ΕΛΣΤΑΤ: Το 7% των Ελλήνων πείνασε το 2024

Περισσότεροι Έλληνες με μειωμένη πρόσβαση στην τροφή 

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αναδεικνύουν τη συνεχιζόμενη πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά από τις αυξημένες τιμές τροφίμων και το υψηλό κόστος διαβίωσης.

Ελαφρά αύξηση της μέτριας ή σοβαρής ανεπάρκειας τροφής στην Ελλάδα αναδεικνύουν τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

• • •

Αντλώντας στοιχεία από την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών (SILC) 2024, με περίοδο αναφοράς εισοδήματος το 2023, η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοινώνει τα δεδομένα λαμβάνοντας υπόψη οκτώ ερωτήματα τα οποία πρότεινε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (Food and Agriculture Organization – FAO) για την κατάρτιση του δείκτη της βιώσιμης ανάπτυξης (εξάλειψη πείνας έως το 2030).

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι αντιμετωπίζει μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής όταν τουλάχιστον ένα μέλος του έχει δηλώσει ότι: Αναγκάστηκε να παραλείψει γεύμα, έφαγε λιγότερο από όσο είχε ανάγκη, έμεινε χωρίς τροφή ή πέρασε ολόκληρη ημέρα χωρίς φαγητό λόγω έλλειψης χρημάτων ή άλλων πόρων

Η έρευνα που αποτελεί τη βασική πηγή αναφοράς των συγκριτικών στατιστικών για την κατανομή του εισοδήματος και τον κοινωνικό αποκλεισμό σε Ευρωπαϊκό επίπεδο έχει σκοπό να αποτυπώσει τη δυνατότητα ή μη παροχής, στο σύνολο των μελών του νοικοκυριού, επαρκούς ποσότητας κατάλληλης τροφής, προκειμένου να εξασφαλίζονται για κάθε μέλος οι διατροφικές προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για υγιή διαβίωση.

7 στους 100 Έλληνες αντιμετώπισε μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας του 2024, το 7% του πληθυσμού δήλωσε ότι αντιμετώπισε μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής, ενώ το 1,6% μόνο σοβαρή ανεπάρκεια (βάσει της παγκόσμιας τυπικής κλίμακας ανεπάρκειας τροφής – FIES).

Τα αντίστοιχα ποσοστά για τη μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια κυμάνθηκαν από 6,0% έως 8,0% μεταξύ 2019 και 2023, με 6,5% το 2023, ενώ για τη σοβαρή ανεπάρκεια η περίοδος 2019-2023 παρουσίασε μέσο ποσοστό 1,5%, εκτός από το 2020 και το 2023 όπου ανήλθαν σε 1,6% και 1,4% αντίστοιχα.

 

Χωρίς τροφή

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής όταν τουλάχιστον ένα μέλος του νοικοκυριού δήλωσε ότι, κατά τη διάρκεια των 12 προηγούμενων μηνών πριν τη διενέργεια της έρευνας, αναγκάστηκε να παραλείψει ένα γεύμα, έφαγε λιγότερο από όσο θεωρούσε ότι είχε ανάγκη, έμεινε χωρίς τροφή, πεινούσε αλλά δεν έφαγε, πέρασε μια ολόκληρη ημέρα χωρίς τροφή, λόγω έλλειψης χρημάτων ή άλλων πόρων.

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει σοβαρή ανεπάρκεια τροφής, όταν τουλάχιστον ένα μέλος του νοικοκυριού δήλωσε ότι, κατά τη διάρκεια των 12 προηγούμενων μηνών πριν τη διενέργεια της έρευνας, πέρασε μια ολόκληρη ημέρα χωρίς τροφή λόγω έλλειψης χρημάτων ή άλλων πόρων.

 

Ελαφρώς κάτω από το μέσο όρο η Ελλάδα

Ο μέσος όρος μέτριας ή σοβαρής ανεπάρκειας τροφής στην Ευρώπη ανέρχεται σε 7,4%, ενώ ο αντίστοιχος για τη σοβαρή ανεπάρκεια σε 1,8%.

Στη χειρότερη θέση της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται η Ρουμανία με το 18,6% των πολιτών να αντιμετωπίζουν μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής και έπονται η Πορτογαλία με 11,9%, η Βουλγαρία με 11,6% και η Ουγγαρία με 11,3%.

Κοντά στην Ελλάδα που σε αυτή την κατηγορία είχε ποσοστό 6,6% είναι χώρες όπως η Λιθουανία και η Ισπανία με 6,5% και η Δανία με 6,9%.

 

Διατροφική ανασφάλεια

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έρχονται να συμπληρώσουν αυτά της Eurostat για τη διατροφική ανασφάλεια στην ΕΕ. Με βάση την επεξεργασία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας από τα στοιχεία εθνικών στατιστικών υπηρεσιών κάθε χώρας για το 2024, στην ΕΕ των 27 κατά μέσο όρο το 8,5% του πληθυσμού δήλωνε οικονομική αδυναμία να έχει μέρα παρά μέρα στο τραπέζι του ένα «κανονικό γεύμα». Δηλαδή ένα γεύμα που να περιέχει κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ισοδύναμης θρεπτικής αξίας.

Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό ανέρχεται, στο 11,3%, κατατάσσοντάς μας στην πέμπτη  χειρότερη θέση στην ΕΕ – μετά τις Βουλγαρία, Σλοβακία, Ρουμανία και Ουγγαρία.

Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι στα φτωχά νοικοκυριά το ποσοστό όσων δεν μπορούν να πληρώσουν για να έχουν μέρα παρά μέρα ένα πλήρες γεύμα, ανεβαίνει στο 34,6%. Όπως γνωρίζουμε το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό αυξήθηκε το 2024, στο 26,9% από 26,1% το 2023.

Βεβαίως θα πρέπει να αναφερθεί πως το ποσοστό των φτωχών νοικοκυριών που βρίσκονται σε κατάσταση διατροφικής ανασφάλειας μειώθηκε αισθητά το 2024, κατά 3,4 ποσοστιαίες μονάδες (από 38,2% το 2023).

Τα υψηλά επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας επιδεινώνεται από παράγοντες όπως η συνεχιζόμενη ακρίβεια που αυξάνει το κόστος ζωής και δυσκολεύει την πρόσβαση σε επαρκή και ποιοτική τροφή.

 

 

Αναδημοσίευση: in.gr

Η ιστορία του GPS: Πώς μία «μισητή» τεχνολογία έγινε αγαπητή και απαραίτητη

Το Παγκόσμιο Σύστημα Εντοπισμού – το γνωστό μας GPS (Global Positioning System) – έχει μετασχηματίσει την καθημερινή ζωή τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αλλά το επαναστατικό αυτό σύστημα αναπτυσσόταν για πολλά περισσότερα χρόνια πριν παρουσιαστεί δημοσίως.

• • •

Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις τεχνολογίας που άλλαξαν τον κόσμο, οι απαρχές του GPS ανάγονται στις μάχες και την κούρσα των εξοπλισμών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, αντί να εμφανιστεί αμέσως στην παγκόσμια σκηνή, το σύστημα – το οποίο χρησιμοποιεί δορυφόρους τοποθετημένους σε ολόκληρο τον κόσμο για τη γνωστοποίηση ακριβούς χρόνου και θέσης σε δεκάδες εκατομμύρια ταξιδιώτες και αμέτρητες επιχειρήσεις – πέρασε μέσα από μια μακρά περίοδο ανάπτυξης εντός της αμερικανικής στρατιωτικής γραφειοκρατίας, μακριά από την προσοχή του κόσμου.

Η κλίμακα των τελικών επιπτώσεων του συστήματος GPS αποδείχθηκε εκπληκτικά μεγάλη. Σήμερα, όχι μόνο μας βοηθά να φτάσουμε από το ένα σημείο στο άλλο, αλλά αλλάζει εν πολλοίς και τον τρόπο που βλέπουμε τον χρόνο και το χώρο.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι στρατοί χρειάζονταν ένα σύστημα ραδιοπλοήγησης – και όλα τα συστήματα της εποχής είχαν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους. Μερικά ήταν καλά για την καθοδήγηση αποστολών τυφλού βομβαρδισμού, ενώ άλλα ήταν κατάλληλα για το πέρασμα της Μάγχης ή για την καταδίωξη των γερμανικών υποβρυχίων.

Στις ΗΠΑ, οι διαφορετικές ανάγκες διαφόρων χρηστών μεταφράστηκαν σ’ ένα κατακερματισμένο σύστημα όπου διαφορετικά τμήματα των ενόπλων δυνάμεων χρησιμοποιούσαν διαφορετική τεχνολογία. Στα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο, πολλοί ειδικοί στο αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας υπέθεταν ότι αυτό το σύστημα θα απλοποιείτο σταδιακά.

Αυτό δεν συνέβη, εξηγεί ο William Rankin, καθηγητής ιστορίας της επιστήμης στο Γιέιλ και συγγραφέας του βιβλίου After the Map: Cartography, Navigation, and the Transformation of Territory in the Twentieth Century. Αντίθετα, τα στρατιωτικά συστήματα παρέμειναν διακριτά, ακόμα κι όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στην εποχή του Σπούτνικ και άρχισαν να εκτοξεύουν στο διάστημα τους δορυφόρους που τελικά θα καθιστούσαν δυνατό το GPS. Τελικά, το Υπουργείο Άμυνας προσπάθησε να δημιουργήσει ένα εντελώς νέο σύστημα, «από πάνω προς τα κάτω», στη λογική του «να αναγκαστούν αυτά τα κακομαθημένα ‘παιδιά’ να παίξουν μαζί, μεταξύ τους», όπως το θέτει ο Rankin, κι αυτή η πρωτοβουλία οδήγησε τελικά στο σύγχρονο GPS το 1973.

Το GPS δημιουργήθηκε επίσημα ως το πρώτο πρότζεκτ ενός προγράμματος του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ που ονομάστηκε Joint Program Office. Το νέο πρόγραμμα GPS συνδύαζε στοιχεία δύο συστημάτων που βρίσκονταν ήδη υπό ανάπτυξη, το ένα από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και το άλλο από το Πολεμικό Ναυτικό. Περιέργως, το σύστημα για χρόνια παρέμενε βαθιά αντιδημοφιλές σε ορισμένους κλάδους των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. «Όλοι το μισούσαν» λέει ο Rankin, ανατρέχοντας σε εκείνη την εποχή. «Δεν είχε ευρεία υποστήριξη την πρώτη δεκαετία της ύπαρξής του».

Το 1983, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Εκείνο το έτος, ένα σφάλμα με τα εσωτερικά συστήματα πλοήγησης οδήγησε στην κατάρριψη ενός αεροσκάφους των Κορεατικών Αερογραμμών στον εναέριο χώρο της Σοβιετικής Ένωσης και στον θάνατο όλων των επιβατών, συμπεριλαμβανομένου κι ενός μέλους του αμερικανικού Κογκρέσου. Μετά το ατύχημα, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ronald Reagan, δεσμεύτηκε δημοσίως να δημιουργηθεί ένα σύστημα GPS που θα χρησιμοποιείτο τόσο από τους στρατιωτικούς όσο και από τους πολίτες, ως ένα δίχτυ ασφαλείας για την πλοήγηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το σύστημα κέρδισε σε αξιοπιστία, αφού έπαιξε κομβικό ρόλο στον πρώτο Πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, έτυχε εν τέλει και εμπορικής εκμετάλλευσης, σε κλάδους όπως η ναυτιλία, για την εξασφάλιση ακριβέστερης πλοήγησης.

Όμως, το πραγματικό άλμα ώστε το GPS να βρεθεί παντού ήρθε τη δεκαετία του 2000. Το 2000, ο τότε πρόεδρος Bill Clinton ανακοίνωσε ότι ο στρατός θα έπαυε να υποβαθμίζει σκόπιμα την ποιότητα του «μη στρατιωτικού» σήματος του GPS, επιτρέποντας έτσι στο σύστημα να γίνει πολύ πιο ισχυρό και ακριβές. Και μέσα στα επόμενα χρόνια, οι δέκτες GPS έγιναν μικρότεροι, επιτρέποντάς έτσι την ενσωμάτωσή τους σε όλα τα είδη φορητών συσκευών – συμπεριλαμβανομένων των smartphones. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, «το GPS βρισκόταν στα πάντα», λέει ο Rankin.

Αυτό που οι πρώτοι δημιουργοί του GPS δεν μπορούσαν να έχουν προβλέψει δεν είναι μόνο ο τεράστιος αριθμός εφαρμογών που θα προέκυπταν για το σύστημα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο θα άλλαζε το πώς κινούμαστε στον κόσμο γενικότερα. Για πολλούς από εμάς, πλέον, το ταξίδι οπουδήποτε περιλαμβάνει το να αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον χώρο ως μια μικροσκοπική μπλε κουκίδα σε μια μικρή οθόνη.

Τώρα, «υπάρχει η αίσθηση ότι ο χρόνος και ο χώρος είναι απλά θεμελιωδώς γνωστά μεγέθη και πραγματικά δεν υπάρχουν μέρη στον κόσμο όπου δεν μπορείς να ξέρεις πού βρίσκεσαι, εφόσον έχεις τον σωστό δέκτη», λέει ο Rankin. Αυτή είναι μια ιδέα που ακόμα και πριν από 30 χρόνια θα φάνταζε «εξωφρενική».

Ο ίδιος απορρίπτει την ιδέα ότι το GPS, με την αποτελεσματικότητα και την ευκολία του, έχει καταστρέψει την ικανότητά μας να βασιζόμαστε στις δικές μας αισθήσεις – εξάλλου, στην εποχή του GPS έχουμε αποκτήσει νέες δεξιότητες που μας επιτρέπουν να πλοηγούμαστε. Αλλά σημειώνει ότι ενώ στο παρελθόν οι καθημερινοί άνθρωποι στρέφονταν σε πολλαπλές πηγές πληροφοριών για να μαθαίνουν τον τόπο και τον χρόνο, τώρα στηρίζονται δυσανάλογα πολύ σε μοναχά μία πηγή.

«Αυτό είναι σίγουρα μια πιο ‘εύθραυστη’ πρακτική εφόσον καταλήγεις να ‘βάζεις όλα σου τα αυγά σε ένα καλάθι’» τονίζει.

Η αποκλειστική εστίαση στο πώς το GPS διευκολύνει την πλοήγηση δεν βοηθά στην κατανόηση του πραγματικά μετασχηματιστικού χαρακτήρα του συστήματος. Λόγω της ικανότητάς του να προσφέρει εξαιρετικά ακριβή μέτρηση της ώρας, επιτρέπει σε τεράστια δίκτυα – πύργοι κινητής τηλεφωνίας, τραπεζικά συστήματα και δίκτυα ηλεκτρισμού – να συγχρονίζονται, παράγοντας την άνευ εμποδίων επικοινωνία που σήμερα θεωρούμε όλοι δεδομένη.

Αυτή η παρουσία του GPS εκτείνεται και σε κλάδους που ίσως ποτέ δεν θα συσχετίζατε με το συγκεκριμένο σύστημα, και σε εφαρμογές που κανένας δεν είχε προβλέψει στο παρελθόν. Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε κρίσιμους τομείς όπως τα χρηματοπιστωτικά δίκτυα και οι πύραυλοι, αλλά και σε περιπτώσεις που μας επηρεάζουν με έναν απλό και καθημερινό τρόπο. Ένα παράδειγμα που ο Rankin θεωρεί συναρπαστικό: ο χρονισμός των φαναριών στον δρόμο. «Μην πάτε τόσο μακριά, στην πυρηνική κεφαλή ή στο χρηματιστήριο. Δείτε απλώς τους φωτεινούς σηματοδότες» καταλήγει.

 

 

Αναδημοσίευση: fortunegreece.com

«Μυρίζει προβοκάτσια» η εμφάνιση drone στο αεροδρόμιο του Μονάχου

Η είδηση που κυριάρχησε Πανευρωπαϊκά στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ήταν η επίθεση με drone στο αεροδρόμιο του Μονάχου.

Ουσιαστικά μιλάμε για δύο επιθέσεις αφού, αυτή της περασμένης Πέμπτης επαναλήφθηκε και την επόμενη. Την Παρασκευή.

Ας δούμε τι έγραψε η «Καθημερινή» για αυτές την επόμενη της δεύτερης επίθεσης.

Γερμανία: Έκλεισε ξανά το αεροδρόμιο του Μονάχου λόγω drones

Για δεύτερο συνεχόμενο βράδυ ο αερολιμένας ανέστειλε τη λειτουργία του, καθώς drones εμφανίστηκαν στην περιοχή - Πτήσεις ακυρώθηκαν και άλλες άλλαξαν πορεία, επηρεάζοντας περίπου 6.500 ταξιδιώτες.

Αναστάτωση σημειώθηκε για δεύτερο συνεχόμενο βράδυ στο αεροδρόμιο του Μονάχου, το οποίο ανέστειλε και πάλι τη λειτουργία του λόγω εντοπισμού drones, ένα 24ωρο μετά το περιστατικό της Πέμπτης. 

Οπως ανακοίνωσε η αστυνομία, τουλάχιστον δύο drones εντοπίστηκαν στην περιοχή, το οποίο έκλεισε προληπτικά από τις 21:28 (τοπική ώρα), επηρεάζοντας περίπου 6.500 ταξιδιώτες.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της ομοσπονδιακής αστυνομίας στο Μόναχο, δύο περιπολικά παρατήρησαν drones ταυτόχρονα πάνω από τον βόρειο και από τον νότιο διάδρομο του αεροδρομίου. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη άλλαξαν αμέσως πορεία και εξαφανίστηκαν χωρίς να καταστεί εφικτή η αναγνώρισή τους και δεν είναι σαφές ούτε καν το μέγεθός τους.

Στο αεροδρόμιο διανυκτέρευσαν εκατοντάδες ταξιδιώτες, των οποίων οι πτήσεις είτε ακυρώθηκαν είτε αναβλήθηκαν. Συνολικά, 23 εισερχόμενες πτήσεις εξετράπησαν προς τα αεροδρόμια της Στουτγάρδης και της Νυρεμβέργης, ενώ 12 ακόμη ακυρώθηκαν.

Από τις αναχωρήσεις, 46 πτήσεις ακυρώθηκαν ή αναβλήθηκαν για σήμερα (Σάββατο). Σε πολλές περιπτώσεις, οι ταξιδιώτες είχαν ήδη επιβιβαστεί και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν εκ νέου τα αεροσκάφη.

«Όπως και την προηγούμενη νύχτα, το αεροδρόμιο του Μονάχου, σε συνεργασία με τις αεροπορικές εταιρείες, παρείχε αμέσως βοήθεια στους επιβάτες στους τερματικούς σταθμούς. Στήθηκαν κρεβάτια κατασκήνωσης και παρέχονταν κουβέρτες, ποτά και σνακ», ανακοίνωσε το αεροδρόμιο.

Παράλληλα, όπως ανακοινώθηκε, ο αερολιμένας καθυστέρησε την έναρξη της λειτουργίας του και σήμερα το πρωί.

Τι έγινε την Πέμπτη

Ο εντοπισμός drones προκάλεσε χάος στον αερολιμένα του Μονάχου ήδη το βράδυ της Πέμπτης, καθώς περισσότερες από 17 απογειώσεις δεν πραγματοποιήθηκαν και εκατοντάδες επιβάτες διανυκτέρευσαν στους χώρους του αεροδρομίου. Το πρόγραμμα πτήσεων εκτελείτο κανονικά από το πρωί της Παρασκευής και μέχρι τη νέα αναστολή της λειτουργίας του αεροδρομίου. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Flightradar24, τουλάχιστον 17 πτήσεις εξετράπησαν χθες (Παρασκευή) το βράδυ προς τα αεροδρόμια της Στουτγάρδης και της Νυρεμβέργης.

Μετά τα νέα περιστατικά με drones, έχει ανοίξει εκ νέου η συζήτηση για την καλύτερη προστασία των αεροδρομίων.

Ο ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Νόμπριντ ζήτησε την συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων για την αντιμετώπιση των drones, τα οποία αποτελούν σήμερα ευθύνη της αστυνομίας. «Βρισκόμαστε σε έναν αγώνα δρόμου μεταξύ της απειλής των drones και της άμυνας από drones. Αυτός ο αγώνας πρέπει να κερδηθεί», δήλωσε ο κ. Ντόμπριντ. O βαυαρός πρωθυπουργός Μάρκους Ζέντερ τάχθηκε μάλιστα υπέρ της εξουσιοδότησης της αστυνομίας να καταρρίπτει άμεσα τα drones και προανήγγειλε την ανάληψη σχετικής νομοθετικής πρωτοβουλίας. «Χρειαζόμαστε κυριαρχία επί του εναέριου χώρου μας», τόνισε.

Μπορεί να μη το γράφει το δημοσίευμα, όπως κι όλες οι άλλες σοβαρές ελληνικές ιστοσελίδες, αλλά ανταποκριτές σε ηλεκτρονικά ΜΜΕ και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υπονοούν πως πρόκειται για Ρώσικα κατασκοπευτικά drones.

Και δεν αναρωτήθηκε κανείς. Πώς είναι δυνατόν κάποια Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα να διασχίσουν τη μισή Ευρώπη και να αναστατώ- σουν το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μονάχου. Το αεροδρόμιο που φάινεται που είναι στον χάρτη που δημοσιεύω και είναι από το Google maps.

Απ’ όπου και να απογειώθηκαν ως το μέρος που εμφανίστηκαν διένυσαν εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα. Είτε από τη βόρεια θάλασσα είτε από τη Λευκορωσία πολύ περισσότερο από την ίδια τη Ρωσία

Τι είναι λοιπόν τα drone φαντάσματα; Και τα βλέπουν μόνο πάνω από το αεροδρόμιο κι εξαφανίζονται; Είναι «τόσο μπροστά» τεχνολογικά οι Ρώσοι και κάνουν τηλεμεταφορές για κατασκοπευτικούς λόγους; Και η Γερμανία το παραδέχεται τόσο εύκολα;

 Πιστεύω πως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή η Γερμανογαλία, θέλει να «πετάξει» δισεκατομμύρια ευρώ για εξοπλισμούς και για αντιdrone θόλο. Δισεκατομμύρια που δεν περισσεύουν, ακόμη περισσότερο που «είμαστε στα μαχαίρια» με το κράτος που χρηματοδοτησε, με την προμήθεια φτηνού φυσικού αέριου, το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας κι ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης.

 Για να δικαιολογηθούν λοιπόν τα υπέρογκα αυτά έξοδα που πρόκειται «να μας φορτώσουν» για εξοπλισμούς. Πρέπει να μας δείξουν πως η Ρωσία μας απειλεί. Κι επειδή τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης όλης της Ευρώπης ΜΑΛΛΟΝ δεν κάνουν την δουλειά τους, δεν λέει κανείς πως η εμφάνιση αυτών των drone μυρίζει μια ΚΑΚΟΣΤΗΜΕΝΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ.

 

 

Πηγή: kathimerini.gr

Πόθεν Έσχες: Πλούσιοι πολιτικοί, τι ξέρουν από νοίκι και σούπερ μάρκετ;

Όταν όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι νιώθουν τόσο μεγάλη την απόσταση που τους χωρίζει από αυτούς που τους κυβερνούν, μπορεί να αντιδράσουν κάνοντας τις συγκρίσεις μεταξύ των πλούσιων αρχόντων και των αρχομένων, οι οποίοι τώρα πια διαβάζουν αλλιώς τα “Έσχες” που δεν εξηγούν το “Πόθεν” Παρατηρεί σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο news247.gr o Γιώργος Καρελιάς την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου.

.• • •

Κάθε φορά που ανακοινώνονται τα «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών, ιδιαίτερα σε περιόδους που οι περισσότεροι πολίτες δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα, κάνουμε μια διαπίστωση και θέτουμε μερικά ερωτήματα.

Η διαπίστωση: η μεγάλη, αν όχι η συντριπτική πλειονότητα, των υπόχρεων σε «Πόθεν Έσχες», δεν έχει καμιά σχέση με τα εισοδήματα και την περιουσιακή κατάσταση αυτού που αποκαλούμε «μέσος πολίτης». Η βουλευτική «αποζημίωση», οι φοροαπαλλαγές και τα υπόλοιπα που τη συνοδεύουν είναι πολλαπλάσια (τέσσερις με πέντε φορές πάνω) αυτού που θεωρείται «μέσο» εισόδημα στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και πολλοί πολιτικοί έχουν υψηλές καταθέσεις και, ταυτόχρονα, μεγάλα δάνεια. Ποια τράπεζα θα αρνηθεί να τους δώσει; Ταυτόχρονα, οι συντριπτικά περισσότεροι καταγράφονται ως ιδιοκτήτες πολλών ή λιγότερων ακινήτων, γεγονός πουν τους απαλλάσσει από το «άγχος της κατοικίας» (ενοικίαση ή απόκτηση), που κυνηγάει τους άλλους, ιδιαίτερα σε εποχές εκτόξευσης των τιμών, όπως αυτή που διανύουμε.

Και τώρα τα ερωτήματα: Αυτός ο τύπος του πολιτικού -και ιδιαίτερα αν τέτοια είναι η πλειονότητα όσων κυβερνούν- πρώτον, πόσο είναι σε θέση να αντιληφθεί πώς είναι η ζωή ενός πολίτη (όχι με το βασικό μισθό, ας τον αφήσουμε αυτόν, αλλά) με το λεγόμενο «μέσο μισθό», ο οποίος είναι σήμερα περίπου 1000 ευρώ και ο πρωθυπουργός φιλοδοξεί να τον πάει στα 1500 στο τέλος της τετραετίας; Δεύτερον, πόσο είναι σε θέση να καταλάβει την έννοια «πάω στο σούπερ μάρκετ;», δηλαδή την έννοια «ακρίβεια»; Πρέπει να έχει μεγάλη «ενσυναίσθηση» για να το πετύχει. Διότι άλλο είναι η ακρίβεια για τον αμειβόμενο με τον κατώτατο και μέσο μισθό και άλλο γι ‘αυτόν που βρίσκεται μια έως πολλές σκάλες  πάνω. Είναι, λοιπόν, αυτονόητο ότι ο δεύτερος, που κυβερνά κόλας, δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει «ελέγχω την τιμή του ρεύματος», αφού δεν έχει καμιά δυσκολία να πληρώσει τον φουσκωμένο λογαριασμό. Γι’ αυτό κοιτάζει αφ’ υψηλού οποιαδήποτε πρόταση που λέει «φορολογώ με υψηλό συντελεστή τα υπερκέρδη» ή «μειώνω τον ΦΠΑ σε βασικά αγαθά». Δεν τον αγγίζει, ας πούμε, ο διπλασιασμός (και βάλε…) της τιμής τους και μας παραπέμπει στη (στατιστική) «πτώση του πληθωρισμού». Γι’ αυτόν που έχει τέτοιο «Πόθεν Έσχες» είναι αδιάφορα τα νούμερα.

Τρίτον, ο έχων ένα, δύο, τρία και βάλε ακίνητα ή αυτός που επιλέγει να ζει σε σπίτι πολλών εκατοντάδων τετραγωνικών δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ο πολίτης «μέσου» εισοδήματος να κοιτάζει τα ενοικιαστήρια (για τους νέους των 800 ευρώ ούτε συζήτηση, μένουν στην οικογενειακή στέγη μέχρι και τα 30 τους και βλέπουν…). Γι’ αυτό, ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί, αντί να βάλουν μπροστά ένα πρόγραμμα δημιουργίας χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών (υπάρχουν πολλά παραδείγματα από ευρωπαϊκές χώρες), καμώνονται ότι θα λύσουν το πρόβλημα  με τραπεζικά δάνεια, τα οποία το μόνο που κάνουν είναι να εκτοξεύουν κι άλλο τις τιμές των ακινήτων.

Και τώρα το καταληκτικό ερώτημα, που μπορεί να έχει ένας ενιστάμενος αναγνώστης: «Δηλαδή, τι θέλουμε; Να έχουμε πενόμενους πολιτικούς;». Και η απάντηση: Όχι, θέλουμε πολιτικούς που να πληρώνονται καλά και, ταυτόχρονα, να κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία εκλέγονται. Ιδιαίτερα οι κυβερνητικοί βουλευτές να μην ψηφίζουν εύκολα ό,τι φέρνουν οι υπουργοί τους και να τους υπενθυμίζουν ότι η δική τους ζωή δεν πρέπει να απέχει παρασάγγας από εκείνη των ψηφοφόρων τους.

Διότι, αν συμβαίνει αυτό, ιδιαίτερα σε εποχές δύσκολες για την καθημερινότητα, μπορεί να έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Διότι, όταν όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι νιώθουν (στο πετσί τους πια…) τόσο μεγάλη την απόσταση που τους χωρίζει από αυτούς που τους κυβερνούν, μπορεί να αντιδράσουν κάνοντας τις συγκρίσεις μεταξύ των πλούσιων αρχόντων και των αρχομένων, οι οποίοι τώρα πια διαβάζουν αλλιώς τα «Έσχες» που δεν εξηγούν το «Πόθεν».

Και τότε θα έχει διαψευσθεί πανηγυρικά αυτό που έλεγε ο αρχαίος Πλάτων και, δήθεν, ενστερνίζονται οι σημερινοί άρχοντες: «Ο αληθινός άρχων ου πέφυκε το αυτώ συμφέρον σκοπείσθαι αλλά το τω αρχομένω» (Ο αληθινός άρχοντας δεν πρέπει να κοιτάζει το δικό του συμφέρον αλλά των υπηκόων του)…

Χειμαρρώδης ομιλία του Πούτιν για όλους και για όλα

Για πάνω από 2,5 ώρες ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεδίπλωνε τις απόψεις του για τα φλέγοντα παγκόσμια ζητήματα στο Σότσι. Στον χειμαρρώδη λόγο του ο Ρώσος Πρόεδρος επέκρινε την «υστερία» της Ευρώπης και χωρών μελών του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας και χαρακτήρισε ανόητους όσους τροφοδοτούν τα σενάρια περί ρωσικής επίθεσης στη Δύση.• • •

Ο Πούτιν επέκρινε τη Δύση λέγοντας πως έχει εμμονή με το να ξαναγράφει την ιστορία — «Μιλάνε για το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ λες και η Συμφωνία του Μονάχου δεν συνέβη ποτέ!», εξήγησε ο Ρώσος Πρόεδρος.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ακόμα ότι η Ρωσία θα αντιδράσει γρήγορα σε περίπτωση που η Ευρώπη προκαλέσει τη Μόσχα, εν μέσω αυτού που χαρακτήρισε «υστερική στρατιωτικοποίηση» της ηπείρου. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί στη συμμαχία του ΝΑΤΟ υπό τις ΗΠΑ.

«Απλώς δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό που συμβαίνει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε για λόγους που άπτονται της δικής μας ασφάλειας και άμυνας. Παρακολουθούμε λοιπόν στενά τη συνεχιζόμενη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης», σημείωσε.

 

Καλλιεργούν την υστερία στην ΕΕ

Από το Valdai Discussion Club στο Σότσι, ο Πούτιν κατηγόρησε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ότι καλλιεργούν «υστερία» υποστηρίζοντας πως ένας πόλεμος με τη Ρωσία είναι κοντά. «Οι κυρίαρχες ελίτ της ενωμένης Ευρώπης συνεχίζουν να καλλιεργούν υστερία. Επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά αυτό , ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στο ΝΑΤΟ. Αν όντως το πιστεύουν, είναι είτε απίστευτα ανίκανοι είτε απλώς ανέντιμοι», τόνισε.

«Ειλικρινά, θέλω μόνο να πω: χαλαρώστε, κοιμηθείτε ήσυχοι και ασχοληθείτε με τα δικά σας προβλήματα. Ρίξτε μια ματιά στο τι συμβαίνει στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων», πρόσθεσε.

Ο Ρώσος πρόεδρος ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν προτίθεται να αναλάβει τέτοια δράση «για λόγους ασφαλείας» της Ρωσίας, αλλά προειδοποίησε πως αν χρειαστεί θα λάβει «αντίμετρα» απέναντι στη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης.

Ο Πούτιν είπε ότι η Μόσχα παρακολουθεί στενά τις αναφορές για την ενίσχυση του γερμανικού στρατού και διαβεβαίωσε ότι η απάντηση της Ρωσίας θα είναι «πειστική». «Εάν κάποιος θέλει να ανταγωνιστεί στη στρατιωτική σφαίρα, η Ρωσία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι ανταποκρίνεται γρήγορα. Η Ρωσία δεν πρέπει να προκαλείται, η αδυναμία είναι απαράδεκτη», σημείωσε.

Παράλληλα, ο Ρώσος πρόεδρος κατηγόρησε την Ευρώπη ότι ευθύνεται για τη μη επίτευξη ειρήνης στην Ουκρανία, εκφράζοντας ωστόσο την αισιοδοξία του ότι «η καλή θέληση θα υπερισχύσει».

 

Μήνυμα στον Τραμπ για τους Tomahawk

Ο Ρώσος Πρόεδρος παραδέχθηκε ότι οι πύραυλοι Tomahawk είναι «ισχυροί», αλλά «δεν θα άλλαζαν την ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο της μάχης».

«Θα έβλαπτε αυτό τις σχέσεις Ρωσίας–ΗΠΑ; Φυσικά» συμπλήρωσε χωρίς δισταγμό.

«Η χρήση των Tomahawk χωρίς την άμεση εμπλοκή Αμερικανών αξιωματικών είναι αδύνατη», εξήγησε.

 

«Η Ευρώπη θα συρρικνωθεί»

«Η Ευρώπη που αγαπούσαμε και εκτιμούσαμε τόσο πολύ, Δεν υπάρχει πλέον» είπε ο Πούτιν και ισχυρίστηκε ότι αυτό το έχουν παραδεχθεί και γνωστοί Ευρωπαίοι σε συνομιλίες μαζί του.

Ανέφερε ακόμα ότι όλα καταλήγουν στη «διάβρωση των θεμελιωδών αξιών».«Αν αυτό συνεχιστεί, η Ευρώπη θα συρρικνωθεί, θα μαραθεί και θα Χάσει τη δύναμή της», προέβλεψε ο Ρώσος Πρόεδρος.

 

«Ο Τραμπ είναι λίγο εκκεντρικός»

Αναφερόμενος στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ σημείωσε ότι «του αρέσει να είναι λίγο εκκεντρικός» και «όλος ο κόσμος το βλέπει αυτό πλέον».

Πρόσθεσε πως ο Τραμπ «είναι καλός ακροατής» και έτσι είναι «άνετο να συνομιλείς μαζί του».

 

Το Παρίσι θέλει να προκαλέσει συγκρούσεις

Με «πράξεις Πειρατείας» εναντίον ρωσικών δεξαμενόπλοιων, η Γαλλία προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή του ίδιου της του λαού «από δύσκολες εσωτερικές προκλήσεις», είπε ο Πούτιν στη διάρκεια της ομιλίας του στο Σότσι.

Έτσι το Παρίσι επιχειρεί «να Προκαλέσει» συγκρούσεις με τη Ρωσία, εκτίμησε και πρόσθεσε πως το δεξαμενόπλοιο που κατέσχε η Γαλλία δεν είχε UAVs, όπως ισχυρίστηκε.

Όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ πολεμούν στην Ουκρανία

Αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος κατηγόρησε την Ευρώπη ως υπεύθυνη για τη μη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας. Ο ίδιος ανέφερε στη συνέχεια πως «όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ πολεμούν τη Ρωσία στην Ουκρανία», προσθέτοντας ότι «παρέχουν στο Κίεβο πληροφορίες, όπλα και εκπαίδευση». «Η προσπάθεια της Δύσης να επιβάλει μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία θα αποτύχει», τόνισε.

Τόνισε ακόμα πως «οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις προωθούνται σε όλο το μέτωπο της Ουκρανίας». «Έχουμε αρκετούς στρατιώτες και δεν προβαίνουμε σε βίαιη επιστράτευση ενώ η Ουκρανία το κάνει. Καλώ τους Ουκρανούς να φύγουν από τον στρατό τους», συμπλήρωσε.

«Η Ρωσία διαθέτει αρκετούς στρατιώτες για να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ως εκ τούτου, το Κίεβο θα πρέπει να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», πρόσθεσε.

 

Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ Ρωσίας – ΗΠΑ

Ο Πούτιν αναφέρθηκε και στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον τονίζοντας πως «υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των δύο κρατών» αλλά «αυτό είναι φυσιολογικό ανάμεσα σε μεγάλες χώρες». Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία «επιδιώκει την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ».

Ο Ρώσος πρόεδρος απάντησε επίσης στην αναφορά του Ντόναλντ Τραμπ ότι η Ρωσία αποτελεί ένα χάρτινο τίγρη. «Αν η Ρωσία είναι ένας χάρτινος τίγρης, τότε τι είναι το ΝΑΤΟ; Δεν ξέρω αν ο Τραμπ ήταν ειρωνικός όταν το είπε αυτό».

Ο Πούτιν σχολίασε και το σχέδιο Τραμπ για την ειρήνευση και τη μεταπολεμική διακυβέρνηση στη Γάζα εκτιμώντας ότι «μπορεί να υπάρχουν λόγοι για αισιοδοξία». «Νομίζω ότι μπορεί να υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ», ανέφερε.

«Η Ρωσία είναι έτοιμη να υποστηρίξει το σχέδιο του Προέδρου Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα, αλλά μόνο αν αυτό οδηγήσει στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους παράλληλα με το Ισραήλ», σημείωσε ο Πούτιν.

«Έχουμε επαφή με τη Χαμάς, είναι σημαντικό το σχέδιο να υποστηριχθεί και από τη Χαμάς. Το κύριο θέμα είναι το τι πιστεύουν για αυτό οι Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς», ανέφερε σε άλλο σημείο ο Ρώσος πρόεδρος εκφράζοντας την άποψη ότι «θα ήταν καλύτερο» τη διαχείριση της κατάστασης στη Γάζα να την αναλάβει η Παλαιστινιακή Αρχή του Μαχμούντ Αμπάς.

 

Ο Τόνι Μπλερ δεν έχει τη φήμη του ειρηνοποιού

Ο Ρώσος Πρόεδρος εκτίμησε ότι ο Τραμπ θέλει τον Τόνι Μπλερ να επιβλέψει τη Γάζα.

Όμως, όπως είπε δεν έχει τη φήμη ειρηνοποιού.

«Τον γνωρίζω προσωπικά τον Μπλερ. Έχω επισκεφθεί το σπίτι του, διανυκτέρευσα εκεί, και το πρωί ήπιαμε καφέ με τις πιτζάμες», ανέφερε.

 

Παράξενο που η Δύση προσπαθεί να σβήσει τις Δίκες της Νυρεμβέργης από την ιστορία

«Δεν βάζουν μόνο τον Στάλιν και τον Χίτλερ στο ίδιο επίπεδο» — είπε ο Πούτιν και πρόσθεσε πως είναι «Παράξενο» που η Δύση τώρα προσπαθεί να σβήσει τις Δίκες της Νυρεμβέργης από την ιστορία.

«Εκείνοι που πολέμησαν τον ναζισμό… δεν ήταν μέρος του σταλινικού καθεστώτος. Απλώς έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας τον ναζισμό», σημείωσε.

 

Ολόκληρη η ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν όπως την μετέδωσε το Sky NEWS:

 

Αναδημοσίευση: ieidiseis.gr

Η ηθική φιλοσοφία των Κυνικών και οι αρχές τους

Οι κυνικοί ήταν φιλόσοφοι της αρχαιότητας που περιφρονούσαν την κοινωνική συμβατικότητα. Υπήρξαν μία από τις μακροβιότερες Φιλοσοφικές Σχολές.  Η αποστολική και διδακτική συμπεριφορά τους γέννησε μια ολόκληρη φιλολογική παράδοση (διάλογοι, σάτιρα, παραινέσεις κλπ.) και κορυφώθηκε στο τυπικό είδος της διατριβής σε θέματα ηθικής. Οι ασκητικές συνήθειες των κυνικών εμπόδισαν την κίνησή τους να συγκροτηθεί σε οργανωμένη σχολή, ενώ ευνόησαν την επιβίωσή της παράλληλα προς τον στωικισμό.

• • •

Ιδρυτής του φιλοσοφικού ρεύματος θεωρείται ο μαθητής του Σωκράτη, Αντισθένης, ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι ο Διογένης ο Σινωπέας. Η φιλοσοφία τους ξεκίνησε κατά τον 4ο αι. π.Χ. και κατόρθωσε να επιβιώσει μέσω διαδοχικών φάσεων σε όλη την ιστορία του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού.

Σύμφωνα με ορισμένους, η ονομασία της κίνησης προέρχεται από το γυμνάσιο του Κυνοσάργους, όπου δίδασκε ο Αντισθένης· άλλοι υποστηρίζουν ότι προήλθε από τη λέξη κύων (σκύλος), καθώς το ζώο θα μπορούσε να είναι το σύμβολο αυτών των σοφών, εξαιτίας της απλότητας και της φυσικότητας της ζωής του.

Ο κυνισμός επηρεάστηκε πολύ από τη σωκρατική διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία η γνώση ταυτίζεται με την αρετή. Προβλήθηκε από τους κυνικούς με την έννοια ότι η γνώση έχει αξία μόνο σε συνάρτηση με την πράξη (σε αυτό το σημείο έχει την αφετηρία της και η υποτίμηση κάθε γνώσης καθαρά θεωρητικής και η αναγωγή της λογικής στον νομιναλισμό). Συνεπώς, η μόνη γνώση που έχει αξία είναι αυτή που δίνει τη λύση του πρακτικού προβλήματος της ευτυχίας. Η τελευταία συνίσταται στην αυτάρκεια και στην απομάκρυνση από τα εξωτερικά αγαθά ως αδιάφορα, καθώς αυτά αδυνατούν να απομακρύνουν τον σοφό από την τέλεια απάθειά του, που προκύπτει από την απελευθέρωσή του από τις επιθυμίες και τα πάθη. Η όλη διαδικασία απαιτεί προσπάθεια και άσκηση της θέλησης για την επιτυχημένη αντίθεση προς τον ηδονισμό.

Ενώ δεν χλευάζουν πλήρως την κοινωνική σύμβαση, πίστευαν ότι κάθε άτομο θα πρέπει να σχηματίζει τις δικές του σκέψη για το σωστό και το λάθος, και να ακολουθούν το δρόμο της αρετής, ακόμη και όταν ήταν ενάντια της κοινωνικής νόρμας. Από αυτό ήρθε η ιδέα της παρρησίας, ή αυτός που μιλάει την αλήθεια. Μια άλλη σημαντική πτυχή αυτής της φιλοσοφίας ήταν η αυτάρκεια, που σημαίνει ότι τα άτομα πρέπει να είναι σε θέση να επιβιώσουν όχι μόνο χωρίς τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων, αλλά χωρίς βασικές ανέσεις ή την ανάγκη να κατέχουν αντικείμενα. Η ελευθερία να μην είναι κάποιος ‘δεμένος’ με τα υλικά αγαθά ή να γυρίζει την πλάτη του σε αυτά, ήταν γι αυτούς το νόημα της ζωής.

Οι «Κυνικοί», κηρύσσουν μία «έμπρακτη» Ηθική, κατά την οποία η Αρετή όλως «παραδόξως» δεν εξαρτάται από τη Γνώση, αλλά είναι αποτέλεσμα ασκήσεως, εθισμού και αυτοελέγχου. Ιδεώδες των κυνικών ήταν ο Ηρακλής και οι περίφημοι άθλοι του. Τάσσονταν εναντίον του πολιτισμού, τον οποίο θεωρούσαν αφύσικη συμβατικότητα που θέλει να αποσπάσει τον άνθρωπο από τον μόχθο, αποτελώντας συγχρόνως τον δημιουργό καινούργιων αναγκών και πόνων. Από αυτή τη θεωρία προέρχεται η πολεμική εναντίον των μορφών της κοινωνικής ζωής (οικογένεια, κράτος κλπ.), η τάση προς ένα είδος ζωώδους και προκλητικού βίου, η περιφρόνηση κάθε κοινωνικής συνήθειας, η απουσία αιδούς και η απόλυτη ελευθερία του λόγου.

Ο «σοφός» των «Κυνικών» είναι αυτάρκης, αφού έχει (με το να είναι τέτοιος) τον πλούτο όλων των ανθρώπων. Δίνοντας συνεπώς έμφαση στον καθημερινό Τρόπο αντί στη Θεωρία, οι «Κυνικοί» επίγονοι του Αντισθένους, οι λεγόμενοι και «Αντισθενικοί», ταξίδευσαν με ιεραποστολική σχεδόν διάθεση από άκρου σε άκρο του Ελληνιστικού και Ρωμαϊκού κόσμου, ντυμένοι πτωχικά, μ’ ένα σακούλι στον ώμο για τη λιγοστή τροφή τους, αντισυμβατικοί σε όλους τους τομείς (κατά κανόνα αρνούμενοι ακόμη και εκείνους τους συγκεκριμένους τομείς της κοινωνικότητας που αναμφίβολα σεβόταν και τιμούσε ο ιδρυτής τους Αντισθένης), βρώμικοι, ατημέλητοι και προκλητικοί τόσο στα λόγια όσο και στα έργα τους, και καθιέρωσαν περισσότερο μία φιγούρα στάσεως, μορφής και συμπεριφοράς, παρά ένα οργανωμένο φιλοσοφικό σύστημα.

Ο σαρκασμός, ο εμπαιγμός, ο χλευασμός που χαρακτηρίζουν τα λόγια και τις πράξεις τους, στρέφονταν ενάντια σε κάθε εξουσία – πολιτική ή μη – ενάντια σ’ όλες τις αρχές και τους κανόνες – κοινωνικούς, οικογενειακούς – ενάντια σε κάθε τι που επιβάλλεται από έξω και παρεμποδίζει ή καθιστά αδύνατον αυτό που είναι το ζητούμενο: το κατά φύσιν ζην. Είναι η άλλη όψη της σωκρατικής διαλεκτικής, ο πλατωνισμός από την ανάποδη, ο φιλόσοφος με όψη σατύρου που σκέφτεται με διαφορετικούς όρους, που διακωμωδεί, παρωδεί και περιφρονεί τα πάντα, όχι από επιδειξιομανία αλλά από βαθύτερη γνώση της ανθρώπινης ένδειας και αδυναμίας……Αυτό που ζητούσαν οι αρχαίοι κυνικοί σε όλη τους τη ζωή ήταν να απαλλαγούν από κάθε άχρηστο περιττό βάρος. Και ο απώτερος στόχος τους δεν ήταν τίποτα άλλο από την αυτάρκεια και την ελευθερία. Εδώ και όχι στην αριστοτελική φιλοσοφία θα βρούμε τη ριζοσπαστικότερη, και πιο περήφανη, αμφισβήτηση και κριτική του πλατωνικού ιδεαλισμού.

Οι αρχές τους επικρίθηκαν πολύ από τους αντιπάλους τους, αλλά αποτέλεσαν τη βάση μιας αυστηρής ηθικής σχέσης και τα αρχέτυπα σημαντικών ιδεών σχετικά με την ισότητα, τη δουλεία, τον κοσμοπολιτισμό και την παγκοσμιότητα. Έχει ειπωθεί ότι με τους κυνικούς ο ελληνικός κόσμος αποκήρυσσε όλα τα ιδεώδη του και γι’ αυτό υπογραμμίστηκαν οι σχέσεις του παρακμάζοντος κυνισμού με τον μεταγενέστερο χριστιανισμό (ειδικά στις μοναστικές και ασκητικές του εκδηλώσεις). Όμως, ο κυνισμός δεν δίδαξε ούτε φιλανθρωπία ούτε αγάπη, αλλά αποτέλεσε – έστω και αρνητική – έκφραση ιδεών, οι οποίες προέκυψαν από τη γενική κρίση των παραδοσιακών αξιών, του πολιτισμού και της πολιτικής ζωής του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, της κυνικής αίρεσης οπαδοί υπήρξαν και ο Μάξιμος ο Αλεξανδρεύς (380) και ο Σαλλούστιος (460). Πολλά από τα δόγματα των Κυνικών και ιδίως τα περί απάθειας και ασκητικής εγκράτειας έγιναν αποδεκτά από τον χριστιανικό μοναχισμό.

 

Οι 10 Αρχές της Κυνικής φιλοσοφίας

ΘΕΣΗ 1. Κατά τους «Κυνικούς», η Φιλοσοφία οφείλει ν’ ασχολείται με την καθημερινή ζωή και με κάθε τι που είναι συγκεκριμένο και απτό και να παρακάμπτει, ως ματαιοπονία, τον κόσμο των αφηρημένων εννοιών. Για την Αρετή, η οποία ορίζεται ως σκοπός της ζωής, δεν απαιτείται πολυμάθεια, και στην κατάκτησή της δεν συντελεί διόλου η μελέτη πολύπλοκων αντικειμένων όπως η Γεωμετρία, η Μουσική και η Λογοτεχνία.

Ανίσχυρες και παραπλανητικές είναι επίσης όλες οι ενασχολήσεις με μεταφυσικά, γλωσσολογικά και επιστημονικά ζητήματα. Ως βασικά εργαλεία διακίνησης των ιδεών της Σχολής αναγνωρίζονται μόνον το έμπρακτο παράδειγμα και η συγγραφή «διατριβών» και «σάτυρας».

 

ΘΕΣΗ 2. Σημαντικό είναι το απτό άτομο και όχι η αόριστη και γενική έννοια «Ανθρωπότης» και η λεγομένη «κοινή ανθρώπινη φύσις». Το «καλό» ισχύει για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, σε προσωπική βάση, και η «ευδαιμονία» αποκτάται με την εξασφάλιση της μέγιστης δυνατής εσωτερικής αυτάρκειας μέσω της απελευθερώσεως από τις μεταβολές της Τύχης και των άλλων εξωτερικών του εαυτού (και συχνά απειλητικών προς αυτόν) δυνάμεων του κόσμου. Ο «ευδαίμων» άνθρωπος οφείλει να είναι επιμόνως αδιάφορος και υπομονετικός απέναντι στις όποιες συμφορές.

Το κέντρο βάρους της ηθικής και της συνειδησιακής αλλαγής τοποθετείται από τους Κυνικούς αποκλειστικώς στο άτομο, πέρα από κάθε εξωτερικό δεδομένο, όπως θεσμούς, συνήθειες, απόψεις, έξεις, κανόνες, παρορμήσεις, σχέσεις. Η όποια αλλαγή και βελτίωση είναι αποκλειστικώς εσωτερική ανθρώπινη υπόθεση, εντελώς ανεξάρτητη από την όποια κοινωνική, πολιτισμική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Η εσωτερική συνειδησιακή αλλαγή είναι απείρως πιο σημαντική από κάθε πολιτικοκοινωνική τέτοια, σε βαθμό που η τελευταία να καθίσταται ακόμη και αδιάφορη.

 

ΘΕΣΗ 3. Πρέπει να αντιμετωπισθούν με τη μέγιστη περιφρόνηση τα όσα αιχμαλωτίζουν τους ανθρώπους στα δεσμά των «αναγκών», δηλαδή ο πλούτος, η πολυτέλεια, τα αξιώματα, η δόξα, οι απολαύσεις κ.ά. Η ειρήνη του πνεύματος και η ακμή του σώματος, κατακτώνται μέσω μίας απλής και λιτής διαβιώσεως, της λεγόμενης «εντίμου πενίας».

Στον άμετρο και αφιλοσόφητο άνθρωπο, τα αποκτήματα κατά κανόνα γίνονται αδυσώπητοι και εκνευριστικοί κτήτορες, και η λεγομένη «κοινωνική θέση» ή τα διάφορα αξιώματα γίνονται δυνάστες των κατόχων τους, τους οποίους εν τέλει καταπίνουν.

Ο Κράτης αποκαλεί «ημιονηγούς» τους στρατηγούς, ενώ κατά τον Διογένη ο «Κυνικός» είναι πιο προνομιούχος από τον θεωρητικώς ισχυρότερο όλων των ανθρώπων, τον τύραννο, επειδή ο τελευταίος έχει πάρα πολλά να χάσει, άρα και πάρα πολλές αιτίες για να φοβηθεί (Δίων Χρυσόστομος 8, 17).

Ενώ ο τύραννος τρέμει συνεχώς, ο «Κυνικός» δεν φοβάται απολύτως τίποτε, διότι δεν έχει, ή δεν θεωρεί, τίποτε δικό του, αλλ’ αντιθέτως, χαλαρωμένος και εσαεί ελεύθερος, κυριαρχεί απολύτως πάνω στον φόβο του ως «το μόνο πράγμα που όντως έχει νόημα να φοβάται κανείς».

 

ΘΕΣΗ 4. Η εμπειρία και η μέσω των αισθήσεων αντίληψη, αποτελούν τη μοναδική πηγή της Γνώσεως. H μεγαλύτερη από όλες τις ανοησίες είναι το να παίρνει κανείς την ίδια τη ζωή στα σοβαρά, ή, έστω, περισσότερο σοβαρά από όσο η ίδια η φύση της απαιτεί, ως διαδρομή περισσότερο παρά ως άπαν. Ο βίος δεν είναι παρά μία διασκεδαστική περιπέτεια, μία πόρευση μέσα από φιλικά ή εχθρικά δεδομένα και καταστάσεις, και ο θάνατος απλώς το υποχρεωτικό πέρασμα εκτός του εμβίου κόσμου σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή, άρα παντελώς αδιάφορος.

Οι νεκροί εκ των πραγμάτων δεν υποφέρουν, οι δε ζώντες για να μην υποφέρουν οφείλουν πρωτίστως να κατανικήσουν τον φόβο του θανάτου. Όπως τονίζει ο Διογένης, η ετοιμότητα του ανθρώπου να πεθάνει ανά πάσα στιγμή είναι εκείνη που τον κάνει πραγματικά ευτυχή και ελεύθερο.

 

ΘΕΣΗ 5. Ως συνέπεια των ανωτέρω, οι Κυνικοί, όπως και οι Στωϊκοί με την αυτή συλλογιστική βάση, επιδοκιμάζουν την «εύλογον» αυτοκτονία, δηλαδή την εθελουσία αποχώρηση από τον βίο ως το κατεξοχήν και πάντοτε πρόχειρο εργαλείο εξασφαλίσεως Αξιοπρέπειας και Ελευθερίας.

Το ίδιο επιδοκιμάζουν την ευσπλαχνική ευθανασία και όχι αδίκως βεβαίως, αφού, όπως σημειώνει ο Τζαίησον Ξενάκης, «η στάση απέναντι στο δικαίωμα των ανθρώπων να πεθάνουν είναι σημαντική ένδειξη για το πόσο ανθρωπιστική είναι μία κοινωνία».

Κανείς δουλοκτήτης και δουλοποιός δεν αρέσκεται στην ιδέα πως ανά πάσα στιγμή είναι εφικτή η οριστική απόδραση κάποιων δούλων του, ή ακόμη και όλων των δούλων του (και δεν είναι διόλου συμπτωματική η καταδίκη κάθε εθελουσίας αποχωρήσεως από τις γνωστές οργανωμένες Θρησκείες που συνεργάζονται στενά με συστήματα πολιτικο-οικονομικού εξουσιασμού).

 

ΘΕΣΗ 6. Ο πραγματικά σοφός πρέπει να στέκει αντίθετος στη χρήση γενικών εννοιών και να καλλιεργεί τον αντιϊδεαλισμό και τον σχετικισμό. Η «Αρετή» και η «Κακία», υπό την κυρίαρχη, συμβατική και γενική χρήση τους, είναι απλώς λέξεις κενές.

 

ΘΕΣΗ 7. Υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη «Φύση» (η οποία στηρίζεται στο «Είναι») και το «Νόμο» (ο οποίος στηρίζεται στο «Έθιμον»). Όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί είναι συμβατικοί και τεχνητοί, αλλά και αμείλικτοι στραγγαλιστές της ατομικής ελευθερίας αν κανείς διαπράξει το σφάλμα να τους πάρει στα σοβαρά.

Η πραγματική απελευθέρωση (από-ελευθέρωση), επιτυγχάνεται μέσω της εκ θεμελίων επαναξιολογήσεως όλων των αξιών και της συνειδητοποιήσεως του απρόσμενα μεγάλου αριθμού πραγμάτων που μπορούν να διαγνωσθούν, και εν συνεχεία ν’ αντιμετωπισθούν ως περιττά ή παντελώς άχρηστα.

Πολιτισμός σημαίνει κατακλυσμός από άχρηστα αντικείμενα, σκουπιδοπαραγωγή, σκουπιδοσυλλογή, σκουπιδαποθησαύρισμα και σκουπιδολατρία, συνεπώς ο «Κυνικός» οφείλει να διαβιεί με τρόπο που ν’ αποδεικνύει το πόσο ελάχιστα είναι τα πράγματα τα οποία όντως απαιτεί ένας βίος Ελευθερίας και Αυτο-εξαρτήσεως. Το ιδανικό του «Κυνικού», είναι η πλήρης απουσία των οποιωνδήποτε δεσμών.

Όταν μηδενίζεται η ένταξη, μηδενίζονται οι απώλειες και συνεπώς ο άνθρωπος μένει αυτάρκης, αυτεξούσιος και ευδαίμων, όπως ένας ένσαρκος Θεός, του οποίου οι πραγματικές ανάγκες περιορίζονται στη βιολογική διατήρηση και μόνον εκεί. Οι πραγματικοί Θεοί θεωρούνται τέτοιοι, επειδή ακριβώς δεν χρειάζονται απολύτως τίποτε και η Αυτάρκεια είναι πρωτεύον χαρακτηριστικό τους.

 

ΘΕΣΗ 8. Ως υπογράμμιση της ανθρώπινης Αυτάρκειας, ο «Κυνικός» δεν χρειάζεται καν τον λεγόμενο προσωπικό χώρο, για τον οποίο πασχίζουν σε όλον τους τον βίο οι άλλοι άνθρωποι, αλλ’ αντιθέτως λειτουργεί πάντοτε δημοσίως, ακόμη και στις περιπτώσεις του φαγητού, του ύπνου ή και αυτού ακόμη του ερωτισμού. Σε αντίθεση προς τα ισχύοντα, το να κρύβεται κανείς καθ’ οιονδήποτε τρόπο, για τον «Κυνικό» αποτελεί όνειδος, επειδή καταδεικνύει φοβικότητα, υποκρισία και αρρωστημένη μυστικοπάθεια.

Ο Κράτης και η Ιππαρχία αποτολμούν να κάνουν δημοσίως έρωτα, ενώ ο Διογένης, αυνανιζόμενος στο κέντρο της Αγοράς, αναφωνεί ότι είναι κρίμα από τη φύση να μη μπορούν οι θνητοί να χορτάσουν αναλόγως την πείνα τους χαϊδεύοντας απλώς την κοιλιά τους.

 

ΘΕΣΗ 9. Για τους «Κυνικούς», ακόμη και οι θρησκείες είναι «προϊόντα ανθρώπινης συνήθειας». Κατ’ αυτούς, ο Κόσμος διοικείται από έναν «Θείο Νού», που δεν μπορεί ν’ αναπαρασταθεί με εικόνα διότι, απλώς, τίποτε επί γης δεν ομοιάζει προς αυτόν. Οι Θεοί πάντως του Εθνικού Πολυθεϊσμού, μπορούν να θεωρηθούν «πολλές μορφές» αυτού του «Θείου Νοός», οπότε η ερμηνεία της φύσεώς τους καθίσταται δυνατή μέσω της αλληγορίας.

 

ΘΕΣΗ 10. Η Αρετή είναι διδακτέα και από τη στιγμή που θα κατακτηθεί είναι παντελώς αδύνατον να απωλεσθεί. Ο κάτοχός της, ο «Κυνικός» σοφός, είναι απολύτως ελεύθερος και αυτάρκης, αφού, με το να είναι τέτοιος, κατέχει όλον τον πλούτο που μπορεί να αφορά την ανθρώπινη φύση. Σε αντίθεση προς αυτό που πάρα πολλοί πιστεύουν, η αντισυμβατικότητα του «Κυνικού» δεν είναι απλώς ένα εντόνως δραματικό μέσον για την επίτευξη ενός σκοπού ή για την άμεση ενόχληση του μέσου, συμβατικού ανθρώπου, με την ελπίδα ενός πιθανού αφυπνιστικού σοκ, αλλά αποτελεί, όπως πολύ σωστά τόνισε ο Ξενάκης, «αναπόσπαστο στοιχείο της προσωπικότητος του Κυνικού, που είναι ακέραιος και συνεπής. Αυτό που λέει το εννοεί και αυτό που πρεσβεύει το εφαρμόζει».

Όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε. Το θέμα είναι μέχρι τότε τι κάνουμε. Σκεφτείτε πως κανένα άλλο όν δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Κανένα όν δεν μπορεί ν’ αποφασίσει τι θέλει να κάνει στην ζωή του. Κι όμως αυτό το πλεονέκτημα μένει έμενε και θα μένει πάντα ανεκμετάλλευτο από τους ανθρώπους. Κάναμε κάνουμε και μάλλον θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι μας λένε και όχι ότι θέλουμε και το ουσιαστικότερο, δεν καταλαβαίνουμε τι κάνουμε και δεν ξέρουμε τι θέλουμε. !!!

 

  

Αναδημοσίευση: olympia.gr

Η πρώτη Ελληνίδα δικηγόρος εμφανίστηκε σε δικαστήριο στο Βόλο το 1923

 Στο μακρινό 1923 μια γυναίκα δικηγόρος έκανε την εμφάνισή της σε δικαστήριο. Όχι στην Αθήνα, αλλά στο Βόλο.

Αναζητήσαμε λεπτομέρειες της υπόθεσης και τις ανακαλύψαμε στην εφημερίδα Θεσσαλία του Βόλου στο φύλλο της 8ης Ιουλίου 1923.

• • •

Η πρώτη δικηγόρος ήταν Βολιώτισσα. Το πατρικό της ήταν Νομικού – όνομα και πράγμα – και του συζύγου της, επίσης δικηγόρου Πετρόπουλος. Η Πετροπούλου – Νομικού έκανε μεταπτυχιακό στη Δρέσδη. Πήγε στο Βόλο για να υποστηρίζει μια οικογενειακή υπόθεση.

Ο Ανδρέας Συγγρός είχε κάνει δωρεά στον πατέρα της ένα τσιφλίκι στην περιοχή Βασιλί των Φαρσάλων.

Από το 1918 είχε αρχίσει η απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ειδικά στη Θεσσαλία. Η αναδιανομή γης ήταν απαραίτητη όχι μόνο για την αύξηση της γεωργικής παραγωγής, αλλά και την επιβίωση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία που συνέχισαν να συρρέουν στην Ελλάδα.

Η Πετροπούλου – Νομικού εμφανίστηκε στο δικαστήριο με συμπαραστάτες το δικηγορικό γραφείο Ιωάννη Ζίφου και Στέφανου Καρατζά.

Υπό άλλες συνθήκες η υπόθεση δεν θα έβρισκε θέση στη θεματολογία της εφημερίδας. Η παρουσία όμως μιας γυναίκας δικηγόρου για πρώτη φορά σε ελληνικό δικαστήριο έκανε τη Θεσσαλία να αφιερώσει σημαντικό χώρο, όχι τόσο στην ουσία της υπόθεσης, αλλά στη νεαρή δικηγόρο.

Γράφει η εφημερίδα:

«Πρώτος ομιλεί ο κ. Ζίφος αναπτύσσων τα επιχειρήματα της Πετροπούλου ως ιδιοκτητρίας. Ο κ. Ζίφος χαιρετίζει την εμφάνισιν της πρώτης Ελληνίδος δικηγόρου και προχωρεί εις την ανάπτυξιν των επιχειρημάτων της. Η κ. Πετροπούλου δεν βαδύνει να εμφανισθή με συχνάς διακοπάς του λόγου του πληρεξουσίου της προς συμπλήρωσιν των λεγομένων του. Ο κ. Ζίφος είς το επαναληπτικόν αυτό πυρ αρχίζει να ταράσσεται. Δηλοί ότι θα είναι πολύ υπερήφανος εάν η πρώτη Ελληνίς δικηγόρος τον διορθώνει, δεν είνε ανάγκη όμως να τον διακόπτει, αλλά ειμπορεί να αναλάβη το διόρθωμα κατόπιν όταν θα έλθη η σειρά της να μιλήση. Η κ. Πετροπούλου ησυχάζει προς στιγμήν πλην μετ΄ ολίγον αι διακοπαί της επαναλαμβάνονται. Επαναλαμβάνει ο κ. Ζίφος την εκδήλωσιν της υπεφηφανείας, πλην κι αυτή επαναλαμβάνει τας διακοπάς της. Και ο κ. Ζίφος αναγκάζεται να δεχθή το πρώτον πυρ της Ελληνίδος δικηγόρου μέχρις ότου τελειώση».

Συχνότερες ήταν οι διακοπές κατά την αγόρευση του δικηγόρου Νικολάου Ζαρλή, αντιδίκου της Πετροπούλου – Νομικού, ο οποίος προφανώς μπερδεύεται και στο κλείσιμο της αγόρευσής του προσπαθώντας να πει κάτι εντυπωσιακό μπερδεύει το πότε συνεδρίαζαν οι αρχαίοι ηλιασταί. Αναφέρει ότι οι συνεδριάσεις γίνονταν βράδυ.  Μα τότε τι… ηλιαστές θα ήταν;

Έπειτα έρχεται η σειρά της νεαρής δικηγόρου να αναπτύξει τις θέσεις της. «Πολυβόλο» την χαρακτηρίζει ο δημοσιογράφος της Θεσσαλίας

«Έρχεται τώρα η σειρά της ελληνίδας δικηγόρου. Σηκώνεται και αρχίζει να ομιλή. Καταφαίνεται μία νευρική ταραχή φυσική εκ του ότι πρώτην φοράν πρώτη αυτή ενασκή το δικηγορικόν επάγγελμα, ο λόγος της όμως είνε χείμαρρος. Είναι γνωστή άλλως τε η ευγλωττία των γυναικών, ώστε να φαντάζεται κανείς τι ανεξάντλητον ντεπό έχει η γυναίκα όταν θα γίνη δικηγόρος. Εύγλωττος, ταχεία εκφραστική κυριαρχεί αμέσως, εις όλην την αίθουσαν.

Παρατηρείται ότι ο πρόεδρος διορθώνει τα γυαλιά του, ο κ. Τουφεξής στρίβει παρά την συνήθειάν του το μουστάκι του, ο δε νεαρώτερος των συνέδρων κ. Σωτηρίου ολοένα τρίβει το μάγουλό του αντιλαμβανόμενος, ότι είνε αξύριστος. Οι πληρεξούσιοι καμαρώνουν και το ακροατήριον πυκνώνεται. Το προσωπικόν του δικαστηρίου συγκεντρώνεται εις την αίθουσαν, θεώνται δε μεταξύ των προσελθόντων και ο ανακριτής καθώς και δικηγόροι προσερχόμενοι να ακούσουν τα πρώτης της πρώτης ελληνίδος λόγια.

Η γενική εντύπωσις υπήρξεν, ότι εις έκφρασιν και ταχύτητα ο λόγος της κ. Πετροπούλου υπήρξε πολυβόλον».

Σύμφωνα με την εφημερίδα η συνεδρίαση κράτησε τέσσερις ώρες, από τις 9 το πρωί έως τη μια το μεσημέρι. Η απόφαση φυσικά δεν βγήκε αυθημερόν, αλλά όσο κι αν ψάξαμε δεν εντοπίσαμε το τέλος της ιστορίας, εάν δηλαδή η πρώτη Ελληνίδα δικηγόρος κατάφερε να σώσει το τσιφλίκι του πατέρα της.

  

 

Αναδημοσίευση: newsbreak.gr