Εκτάκτως(;) ...Κυριακή

Επειδή δεν έγραψα την Πέμπτη κείμενο, βάζω το άρθρο του κ Αλέξη Παπαχελά από την «Καθημερινή» της Παρασκευής (7/5) που λέει πολλα. Και μάλλον θα ξαναβάζω κάποιες Κυριακές αξιόλογες απόψεις
Ο κ. Καραμανλής και η ευθύνη
Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Στη δική μου περίπτωση η ελπίδα ήταν πως ο Κώστας Καραμανλής έκρυβε κάπου βαθιά μέσα του κάτι από στόφα ηγέτη, αυτού που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν statesman. Χθες αποφάσισα ότι απλά «δεν το έχει», όπως λένε σήμερα οι νεότεροι. Ο τέως πρωθυπουργός επιχείρησε να προστατεύσει την υστεροφημία του πέρυσι τον Οκτώβριο όταν, με απελπιστική καθυστέρηση, βγήκε και πρότεινε αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα. Χθες αποφάσισε να ακολουθήσει την κομματική γραμμή και να καταψηφίσει το πακέτο μέτρων που μας επιβάλλει η αποφυγή της χρεοκοπίας. Δεν αντελήφθη προφανώς τη μεγάλη αντίφαση ούτε και αισθάνεται την ευθύνη για το γεγονός πως η κυβέρνησή του έδωσε το τελικό σπρώξιμο για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα, με τους απίθανους διορισμούς και τα «δωράκια» των 600 εκατομμυρίων ευρώ στους αγρότες που του υπαγόρευαν οι κ. Σουφλιάς και Χατζηγάκης όταν γνώριζε τι συνέβαινε στο δημόσιο ταμείο.
Αν αναγνωρίζετε λίγο παραπάνω θυμό σε αυτές τις γραμμές, ορθώς το εισπράττετε. Αυτή η εφημερίδα θέλει να έχει μια σχέση ευθύνης και ειλικρίνειας με τους αναγνώστες της και νιώθει ένα μερίδιο ευθύνης γιατί παρασύρθηκε από τις διακηρύξεις του κ. Καραμανλή το 2004 και για μια περίοδο μετά. Οταν δε επεσήμανε τα κρίσιμα λάθη στην οικονομία, στη δημόσια ασφάλεια και τη διαχείριση του κράτους εξόργισε κάποιους νεοδημοκράτες αναγνώστες. Πέραν τούτου, όμως, ο κόσμος είναι πια θυμωμένος με τον κ. Καραμανλή γιατί τον αγάπησε πραγματικά και ενδεχομένως να γοητεύθηκε από την απλότητα, που όμως δεν φτάνει για να κυβερνηθεί μια χώρα.
Περίμενα χθες τον κ. Καραμανλή, για πολλοστή φορά τα τελευταία τρία χρόνια, να ξεπεράσει τον εαυτό του, να ανέβει στο βήμα, να μιλήσει για τα λάθη του και να εξηγήσει την αλήθεια και γιατί το πακέτο είναι μονόδρομος. Προτίμησε να φερθεί σαν μέλος μιας κομματικής παρέας, να προστατευθεί από τη γραμμή και να κρυφτεί. Κρίμα.
Και κάτι ακόμη. Είναι λογικό, θα το έκανε οιοσδήποτε στη θέση του, να εκλογικεύει την αποτυχία της νέας διακυβέρνησης με το επιχείρημα πως «η χώρα, οι άλλοι και οι θεσμοί φταίνε που δεν έγινε τίποτα». Προσωπικά, όμως, όση σκληρή κριτική και αν κάνω στους σημερινούς πολιτικούς ηγέτες, ένα πράγμα μου έκανε μεγάλη εντύπωση το απόγευμα της δραματικής Τετάρτης: είδα στην τηλεόραση μια εικόνα συντεταγμένου κράτους και δημοκρατίας με τους πολιτικούς αρχηγούς, την κυβέρνηση να στέκονται -όπως μπορούν- στο ύψος της περίστασης. Ηταν μια ποιοτικά, αισθητικά και συμβολικά απείρως καλύτερη εικόνα από την άθλια, χαοτική σκηνή μετά τον δραματικό Δεκέμβρη όταν οι υπουργοί έμοιαζαν να βγαίνουν από μπαρ και όχι από μια ιστορική σύσκεψη.

Σάββατα ξανά με άρθρα

Ένα εξάμηνο λόγω κάποιας ατυχίας, πάλι δεν έγραφα καθόλου.
Έτσι δεν «ανέβαζα» ούτε τα Σάββατα άρθρα. Θα προσπαθήσω να βρίσκω κατά καιρούς μερικά παλιά άρθρα
Ξεκινώ με κάτι πρόσφατο. Άρθρο του Σταύρου Λυγερού απο την «Καθημερινή» της 23ης του Απρίλη με τίτλο
Η εκδίκηση της πολιτικής
Είναι εξόφθαλμο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές. Ακόμα και αν βρεθούν δανειστές, το επιτόκιο είναι απαγορευτικό. Κατά συνέπεια, η προσφυγή στον ευρωπαϊκό μηχανισμό (και στο ΔΝΤ) έχει καταστεί μονόδρομος. Οι διαπραγματεύσεις για τους όρους είναι άνισες. Το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης Παπανδρέου για να μην της επιβληθούν ασφυκτικά μέτρα είναι η επίκληση του πιθανού κινδύνου μιας ανατροφοδοτούμενης ύφεσης. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε την Ελλάδα σε πτώχευση με όλα τα αρνητικά που αυτή συνεπάγεται για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διαθέτουν ελληνικά ομόλογα και βεβαίως για το ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, το βαρύ κόστος θα το πληρώσει η ελληνική κοινωνία και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα. Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον το γεγονός ότι ανέχθηκαν το κλεπτοκρατικό, σπάταλο, ανορθολογικό και αυθαίρετο μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Οι κατάρες για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και η απαίτηση να επιστραφούν τα κλεμμένα από μόνες τους δεν ωφελούν. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από αδιέξοδες εκδηλώσεις οργής, που μάλιστα δεν ευνοούν τον αναγκαίο αναστοχασμό.
Είναι γεγονός ότι τη μερίδα του λέοντος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής. Το διόλου ευκαταφρόνητο υπόλοιπο, όμως, διαχύθηκε ποικιλοτρόπως στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκε και σ’ αυτά τα επίπεδα μία τηρουμένων των αναλογιών οικονομική άνεση, η οποία μάλιστα παρήγαγε ξιπασμένες και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό.
Η κρίσιμη διαφορά είναι πως τα μεγάλα «ψάρια» έχουν διεξόδους, ενώ τα μικρά όχι. Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε η «μικροαστική θάλασσα» μιμείται την τηλεοπτική καρικατούρα των πλουσίων, στο τέλος πληρώνει δυσβάσταχτο λογαριασμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι επανάληψη με άλλη μορφή και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα αυτού που συνέβη με τη φούσκα του Xρηματιστηρίου 10 χρόνια πριν. Τότε λεηλατήθηκαν οι οικονομίες όσων ανοήτως πίστεψαν ότι θα έβγαζαν τζάμπα χρήμα. Τώρα, δυστυχώς, τα βάρη πέφτουν επί της κεφαλής δικαίων και αδίκων. Θα υποστούν επώδυνη αφαίμαξη και οι εργατικοί και οι συνεπείς.
Στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται με δραματικό τρόπο η καθοριστική σημασία που έχει για τη ζωή του καθενός η πολιτική. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα Κοινά. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, αρκετοί εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία.

Σκέψεις από τα γεγονότα της Τετάρτης

Συγκλονισμένος από τα γεγονότα της Τετάρτης, χθες Πέμπτη δεν έγραψα κείμενο. Η δολοφονία των τριών (τεσσάρων όπως γράφουν όλα τα κανάλια, μια που βάζουν και το αγέννητο της νεαρής Αιγιώτισσας) καθώς και τον λόγο που βρισκόταν στον χώρο εργασίας (μια που ήταν μέρα απεργίας, που οι μπαχαλάκηδες καταφέρνουν πάντα να επιτελέσουν το έργο τους και ήταν νεοκλασικό το κτήριο που δεν επιτρέπετε να έχουν ρολά).
Μου έκανε εντύπωση πως μόνο η κ. Σοφία Παπαϊωάννου στο Σκάι και την «Καθημερινή» περιγράφει το τσογλάνι που έριξε βενζίνη στην τράπεζα.
Μάλιστα αναφέρει σε κάθε ευκαιρία μαρτυρίες ότι ήταν χωρίς κουκούλα και καλοντυμένος.

Άκουσα και τους άλλους που προσπάθησαν να επιτεθούν στη Βουλή χρεώνοντάς το στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Που παρά την φιλοσοφία τους να καταργηθεί το Σύνταγμα το σέβονται.
Όλα αυτά μου έδωσε την εντύπωση ότι μπήκαν στο παιχνίδι υπέρ της κυβέρνησης χρυσαυγίτες και άλλα ακροδεξιά τομάρια.
Γιατί βοηθά όλα αυτά την κυβέρνηση; Φυσικά γιατί 200,000 άνθρωπο κατεβήκαν στη διαδήλωση της Αθήνας, μονο με την κινητοποίηση του 2001 κόντρα στο νόμο του κ. Γιαννίτση επί Σημίτη μπορεί να συγκριθεί, δεν ακούστικε καθόλου λόγω των δολοφονιών.
Μου το επιβεβαίωσε το «ΛΑΟΣ» που ψήφισαν τα μέτρα ενώ δεν χρειαζόταν.
Άκουσα βέβαια και τον σωστό όρο για τους λεγόμενους «γνωστούς αγνώστους».
Μπαχαλάκηδες. Ο πιο σωστός όρος μια που δεν έχουν σχέση με καμμιά ιδεολογία (πολιτική ή ποδοσφαρική).

Το ότι η αριστερά δεν είναι πίσω από τα επεισόδια της Τετάρτης μου το επιβεβαίωσε η «Ελληνοφρένεια» του Σκάι που βλέπει με θετικό μάτι (οι κ.κ. Καλαμουκης και Μπαρπαγιάννης κυρίως) τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΠΑΜΕ που το finale της συνοψίζετε στην φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο και φυσικά προσυπογράφω

Η κρίση: Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς;

Αυτές τις μέρες έχουμε γενικές απεργίες των πάντων κατά των μέτρων. Όλος ο κόσμος αντιδρά με επιφύλαξη αλλά και καχυποψία στην λεγόμενη «οικονομική διάσωση της Ελλάδας». Γιατί;
Γιατί βλέπει να πρωταγωνιστούν κάποιοι απ’ αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα. Αν υπάρχει αλλά ας το θεωρήσουμε υπαρκτό.
Προσπάθησε ο κ. Παπανδρέου να κάνει κυβέρνηση που να μη θυμίζει τις παλιότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά φυσικό είναι να μη μπορέσει αφού κατά μικρό ποσοστό η κοινοβουλευτική του ομάδα, άλλαξε σε σχέση μ’ αυτές που ξανακυβερνούσε.
Ο κ. Σαμαράς (που αντιπροσωπεύει τον άλλο πόλο του διπολισμού) είναι μια από τα ίδια. Ακριβώς όπως το ΠΑΣΟΚ το 2005.
Το ΛΑΟΣ είναι χαμένο μεταξύ εθνικισμού και «δεξιάς πολυκατοικίας»
Η αριστερά τι κάνει;
Διαμαρτύρεται και λέει όχι παντού. Πιστεύω οτι τα λέει πολύ καλά, αλλά χάνει μια ακομη ευκαιρία.
Γιατί η κ. Παπαρήγα που είναι η ουσιαστική αριστερά αλλά και ο κ. Τσίπας να μη δεχθεί την σύσκεψη με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Να έλεγαν στον πρωθυπουργό αυτό που στ’ αλήθεια πιστεύουν κι όλος ο Ελληνικός Λαος όπου και ν’ ανήκει. «Αν είναι έτσι. Βοηθείσουμε και σωθεί η Ελλάδα, γιατί να μην ξαναρχίσετε πάλι τα ίδια;» Υποχρεώνοντας τους ουσιαστικά και τους δυο να κάνουν κάτι αντίστοιχο με την «δήλωση μετάνοιας» που κάναν οι κουμουνιστές κατά τις μαύρες δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Να δηλώναν δηλαδή στο ναό της δημοκρατίας και να το κυκλοφορουσαν μετά σε DVD όλες οι αριστερές κι ακροαριστερές εφημερίδες, (Ριζοσπάστης Αυγή, Εποχή, Πριν κλπ) κι όποιες άλλες επιθυμούσαν τους κ.κ. Παπανδρέου, Σαμαρά ίσως και Καρατζαφέρη αλλά και του τεως εν ζωή πρωθυπουργούς κ.κ. Καραμανλή, Μητσοτάκη και Σημίτη ότι έκαναν λάθη στην διακυβέρνηση της χώρας κι ένα συγγνώμη γι’ αυτό
Το πιά λάθη; Ας έλεγαν ότι μ@@@ ήθελαν θα τους έκρινε ακόμη μια φορά ο κόσμος όπως ο Σημίτης που είχε το θράσος να γράψει άρθρο στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής.

Το Γαλατικό χωριό και η Ελλάδα

Για τους «συμμάχους μας» Ευρωπαίους κι αμερικανούς όμως δε φταίνε οι πολιτικοί μας. Οι πρώην πρωθυπουργοί μας και πιο πολύ πρώην υπουργούς οικονομικών. Ισως και όλοι πλην των Κων/νου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου (ο Γεωργιος Ράλλης έμεινε τόσο λίγο στην εξουσία που και να ήθελε δεν προλάβαινε να κάνει κάτι τόσο κακό) οπό τους πρωθυπουργούς. Και του κ. Τσοβόλα απο τους υπουργούς του μετά το 1981. Πριν δεν επέτρεπε παροχές ο Κων/νος Καραμανλής.
Για του ξένους λοιπόν φταίμε όλοι. Είμαστε τεμπέληδες, ξημεροβραδιαζόμαστε στα μπουζούκια. Και άσε που εδώ ευδοκίμησαν τα «καμάκια» την χρυσή δεκαετία του 1980 που πρόσφεραν «ψυχαγωγία» κυριών στις συζυγούς των Γερμανών, Αγγλων, Σκανδιναβών και Αμερικάνων. «Ψυχαγωγία» Ανάλογη μ’ αυτή που προσφέρουν σ’ αυτούς οι κοπέλες της πρωην ΕΣΣΔ.

Είμαστε λοιπόν παράξενος λαός. Οταν ήρθε τον Νοέμβριο του 1995 ο τότε προεδρος των ΗΠΑ στην Ελλάδα σε μια αποστροφή του λόγου του μας είπε ουσιαστικά όλους κουμουνιστές.
Κάτι σαν το απείθαρχο χωριό του Αστεριξ στην Γαλατία. Ολη την Ευρώπη, και φυσικά την Γαλατία, κατέκτησαν οι Ρωμαίοι εκτός του συγκεκριμένου χωριού. Ζούσε στου δικούς του ρυθμούς και ήταν φόβος και τρόμος του Καίσαρα και των πειρατών. Είχε πολεμιστές που παίρναν δύναμη από το μαγικό φίλτρο του Δρυΐδη και το μεγάλο όπλο. Τον Οβελιξ που έπεσε μικρός στη χύτρα με το μαγικό φίλτρο
Έτσι κι τώρα. Ολη η Ευρώπη έγινε σαν τα μούτρα τους, των Γερμανών και των Αγγλων, εκτος τη μικρή Ελλάδα που είμαστε μια όαση. Κατατροπώνουμε τους Κουτόφραγκους και τα Αμερικανάκια, πίνοντας Τσιπουράκι (Ούζο, Ρακί, Τσικουδιά) και Ρετσίνα.
Οι κουτόφραγκοι όμως μας την φέραν όταν στον «αγώνα των αρχηγών» του 1996 μας καβάλησε ένας Ευρωλιγούρης (Γεια σου μεγάλε Ζουράρι), που με ωραία λόγια μας έβγαλε από τον δρόμο μας.
Αυτό θα πρέπει να αποδείξουμε. Ότι είμαστε το γαλατικό χωριό και να τα βάλουμε με την λεγεώνα που μας επιτίθεται. Να πιούμε το μαγικό φίλτρο και να τους κάνουμε του αλατιού.
Τώρα στην θέση των ηρώων στο κόμιξ των Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σκίτσα) βάλτε όποιον θέλετε (από τους απείθαρχους). Και να είστε σίγουροι πως ούτε αυτή τη φορά θα πέσει «ο ουρανός στα κεφάλια μας». Κι οχι πολλά πολλά γιατί θα φωνάξουμε τον Οβελίξ, που τώρα ειναι απασχολημένος φτιάχνοντας μενίρ

Ποιος φταίει πιο πολύ που φτάσαμε να επεμβεί το το ΔΝΤ;

Δεχθήκαμε χθες ακόμη μια απειλή να μας «παραβιάσει» το ΔΝΤ. Ηρωικά και δακρύβρεχτα από τον πρωθυπουργό μας για το τι θα ακολουθήσει. Και τα ανακοίνωσε μετά ο κ. Παπακωνσταντίνου.
Σήμερα και αύριο θα ενημερωθώ τι ακριβώς είπε μια που δεν τα καλοάκουσα ακόμη.
Ευκαιρία λοιπόν να εκθέσω την άποψή μου για τα τεκταινόμενα.
Πως φτάσαμε από μια ισχυρή Ελλάδα στα σημερινά χάλια. Κυρίως για μένα φταιν οι κεφαλαιοκράτες και τα μονοπώλια. Φαντάζομαι, με τ ο φτωχό μου το μυαλό, οι εδώ εκπρόσωποι διαμαρτυρήθηκαν.
«Κάτι θα πρέπει να κάνουμε. Αρχίζουν και ξυπνούν. Θέλουν περισσότερα ως και οι χαζοχωριάτες πλέον παζαρεύουν σε λεπτά του Ευρω κι όχι σε δραχμές».
Και αποφασίστηκε να τιμωρίσουν τους ανυπότακτους Ελληνες. (Δε σας θυμίζει η ζωή μας και η συμπεριφορά μας στους Ευρωπαίους τον Αστέριξ και το Γαλατικό χωριό με τους Ρωμαιούς;) με ελεγχόμενη χρεοκωπία.
Αλλα ας μιλήσουμε με γεγονότα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι ο κ. Καραμανλής έβλεπε τι ερχόταν. Προκήρυξε εκλογές ενώ η Ελλάδα καιγόταν το 2007. Κι όμως νίκησε.
Ξαναπροκήρυξε το 2009 και να μη ξανανικήσει και αύξησε τα διόδια τις τελευταιες μέρες και προανείγγειλε πρόγραμμα λιτότητας από τα εγκαίνια της ΔΕΘ.
Για τα πεπραγμένα του της πενταετίας; Τα πήγε απλώς χάλια. Τον προδώσαν οι δικοί του. Αν δεις το κάθε σκάνδαλο της διακυβέρνησης του είναι πίσω κι ένας δικός του ανθρβπος
Ο κ. Γιωργος Παπανδρέου τώρα. Ενώ έλεγε «λεφτά υπάρχουν» κάνει ότι είχε προαναγγείλει ο κ. Καραμανλής κι ακόμη χειρότερα. Γιατί;
Δεν ξέρω ποιος σώφρων επιχειρηματίας θα βγει για δανικά και θα μιλάει για «Τιτανικό», για απατεώνες της επιχειρησής του και για πιστόλι στο τραπέζι.
Τώρα ο Σημίτης που είναι αυτός που κατα κόρον φταίει. Που ενώ διέλυσε το κόμμα το πάσαρε στον Γιωργάκη (κ. Παπανδρέου) και το κράτος στον χοντρούλη (κ Καραμανλη)
Ειναι αυτός που μας έβαλε στην Ευρωζώνη κι όλα τα αγαθά πήραν την ανηφόρα οι αυξησεις στου μισθούς γινόταν με υποδιπλάσια ταχύτητα. Που δεν μπόρεσε (δεν ξερω αν ήθελε) να ελέγξει το κύκλωμα των μεσαλόντων παντου. Που ενώ οι βαριές βιομηχανίες της χώρας μας είναι Η αγροτιά, ο τουρισμός και ο πολιτισμός δεν έκανε τίποτε να τα στηριξει.
Θα μου πείτε έκανε για την βιομηχανία; Που έδινε επιδοτήσεις για επενδυσεις (και ουσιαστικα μεταφορά τους) στα Βαλκάνια;
Για τους Ολυμπιακούς αγώνες; (τους αναλάβαμε τον Σεπτέμβρη του 1997 επί πρωθυπουργίας του)
Τον Ανδρέας Παπανδρέου, που πολλοί των κατηγορούν για τα λεφτά που έδωσε στους εργαζόμενους (με δανικά λένε, ίσως) τον φοβάτε και νεκρό ακόμη το μεγάλο κεφάλαιο που βλέπει εφιάλτες με την ΑΤΑ και το πενθήμερο.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπουργός του κατά την πρώτη τετραετία ηταν ο Κώστα Σημίτης. Αυτος που άρχιζε να διαχειρίζεται τις επιδοτήσεις της ΕΟΚ.
Μμμμμ οι επιδοτησειειεις ένας παρεξηγημένος θεσμός της ΕΟΚ και για λιγο ακόμη της ΕΕ.
Ποιους ωφελεύσε; Τους αγρότες θα πουν πολλοί. Όχι τους βιομηχάνους. Οι επιδοτήσεις ερχόταν πάνω στο κιλό παραγωγής του προϊόντος. Αλλα δεν ερχόταν στον παραγωγό αλλά στον βιομήχανο. Έτσι ο αγρότης πληρωνόταν απο τον βιομήχανο και την εμπορική αξία του προϊόντος (μικρότερο μέρος της τιμής) και την επιδότηση. Το μεγαλύτερο. Ετσι δημιουργήθικαν (στο βαμβάκι που ξέρω τα διπλοζυγίσματα)
Επαιρνε ο αγροτης ότι δικαιούταν για το βαμβάκι που παρέδιδε έπαιρνε κι ένα κόκαλο για το παραπάνω που έπαιρνε ο βιομήχανος. Και τι έκανε; ΤΙΠΟΤΕ Λες και δεν ήτα απλή η λύση Με βιβλία εσόδων εξόδων.
Φαίνεται ότι παραγω περισσότερα και βγάζω περισσότερα κύριε και θα φορολογηθώ. Ε λοιπον δεν διπλοζυγίζω. Έτσι θα πολεμούσαν και την ακρίβεια στα οπωρολαχανικά. Ποιος χαζος θα έκοβε τιμολογιο 1 Ευρω το κιλό την ντομάτα ενώ θα έπαιρνε μόνο 20 λεπτα; Κανεις
Ποιος είναι λοιπόν ο υπεύθυνος της κατάντιας μας;

Καλώς σας βρήκα και πάλι...

Από τις 9 του περασμένου Νοέμβρη έχω γράψω κείμενο. Αυτό τον καιρό πολλά αλλάξαν.
Να ξεκινήσω από τα προσωπικά μου. Ανήμερα της «Παναγίας της μεσοσπορίτισας» είχα πάλι ένα μικρό ατύχημα (πολύ χαζό μέσα στο σπίτι) και έσπασε το ταλαιπωρημένο δεξί μου πόδι.
Μετά από ταλαιπωρία μιας βδομάδας ο ηρωικός, γιατί ηρωικός θα το γράψω κάποια στιγμή, ορθοπεδικός χειρουργός μου έκανε την συγκόλληση.
Όλο τον χειμώνα, ημερολογιακά 1/12/09 – 26/02/10, την έβγαλα στο κέντρο αποκατάστασης «Αρωγή».
Αυτό το θεωρώ τύχη γιατί εκεί γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους (Γιατρούς. Φυσιοθεραπευτές και κυρίως Νοσηλευτές).
Ο κ. Καραμανλής μπόρεσε να απαλαχθεί από την διακυβέρνηση της χώρας και τη φόρτωσε κι αυτή στον κ. Γιώργο Παπανδρέου. Ακολούθησε δηλαδή την πρακτική του Σημίτη, που του φόρτωσε το ΠΑΣΟΚ, ενώ το είχε διαλύσει.
Κι αυτός μας οδήγησε ολοταχώς στα δόντια του ΔΝΤ (ΔοΝιΤη όπως πρωτόπε ο κ. Καλαμούκης στην «Ελληνοφρενειά» του) με την συμπαράσταση της ΕΕ.
Έτσι για μια ακόμη φορά το ΚΚΕ με τα συνθήματα που λοιδορούσαμε το 1981 «Ναι στην ΕΟΚ των λαών κι όχι των μονοπωλίων». Βγήκε αληθινό.
Έχουμε τον «Καλλικράτη», την νέα συνένωση των δήμων. Έτσι ο κ. Ραγκούσης (ως υπεύθυνος υπουργός) ολοκληρώνει το έργο που ξεκίνησε ο κ. Παπαδόπουλος σχετικά με την «διάλυση της Ελληνικής επαρχίας».
Και ο παναθηναϊκός ξαναπήρε το νταμπλ, όπως το 2004 που είχε ξανααλλάξει η κυβέρνηση. Μια χρονιά που δεν ήθελε τον τίτλο ο Ολυμπιακός μια που έκανε το παν να τον χάσει.
Ααααα είχαμε και το ροζ DVD της δεσποινίδος (μια που το κυρία είναι τίτλος τιμής όπως το κύριος) Τζούλιας Αλεξανδράτου και είμαστε σε αναμονή της συνέχειας. Όπως και αυτό της ψευοεπώνυμης κ. (ακόμη) Μαριάννας Ντούβλη.
Απ την Δευτέρα (μεθαύριο) λοιπόν έχουμε τόσα να ασχοληθούμε. Πάλι στους ίδιους ρυθμούς. Καθημερινά μια υποκειμενική άποψη, το Σάββατο κάποιο άρθρο ή σκίτσο και την Κυριακή ρεπό.
Φυσικά και για σήμερα ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. Φέτος έχει ξεχωριστό νόημα μια που μας παρενοχλούν οι εξωτερικοί φίλοι μας (μετά από λάθη του Μητσοτάκη και του Σημίτη, του κ. Κωστα Καραμανλή και του κ. Γιώργου Παπανδρέου που τα διατυμπάνισε) με τον ΔοΝιΤη (Δ.Ν.Τ.) παίρνουν ξεχωριστή διάσταση.