Επιμήκυνση λέει του χρέους μας. Λες και δεν καταλάβαιναν ότι αυτά που μας βάζαν να κάνουμε δεν μπορούσαμε να τα κάνουμε με τίποτε.
Όχι ότι τώρα αλλάζουν πολλά πράματα αλλά είμαστε δεσμευμένοι πιο πολύ καιρό.
Πάντως το ότι οι Ευρωπαίοι αλλάζουν στάση είναι στη σωστή κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί αφού βλέπουν τα ντόμινο που «αρχίζει να πέφτουν» και καταλαβαίνουν πως δεν είμαστε μόνο εμείς το μαύρο πρόβατο, άσχετα αν μιλάμε για πρακτικές όλων των ευρωπαίων που ακολουθούσαμε κι εμείς, αλλά όλη σχεδόν η Ευρώπη.
Ακολουθεί λέει η Πορτογαλία ως τώρα φοβούνται για την Ισπανία την Ιταλία και την Γαλλία. Δηλαδή για τον Ευρωπαϊκό νότο. Τους Κηφήνες. Τους λαούς που ους απαρτίζουν άνθρωποι που σαν τα τζιτζίκια κάθονται στον ήλιο και τραγουδούν. Που γλεντούν με τα λεφτά των Βοριοευρωπαίων.
Τώρα άκουσα και για την Πολωνία και το Βέλγιο. Μα αυτοί είναι «καλοί» όπως καλοί είναι και οι Ιρλανδοί, που τους χρεοκόπησαν οι τράπεζες. Τις προάλλες άκουσα για τους Ιρλανδούς οτι τους έχουν τρελάνει στη λιτότητα τους ανθρώπους. Βέβαια δεν έχουν συνηθίσει όπως εμείς που όσο θυμάμαι τον εαυτό μου βρισκόμαστε σε στενωπό. Και κάνουμε λιτότητα για να πάμε καλά στο μέλλον.
Μα όλη η ευρωπαίοι, οι μη μπλεγμένοι με τα οικονομικά διαπλεκόμενα, το βλέπουμε πως η λύση είναι πολιτική. Και θα έρθει μόνο με πολιτικές αποφάσεις.
Όπως να γίνει πραγματικά η Ευρώπη σφιχτή συμμαχία, ένα κράτος δηλαδή.
Και να τυπώσει η Ευρωπαϊκη τράπεζα μερικά εκατοντάδες δισεκατομύρια Ευρώ δίνοντας αυτά τα Κωλόχαρτα, αφού θα υπάρχει αφθονία από ευρώ, στις Τράπεζες που χρωστάμε όλα τα κράτη. Θα γίνει αυτό βέβαια αφού μαζευτούν τα χρέη στην Ευρωπαϊκή Κοινή Τράπεζα για να εξοφληθούν όλα μαζί να μην έχουμε κερδισμένους και χαμένους από τα παιχνίδια με τις ισοτιμίες των νομισμάτων
Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
Ακόμη μια επίσκεψη του κ. Βαλβέδε στο ΟΑΚΑ με ήττα
Ο δεύτερος αγώνας του Ολυμπιακού φέτος το Σάββατο στο ΟΑΚΑ η δεύτερη ήττα. Μάλιστα και αυτή η ήττα με κατεβασμένα τα χέρια. Αν μπορείς να πεις οτι είναι ελαφρυντικό ο τρόπος που επιτεύχθηκε έχει καλώς (Στο 90’με τον Πάπα πούμπα Ντιοπ να αποφεύγει ένα καπνογόνο). Αλλά ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε Παναθηναϊκος ούτε ΑΕΚ για τέτοιου είδους «κλαψουρίσματα»
Κι αυτόν τον αγώνα τον έχασε ο κ. Βαλβέδε. Είχε βέβαια τη ατυχία να πάθει θλάση ο Ριέρα στο 22’ αλλά η αλλαγή που έκανε ήταν σαν να μη την έκανε ποτέ. Ο Ιμπαγάσα δεν είχε συνέρθει ακόμη καλά από τον τραυματισμό του, αλήθεια που είναι ο Ζαϊρί.
Επιτέλους έκανε την αλλαγή που περίμεναν στον κόσμο όλοι οι «γαύροι» έβγαλε τον Φούτερ κι έβαλε τον Πάντελιτς στο ημίχρονο, αλλά η μηχανή δεν δούλευε όπως έπρεπε από την στιγμή που βγήκε ο Ριέρα.
Να μη πω για την αλλαγή του Ρόμενταλ στο 85, όταν ακόμη ο αγώνας ήταν 0 - 0 με τον Φετφατζίδη λες και χρειαζόταν να δουλέψει το «κέντρο» το τελευταίο πεντάλεπτο (12 λεπτο ήταν τελικά μαζί με τις καθυστερήσεις).
Βέβαια ο Μήτρογλου δεν μπαίνει με τίποτε.
Έτσι ο Ολυμπιακός απέκτησε συγκάτοικο στην κορυφή της βαθμολογίας το Σισέ (συγγνώμη τον Παναθηναϊκό).
Στο τέλος θα χάσει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα ή θα το πάρει στην διαφορά τερμάτων και θα πανηγυρίζει ο Ισπανός. Ένα πρωτάθλημα, το ξανάγραψα, πως αν δεν το πάρει με 5 βαθμούς διαφορά δεν θα νοείται πρωταθλητής.
Τι κάθεσαι κ. Μαρινάκη; Επειδή πήρε νταμπλ πριν δυο χρόνια με την ομάδα του Τακη Λεμονή θα έχει ασυλία. Ας πάει από εκεί που ήρθε.
Κι αυτόν τον αγώνα τον έχασε ο κ. Βαλβέδε. Είχε βέβαια τη ατυχία να πάθει θλάση ο Ριέρα στο 22’ αλλά η αλλαγή που έκανε ήταν σαν να μη την έκανε ποτέ. Ο Ιμπαγάσα δεν είχε συνέρθει ακόμη καλά από τον τραυματισμό του, αλήθεια που είναι ο Ζαϊρί.
Επιτέλους έκανε την αλλαγή που περίμεναν στον κόσμο όλοι οι «γαύροι» έβγαλε τον Φούτερ κι έβαλε τον Πάντελιτς στο ημίχρονο, αλλά η μηχανή δεν δούλευε όπως έπρεπε από την στιγμή που βγήκε ο Ριέρα.
Να μη πω για την αλλαγή του Ρόμενταλ στο 85, όταν ακόμη ο αγώνας ήταν 0 - 0 με τον Φετφατζίδη λες και χρειαζόταν να δουλέψει το «κέντρο» το τελευταίο πεντάλεπτο (12 λεπτο ήταν τελικά μαζί με τις καθυστερήσεις).
Βέβαια ο Μήτρογλου δεν μπαίνει με τίποτε.
Έτσι ο Ολυμπιακός απέκτησε συγκάτοικο στην κορυφή της βαθμολογίας το Σισέ (συγγνώμη τον Παναθηναϊκό).
Στο τέλος θα χάσει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα ή θα το πάρει στην διαφορά τερμάτων και θα πανηγυρίζει ο Ισπανός. Ένα πρωτάθλημα, το ξανάγραψα, πως αν δεν το πάρει με 5 βαθμούς διαφορά δεν θα νοείται πρωταθλητής.
Τι κάθεσαι κ. Μαρινάκη; Επειδή πήρε νταμπλ πριν δυο χρόνια με την ομάδα του Τακη Λεμονή θα έχει ασυλία. Ας πάει από εκεί που ήρθε.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Φαντάσματα
Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή της περασμένης Πέμπτης 25/11. Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς αρχηγούς για το ότι δε συνεργάζονται σε δύσκολες στιγμές. Αλήθεια πιστεύει πως αν κινδυνεύαμε (τουλάχιστον δεν το πιστεύουν) θα φερόταν έτσι;
Η Ευρώπη περνάει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική της κρίση, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της χώρας μας. Στους επόμενους τρεις μήνες η Ελλάδα πρέπει να επιτύχει δέκα δύσκολους στόχους γιατί αλλιώς κινδυνεύει, πραγματικά κινδυνεύει, να μην πάρει την επόμενη δόση και να βρεθεί στον αέρα. Θα φανταζόσασταν ότι στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας τα κορυφαία ηγετικά στελέχη και οι στενοί συνεργάτες συσκέπτονται νυχθημερόν για να δουν αν και πώς μπορούν να βοηθήσουν με πρακτικές προτάσεις και αποφάσεις. Αμ δε!
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά ένας στενός κύκλος συνεργατών του κ. Παπανδρέου, και ελπίζουμε όχι ο ίδιος, ασχολείται με το πόσα μέλη του κυβερνώντος κόμματος πήγαν στην εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ με τον Αλέκο Παπαδόπουλο, αν χειροκρότησαν θερμά ή όχι και αν σκοπεύουν να «το τραβήξουν». Ακόμη και την περασμένη Κυριακή, που η διαπραγμάτευση με την τρόικα βρισκόταν σε οριακό σημείο, η βασική μέριμνα ήταν να βρεθεί τι κρύβεται πίσω από ένα άρθρο στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Οι Σέρλοκ Χομς έχουν μάλιστα κινητοποιηθεί για να διαπιστώσουν αν υπάρχει νέα «συνωμοσία Βενιζέλου».
Και στη Ρηγίλλης όμως δεν πάνε πίσω. Το σπίτι μας κυριολεκτικώς φλέγεται και τα ηγετικά στελέχη ασχολούνται με το... μαγαζάκι. Εχει καταστεί ψύχωση πραγματική ποιον βλέπει η κ. Μπακογιάννη, ποιος πήγε στην εκδήλωσή της την Κυριακή και ποιος θα είναι ο επόμενος «αποστάτης». Δεν είμαι πολιτικά αφελής, γνωρίζω καλά πως η πολιτική έχει πάνω απ’ όλα να κάνει με τέτοια μικρά ζητήματα. Είναι όμως τόσο ξεπερασμένα, τόσο σαχλά όταν κανείς βλέπει ότι η χώρα πάει στα βράχια μέσα σε μια διεθνή τρικυμία χωρίς προηγούμενο. Δεν αμφιβάλλω ότι οι καθ’ έξιν συνωμοτικοί κύκλοι του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζουν πάλι και θα ήθελαν τον κ. Βενιζέλο ή κάποιον άλλον να πάρει μια ρεβάνς από τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να τους βοηθήσει με το προσωπικό στυλ διακυβέρνησης. Αλλά για να το πω όπως θα το καταλάβαινε καλύτερα και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, αλλά και ο κ. Σαμαράς, «ποιος νοιάζεται;» ή αγγλιστί who cares? Δεν το βλέπουν και οι δύο ότι κινδυνεύουν να μείνουν υποσημειώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία, πολιτικοί που για λόγους προσωπικού η κομματικού εγωισμού δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από εμμονές και ανασφάλειες με μεγάλο κόστος για τη χώρα;
Ο κ. Παπανδρέου δικαιούται ασφαλώς να βλέπει φαντάσματα, είτε με τη μορφή του κ. Βενιζέλου είτε με τον ορθολογικό λόγο του κ. Παπαδόπουλου. Το ίδιο και ο κ. Σαμαράς που μοιάζει συνεχώς να θέλει να πάρει τη δική του προσωπική ρεβάνς για το τι συνέβη το 1993. Είναι όμως πολύ παρακμιακό αν το σκεφθεί κανείς μέσα στις πραγματικές συνθήκες της χώρας και του υπόλοιπου κόσμου. Στο κάτω κάτω έχουμε τόσους δαίμονες να παλέψουμε αυτή την ώρα που το τελευταίο το οποίο μας απασχολεί είναι πόσο τρομάζουν τους κ. Παπανδρέου και Σαμαρά τα φαντάσματα που τους κατατρέχουν.
* * *
Η Ευρώπη περνάει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική της κρίση, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της χώρας μας. Στους επόμενους τρεις μήνες η Ελλάδα πρέπει να επιτύχει δέκα δύσκολους στόχους γιατί αλλιώς κινδυνεύει, πραγματικά κινδυνεύει, να μην πάρει την επόμενη δόση και να βρεθεί στον αέρα. Θα φανταζόσασταν ότι στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας τα κορυφαία ηγετικά στελέχη και οι στενοί συνεργάτες συσκέπτονται νυχθημερόν για να δουν αν και πώς μπορούν να βοηθήσουν με πρακτικές προτάσεις και αποφάσεις. Αμ δε!
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά ένας στενός κύκλος συνεργατών του κ. Παπανδρέου, και ελπίζουμε όχι ο ίδιος, ασχολείται με το πόσα μέλη του κυβερνώντος κόμματος πήγαν στην εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ με τον Αλέκο Παπαδόπουλο, αν χειροκρότησαν θερμά ή όχι και αν σκοπεύουν να «το τραβήξουν». Ακόμη και την περασμένη Κυριακή, που η διαπραγμάτευση με την τρόικα βρισκόταν σε οριακό σημείο, η βασική μέριμνα ήταν να βρεθεί τι κρύβεται πίσω από ένα άρθρο στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Οι Σέρλοκ Χομς έχουν μάλιστα κινητοποιηθεί για να διαπιστώσουν αν υπάρχει νέα «συνωμοσία Βενιζέλου».
Και στη Ρηγίλλης όμως δεν πάνε πίσω. Το σπίτι μας κυριολεκτικώς φλέγεται και τα ηγετικά στελέχη ασχολούνται με το... μαγαζάκι. Εχει καταστεί ψύχωση πραγματική ποιον βλέπει η κ. Μπακογιάννη, ποιος πήγε στην εκδήλωσή της την Κυριακή και ποιος θα είναι ο επόμενος «αποστάτης». Δεν είμαι πολιτικά αφελής, γνωρίζω καλά πως η πολιτική έχει πάνω απ’ όλα να κάνει με τέτοια μικρά ζητήματα. Είναι όμως τόσο ξεπερασμένα, τόσο σαχλά όταν κανείς βλέπει ότι η χώρα πάει στα βράχια μέσα σε μια διεθνή τρικυμία χωρίς προηγούμενο. Δεν αμφιβάλλω ότι οι καθ’ έξιν συνωμοτικοί κύκλοι του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζουν πάλι και θα ήθελαν τον κ. Βενιζέλο ή κάποιον άλλον να πάρει μια ρεβάνς από τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να τους βοηθήσει με το προσωπικό στυλ διακυβέρνησης. Αλλά για να το πω όπως θα το καταλάβαινε καλύτερα και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, αλλά και ο κ. Σαμαράς, «ποιος νοιάζεται;» ή αγγλιστί who cares? Δεν το βλέπουν και οι δύο ότι κινδυνεύουν να μείνουν υποσημειώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία, πολιτικοί που για λόγους προσωπικού η κομματικού εγωισμού δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από εμμονές και ανασφάλειες με μεγάλο κόστος για τη χώρα;
Ο κ. Παπανδρέου δικαιούται ασφαλώς να βλέπει φαντάσματα, είτε με τη μορφή του κ. Βενιζέλου είτε με τον ορθολογικό λόγο του κ. Παπαδόπουλου. Το ίδιο και ο κ. Σαμαράς που μοιάζει συνεχώς να θέλει να πάρει τη δική του προσωπική ρεβάνς για το τι συνέβη το 1993. Είναι όμως πολύ παρακμιακό αν το σκεφθεί κανείς μέσα στις πραγματικές συνθήκες της χώρας και του υπόλοιπου κόσμου. Στο κάτω κάτω έχουμε τόσους δαίμονες να παλέψουμε αυτή την ώρα που το τελευταίο το οποίο μας απασχολεί είναι πόσο τρομάζουν τους κ. Παπανδρέου και Σαμαρά τα φαντάσματα που τους κατατρέχουν.
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Η Επανάσταση στην Ευρώπη άρχισε
Προσωπικά από την στιγμή που έγινε το Ευρώ και ήρθε στην Ελλάδα είχα την αίσθηση πως βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο. Κυρίως από το 2002 που καταργήθηκε τελείως η δραχμή.
Ήταν τόσο μεγάλη η κρίση, γιατί τότε άρχισε για μένα η κρίση, που όταν το 2008 άρχισαν να μας λένε για κρίση που έρχεται σιγά σιγά απο την Αμερική, δεν έβλεπα να αλλάζουν καθόλου τα πράγματα στην ζωή μας.
Να πω πως άλλαξε τώρα; Όχι, καθόλου. Δεν έχουμε μεγάλες αυξήσεις, οι αυξήσεις που έχουν τα αγαθά είναι αύξηση των φόρων, στις τιμές των καταναλωτικών προϊόντων. Μόνο απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και κλεισίματα εμπορικών επιχειρήσεων. Και το παράξενο είναι πως δεν κουνιέται φύλλο.
Λόγω της κακής ψυχολογίας του κόσμου. Κι αυτό γιατί η παρούσα κυβέρνηση έχει MEGAλη ικανότητα στην δημιουργία κλίματος και στην προπαγάνδα.
Αυτό όμως που δεν είχαν προβλέψει οι κυβερνώντες μας είναι πως η κρίση, το τωρινό μέγεθος το έφτασε η τωρινή κυβέρνηση, είναι πως θα προκαλούνταν ένα ντόμινο στην ευρωζώνη. Και οι άλλοι λαοί δεν θα τα ανεχόταν έτσι εύκολα, παρ’ όλο που οι Έλληνες θεωρούμαστε αναρχικοί και επαναστάτες.
Άρχισαν να αντιδρούν οι επόμενοι από μας, Ιρλανδοί. Αντιδρούν νωρίς νωρίς και οι Πορτογάλοι. Αν και δεν έχουμε πλήρη ενημέρωση, μας δείχνουν επιφανειακά στο όνομα της Δημοκρατίας, βλέπουμε τον ξεσηκωμό τους, Και όλοι φαντάζονται τι θα γίνει όταν η «κρίση» φτάσει στην Ισπανία. Πολύ περισσότερο στην Ιταλία και τελικά στην Γαλλία.
Έφτασε να βγαίνει η καγκελάριος Χίτλερ (συγγνώμη Μέρκελ) να λέει πως η Ελλάδα είναι σε καλό δρόμο. Αυτή η κίνηση μου θυμίζει τα προ δεκαπενταετίας συγχαρητήρια της Τουρκίας στον τότε υπουργό εξωτερικών και νυν πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου όπως και το πρωτοσέλιδο της Χουριέτ, Bravo Yiorgo
Η επανάσταση λοιπόν στην Ευρώπη άρχισε. Να δούμε τι θα βγάλει. Σίγουρα καλό μια που χειρότερα δε γίνεται
Ήταν τόσο μεγάλη η κρίση, γιατί τότε άρχισε για μένα η κρίση, που όταν το 2008 άρχισαν να μας λένε για κρίση που έρχεται σιγά σιγά απο την Αμερική, δεν έβλεπα να αλλάζουν καθόλου τα πράγματα στην ζωή μας.
Να πω πως άλλαξε τώρα; Όχι, καθόλου. Δεν έχουμε μεγάλες αυξήσεις, οι αυξήσεις που έχουν τα αγαθά είναι αύξηση των φόρων, στις τιμές των καταναλωτικών προϊόντων. Μόνο απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και κλεισίματα εμπορικών επιχειρήσεων. Και το παράξενο είναι πως δεν κουνιέται φύλλο.
Λόγω της κακής ψυχολογίας του κόσμου. Κι αυτό γιατί η παρούσα κυβέρνηση έχει MEGAλη ικανότητα στην δημιουργία κλίματος και στην προπαγάνδα.
Αυτό όμως που δεν είχαν προβλέψει οι κυβερνώντες μας είναι πως η κρίση, το τωρινό μέγεθος το έφτασε η τωρινή κυβέρνηση, είναι πως θα προκαλούνταν ένα ντόμινο στην ευρωζώνη. Και οι άλλοι λαοί δεν θα τα ανεχόταν έτσι εύκολα, παρ’ όλο που οι Έλληνες θεωρούμαστε αναρχικοί και επαναστάτες.
Άρχισαν να αντιδρούν οι επόμενοι από μας, Ιρλανδοί. Αντιδρούν νωρίς νωρίς και οι Πορτογάλοι. Αν και δεν έχουμε πλήρη ενημέρωση, μας δείχνουν επιφανειακά στο όνομα της Δημοκρατίας, βλέπουμε τον ξεσηκωμό τους, Και όλοι φαντάζονται τι θα γίνει όταν η «κρίση» φτάσει στην Ισπανία. Πολύ περισσότερο στην Ιταλία και τελικά στην Γαλλία.
Έφτασε να βγαίνει η καγκελάριος Χίτλερ (συγγνώμη Μέρκελ) να λέει πως η Ελλάδα είναι σε καλό δρόμο. Αυτή η κίνηση μου θυμίζει τα προ δεκαπενταετίας συγχαρητήρια της Τουρκίας στον τότε υπουργό εξωτερικών και νυν πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου όπως και το πρωτοσέλιδο της Χουριέτ, Bravo Yiorgo
Η επανάσταση λοιπόν στην Ευρώπη άρχισε. Να δούμε τι θα βγάλει. Σίγουρα καλό μια που χειρότερα δε γίνεται
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
Είδαμε (και χθες) τις διαφορές μας και στο ποδόσφαιρο
Χθες (Τετάρτη 24/11) ήταν το ματς ΠΑΟ – Μπαρτσελόνα. Ρεβάνς του υπέροχου αγώνα διαφήμιση για το άθλημα, στο οποίο ο Παναθηναϊκός έκανε το λάθος να προηγηθεί.
Χθες έπαιξε ένα (και κάτι) ημίχρονο και νίκησε μόνο με 3 – 0. Εδώ δεν προηγήθηκε μια που ο Βαλντέζ «έβγαλε» το τετ α τετ με τον Σισέ στο 0 - 0
Με νέο προπονητή ο Παναθηναϊκός και με τον Τζόρβα πολύ καλό (ως συνήθως στα σουτ) έκανε δυο τρεις φάσεις που θύμισαν τη χιλιοειπωμένη σύγκριση με το Playstation και μετά έσβησε τις μηχανές.
Έτσι ο φίλος μου ο Γιώργος δεν «το έπιασε» στο στοίχημα που το έπαιξε 5 – 0. Ένα σκορ που όσο απίστευτο και να φαίνεται, ήταν πολύ κοντά, όταν έπαιζε η Μπάρτσα Και θα ήταν γεγονός αν δεν έκανε τις φοβερές, με δόση τύχης, αποκρούσεις ο Τζιόρβας.
Και να πάμε στο απογευματινό ματς που ο Ολυμπιακός νίκησε στο δεύτερο ημίχρονο (που έγινε μετά από δέκα τέσσερις μέρες μετά την γελοιότητα εκείνου του Σαββάτου που προσπαθούσαν να καθαρίσουν το γήπεδο με την σκούπα), με 2 – 0. Οι εφημερίδες που υποστηρίζουν υπόλοιπους «μεγάλους» διαμαρτύρονται πια γιατί δεν είναι σίγουροι αν το κόρνερ που προήλθε το πρώτο γκολ ήταν κανονικό ή η μπάλα βγήκε άουτ.
Αν το ματς έληγε 0 – 0 θα φώναζε ο Ολυμπιακός (μάλλον οι προσκείμενες στον Ολυμπιακό εφημερίδες) για το γκολ που κακώς (ή καλώς;) ακυρώθηκε στο πρώτο μέρος αλλά και γιατί είχε ξεκινήσει ο αγώνας εκείνο το Σάββατο αλλά και γιατί δεν συνεχίστηκε.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρό μας. Μάλλον όχι ακριβώς ποδόσφαιρο παίζει η υπόλοιπη Ευρώπη (λίγα δείγματα του είδαμε χθες το βράδυ από την Μπαρτσελόνα). Εμείς παίζουμε κάτι άλλο (κλοτσοσκούφι (;) που έπαιζε ο Παναθηναϊκος χθες το βράδυ.
Χθες έπαιξε ένα (και κάτι) ημίχρονο και νίκησε μόνο με 3 – 0. Εδώ δεν προηγήθηκε μια που ο Βαλντέζ «έβγαλε» το τετ α τετ με τον Σισέ στο 0 - 0
Με νέο προπονητή ο Παναθηναϊκός και με τον Τζόρβα πολύ καλό (ως συνήθως στα σουτ) έκανε δυο τρεις φάσεις που θύμισαν τη χιλιοειπωμένη σύγκριση με το Playstation και μετά έσβησε τις μηχανές.
Έτσι ο φίλος μου ο Γιώργος δεν «το έπιασε» στο στοίχημα που το έπαιξε 5 – 0. Ένα σκορ που όσο απίστευτο και να φαίνεται, ήταν πολύ κοντά, όταν έπαιζε η Μπάρτσα Και θα ήταν γεγονός αν δεν έκανε τις φοβερές, με δόση τύχης, αποκρούσεις ο Τζιόρβας.
Και να πάμε στο απογευματινό ματς που ο Ολυμπιακός νίκησε στο δεύτερο ημίχρονο (που έγινε μετά από δέκα τέσσερις μέρες μετά την γελοιότητα εκείνου του Σαββάτου που προσπαθούσαν να καθαρίσουν το γήπεδο με την σκούπα), με 2 – 0. Οι εφημερίδες που υποστηρίζουν υπόλοιπους «μεγάλους» διαμαρτύρονται πια γιατί δεν είναι σίγουροι αν το κόρνερ που προήλθε το πρώτο γκολ ήταν κανονικό ή η μπάλα βγήκε άουτ.
Αν το ματς έληγε 0 – 0 θα φώναζε ο Ολυμπιακός (μάλλον οι προσκείμενες στον Ολυμπιακό εφημερίδες) για το γκολ που κακώς (ή καλώς;) ακυρώθηκε στο πρώτο μέρος αλλά και γιατί είχε ξεκινήσει ο αγώνας εκείνο το Σάββατο αλλά και γιατί δεν συνεχίστηκε.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρό μας. Μάλλον όχι ακριβώς ποδόσφαιρο παίζει η υπόλοιπη Ευρώπη (λίγα δείγματα του είδαμε χθες το βράδυ από την Μπαρτσελόνα). Εμείς παίζουμε κάτι άλλο (κλοτσοσκούφι (;) που έπαιζε ο Παναθηναϊκος χθες το βράδυ.
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Οι Δέκα εντολές των τοϊκανών
Έδωσαν χθες συνέντευξη τύπου οι «τροϊκανοί». Οι original κι όχι οι imitation, αυτοί που εκτελούν τις εντολές τους. Οι κυβερνώντες.
Οι εφημερίδες σήμερα το αντιμετωπίζουν σαν εντολές προς την κυβέρνηση για τον Ελληνικό λαό και τις παρομοιάζουν με τις εντολές του Θεό στον Μωυσή για τον Ισραηλινό λαό.
Έχω την εντύπωση δεν είναι όλα τις τρόικας αλλά υπάρχουν και επιθυμίες της κυβέρνησης που θέλει να τις περάσει χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος.
Η αλήθεια είναι κάπως έτσι και να δούμε πως τις συνοψίζει «το Βήμα». Έντονα η άποψή μου ποιανού επιθυμία είναι και αν είναι σωστό να γίνει ή όχι τελείως υποκειμενικά ως απλού πολίτη πάντα.
1) Μείωση δαπανών, επιθεωρητές παντού Της τρόικας, σωστό
2) Πόλεμος στη φοροδιαφυγή, φοροδίκες εξπρές Της τρόικας, σωστό
3) Αναδιάθρωση αστικών συγκοινωνιών Κυβερνητικό, λάθος
4) Ενιαίο μισθλόγιο στο δημόσιο Της τρόικας, σωστό
5) Fast track στις επιχειρήσεις Της τρόικας, σωστό
6) Μείωση τιμών φαρμάκων έλεγχος προμηθειών στην υγεία Κυβερνητικό, σωστό
7) Μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, επιχειρησιακές συμβάσεις Της τρόικας, λάθος
8) Απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων Της τρόικας, λάθος
9) Αναδιάρθρωση της Α.Τ.Ε. Της τρόικας, λάθος
10) Αποκρατικοποιήσεις με στόχο 7 δισ. Ευρώ Της τρόικας, λάθος
Οι εφημερίδες σήμερα το αντιμετωπίζουν σαν εντολές προς την κυβέρνηση για τον Ελληνικό λαό και τις παρομοιάζουν με τις εντολές του Θεό στον Μωυσή για τον Ισραηλινό λαό.
Έχω την εντύπωση δεν είναι όλα τις τρόικας αλλά υπάρχουν και επιθυμίες της κυβέρνησης που θέλει να τις περάσει χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος.
Η αλήθεια είναι κάπως έτσι και να δούμε πως τις συνοψίζει «το Βήμα». Έντονα η άποψή μου ποιανού επιθυμία είναι και αν είναι σωστό να γίνει ή όχι τελείως υποκειμενικά ως απλού πολίτη πάντα.
1) Μείωση δαπανών, επιθεωρητές παντού Της τρόικας, σωστό
2) Πόλεμος στη φοροδιαφυγή, φοροδίκες εξπρές Της τρόικας, σωστό
3) Αναδιάθρωση αστικών συγκοινωνιών Κυβερνητικό, λάθος
4) Ενιαίο μισθλόγιο στο δημόσιο Της τρόικας, σωστό
5) Fast track στις επιχειρήσεις Της τρόικας, σωστό
6) Μείωση τιμών φαρμάκων έλεγχος προμηθειών στην υγεία Κυβερνητικό, σωστό
7) Μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, επιχειρησιακές συμβάσεις Της τρόικας, λάθος
8) Απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων Της τρόικας, λάθος
9) Αναδιάρθρωση της Α.Τ.Ε. Της τρόικας, λάθος
10) Αποκρατικοποιήσεις με στόχο 7 δισ. Ευρώ Της τρόικας, λάθος
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Ελλάδα και Ιρλανδία στο ίδιο καζάνι
Και η Ιρλανδία στον μηχανισμό στήριξης και στο ΔΝΤ. Η χώρα πρότυπο για τους Ευρωπαίους. Δεν είναι μόνο η κακή Ελλάδα με τους ανθρώπους που γλεντάνε κατά τους ίδιους.
Για τους Ευρωπαίους (σε παρένθεση η σκέψεις μου στις ιδέες τους για μας), είμαστε οι άνθρωποι που ξενυχτάμε (το έχουμε αυτό) ακούγοντας εκείνον τον κουμουνιστή τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκη (να δούμε πως θα μας τον κόψουν, η προηγούμενη χούντα τον είχε απαγορέψει) καπνίζοντας (κάνουν ακόμη προσπάθειες αφού απαγόρεψαν την καλλιέργεια καπνού, που πέρασε ο κ. Χατζημιχάλης την απαγόρευση σε δημόσιους χόρους δεν μπορεί να περάσει ο κ. Λοβέρδος) και πίνοντας (ευτυχώς κόψαμε το τσίπουρο και ούζο και πίνουμε ουίσκι).
Μαζί με μας και η καλή Ιρλανδία που δουλεύουν, δουλεύουν και πίνουν τα Σαββατόβραδα στις Παμπ. Και η Ιρλανδία που έκανε λιτότητα να σώσει του τοκογλύφους της (συγγνώμη τις τράπεζες τους). Η διαφορά είναι ότι εκει ξεσηκώνεται ο λαός και η κυβέρνησή τους θα κάνει εκλογές. Πραγματικές όχι για να βγάλουν τον αντίστοιχο Σγουρό αντί του αντίστοιχου Κικκίλια ή Δημαρά.
Και η ομοιότητά μας; Αρχίζουν να φωνάζουν τους πολιτικούς κλέφτες κι αυτοί, όπως και οι Ελληνες. Μετά τους Ιρλανδούς λέει ακολουθεί η Πορτογαλία μετά η Ισπανία και έπεται η Ιταλία και τέλος η Γαλλία. Τότε θα έρθει η δικαίωση του πρωθυπουργού μας, αν μας σώσουν και διώξουνε τους εκμεταλλευτές της Ευρωζώνης. Αλλά μέχρι εκεί ο δρόμος είναι μακρύς και οι αποφάσεις δύσκολες μια που πρέπει ν’ αποφασίσουν κοντά στ’ άλλα την μη πληρωμή των χρεών μας ως κράτη στους διεθνές τοκογλυφικό (και πάλι λάθος εκ παραδρομής, τραπεζικό) σύστημα.
Για τους Ευρωπαίους (σε παρένθεση η σκέψεις μου στις ιδέες τους για μας), είμαστε οι άνθρωποι που ξενυχτάμε (το έχουμε αυτό) ακούγοντας εκείνον τον κουμουνιστή τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκη (να δούμε πως θα μας τον κόψουν, η προηγούμενη χούντα τον είχε απαγορέψει) καπνίζοντας (κάνουν ακόμη προσπάθειες αφού απαγόρεψαν την καλλιέργεια καπνού, που πέρασε ο κ. Χατζημιχάλης την απαγόρευση σε δημόσιους χόρους δεν μπορεί να περάσει ο κ. Λοβέρδος) και πίνοντας (ευτυχώς κόψαμε το τσίπουρο και ούζο και πίνουμε ουίσκι).
Μαζί με μας και η καλή Ιρλανδία που δουλεύουν, δουλεύουν και πίνουν τα Σαββατόβραδα στις Παμπ. Και η Ιρλανδία που έκανε λιτότητα να σώσει του τοκογλύφους της (συγγνώμη τις τράπεζες τους). Η διαφορά είναι ότι εκει ξεσηκώνεται ο λαός και η κυβέρνησή τους θα κάνει εκλογές. Πραγματικές όχι για να βγάλουν τον αντίστοιχο Σγουρό αντί του αντίστοιχου Κικκίλια ή Δημαρά.
Και η ομοιότητά μας; Αρχίζουν να φωνάζουν τους πολιτικούς κλέφτες κι αυτοί, όπως και οι Ελληνες. Μετά τους Ιρλανδούς λέει ακολουθεί η Πορτογαλία μετά η Ισπανία και έπεται η Ιταλία και τέλος η Γαλλία. Τότε θα έρθει η δικαίωση του πρωθυπουργού μας, αν μας σώσουν και διώξουνε τους εκμεταλλευτές της Ευρωζώνης. Αλλά μέχρι εκεί ο δρόμος είναι μακρύς και οι αποφάσεις δύσκολες μια που πρέπει ν’ αποφασίσουν κοντά στ’ άλλα την μη πληρωμή των χρεών μας ως κράτη στους διεθνές τοκογλυφικό (και πάλι λάθος εκ παραδρομής, τραπεζικό) σύστημα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)