Το όνομα της Ιταλίας κατά τη μυθολογία

Λίγες μέρες μετά την 77^η επαίτιο την επίθεσης της φασιστικής, τότε, Ιταλίας κατά της Ελλάδας ας δούμε έναν μύθο που αφορά τους γείτονές μας και το πώς πήρε ο τόπος αυτόε το όνομα ΙΤΑΛΙΑ.

* * *

Αφού ο Ηρακλής άρπαξε τα βόδια του Γηριόνη, επιστρέφοντας μέσω Γαλατίας και Ουμβρίας προχώρησε στα νότια για να πάει στο Ρήγιο της Καλαβρίας (Regio Calabria).

Στα σύνορα του Ρήγιου και των Επιζεφυρίων Λοκρών (Locri) ξάπλωσε να κοιμηθεί γιατί ήταν πολύ κουρασμένος. Όμως τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ασταμάτητα και δεν τον άφηναν να κοιμηθεί. Γι’ αυτό παρακάλεσε τους θεούς να τους κόψουν τη λαλιά.

Οι θεοί αμέσως ικανοποίησαν την επιθυμία του Ηρακλή και έτσι τα τζιτζίκια από την πλευρά του Ρήγιου δεν ακούστηκαν ποτέ πια, ενώ από την πλευρά των Λοκρών τραγουδούσαν με όλη τους τη δύναμη.

Όταν έφτασε ο Ηρακλής στο Ρήγιο ένας ταύρος του έφυγε και πέρασε κολυμπώντας απέναντι στη Σικελία. Προχώρησε και έφτασε στην πεδιάδα του Έρυκα (Erice), που ήταν γιος του Ποσειδώνα.

Οι ντόπιοι που τον βρήκαν ονόμαζαν τον ταύρο "ιταλό" και έτσι πήρε το όνομα η περιοχή. Πράγματι, στην αρχαία γλώσσα των ντόπιων Αυσόνων και Σαμνιτών, víteliú σήμαινε "γη του μοσχαριού", Λατινικά vitulus (μασχάρι). Στα Ελληνικά μέσω απώλειας του διγάμματος (fiταλος).

 Αναδημοσίευση: mythagogia.blogspot.gr

Η Πορτογαλία διαψεύδει τις μοιρολογίστρες

Την απάντηση σε αυτούς που λένε: Πως δεν είναι και τίποτε αν βγούμε σε 10 μήνες από τα μνημόνια έδωσε στην «Καθημερινή» της Κυριακής 22 Οκτωβρίου ο Κώστας Καλλίτσης με άρθρο του με τον ίδιο τίτλο.

* * *

Αναπτύσσεται μια ανόητη φιλολογία: Κι αν βγούμε από το μνημόνιο, αφού θα συνεχιστεί η επιτήρηση και θα έχουμε αναλάβει δεσμεύσεις για τα επόμενα χρόνια, απλώς θα έχουμε βγει από το 3ο για να μπούμε στο 4ο μνημόνιο. Δεν θα έχουμε πετύχει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού η χώρα θα παραμένει δεσμευμένη – «λέει» αυτή η φιλολογία της μοιρολογίστρας.

Τη διαψεύδει (και) η Πορτογαλία. Μεταξύ των θεμάτων που συζήτησε το Eurogroup την περασμένη Δευτέρα, ήταν η πορεία της οικονομίας της. Παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα της 6ης μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος προσαρμογής (στις 5.5.2014) αξιολόγησης – ναι, παραμένει σε επιτήρηση. Και η αποτίμηση των Ευρωπαίων υπουργών, παρά τις κατά καιρούς ανησυχίες που διατυπώνονται, ήταν θετική: Η χώρα είναι σε ανοδική τροχιά.

Η Πορτογαλία, ως γνωστόν, δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα επιτυχούς πορείας μετά την ολοκλήρωση ενός προγράμματος. Η Κύπρος είχε μπει σε πρόγραμμα (κατά πολλούς, το σκληρότερο όλων…) τον Μάρτιο 2013, πέτυχε να βγει από αυτό τρία χρόνια μετά, τον Μάρτιο 2016 (χωρίς καν να χρησιμοποιήσει το 30% των πόρων που το συνόδευαν) και σήμερα η ανάπτυξή της είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού στον κάθε επισκέπτη της. Η Ιρλανδία μπήκε σε πρόγραμμα προσαρμογής τον Νοέμβριο 2010, βγήκε από αυτό τρία χρόνια μετά, τέλη 2013, στέκεται όρθια και προχωράει.

Καμία χώρα δεν βγήκε από το πρόγραμμα χωρίς ο λαός της να υποστεί θυσίες. Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών, όμως, αυτό που τους επέτρεψε να περάσουν τις δοκιμασίες με επιτυχία, ήταν ότι το πολιτικό σύστημά τους είχε το κουράγιο να αντικρίσει την κατάσταση χωρίς ωραιοποιήσεις και τη διάθεση να συνεννοηθεί για να αντιμετωπίσει από κοινού την κρίση. Δεν έπασχε από το απεχθές σύνδρομο που λέγεται «βουλιμία για την εξουσία» – να γίνουν κυβέρνηση πάση θυσία, με όποιο κόστος για τη χώρα τους. Δεν επιχειρούσε ο καθένας να βάλει τρικλοποδιά στον άλλο, για να προλάβει, αυτός, να… σώσει τη χώρα του.

Και στην Πορτογαλία, τα χρόνια 2011 - 2015 επιβλήθηκαν πολιτικές αυστηρής λιτότητας. Κόπηκαν οι μισθοί στο Δημόσιο, οι συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα, μειώθηκαν οι κοινωνικές υπηρεσίες, αυξήθηκαν οι έμμεσοι και οι φόροι εισοδήματος, απορρυθμίστηκε η αγορά εργασίας, αυξήθηκε η ανεργία, ιδιωτικοποιήθηκαν από την ενέργεια μέχρι τα ταχυδρομεία και τις αερομεταφορές. Η κοινωνία πλήρωσε το κόστος των αλλαγών, αλλά δεν παραμυθιάστηκε ούτε παραδόθηκε. Αγωνίστηκε να δημιουργήσει τους όρους για να ζήσει καλύτερες ημέρες. Και τα κατάφερε.

Τον Μάιο 2014 η Πορτογαλία βγήκε από το πρόγραμμα. Στις εκλογές, το 2015, η συντηρητική κυβέρνηση παρέδωσε στους Σοσιαλιστές. Η νέα πολιτική αξιοποίησε τους βαθμούς ελευθερίας που είχαν δημιουργηθεί μετά την έξοδο από το μνημόνιο. Ετσι, την περίοδο της λιτότητας διαδέχθηκε η περίοδος της μεγέθυνσης.

Στη βάση των μεταρρυθμίσεων που είχαν γίνει, χωρίς να υπάρξει δημοσιονομικό ξεχείλωμα (αντιθέτως, η σοσιαλιστική κυβέρνηση έκοψε το έλλειμμα από 4,4% το 2015 στο 2,1% του ΑΕΠ το 2016, το χαμηλότερο αφότου αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στη χώρα, το 1974...), η νέα κυβέρνηση εφάρμοσε μια πολιτική δυναμικής προώθησης της οικονομικής μεγέθυνσης μέσω επενδύσεων. Με την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, άρχισε η απορρόφηση της ανεργίας, η οποία το δεύτερο τρίμηνο φέτος έπεσε στο χαμηλότερο σημείο από το 2009 – χαμηλότερα από τη μέση της Ευρωζώνης. Τον Ιούνιο, φέτος, ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσής της (θετικός επί 13 συνεχή τρίμηνα…) ήταν διπλάσιος από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης.

Η Πορτογαλία, βεβαίως, παραμένει σε επιτήρηση και σέβεται τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την (εκούσια) συμμετοχή της στην Ευρωζώνη – αλλά ουδείς διανοείται να ισχυριστεί ότι αυτά ισοδυναμούν με ένα ακόμη μνημόνιο. Με τη μεγέθυνση, τη μείωση της ανεργίας, την αποκατάσταση των δικαιωμάτων της εργασίας, αυξάνονται τα εισοδήματα και, σταδιακά, μειώνεται η φορολογία που είχε πλήξει κυρίως τις μεσαίες τάξεις. Οι Πορτογάλοι σήμερα ζουν καλύτερα.

Καθοριστική παράμετρος, το πολιτικό σύστημά τους. Δεν είναι άρρωστο, βουλιμικό. Δεν ταλαντεύεται κάθε μέρα αν θα τινάξει στον αέρα ή όχι όσα επιτεύχθηκαν – μόνο και μόνο για να πέσει η κυβέρνηση του αντιπάλου. Και δεν επιτρέπει στις μοιρολογίστρες να διαμορφώνουν την εικόνα του.

Ποιες χώρες και πόσο βγήκαν κερδισμένες από τους τόκους κατά την Ελληνική κρίση

Έχει γραφτεί από πολλούς και πολλές φορές για τα κέρδη που έβγαλε από την Ελληνική κρίση η Γερμανία. Αλλά μόνο η Γερμανία έβγαλε κέρδη από την Ελλάδα; Όχι, όλες οι χώρες τις Ευρωπαϊκής ένωσης βγάλαν λεφτά από την περιπέτεια που ζούμε τόσα χρόνια τώρα.
Αλήθεια αυτά τα χρήματα γιατί δεν επιστρέφονται στην Ελλάδα; Είναι το εύλογο ερώτημα που θα κάνει κανείς.

* * *

Το 2012, στο πλαίσιο των προγραμμάτων διάσωσης της Ελλάδας, οι χώρες της Ευρωζώνης συμφώνησαν να αγοράσουν μέρος του ελληνικού χρέους και χρησιμοποίησαν σχεδόν 27 δισεκατομμύρια ευρώ, για να αποτρέψουν έναν φαύλο κύκλο, με τη χώρα να αντιμετωπίζει όλο και πιο ακριβά δάνεια. Μάλιστα, την εποχή εκείνη, οι χώρες συμφώνησαν ότι δεν θα έπρεπε να κερδίσουν ή να επωφεληθούν από αυτή τους την πράξη και ότι οι τόκοι που τους πλήρωσε η Αθήνα που συνδέονται με τα ομόλογα που είχαν αγοράσει, έπρεπε να επιστραφούν.

Μέχρι σήμερα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Euronews, οι τόκοι αυτοί φτάνουν σχεδόν τα 8 δισ. ευρώ (ακριβώς είναι 7,838 δισεκατομμύρια σύμφωνα με ένα μήνυμα του Ευρωπαίου Επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί στους ευρωβουλευτές). Μερικά από τα χρήματα αυτά επεστράφησαν στην Ελλάδα, αλλά πολλά από αυτά παραμένουν ακόμη στα χέρια των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και μάλιστα σύμφωνα με την έρευνα του Euronews δεν είναι αποφασισμένοι να αποκαλύψουν το ποσό αυτό.

Σύμφωνα με πηγή στην Κομισιόν που επικαλείται το Euronews, για «νομικούς λόγους», δεν είναι δυνατόν τα κράτη μέλη να δηλώσουν και να αποκαλύψουν τα ποσά που καταβάλλουν οι κεντρικές τους τράπεζες στην Ελλάδα, αφού σύμφωνα με την αρμόδια αρχή οι κεντρικές τράπεζες δεν πρέπει να αποκαλύπτουν λεπτομέρειες σχετικά με τις επενδύσεις τους για να μην επηρεάσουν τις αγορές. Πάντως, το Λουξεμβούργο, σύμφωνα με διαρροή στον Τύπο, επέστρεψε στην Ελλάδα 28,3 εκατομμύρια ευρώ και δεσμεύτηκε να επιστρέψει το σύνολο των 40,2 εκατομμύριων ευρώ που συγκέντρωσε από τους τόκους.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Euronews, η γερμανική κεντρική τράπεζα, Bundesbank, λόγω του ότι είναι η μεγαλύτερη της ΕΕ, φέρεται να κέρδισε από το 2012 σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ τόκων για το χρέος που αγόρασε από την Ελλάδα. Η Γαλλία πήρε 1,58 δισεκατομμύρια και η Ιταλία 1,37 δισ. ευρώ.

Από που προήλθαν τα λεφτά;

Με βάση το Πρόγραμμα Αγοράς Τίτλων, οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αγόρασαν ελληνικά ομόλογα, δίνοντας έτσι ώθηση στις τιμές για το χρέος και έτσι μείωσαν τα επιτόκια που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα για να δανειστεί. Αυτό αντιστάθμισε σε κάποιο βαθμό την επίπτωση των φόβων της αγοράς για την οικονομία της χώρας, που υποχρέωσε την ελληνική κυβέρνηση να πληρώσει σημαντικά υψηλότερα ποσοστά για να εξασφαλίσει τα χρήματα που χρειάστηκε για να συνεχίσει να λειτουργεί.

Ως αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος, οι χώρες που συμμετείχαν, έλαβαν τόκους από την Ελλάδα για τα ομόλογα αυτά που αγόρασαν. Αυτά είναι και τα λεφτά που συμφώνησαν να επιστρέψουν με την συμφωνία στο πρόγραμμα δανεισμού του 2012.

Η παρακράτηση αυτών των χρημάτων, σύμφωνα με τον Christopher Dembik, οικονομολόγο της Saxo Bank, χρησιμεύει ως «είδος τιμωρίας» σε συνδυασμό με ένα «μέσο πίεσης» στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο σχέδιο διάσωσης.

«Εάν η Ελλάδα μπορούσε να πάρει τα χρήματα, θα τα χρησιμοποιούσε πιθανότατα για να εξοφλήσει άλλο χρέος», πρόσθεσε.

Το κατά πόσον τα χρήματα θα επιστρέψουν πίσω στην Ελλάδα θα μπορούσε να αποφασιστεί το δεύτερο εξάμηνο του 2018, όταν το τρίτο κομμάτι του ελληνικού σχεδίου διάσωσης ολοκληρωθεί.

 Αναδημοσίευση: news.gr