Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και η ιστορία του

Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι ένα ταφικό μνημείο για τους αφανείς πεσόντες των πολεμικών αγώνων του έθνους. Βρίσκεται κάτω από την κεντρική είσοδο του κτιρίου της Βουλής των Ελλήνων (Παλαιά Ανάκτορα) και φυλάσσεται τιμητικά επί εικοσιτετραώρου βάσεως από τους άνδρες της Προεδρικής Φρουράς.

• • •

Η ιδέα ενός μνημείου για τους νεκρούς των πολέμων, που δεν ήταν δυνατόν να αναγνωρισθούν, ανάγεται στην αρχαία Ελλάδα. Σχετικές αναφορές υπάρχουν σε κείμενα του Θουκυδίδη, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Χαρίτωνα.

Στα νεώτερα χρόνια μνημείο για τους άταφους πεσόντες της Επανάστασης του ‘21 αποφάσισε να ιδρύσει πρώτη φορά στην Ελλάδα ο δήμος Ερμούπολης Σύρου στις 16 Ιανουαρίου 1858. Η εκτέλεση του έργου έγινε το 1880 σε σχέδια του γλύπτη Γεωργίου Βιτάλη. Το Μνημείο του Άταφου Αγωνιστή βρίσκεται στον περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.

Η σκέψη για την ίδρυση μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη οφείλεται στους Γάλλους και πραγματοποιήθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το παράδειγμα της Γαλλίας μιμήθηκαν κι άλλες χώρες.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των υπόλοιπων Ευρωπαίων, η Ελλάδα αποφάσισε στις αρχές του 1926 την ανέγερση εθνικού μνημείου του «Αγνώστου Στρατιώτου» στην Αθήνα και συγκεκριμένα «εις την έμπροσθεν των Παλαιών Ανακτόρων Πλατείαν, καταλλήλως προς τούτο διαρρυθμιζομένην». Η πρωτοβουλία ανήκε στον υπουργό Στρατιωτικών Θεόδωρο Πάγκαλο και η προκήρυξη του διαγωνισμού δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της 28ης Φεβρουαρίου 1926 κι έφερε την υπογραφή του υφυπουργού Στρατιωτικών. Κωνσταντίνου Νίδερ. Τον διαγωνισμό κέρδισε στις 9 Οκτωβρίου ο αρχιτέκτονας Εμμανουήλ Λαζαρίδης, ο οποίος υπέβαλε τη μελέτη του με το ψευδώνυμο ΣΚΡΑ.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Φωκίων Ρωκ με την επίβλεψη του Λαζαρίδη, έγιναν στις 25 Μαρτίου 1932, επέτειο της Εθνικής εορτής, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα και με μεγάλη επισημότητα. Την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου εκπροσώπησε ο αντιπρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου και υπουργός Εξωτερικών Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ενώ παρέστησαν εκπρόσωποι πολλών ξένων κρατών (Ρουμανία, Πολωνία, Τουρκία, Γαλλία, Ιταλία, Γιουγκοσλαβία, Αίγυπτος και ΗΠΑ), οι οποίοι κατέθεσαν στεφάνια και απέδωσαν τιμές στο νεοαναγερθέν μνημείο.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου 
από τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο 

Στο τέλος της τελετής, στην οποία συνέρρευσε πλήθος κόσμου, πραγματοποιήθηκε παρέλαση της φρουράς, των προσκόπων και των σχολείων. Το βράδυ τελέστηκε στρατιωτική λαμπαδηφορία, με συμμετοχή 3.000 ανδρών της φρουράς Αθηνών.

Την τιμητική φρούρηση του μνημείου ανέλαβε ο ευζωνικός λόχος της «Φρουράς του Προέδρου της Δημοκρατίας», ο οποίος μετονομάστηκε σε «Φρουρά του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτου», όνομα το οποίο διατήρησε έως τη μεταπολίτευση του 1935. Μετά την επάνοδο του Βασιλιά Γεωργίου Β’, ο λόχος μετονομάστηκε σε «Βασιλική Φρουρά». Η ονομασία αυτή παρέμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος της επτάχρονης δικτατορίας του 1967. Μετά την πολιτική αλλαγή («Μεταπολίτευση») του 1974 επικράτησε επίσημα το όνομα «Προεδρική Φρουρά».

Το ταφικό μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μνημειακές κλίμακες, που συνδέουν το χώρο του μνημείου με την πρόσοψη των Παλαιών Ανακτόρων (σημερινής Βουλής), ενώ στον τοίχο που έχει δημιουργηθεί πίσω από τον τάφο υπάρχει ανάγλυφη παράσταση γυμνού οπλίτη με κράνος και ασπίδα, σε ύπτια στάση. Αριστερά και δεξιά τής παράστασης έχουν χαραχθεί αντίστοιχα οι φράσεις από τον Επιτάφιο του Περικλέους «μία κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών» και «ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος».

Στον τοίχο που περιβάλλει και από τις τρεις πλευρές το μνημείο είναι στερεωμένες κατά διαστήματα ορειχάλκινες ασπίδες, ενώ στους πελεκημένους πωρόλιθους του τοίχου είναι χαραγμένα κατά ενότητες τα ονόματα των τόπων, στους οποίους έχουν διεξαχθεί οι ενδοξότερες και φονικότερες μάχες των αμυντικών και απελευθερωτικών πολέμων του Ελληνισμού. Προ του μνημείου καίει ακοίμητο καντήλι, το φως του οποίου μεταφέρθηκε από την Αγία Λαύρα κατά την ημέρα των αποκαλυπτηρίων του.

 

  

Αναδημοσίευση: sansimera.gr

Ο αναστεναγμός δεν είναι πάντα λύπη: Είναι και η φωνή μιας κατανόησης που δεν χωρά σε λόγια

Ο αναστεναγμός είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα σήματα του σώματός μας. Έρχεται ασυνείδητα και συχνά τον προσπερνάμε σαν κάτι αυτόματο, σωματικό, χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Ωστόσο, ένα απλό «αχ…» μπορεί να κουβαλά περισσότερη πληροφορία για την ψυχική μας κατάσταση απ’ ό,τι ένα λεπτομερές ημερολόγιο. Γιατί αναστενάζουμε;

• • •

Από βιολογική άποψη, ο αναστεναγμός είναι μια βαθιά αναπνοή που αποσκοπεί στην επανεκκίνηση της αναπνευστικής λειτουργίας. Από ψυχολογική, όμως, είναι ένας υπαινικτικός μηχανισμός αποσυμπίεσης – μια σωματική γλώσσα που μιλά εκεί όπου οι λέξεις αποτυγχάνουν.

 

Αναστεναγμός: Το βιολογικό υπόβαθρο

Ο αναστεναγμός, δεν περιορίζεται μόνο στην πνευμονική λειτουργία. Αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς αυτορρύθμισης του νευρικού συστήματος. Όταν ο οργανισμός ανιχνεύει σημάδια άγχους ή δυσφορίας, μπορεί να προκαλέσει έναν αυθόρμητο αναστεναγμό, ο οποίος επιφέρει άμεση ελάττωση της έντασης και προσωρινή ισορροπία. Πρόκειται για ένα αρχέγονο αντανακλαστικό που λειτουργεί χωρίς συνειδητή πρόθεση, συνδέοντας το σώμα με τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου (vagus nerve), το οποίο εμπλέκεται και στη διαχείριση του άγχους και της καρδιακής λειτουργίας.

Η λειτουργία αυτή εξηγεί γιατί πολλοί άνθρωποι αναστενάζουν όταν βρίσκονται υπό πίεση ή συναισθηματική ένταση. Είναι σαν ο οργανισμός να επεμβαίνει για να πει: «πάρε μια ανάσα». Το σώμα επικοινωνεί με τον νου μέσω ενός φυσιολογικού μηνύματος που καλεί σε αποφόρτιση.

 

Ο αναστεναγμός ως ψυχοσωματική γλώσσα

Σε ένα ψυχοδυναμικό πλαίσιο, ο αναστεναγμός γίνεται το όριο μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου. Εκεί όπου η σκέψη δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί σε λέξεις, το σώμα αναλαμβάνει να εκφράσει αυτό που δεν λέγεται. Η ψυχοθεραπεύτρια Judith Kay Nelson σημειώνει πως ο αναστεναγμός λειτουργεί ως «σημείο μετάβασης» σε συνεδρίες θεραπείας — ένας δείκτης πως κάτι σημαντικό εσωτερικά κινείται, ακόμη κι αν δεν έχει ειπωθεί.

Από ψυχοσωματική σκοπιά, αναστεναγμοί μπορεί να εμφανιστούν όταν δεν έχουμε άλλον τρόπο να εκφράσουμε τη ματαίωση ή την αμηχανία μας. Είναι ένα υποκατάστατο του λόγου, ένας κώδικας του σώματος που διασώζει την ενέργεια από την ανάγκη επεξήγησης. Για πολλούς, ειδικά σε πολιτισμικά περιβάλλοντα όπου η εξωτερίκευση συναισθημάτων θεωρείται αδυναμία, ο αναστεναγμός γίνεται το μόνο επιτρεπτό ξέσπασμα.

 

Αναστεναγμός και κοινωνική ερμηνεία

Ο αναστεναγμός είναι κοινωνικά φορτισμένος. Σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, φέρει ξεχωριστές σημασίες. Στην ελληνική καθημερινότητα, ένα βαθύ «αχ» μπορεί να περιέχει παράπονο, εξάντληση, αλλά και τρυφερότητα ή συμπόνια. Στην Ιαπωνία, ο αναστεναγμός συχνά θεωρείται απρέπεια, ενώ σε λατινογενείς κοινωνίες είναι έκφραση εξωστρεφούς συναισθηματισμού.

Η ικανότητά μας να κατανοούμε τους αναστεναγμούς των άλλων στηρίζεται στην ενσυναίσθηση και στην κοινή εμπειρία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τα βρέφη, σύμφωνα με μελέτες της developmental psychology, αντιδρούν διαφορετικά στον ήχο του αναστεναγμού της μητέρας, αναπτύσσοντας ήδη από νωρίς έναν άτυπο συναισθηματικό λεξικό βασισμένο στους ήχους.

Έτσι, ο αναστεναγμός δεν είναι μόνο προσωπική εκτόνωση, αλλά και πράξη σχέσης – μια σιωπηλή προσέγγιση, ένα ηχηρό «είμαι εδώ και νιώθω» που δεν ζητά ανταπόκριση, αλλά αφήνει περιθώριο για αναγνώριση.

 

Ο αναστεναγμός στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο

Από τους λυγμούς της τραγωδίας μέχρι το σιωπηλό «αχ» στις ρομαντικές ταινίες, ο αναστεναγμός είναι πανταχού παρών στις πολιτισμικές αφηγήσεις. Συχνά λειτουργεί ως σημείο μετάβασης από την ένταση στη λύτρωση, από την προσδοκία στην αποδοχή.

Ο αναστεναγμός δεν είναι πάντοτε λύπη — είναι μερικές φορές η φωνή μιας κατανόησης που δεν χωρά σε λόγια.

Η λογοτεχνία αξιοποιεί τον αναστεναγμό όχι μόνο ως εκδήλωση συναισθήματος, αλλά και ως αφηγηματικό εργαλείο. Είναι η μικρή στροφή. Εκεί όπου ο ήρωας αλλάζει στάση, ο αναγνώστης προετοιμάζεται για μεταβολή.

 

Αναστεναγμός και mindfulness

Η πρακτική του mindfulness, ή αλλιώς ενσυνειδητότητας, βασίζεται στην πλήρη και μη επικριτική επίγνωση της παρούσας στιγμής. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο αναστεναγμός μπορεί να ιδωθεί όχι μόνο ως αντανακλαστική εκτόνωση, αλλά και ως συνειδητή επαναφορά της προσοχής. Ειδικά σε συνθήκες άγχους ή συναισθηματικής υπερδιέγερσης, ένας βαθύς αναστεναγμός μπορεί να λειτουργήσει σαν κουμπί παύσης και να φέρει χώρο ανάμεσα στη σκέψη και την αντίδραση.

Σύμφωνα με την έρευνα του Feldman et al. (2010), ασκήσεις που περιλαμβάνουν συνειδητή αναπνοή έχουν την ικανότητα να ρυθμίζουν την ένταση του συναισθήματος και να ενισχύουν τη συναισθηματική ανθεκτικότητα. Ο αναστεναγμός, εάν εισακουστεί και βιωθεί με πλήρη παρουσία, γίνεται εργαλείο φροντίδας του εαυτού.

 

Ένα χρήσιμο εργαλείο

Αν παρατηρήσουμε τον αναστεναγμό συνειδητά, μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε ως τρόπο να ηρεμήσουμε, να αποφορτιστούμε, να νιώσουμε. Είναι σαν ένας μικρός ψίθυρος του σώματος που μας υπενθυμίζει να σταματήσουμε, να αισθανθούμε, να υπάρξουμε. Κι αν τον ακούσουμε, ίσως καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας.

Ο αναστεναγμός είναι κάτι περισσότερο από φυσιολογική λειτουργία· είναι μηχανισμός αποσυμπίεσης, κοινωνικό σήμα, εσωτερική παύση, συναισθηματικό πέρασμα. Στον αναστεναγμό κρύβεται ένας μικρός χάρτης του ψυχισμού μας — ένα ηχηρό ίχνος του πώς βιώνουμε την πίεση, την απώλεια, τη σκέψη ή την ελπίδα.

 

 

Αναδημοσίευση: enallaktikidrasi.com

Πηγές: 

• Li, P. & Yackle, K. (2016). A Neural Circuit for Sighing. Nature, 530(7590), 293–297.
• Den Hartog, J., & Krahmer, E. (2017). The meaning of sighs in conversation: Acoustic and perceptual correlates. Speech Communication, 88, 65–77.
• Freud, S. (1917). Introductory Lectures on Psychoanalysis.
• Feldman, G. et al. (2010). Mindfulness and emotion regulation: The development and application of mindfulness-based interventions. Clinical Psychology Review, 30(6), 858–871.

Ποια διατροφή το προλαμβάνει το εγκεφαλικό επεισόδιο

Το εγκεφαλικό επεισόδιο είναι μια σοβαρή ιατρική κατάσταση που συμβαίνει όταν η ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο διακόπτεται ή μειώνεται, με αποτέλεσμα να μην φτάνει αρκετό οξυγόνο και

θρεπτικά συστατικά στα εγκεφαλικά κύτταρα. Αυτό μπορεί να προκαλέσει βλάβη ή θάνατο των εγκεφαλικών κυττάρων μέσα σε λίγα λεπτά.

Από την πλευρά τους οι ειδικοί αναφέρουν ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να αναστραφεί καθώς η διατροφή φαίνεται ότι αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την υγεία του σώματός μας, αφήνοντας αποτυπώματα σε ζωτικά όργανα όπως η καρδιά, το έντερο, ο εγκέφαλος και το κυκλοφορικό σύστημα.

• • •

Εξάλλου η διατροφή που στηρίζεται κυρίως στο Μεσογειακό μοντέλο, έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, καθώς επηρεάζει παράγοντες όπως η αρτηριακή πίεση, η χοληστερόλη, το σάκχαρο του αίματος και η φλεγμονή.

  

Εγκεφαλικό: Οι τροφές ασπίδα

Ακολουθούν οι βασικές διατροφικές αρχές που βοηθούν στην πρόληψη:

Λιγότερο αλάτι και περισσότερο κάλιο

Μειώστε το αλάτι, τα επεξεργασμένα τρόφιμα και τα έτοιμα γεύματα.

Προτιμήστε φυσικές πηγές καλίου όπως μπανάνες, αβοκάντο, γλυκοπατάτες, σπανάκι, φασόλια.

Αντικαταστήστε τα ανθυγιεινά λιπαρά

Μειώστε τα τρανς λιπαρά (τηγανητά, fast food),τα κορεσμένα λιπαρά (επεξεργασμένα κρέατα, βούτυρο).

Αυξήστε τα υγιεινά λιπαρά από ελαιόλαδο, ξηρούς καρπούς, λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλες), αβοκάντο.

Κατανάλωση Φυτικών Ινών

Επιλέξτε δημητριακά ολικής αλέσεως (βρόμη, καστανό ρύζι, κινόα), όσπρια, λαχανικά και φρούτα.

Όχι στη ζάχαρη και στις επεξεργασμένες τροφές

Μειώστε τα γλυκά, τα αναψυκτικά, τα αρτοποιήματα και τα συσκευασμένα σνακ.

Επιλέξτε μαύρη σοκολάτα και φρούτα ως φυσικό γλυκαντικό.

Αντιοξειδωτικά και Αντιφλεγμονώδη Τρόφιμα

Καταναλώστε μούρα, πράσινο τσάι, κουρκουμά, τζίντζερ, σκόρδο, ελαιόλαδο καθώς μειώνουν την οξείδωση και την αρτηριακή φλεγμονή, προστατεύοντας τα αγγεία.

 

Μεσογειακή Διατροφή: Η καλύτερη επιλογή

Μελέτες δείχνουν ότι η μεσογειακή διατροφή μειώνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού, ακόμα και σε άτομα με προδιάθεση, καθώς συμβάλλει στη διατήρηση της καρδιαγγειακής υγείας, στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και στη μείωση της φλεγμονής στο σώμα.

Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνουν ότι όσοι την υιοθετούν μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου!

Τα τρόφιμα-κλειδιά που περιλαμβάνει η μεσογειακή διατροφή είναι:

• Υγιεινά λιπαρά: Ελαιόλαδο, αβοκάντο, ξηροί καρποί
• Φρέσκα λαχανικά & φρούτα: Πλούσια σε φυτικές ίνες & αντιοξειδωτικά
• Όσπρια & δημητριακά ολικής αλέσεως: Καλύτερη ρύθμιση σακχάρου & χοληστερόλης
• Ψάρια & θαλασσινά: Πηγή ωμέγα-3, προστατεύουν την καρδιά
• Λιγότερο κόκκινο κρέας: Αντικατάστασή του με ψάρι & φυτικές πρωτεΐνες
• Μικρή κατανάλωση κρασιού: Σε μέτρο, ωφελεί την καρδιά

Αναδημοσίευση: healthreport.gr

Το βραβείο Νόμπελ το έδωσαν στην βενεζουελανή Μαρία Ματσάδο γιατί είναι αντίπαλος του Μαδούρο

Ο πλανητάρχης Ντόναλτ Τραμπ ήθελε το βραβείο Νόμπελ ειρήνης για το 2025. Σταμάτησε λέει 8 πολέμους.

Η ιστοσελίδα της Deutsche Welle στις 19 Αυγούστου μετρησε 6 ή 7 πολέμους που σταμάτησε. Και πρέπει να προσθεσουμε και τη συμφωνία Ισραηλ – Παλαιστίνης.

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Γερμανικού Μέσου:

Ο Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε αμέτρητες φορές αυτές τις ημέρες ότι έχει καταφέρει να σταματήσει έξι (6) πολέμους (έναν κάθε μήνα, ανά μέσο όρο όπως λέει) και μάλιστα χωρίς καν να χρειαστεί προηγουμένως να γίνει κουβέντα για «κατάπαυση του πυρός». Είναι μια αφήγηση που σχετίζεται με την δεδηλωμένη επιθυμία του να περάσει στην ιστορία ως «Ο Προέδρος της Ειρήνης», ενώ έχουν διαρρεύσει πληροφορίες που τον θέλουν να ασκεί παρασκηνιακά πιέσεις για να προταθεί για βραβείο Νομπέλ Ειρήνης. Βεβαίως οι δύο αιματηροί πόλεμοι σε Ουκρανία και Γάζα συνεχίζονται, αλλά ο ισχυρισμός του είναι έτσι κι αλλιώς τραβηγμένος από τα μαλλιά. Ας δούμε ποιους πολέμους εννοεί και πόσο στέκει η δήλωσή του. (Σημ. Garfield: Η συμφωνία για τη Γαζα υπογράφεται μάλλον σήμερα όσο για τον ΡωσοΟυκρανικό πόλεμο σίγουρα θα τον είχε λήξει αν δεν είχε δυσκολίες λόγω της φιλοπόλεμης, συγνώμη λάθος Δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και να σημειώσω πως ενώ το κείμενο «μιλάει καθαρά» για έξι πολέμους, απαριθμεί εφτά)

 

1. Ιράν-Ισραήλ

Στις 24 Ιουνίου Ισραήλ και Ιράν συμφώνησαν να τερματίσουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες, που έμοιαζαν κάποια στιγμή να παίρνουν απειλητικές διαστάσεις, μετά τον βομβαρδισμό της Τεχεράνης 11 μέρες νωρίτερα. Πράγματι, Κατάρ και ΗΠΑ είχαν ένα διαμεσολαβητικό ρόλο, αλλά προφανώς αποφασιστική ήταν η αμερικανική επιδρομή εναντίον στόχων του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, που δεν μπορούσε να τα βάλει με την υπερδύναμη και απάντησε με ένα συμβολικό χτύπημα για το οποίο είχε κιόλας προειδοποιήσει. Η όποια επιτυχία του Τραμπ, εκτιμούν οι ειδικοί, δεν ήταν πάντως αποτέλεσμα των διαπραγματευτικών του ικανοτήτων.

 

2. Ινδία-Πακιστάν

Οι δύο πυρηνικές δυνάμεις αντάλλαξαν πυραύλους τον περασμένο Μάιο με αφορμή και πάλι την περιοχή του Κασμίρ, για την οποία έχουν συγκρουστεί συχνά από το 1947. Συμφώνησαν κατάπαυση του πυρός τελικά στις 10 Μαϊου και ο Τραμπ δήλωσε ότι αυτό έγινε μετά από δικές του μακρές, ολονύχτιες συνομιλίες με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν. Η ινδική πλευρά αρνείται πάντως κατηγορηματικά οποιαδήποτε διαμεσολάβηση τρίτου και μιλά για συμφωνία, που επιτεύχθηκε μεταξύ των στρατιωτικών ηγεσιών των δύο χωρών.

 

3. Ρουάντα-Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Στις 27 Ιουνίου στον Λευκό Οίκο σε μια πανηγυρική τελετή οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές υπέγραψαν συμφωνία για να σταματήσουν μια σύγκρουση που κρατούσε δεκαετίες και υπολογίζεται ότι έχει έναν απολογισμό συνολικά 6 εκατομμυρίων θανάτων. Είχαν προηγηθεί συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός το 2024 που τελικά κατέρρευσαν. Ο Τραμπ μετέτρεψε το συμβάν σε φιέστα, αλλά πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η συμφωνία ήταν απλώς αποτέλεσμα κόπωσης των αντιμαχόμενων μερών, που ήδη είχαν ξεκινήσει διαβουλεύσεις πριν εμπλακεί ως ενδιάμεσος ο Αμερικανός πρόεδρος.

 

4. Αίγυπτος-Αιθιοπία

Οι δύο χώρες βρίσκονται σε αντιπαράθεση εξαιτίας του σχεδίου για το μεγάλο φράγμα της Αιθιοπίας στον ποταμό Νείλο που ολοκληρώθηκε πρόσφατα και η Αίγυπτος φοβάται ότι θα επηρεάσει δραματικά τη ροή στο έδαφός της. Ο Τραμπ είχε αποτυχημένα προσπαθήσει να μεσολαβήσει μεταξύ των δύο χωρών κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Τώρα δεν έχει αποτρέψει κανέναν πόλεμο, αλλά ουσιαστικά έχει εκφραστεί υπέρ της «συμμάχου» Αιγύπτου, κατηγορώντας μάλιστα την Αιθιοπία ότι δεν υιοθέτησε την συμφωνία που ο ίδιος είχε επεξεργαστεί.

 

5. Καμπότζη-Ταϊλάνδη

Στις 24 Ιουλίου οι δύο χώρες ήρθαν σε σύγκρουση στις συνοριακές τους περιοχές με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και τον εκτοπισμό πάνω από 300.000. Δύο ημέρες αργότερα ο Τραμπ δήλωσε ότι επικοινωνεί και με τις δύο πλευρές, απειλώντας με διακοπή των εμπορικών σχέσεων σε περίπτωση που δεν σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Στις 28 Ιουλίου ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός, η οποία πάντως χαρακτηρίζεται από τους εκεί παρατηρητές ως εξαιρετικά εύθραυστη.

 

6. Αρμενία-Αζερμπαϊτζάν

Οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης στις αρχές Αυγούστου στον Λευκό Οίκο και ο Τραμπ δήλωσε ότι θα είναι πλέον «αιώνια φίλες». Αυτή η εκτίμηση αμφισβητείται, αλλά δεν εμπόδισε τον Αζέρο πρέσβη στη Βρετανία να δηλώσει ότι το βραβείο Νομπέλ αξίζει στον Αμερικανό πρόεδρο. Η διαμάχη των δύο χωρών κρατά από την εποχή της κατάρρευσης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά στην παρούσα φάση δεν υπήρχε κάποιο «ενεργό μέτωπο» σύγκρουσης.

 

7. Σερβία-Κόσοβο

Στις 27 Ιουνίου ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι απέτρεψε έναν πόλεμο μεταξύ της Σερβίας και της κυβέρνησης των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου που ήταν έτοιμος να ξεκινήσει, απειλώντας τη σερβική πλευρά με εμπορικές κυρώσεις. Κάτι ανάλογο ισχυρίστηκε και σε κατοπινή συνάντησή του με την πρόεδρο Οσμάνι. Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς που αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα δήλωσε ότι «δεν έχουμε στείλει κανέναν στρατιώτη, δεν έχουμε μετακινήσει κανένα μηχανολογικό εξοπλισμό, ούτε καν μας περνάει από το μυαλό ότι δήθεν προετοιμαζόμαστε για συγκρούσεις». Σίγουρα στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε κάποιος πόλεμος που σταμάτησε. Αυτό θα ήταν το έβδομο επίτευγμα του «πλανητάρχη».

Καλώς ή κακώς η Σουηδική ακαδημία δεν έδωσε στον Τραμπ το βραβείο. Αλλά το έδωσε στην Μαρία Κορίνα Ματσάδο. Όπως γράφει το Euronews το βραβείο αυτό είναι μια διεθνής αναγνώριση για τον αγώνα της για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βενεζουέλα, που την εδραιώνει ως μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της Λατινικής Αμερικής.

Τι έκανε δηλαδή; Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο του Euronews:

Το 2013 ίδρυσε τη Vente Venezuela, ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα που έγινε η κύρια πολιτική της πλατφόρμα. Έκτοτε, έχει εδραιώσει τη θέση της ως μία από τις κύριες αναφορές της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης, ειδικά μεταξύ των πιο ριζοσπαστικών τομέων που απορρίπτουν οποιονδήποτε διάλογο με το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο.

Η ηγεσία της χαρακτηρίζεται από έναν λόγο αδιάλλακτων αρχών, υπεράσπιση της οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας και απόλυτη απόρριψη του σοσιαλιστικού μοντέλου. Αυτή η στάση της έχει προκαλέσει τόσο ένθερμο θαυμασμό όσο και κριτική για την ακαμψία της.

Δηλαδή η υποψηφιότητα της είναι άκρως πολιτική. Επειδή είναι κατά του «κακού σοσιαλιστή Νικολά Μαδούρο». Αλλά στην εν λόγω κυρία δίνουν Νόμπελ ειρήνης κι όχι δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως λέει το euronews ή «πολέμιου του σοσιαλισμού» όπως το σκέφτομαι εγώ.

Δεν ξέρω αν ο κ Τραμπ δικαιούταν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το 2025. Πάντως η επιλογή που έκανε η Σουηδική ακαδημία ήταν πάρα πολύ χειρότερη. Χίλιες φορές να το έδιναν στον Ζελένσκι παρά στην Ματσάδο. Τουλάχιστον θα έλεγαν «προσπαθεί να συγκρατήσει την Ρωσία»!!!. Και θα τους πίστευαν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, από Ευρωπαϊκά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Τέλος πιστεύω με όλα αυτά που κάνει το Παγκόσμιο κατεστημένο στον Ντόναλτ Τραμπ, τον εξωθούν σε συνεργασία με τον Πούτιν, την Κίνα, ίσως και τον ίδιο τον Νικολά Μαδούρο

  

  

Πηγή: dw.com και gr.euronews.com

Θυμίζει την Ιταλία του 1992

Αναδρομή στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας της δεκαετίας του ’90, ξεκινώντας από το 1992 κάνει ο Αντώνης Καρπετόπουλος. Σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο σ«ΤΑ ΝΕΑ» της Τρίτης 7 Οκτωβρίου, αφού όπως λέει η πολιτική κατάσταση στη γείτονα μοιάζει με αυτή στην Ελλάδα σήμερα/

• • •

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι πέρασε πρόσφατα από τη χώρα μας και είπε πολλά που συζητήθηκαν. Το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου είναι η προτροπή της στους έλληνες συναδέλφους της: εξήρε τη δουλειά τους και τους ζήτησε να είναι πιο παρεμβατικοί γιατί η χώρα μας έχει προβλήματα διαφθοράς. Και θα είναι.

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα μου θυμίζουν την Ιταλία του 1992. Το 1992 είχαν περάσει τρία χρόνια από την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το τέλος αυτής της εποχής είχε ως αποτέλεσμα το απόλυτο πολιτικό και ιδεολογικό βραχυκύκλωμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς: η ιταλική Αριστερά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Το πολύ δυνατό ιταλικό κομμουνιστικό κόμμα (PCI) είχε επιχειρήσει να μετεξελιχθεί. Είχε δημιουργηθεί το Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς (PDS) σκοπός του οποίου ήταν να λειτουργήσει σαν βασικός πυλώνας ενός είδους κεντροαριστερού συνασπισμού. Αλλά παρά τη δεδομένη απόστασή τους από τους δεινόσαυρους κομμουνιστές της Μόσχας, οι ιταλοί αριστεροί ηγέτες ήταν απολύτως στριμωγμένοι καθώς έπρεπε να εξηγήσουν τι τελικά πήγε άσχημα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού: οι εξηγήσεις τους δεν ήταν πειστικές. Στην Ιταλία της εποχής – κι αυτό είναι η σχεδόν απόλυτη ομοιότητα με την Ελλάδα – υπήρχε ένα εντυπωσιακό έλλειμμα αντιπολίτευσης: από αυτή απουσίαζαν κόμματα με προοπτική εξουσίας. Ο κυβερνητικός συνασπισμός των πέντε κομμάτων, που προέκυψε τη δεκαετία του ’70 όταν ήρθαν κοντά οι χριστιανοδημοκράτες με τους σοσιαλιστές, έμοιαζε εκλογικά ανίκητος. Η αριστερή αντιπολίτευση ήταν αδύνατον να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, καθώς έπρεπε να απολογείται συνεχώς για λανθασμένες εκτιμήσεις. Ολοι επαναλάμβαναν ότι «η Ιταλία δεν είχε αντιπολίτευση», παρόλο που το PDS ως μετεξέλιξη του PCI κρατούσε ένα διψήφιο ποσοστό, αφήνοντας στην άκρη ορθόδοξους κομμουνιστές και άλλους ριζοσπάστες. Και τότε συνέβη κάτι εντελώς απρόβλεπτο. Μια ομάδα δικαστών του Μιλάνου ανέλαβαν πρωτοβουλίες που διέλυσαν σε χρόνο ρεκόρ όχι απλά τον κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά τα ίδια τα κόμματα που τον αποτελούσαν.

Η ιστορία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1992. Η σύλληψη του δημοτικού συμβούλου Μάριο Κιέζα στις 17 Φεβρουαρίου στο Μιλάνο έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα της έρευνας που πέρασε στην ιστορία με τον κωδικό Καθαρά Χέρια (Mani Pulite). Ο Κιέζα, εξέχον παράγοντας του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Μιλάνου πιάστηκε επ’ αυτοφώρω να δωροδοκείται από μια εταιρεία καθαρισμού: το ποσό που έλαβε ήταν αστείο – κάτι περισσότερο από δύο χιλιάδες σημερινά ευρώ. Ομως η ομολογία του ότι τα μισά από τα χρήματα προορίζονταν για το ταμείο του κόμματος άλλαξε τα πάντα. Οι δικαστές άρχισαν να ερευνούν τις σχέσεις των κομμάτων με τους επιχειρηματίες: σε λιγότερο από έξι μήνες η συζήτηση δεν ήταν αν υπάρχει ή δεν υπάρχει αντιπολίτευση, αλλά πόσο μεγάλη είναι η διαφθορά. Ενα μόλις χρόνο αργότερα το πολιτικό τοπίο ήταν ολότελα διαφορετικό. Δυνάμωσε η αυτονομιστική Λέγκα του Βορρά, επανεμφανίστηκαν με σημαντικό εκλογικό ποσοστό οι νοσταλγοί του Μουσολίνι, κατέβηκε στις εκλογές ο Μπερλουσκόνι, δημιουργήθηκε μπροστά στην προοπτική της εξουσίας ο αριστερός πόλος, που έμοιαζε ανέφικτος. Ηταν καλύτερο το νέο σκηνικό; Ηταν χειρότερο; Μικρή σημασία έχει. Σημασία στη διδακτική αυτή ιστορία έχει η ταχύτητα με την οποία μετασχηματίστηκε η πολιτική σκηνή.

Σήμερα στην Ελλάδα η κυβέρνηση βασίζει τη δημοσκοπική υπεροχή της μόνο στο διαρκώς επαναλαμβανόμενο «δεν υπάρχει αντιπολίτευση». Αλλά υπάρχουν πλέον οι προτροπές της Κοβέσι. Που δημιουργούν στα κυβερνητικά στελέχη αμηχανία και φόβο μήπως τα χειρότερα έρχονται. Λογικό. Αν οι εισαγγελείς συνεχίσουν τις έρευνες η κυβέρνηση δύσκολα θα αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση μαζί τους. Η σύγκρουση αυτή ωστόσο θα έχει μεγάλο κόστος, διότι η άμυνα της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι η δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η Κοβέσι ταράζει τα νερά. Δημιουργεί την εντύπωση ότι το δεδομένο σκηνικό μπορεί να αλλάξει. Γι’ αυτό γεμίσαμε κόμματα που δεν υπάρχουν: όλοι ξαφνικά σε κάτι ελπίζουν…

Το μέρος στη Γη που καίγεται για δεκαετίες και δεν σβήνει ποτέ

Στην καρδιά της ερήμου Καρακούμ, στο βόρειο Τουρκμενιστάν, υπάρχει μια τεράστια φλεγόμενη τρύπα στη Γη. Δεν είναι ηφαιστειακός κρατήρας, ούτε έργο κάποιου καλλιτέχνη. Είναι το Darvaza Gas Crater, γνωστό παγκοσμίως ως «Door to Hell»,  η Πύλη της Κόλασης. Δείτε στο τέλος σχετικό ντοκιμαντέρ του BBC

• • •

Κι όμως, δεν πρόκειται για μυθολογία. Το άνοιγμα αυτό καίγεται αδιάκοπα από το 1971, δηλαδή εδώ και πάνω από πέντε δεκαετίες. Η λάμψη του είναι ορατή από χιλιόμετρα μακριά, μέσα στη σιωπή της ερήμου.

 

Μια τρύπα που δημιουργήθηκε από ανθρώπινο λάθος

Η ιστορία ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν Σοβιετικοί γεωλόγοι πραγματοποιούσαν γεωτρήσεις για φυσικό αέριο. Κατά λάθος, το έδαφος υποχώρησε, δημιουργώντας έναν τεράστιο κρατήρα διαμέτρου 70 μέτρων και βάθους περίπου 30 μέτρων.

Όταν διαπιστώθηκε ότι το φυσικό αέριο που αναβλύζει ήταν τοξικό, οι επιστήμονες αποφάσισαν να το αναφλέξουν, θεωρώντας ότι η φωτιά θα σβήσει «σε λίγες ημέρες». Πενήντα χρόνια μετά, η φλόγα καίει ακόμα.

Ο αέρας γεμίζει συνεχώς με μεθάνιο που αναδύεται από τα υπόγεια κοιτάσματα, τροφοδοτώντας τη φωτιά — ένα αέναο καμίνι στη μέση του πουθενά.

 

Από επιστημονικό ατύχημα σε τουριστικό φαινόμενο

Παρότι το σημείο βρίσκεται μέσα σε μια από τις πιο απομονωμένες περιοχές του πλανήτη, προσελκύει χιλιάδες ταξιδιώτες κάθε χρόνο.

Όσοι το έχουν δει από κοντά, το περιγράφουν ως «ένα ζωντανό στόμα φωτιάς που αναπνέει στη γη». Τη νύχτα, ο κρατήρας φωτίζει το τοπίο με πορτοκαλί ανταύγειες, δημιουργώντας μια εικόνα που μοιάζει περισσότερο με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας παρά με πραγματικό τόπο.

Η κυβέρνηση του Τουρκμενιστάν έχει κατά καιρούς προσπαθήσει να περιορίσει τη φωτιά, είτε για περιβαλλοντικούς λόγους είτε για να εξοικονομήσει το πολύτιμο φυσικό αέριο που καίγεται άσκοπα. Ωστόσο, καμία προσπάθεια δεν έχει αποδώσει.
Το Darvaza είναι πλέον κάτι περισσότερο από αξιοθέατο: είναι ένα σύμβολο της ανθρώπινης αλαζονείας απέναντι στη φύση. Μια υπενθύμιση του τι μπορεί να προκαλέσει η τεχνολογική αυτοπεποίθηση όταν συναντά τα όρια του φυσικού κόσμου.

Η εικόνα του - το κόκκινο φως μέσα στη σκοτεινή άμμο - έχει γίνει viral σε όλο τον κόσμο: φωτογραφίες του έχουν ταξιδέψει σε εξώφυλλα περιοδικών, ντοκιμαντέρ και νυχτερινά wallpapers, κάνοντάς το ένα από τα πιο παράξενα και εντυπωσιακά τοπία του πλανήτη.

Περιστασιακά, επιστήμονες μετρούν τις εκπομπές μεθανίου για να εκτιμήσουν την περιβαλλοντική ζημιά. Όμως η πλήρης κατάσβεση του κρατήρα θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη.

Έτσι, η «Πύλη της Κόλασης» συνεχίζει να καίει. Όχι ως θρύλος, αλλά ως πραγματική, φλεγόμενη τρύπα στη Γη που θυμίζει πως κάποιες φωτιές, κυριολεκτικά, δεν σβήνουν ποτέ.

 

 

Αναδημοσίευση: lifo.gr

Οι πόλεις του εξωτερικού με τους περισσότερους Έλληνες

Όπως έλεγαν παλαιότερα, όπου κι αν πας, όποια πέτρα και αν σηκώσεις σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, θα βρεις σίγουρα κάποιον Έλληνα. Για του λόγου το αληθές και σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, υπάρχουν καταγεγραμμένοι Έλληνες σε 140 χώρες εκτός της Ελλάδας. Η μετανάστευση των Ελλήνων ξεκίνησε στις απαρχές του 20ου αιώνα, ενώ το μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης μέχρι και σήμερα, ήταν εκείνο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το τελευταίο μεταναστευτικό κύμα που έχει καταγραφεί, ήταν ακριβώς μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και την μνημονιακή πολιτική που εφαρμόστηκε αργότερα στην Ελλάδα, αναγκάζοντας χιλιάδες συμπολίτες μας και πάρα πολλούς νέους να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη και να αναζητήσουν μία καλύτερη τύχη σε χώρες του εξωτερικού (brainstorming). Στην Ελλάδα, ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011, δεν ξεπερνά τα 10,8 εκατομμύρια. Ωστόσο, σε αυτόν δεν προσμετράται ο πληθυσμός των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό, ο οποίος σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία φτιάχνει άλλη μια μισή Ελλάδα.

• • •

Η μεγαλύτερη συγκέντρωση ελληνικού πληθυσμού είναι καταγεγραμμένη στις ΗΠΑ με τρία εκατομμύρια και ακολουθεί η Ευρώπη με ένα εκατομμύριο. Η Αυστραλία έχει περίπου 70 χιλιάδες Έλληνες και 300 χιλιάδες ο Καναδάς, σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού. Ποιες όμως είναι οι πόλεις με τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ελλήνων στο εξωτερικό;

Μελβούρνη, Αυστραλία (400.000)

Αυτό δεν είναι έκπληξη, αφού ίσως έχετε ακούσει την φράση ότι η Μελβούρνη είναι «η 3η μεγαλύτερη ελληνική πόλη στον κόσμο», μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ελληνικά σχολεία, εκκλησίες, καταστήματα απαντώνται συχνά στην Μελβούρνη, με το Oakleigh να θεωρείται το πιο «ελληνικό» μέρος στον κόσμο, εκτός Ελλάδος.

Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (300.000)

Η Νέα Υόρκη έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ελλήνων στις ΗΠΑ. Οι 300 χιλιάδες επίσημα καταγεγραμμένοι, ωστόσο ενδέχεται να είναι περισσότεροι. Η Αστόρια έχει το μεγαλύτερο ποσοστό Ελλήνων, όπου μπορείς σε κάποια μέρη να ακούς μόνο ελληνικά. Βέβαια, Έλληνες μπορείς να βρεις σε κάθε γωνιά της πόλης αλλά και ολόκληρης της ομώνυμης πολιτείας.

Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο (280.000)

Σύμφωνα με το δημαρχείο του Λονδίνου, διαβιώνουν περίπου 280 χιλιάδες Έλληνες στην περιφέρεια του Λονδίνου. Η μετανάστευση στην αγγλική πρωτεύουσα ξεκίνησε από τον 15ο αιώνα κιόλας, ενώ το ίδιο συνέβη και με μεγάλα λιμάνια του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως το Μπρίστολ και το Λίβερπουλ. Η Βρετανία άλλωστε έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ελλήνων του εξωτερικού που «γεννήθηκε» στην Ελλάδα.

Ιλινόις, ΗΠΑ (180.000)

Και το Ίλινοις μπήκε στη λίστα για χάρη του Σικάγο, όπου κατοικούν οι 125 από τις 180 χιλιάδες Έλληνες που ζουν στην κεντρική πολιτεία των ΗΠΑ. Η πόλη του Σικάγο έχει την δική της «Greektown», η οποία γνώρισε άνθηση της δεκαετίες του ’80 και του ’90, όταν και είχε γίνει σημείο συνάντησης για διασκέδαση. Η κατασκευή φοιτητικών εστιών αλλά και μεγάλων εθνικών δρόμων, ανάγκασαν πολλούς Έλληνες να εγκαταλείψουν την «Greektown» και να βρουν αλλού σπίτι. Υπό άλλες συνθήκες, και οι 180 χιλιάδες θα ζούσαν στην πόλη του Σικάγου.

Φλόριντα, ΗΠΑ (150.000)

Ξέρουμε ότι η Φλόριντα δεν είναι πόλη αλλά πολιτεία, απλά δεν μπορούσε να λείπει από την λίστα. Κι αυτό γιατί στην Φλόριντα υπάρχει το Tarpon Springs, η πόλη με το μεγαλύτερο ποσοστό Ελλήνων επί του συνολικού πληθυσμού εκτός Ελλάδος. Στην πόλη κατοικούν περίπου 25.000 άνθρωποι, με τους Έλληνες να αγγίζουν το 12%. Στην πολιτεία της Φλόριντα ζουν διάσπαρτα Έλληνες. Πολλοί από αυτούς είναι Ελληνοαμερικανοί, που μετακόμισαν εκεί από άλλες πολιτείες.

Σίδνεϊ, Αυστραλία (130.000)

Σύμφωνα με την Ελληνική Κοινότητα της Μελβούρνης, οι πρώτοι ‘Έλληνες έφτασαν στην Αυστραλία στις αρχές του 1800, με την πλειοψηφία τους να εγκαθίσταται στο Σίδνεϊ. Επρόκειτο για εργάτες ορυχείων και αγρότες, που μετανάστευσαν από τα νησιά του Αιγαίου. Οι Έλληνες άρχισαν να εργάζονται σταδιακά και σε άλλους τομείς, με πολλά ονόματα δρόμων πλέον να έχουν ελληνικά ονόματα, προς τιμήν τους.

Βοστώνη, ΗΠΑ (100.000)

Η Μασαχουσέτη είναι η 4η πολιτεία με τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ελλήνων, ήταν όμως και το πρώτο μέρος που εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που έφτασαν στην Αμερική. Μεταξύ του 1600 και 1700, οι Έλληνες ξεκίνησαν να μεταναστεύουν στις ΗΠΑ, κυρίως στην περιοχή της Βοστώνης. Κάποιοι μάλιστα αναφέρουν πως Έλληνες ναυτικοί και καπετάνιοι, βοήθησαν σημαντικά στην εκπαίδευση του αμερικανικού ναυτικού.

Τορόντο, Καναδάς (60.000)

Στην απογραφή του 2016 που έγινε στον Καναδά, αναφέρθηκε πως 300 χιλιάδες Έλληνες κατοικούν στη χώρα, με το 1/5 αυτών να κατοικούν στο Τορόντο. Η απογραφή έδειξε πως τα ελληνικά είναι η 20η σε συχνότητα γλώσσα, που ακούγεται στην πόλη.

Σαντιάγο, Χιλή (40.000)

Ο ακριβής αριθμός των Ελλήνων που ζουν στη Χιλή δεν είναι γνωστός. Αλλά σύμφωνα με το υπουργείο εξωτερικών, οι πρώτοι Έλληνες μετανάστευσαν στην Χιλή,στις αρχές του 16ου αιώνα.
Σήμερα υπολογίζεται πως στη χώρα της Λατινικής Αμερικής, ζουν τουλάχιστον 100 χιλιάδες απόγονοι Ελλήνων μεταναστών. Η πλειοψηφία τους, διαμένει στην πρωτεύουσα της χώρας, το Σαντιάγο. Η ιστορία των Ελλήνων στη Χιλή ξεκίνησε όταν Έλληνες της Κρήτης μετανάστευσαν στην πόλη Αντοφαγκάστα, η οποία τότε αλλά και μεταγενέστερα, ήταν από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της δύσης.

Μόναχο, Γερμανία (30.000)

Στην Γερμανία ζουν περίπου 280.000 Έλληνες, ο μεγαλύτερος πληθυσμός Ελλήνων στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία τους βρίσκεται στο Μόναχο, με τους περισσότερους να εργάζονται στους τομείς της αυτοκινητοβιομηχανίας και την υγείας.

 

 

Αναδημοσίευση: zougla.gr