να το μαζέψεις μετά!

Μέχρι και το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών αισθάνθηκε την ανάγκη να ευχηθεί... «κουράγιο» στη Γερμανίδα τραγουδίστρια που εκπροσώπησε τη χώρα της! Και να πει κανείς ότι οι Γερμανοί πήγαν με τη γνωστή τους αλαζονεία και υπεροψία στον διαγωνισμό της Eurovision, θα είναι ψέμα τεράστιο. Παρόλο που ο διαγωνισμός αυτή τη χρονιά γινόταν στη γερμανόφωνη Αυστρία, στη Βιέννη, οι Γερμανοί έβαλαν την τραγουδίστριά τους να τραγουδήσει στα αγγλικά, κάνοντας «άνοιγμα» προς τη lingua franca της Eurovision. Αν φαντάζονταν τι χουνέρι θα πάθαιναν, θα είχαν κανονίσει τουλάχιστον με τους Αυστριακούς να ανταλλάξουν μεταξύ τους δωδεκάρια ή έστω κάποιους βαθμούς για να γλιτώσουν τον διασυρμό - γιατί, παρεμπιπτόντως, και η Αυστρία, ως «κολαούζος» της Γερμανίας, πήρε κι αυτή μηδέν βαθμούς! Χαιρέκακα το BBC σχολίασε ότι είναι η πρώτη φορά μετά από 12 ολόκληρα χρόνια, από το 2003, που μια χώρα παίρνει μηδέν βαθμούς. Σιγά μην άφηναν οι Αγγλοι την ευκαιρία να πάει χαμένη και να μην «καρφώσουν» τους Γερμανούς! Οι Εγγλέζοι άλλωστε ήταν ανέκαθεν οι μετρ της χαιρεκακίας.

Τώρα, βέβαια, κατά πόσο μπορεί να βγάλει κανείς πολιτικά συμπεράσματα από ένα περιφερόμενο «τσίρκο», όπως είναι ο ετήσιος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision, είναι πολύ πιο σοβαρό θέμα από όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Εμείς που αδιαφορούμε για το αισθητικό μέρος της Eurovision και μερικές φορές βλέπουμε τον διαγωνισμό τραγουδιού στη φάση της ψηφοφορίας μόνο και μόνο όταν μας δημιουργείται η εντύπωση ότι παίζονται κάποια παιχνίδια συναρτώμενα με σοβαρές πολιτικές εξελίξεις στην ήπειρο, έχουμε καταλήξει στην άποψη ότι όντως έτσι είναι. Και αφού αναφερθήκαμε στις «πομπές» της Γερμανίας, πρέπει να πούμε δύο λόγια και για τον διασυρμό της Ελλάδας. Ποτέ άλλοτε δεν είχε ψηφιστεί η Ελλάδα μόνο από τρεις (!) όλες κι όλες χώρες - την Αλβανία, την Κύπρο και την Αρμενία, που ήξερε η τελευταία ότι λόγω του αντιτουρκισμού μας, προβάλλουμε σε πολιτικό επίπεδο τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους που φέτος κλείνει τα εκατό χρόνια από τότε που έγινε. Οποιος νομίζει πως το γεγονός ότι στην Ελλάδα για πρώτη φορά έδωσαν βαθμούς μόνο τρεις χώρες οφείλεται αποκλειστικά στην ποιότητα του ελληνικού τραγουδιού που εκπροσώπησε τη χώρα μας, κάνει λάθος. Δεν είναι μόνο αυτό.

Εχει πιάσει τόπο η χυδαία και εξευτελιστική ανθελληνική προπαγάνδα των Γερμανών σε σχέση με το μνημόνιο, την «τεμπελιά» των Ελλήνων και όλα τα σχετικά. Με ασυναίσθητο τρόπο ενσταλάζεται στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων πολιτών η περιφρόνηση προς τους Ελληνες που καλλιεργούν οι Γερμανοί - πόσω μάλλον όταν αναφερόμαστε στο κοινό που βλέπει τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, το οποίο δύσκολα θα το συγκατέλεγε κανείς στους... φωστήρες της πολιτικής!

Η Κερκόπορτα- Ο ρόλος των ανθενωτικών Νοταρά και Γεννάδιου Σχολάριου

Μια μαύρη επέτειο ας θυμηθούμε σήμερα, Της άλωσης της Κωνσταντινούπολης την 29η του Μάη του 1453. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε, με το σπαθί ή με συνθηκολόγηση. Ο ιστορικός Γιάννης  (Γιάνης όπως υπέγραφε) Κορδάτος ανατρέχοντας σ’ όλες τις ιστορικές πηγές γράφει στην ιστορία του (εδώ περιληπτικά):

* * *

Λίγο πριν το πάρσιμο της Πόλης από το σουλτάνο Μωάμεθ Β’ τον Πορθητή στο Βυζάντιο υπήρχε μεγάλο μίσος ανάμεσα στους ενωτικούς και τους ανθενωτικούς. Οι μεν ενωτικοί με το βασιλιά Κωνσταντίνο Παλαιολόγο κυρίως από ανάγκη, καθώς έβλεπαν το μεγάλο κίνδυνο από τους Τούρκους, ήθελαν την ένωση με τη Δυτική εκκλησία (με τον πάπα) ή δε ανθενωτικοί, με πολιτικό αρχηγό το Δούκα Νοταρά και θρησκευτικό τον Γενάδιο Σχολάριο (αμέσως μετά την άλωση ο σουλτάνος τον έκανε πατριάρχη)  δεν ήθελαν καν ν’ ακούσουν για ένωση των εκκλησιών. Το μίσος ήταν μεγάλο σε βαθμό που οι ανθενωτικοί, που τους ακολουθούσε η πλειοψηφία του λαού ένεκα του μίσους που έτρεφε κατά των δυτικών λόγω και των σταυροφοριών, έλεγαν: «Κρειττότερον βασιλεύσαι εν μέση Πόλει φακιόλιον Τούρκων παρά καλύπτρα λατινικήν»!

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βλέποντας το μεγάλο κίνδυνο για να κολακευτεί ο Πάπας που είχε στείλει μια μικρή βοήθεια με 200 πολεμιστές διέταξε να γίνει στην Αγιά Σοφιά στις 12 Δεκέμβρη του 1452 η ενωτική λειτουργία στην οποία μνημονεύτηκε ο Πάπας.

Μικρή βοήθεια επίσης από τους δυτικούς είχαν στείλει και οι Βενετσιάνοι (5 γαλέρες= πολεμικά πλοία), όπως και οι Γενοβέζοι που από τη Χίο έστειλαν 700 στρατιώτες με επικεφαλής τον ικανό αξιωματικό Ιουσινιάνη.

Η επίσημη αυτή πράξη του Παλαιολόγου όσο κι αν επιβαλλόταν από πολιτική ανάγκη έριξε λάδι στη φωτιά κι ο αγώνας μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών άρχισε τώρα με μεγαλύτερη λύσσα! Οι καλόγεροι μάλιστα με επικεφαλής το Γεννάδιο ήθελαν ν’ ανοίξουν οι πόρτες των κάστρων για να αληθέψουν οι προφητείες μιαν…ώρα αρχύτερα. Γι αυτό φώναζαν: «Ανοίξατε τις πόρτες του Κάστρου, αντί να περιμένετε να τις καταστρέψει ο άπιστος (= Τούρκος), αφήστε αυτόν να μπει μέσα και να περάσει στη μέση της Πόλης. Τότες άγγελος εξολοθρευτής θα σας σώσει…»!

Η πολιορκία της Πόλης όλο και γινόταν και πιο στενή, κάθε μέρα που περνούσε ήταν για τον Παλαιολόγο αληθινή τραγωδία. Η βοήθεια του Πάπα, στην  οποία πίστευε, δεν ερχόταν. Τα τρόφιμα σώνονταν και οι ανθενωτικοί ξεσηκώνονταν και έκαναν ταραχές.

Παραμονές της μεγάλης επίθεσης….

Ο Κορδάτος διασταυρώνοντας όλες τις ιστορικές πηγές γράφει:

Παραμονές της μεγάλης επίθεσης έγιναν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Σουλτάνο και τον Παλαιολόγο για συνθηκολόγηση και παράδοση της Πόλης. Οι ιστορικοί της εποχής είτε ανοιχτά είτε συγκαλυμμένα μιλούν γι αυτό. Φαίνεται ότι, σημειώνει ο Κορδάτος, στις παραμονές της μεγάλης επίθεσης έγιναν τέτοιες προτάσεις όχι από το Σουλτάνο αλλά από τον Παλαιολόγο. Οι ανθενωτικοί τις ημέρες εκείνες όχο μόνο έφευγαν και παραδίνονταν στους Τούρκους, μα και μέσα στην Πόλη στενοχωρούσαν τον αυτοκράτορα ή να παραδοθεί ή να φύγει. Ενδεικτικό της έντασης μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών είναι το παρακάτω γεγονός: Ο Ιουστινιάνης (είχε οριστεί φρούραρχος της Πόλης) βλέποντας ότι από την πύλη του Ρωμανού είχε χαλάσει το κάστρο ζήτησε από το Νοταρά να του στείλει κανόνια για να ενισχύσει την άμυνα. Ο Νοταράς όμως αρνήθηκε με πείσμα. Τότε κατά τους χρονικογράφους ο Ιουστινιάνης δε βάσταξε και είπε στο Νοταρά: «ε, προδότη, δεν ξέρω τι με κρατεί να σε σφάξω μ’ αυτό το μαχαίρι»!

Ο φρούραρχος της Πόλης, ο γενοβέζος Ιουστινιάνης, που, η παλικαριά του ήταν ακουστή και που ίσαμε τότες έδειξε αφοσίωση στον αυτοκράτορα, το πρωί της τελευταίας τούρκικης επίθεσης έφυγε. Είναι αλήθεια, πως οι περισσότεροι χρονογράφοι, λένε πως πληγώθηκε…Δύο πράγματα μπορούμε να υποθέσουμε. Ή ο Ιουστινιάνης βρήκε αφορμή την πληγή κι έφυγε, ξέροντας πως κάθε αντίσταση ήταν μάταιη, ή, οι ίδιοι οι ανθενωτικοί (με τη στάση τους) τον ανάγκασαν να φύγει.

Η Κερκόπορτα…

Ας έρθουμε τώρα σ’ ένα άλλο γεγονός. Ο χρονογράφος Δούκας λέει πως το πρωί στις 29 του Μάη, άμα άρχισε η μάχη και καιγόταν ο τόπος από τις κανονιές, μια πύλη του κάστρου που την έλεγαν Κερκόπορτα κι ήταν στο βορεινό μέρος, βρέθηκε ανοιχτή.

Από την πόρτα αυτή μπήκαν στην αρχή καμιά πενηνταριά Τούρκοι κι ύστερα και άλλοι κι άρχισαν να χτυπούν τους υπερασπιστές από μέσα και αναγκάζονταν ολοένα να υποχωρούν…

Όταν μαθεύτηκε η είδηση της συνθηκολόγησης ήταν φυσικό να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση. Οι ενωτικοί μαζεύτηκαν προς το μέρος της Αγιά Σοφιάς και της πύλης του Ρωμανού για να φύγουν. Οι ανθενωτικοί όμως έμειναν στα σπίτια τους και έβαλαν τα συμφωνημένα σημάδια στις πόρτες και έπεσαν να κοιμηθούν ήσυχοι, όπως μας πληροφορεί ο Δούκας!

Όταν όμως το πρωί στις 29 του Μάη διαδόθηκε πως ο Παλαιολόγος αρνήθηκε να δεχτεί τους νέους επαχθείς όρους του Μωάμεθ, αυτοί (οι ανθενωτικοί) πήγαν και άνοιξαν την Κερκόπορτα, ή, κατά τον Κριτόβουλο, την πυλίδα Ιουστίνου, για να μπουν οι Τούρκοι. […]

Η τύχη των αρχηγών των ανθενωτικών Νοταρά και Γεννάδιου Σχολάριου μετά την άλωση της Πόλης…

Ο μεγάλος δούκας ο Νοταράς, ο αρχηγός των ανθενωτικών, βρέθηκε «σώος και αβλαβής». Το ίδιο και ο Γεννάδιος Σχολάριος βρέθηκε στην Ανδριανούπολη χωρίς να πάθει τίποτα. Κι ακόμα στο σπίτι του Νοταρά ούτε μισός Τούρκος στρατιώτης δεν μπήκε γιατί είχε βάλει ο Μωάμεθ τιμητική φρουρά να το φυλάνε!

Είναι όμως αλήθεια ότι ο Νοταράς δεν πρόφτασε να χαρεί τις τιμές και τις δόξες που του ετοίμαζε ο Μωάμεθ. Σε λίγο, επειδή ο μεγάλος βεζύρης Χαλίλ τον συκοφάντησε, και τον διέβαλε, ο Σουλτάνος τον σκότωσε, μαζί με τα παιδιά του.

Ο άλλος αρχηγός των ανθενωτικών ο Γεννάδιος Σχολάριος, στάθηκε πιο τυχερός. Μόλις μπήκαν οι Τούρκοι μέσα στην πόλη, κάποιος φίλος του Τούρκος πήγε και τον βρήκε και τον πήρε μαζί του στην Ανδριανούπολη.

Ο Μωάμεθ, από τις πρώτες μέρες, «ευθύς μετά την άλωση», γράφει ο Κριτόβουλος, ζήτησε το Γεννάδιο, αλλά δεν τον έβρισκε. Όταν όμως ο Μωάμεθ έμαθε που βρισκόταν ο Γεννάδιος τον κάλεσε κοντά του και επειδή ο πατριαρχικός θρόνος χήρευε και οι κληρικοί παραπονιόνταν, αλλά και για δικούς του πολιτικούς λόγους, τον έκανε Πατριάρχη!!!!

Όπως λένε οι Βυζαντινοί ιστορικοί, ο Μωάμεθ δέχτηκε το Γεννάδιο με μεγάλες τιμές. Ο Φραντζής γράφει πως όχι μόνο τον υποδέχτηκε σαν ηγεμόνα, αλλά του έδωκε «δεκανίκιον»- δείγμα της εξουσίας του- και όταν έφυγε από το παλάτι, τον συνόδεψε ως την πόρτα, «ανεβίβασεν αυτόν εις ίππον ευπρεπισμένον» καο πρόσταξε να τον ακολουθήσει τιμητική φρουρά ως την εκκλησία Αγίων Αποστόλων που ήταν το Πατριαρχείο.

Ο Φραντζής προσθέτει ακόμα πως ο Μωάμεθ, με διατάγματα αναγνώρισε την εκκλησιαστική και δικαστική εξουσία το Πατριάρχη.

...............................................................

Πηγή: Γ. Κορδάτου, Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, Βυζάντιο Β’, εκδ. 20ος αιώνας)

Αναδημοσίευση: itzikas.wordpress.com

Μια ληστεία στην Κίνα γίνεται μάθημα στους Οικονομολόγους!

Παλιό, αλλά δυστυχώς, διαχρονικό... Το μόνο που θα έχει συμβεί στις μέρες μας, είναι να έχουν μεγαλώσει τα νούμερα...

Το e-mail αυτό διακινείται χρόνια τώρα… Εμένα το συγκεκριμένο κείμενο έπεσε στην αντίληψή μου τυχαία, κάποια στιγμή κατά το «σερφάρισα μου» στο διαδίκτυο. Ξαναδιαβάστε το, προσεκτικά παρακαλώ. Κάπως έτσι λειτουργεί το σύστημα σήμερα…

* * *

Κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στην πόλη Γουανγκτσού στην Κίνα, ο ληστής φώναξε στους πελάτες:- Μην κινηθείτε, τα λεφτά ανήκουν στο Κράτος! «Η ζωή σας όμως ανήκει σε σας»!!! Όλοι ξάπλωσαν κάτω ήσυχα.

Αυτή η μέθοδος ονομάζεται: «MIND CHANGING

CONCEPT» Ελληνιστί: «ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ»
Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι με τα εκατομμύρια που έκλεψαν, ο μικρός αδερφός, με πτυχίο Master στα Οικονομικά, λέει στο μεγάλο αδερφό, απόφοιτο δημοτικού:

- Έλα να μετρήσουμε τα χρήματα που αρπάξαμε.
Ο μεγάλος αδελφός του Δημοτικού του λέει:
- Είσαι βλάκας! Είναι πολλά τα χρήματα και θα κάνουμε ώρες να τα μετρήσουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις που θα ανακοινώσουν τη ληστεία, θα πουν και το ακριβές ποσό που εκλάπη!
Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται «EXPERIENCE» (ΕΜΠΕΙΡΙΑ) και είναι σαφέστατα χρησιμότερη στις μέρες μας από τα πτυχία Master.
Όμως στην Τράπεζα, μετά τη ληστεία, ο ταμίας φωνάζει στο Διευθυντή να καλέσει την αστυνομία. Ο πτυχιούχος Διευθυντής όμως του λέει:
- Μην τηλεφωνήσεις ακόμα! Ευκαιρία είναι, κοντά στα 20 εκατομμύρια που μας έκλεψαν, να πάρουμε άλλα 10 εμείς, συν τα 70 που έχουμε ήδη καταχραστεί, να πούμε ότι μας έκλεψαν 100!
Αυτή η μέθοδος στα Πανεπιστήμια ονομάζεται: «SWIM WITH THE TIDE». Ελληνιστί σε παράφραση:«ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ».
Ο ταμίας λέει:
- Μακάρι δηλαδή να 'χουμε μια ληστεία κάθε μήνα!
Αυτό λέγεται: «ΚΙLLING BOREDOM» του λέει ο Διευθυντής. Ελληνιστί σε παράφραση σημαίνει: «Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ».
Το βράδυ, στις ειδήσεις ανακοινώθηκε ότι εκλάπη το ποσό των 100 εκατομμυρίων. Οι καημένοι οι ληστές μετρούσαν και ξαναμετρούσαν, αλλά το ποσό που είχαν στα χέρια τους ήταν 20 εκατομμύρια. Θυμωμένος λοιπόν ο ένας ληστής λέει:
- Ρισκάραμε τις ζωές μας για 20 εκατομμύρια, ενώ ο Διευθυντής με το πάτημα ενός κουμπιού καθάρισε 80 εκατομμύρια! Φαίνεται τελικά ότι είναι πιο επικερδές και ακίνδυνο να είσαι Διευθυντής Τράπεζας παρά ληστής!
Αυτό λέγεται: «KNOWLEDGE IS WORTH AS MUCH AS GOLD!». Ελληνιστί: «Η ΓΝΩΣΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ Ο ΧΡΥΣΟΣ!».
Ο Διευθυντής ήταν πολύ χαρούμενος, που με τη ληστεία κάλυψε τις καταχρήσεις
του. Αυτόλέγεται: «SEIZING THE OPPORTUINITY and DARING TO TAKE RISKS!».
Ελληνιστί σημαίνει: «ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ και ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΡΙΣΚΟ!».
Συγγνώμη, αν είστε πτυχιούχος Οικονομολόγος...

Αναδημοσίευση: thrapsaniotis.gr

Δωροδοκία στελέχους των Θεσμών κατήγγειλε ο Τσίπρας στον Λιου!

Αν ισχύει η παρακάτω είδηση πιστεύω πως σύντομα θα έχουμε θετικές εξελίξεις. Κυρίως αν μην «ρχίσει να αποκαλύπτεται το πόσο ηθικός είναι ο δυτικός κόσμος και ποιων το συμφέρων εξυπηρετούσαν τα μέτρα που πάρθηκαν στην Ελλάδα τόσα χρόνια τώρα.

* * *

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες το τηλεφώνημα-φωτιά του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών περιείχε μια βόμβα που έριξε το Μαξίμου. Ο Ελληνας πρωθυπουργός σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες κατήγγειλε χρηματισμό στελέχους των θεσμών από Ελληνες επιχειρηματίες οι οποίοι είδαν τις επιχειρήσεις τους να απογειώνονται με την στρεβλή και μονόπλευρη εφαρμογή των Μνημονίων.

Ο Λιου έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα παγωμένος και όταν μίλησε ακούστηκε να ρωτά τον Ελληνα πρωθυπουργό εάν διαθέτει στοιχεία για όσα υποστηρίζει.

Η απάντηση που έλαβε από τον Αλέξη Τσίπρα ήταν καταφατική.

Ο πρωθυπουργός τον διαβεβαίωσε ότι τα στοιχεία θα τεθούν υπόψη του μέσω της διπλωματικής οδού.

Αναδημοσίευση: kourdistoportocali.com

Μπερλουσκόνι: «Αναπόφευκτη η έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ και η επιστροφή στην λιρέτα»

Oι Ιταλοί θα πουν «αντίο» στην Ευρωζώνη αν συνεχίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τις ίδιες πολιτικές που εξαθλίωσαν και την Ελλάδα
«Αναπόφευκτη η έξοδος από το ευρώ» δήλωσε πριν από λίγο ο τρεις φορές πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σ.Μπερλουσκόνι και πρόσθεσε «η Ιταλία θα επιστρέψει στην λιρέτα», «ανάβοντας» φωτιές στην ευρωζώνη, καθώς επιβεβαιώνει όλες τις λογικές φωνές που αναφέρουν ότι εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ θα ακολουθήσουν Ιταλία, Ισπανία και άλλες χώρες του Νότου.
«Η επιστροφή στην λίρα θα είναι αναπόφευκτη, είτε το θέλουμε, είτε όχι, αν η Ευρώπη συνεχίσει να δρα όπως κάνει τα χρόνια της κρίσης, επιβάλλοντας κανόνες και συμπεριφορές που έχουν επιδεινώσει την κατάσταση σε χώρες όπως η Ιταλία», δήλωσε ο επικεφαλής της Φόρτζα Ιτάλια σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Giornale dell'Umbria.

Ο πρώην Καβαλιέρε επισήμανε πως η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει, διαφορετικά δεν υπάρχει μέλλον και εξήγησε πως παρότι η ιδέα του ευρώ ήταν σωστή, «γεννήθηκε και χειρίστηκε με λάθος τρόπο».
Εκθείασε το έργο του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ο οποίος όπως είπε έχει χειριστεί την κατάσταση με τέτοιο τρόπο ώστε «κάτι να αλλάζει τους τελευταίους μήνες».
«Να υπενθυμίσω ότι εγώ επέβαλα τον Ντράγκι στην ηγεσία της ΕΚΤ, εμποδίζοντας τον υποψήφιο της κυρίας Μέρκελ, τον πρόεδρο της Bundeskank. Ο Ντράγκι από μόνος του δε μπορεί να κάνει θαύματα, ακόμα και αν έχει προχωρήσει σε σημαντικές επιλογές: την υποτίμηση του ευρώ, ενισχύοντας τις εξαγωγές και την ρευστότητα στις αγορές», δήλωσε ο Μπερλουσκόνι.
Στη συνέχεια, ο επικεφαλής της ιταλικής κεντροδεξιάς μίλησε και για τον πιθανό διάδοχό του, ο οποίος όπως είπε «πρέπει να αποδείξει έμπρακτα ότι θα είναι ικανός να ενώσει δυνάμεις διαφορετικές αλλά συμβατές. Πρέπει να είναι ένας Κεντρώος, ένας φιλελεύθερος, γιατί μόνο με μία μετριοπαθή και φιλελεύθερη πολιτική μπορείς να καταπολεμήσεις την Αριστερά».
Θυμίζουμε ότι έπειτα από χρόνια ύφεσης οι Ιταλοί έχουν αρχίσει να απορρίπτουν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε, με το 40% των ερωτηθέντων να λέει ότι η χώρα θα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στη λιρέτα.
Πρόκειται για μεγάλη αύξηση σε σχέση με το 25,7% που είχε την ίδια άποψη πέρυσι, σύμφωνα με το ινστιτούτο ερευνών Eurispes στην ετήσια έκθεσή του.

Αναδημοσίευση: paratolmosblog.blogspot.gr