Δρόμος οδυνηρός, αλλά δρόμος

Την πιο καλή απάντηση στους πανηγυρίζοντας κυβερνητικούς, σε σχέση με το μνημόνιο και την «περιφανή νίκη» της περασμένης βδομάδας, έδωσε ο κ Σωκράτης Τσιχλιάς στην Καθημερινή του περασμένου Σαββάτου (23/7) στο άρθρο του με τον ίδιο τίτλο.

* * *

Ωστε, λοιπόν, δεν έγινε κανένα λάθος έως σήμερα; Αυτοί οι 14 μήνες που πέρασαν από την υπογραφή του Μνημονίου έως την προχθεσινή (σ.G. πρόσφατη) απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης είναι ένας –βήμα βήμα κτισμένος– θρίαμβος της ελληνικής κυβέρνησης; Γιατί αυτό, περίπου, είπε στη χθεσινή ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στο νέο σχέδιο για τη διάσωση της Ελλάδας. Να ξεχάσουμε, λοιπόν, την περιβόητη θητεία Παπακωνσταντίνου με τους ατέλειωτους ερασιτεχνισμούς, τις αποκρύψεις και τα ελαφρά ψεύδη, τον φορολογικό νόμο που απέτυχε και εκπονείται νέος, τα δημοσιονομικά που αστόχησαν και τις παλινωδίες που τρέλαναν την αγορά και τους πολίτες; Είναι δυνατόν, η εφιαλτική χρονιά που πέρασε, να καταγραφεί ως επιτυχημένη πορεία, που μας οδήγησε μάλιστα σε κάποιον «θρίαμβο»;
Μετά από πειράματα που σχεδόν διέλυσαν την Ελλάδα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες πήραν προχθές μια απόφαση που κινείται τουλάχιστον στη σωστή κατεύθυνση. Μια απόφαση, που αν είχε παρθεί πέρυσι, σήμερα θα ήμασταν σε απείρως καλύτερη μοίρα. Κανείς δεν ξέρει βεβαίως, ακόμη, αν τα οικονομικά εργαλεία που περιλαμβάνει η πρόταση θα λειτουργήσουν άψογα ή αν τα προτεινόμενα μέτρα είναι αρκετά για να καταστήσουν το ελληνικό χρέος διαχειρίσιμο. Ο καιρός θα δείξει. Οπως και να ’χει, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα υπό αυστηρή επιτήρηση των δανειστών της, συντριπτικά φτωχότερη, με ρεκόρ ανεργίας στους νέους, με τη φοροδιαφυγή να την πνίγει και την εισφοροδιαφυγή να απειλεί θανάσιμα τη βιωσιμότητα των ταμείων της. Μια χώρα όπου οι πελατειακές σχέσεις είναι… πολύ σκληρές για να πεθάνουν και η κλεπτοκρατία καραδοκεί. Ενώ η αίσθηση αδικίας εδραιώνεται σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και η βία καιροφυλακτεί.
Με την προχθεσινή απόφαση, ωστόσο, αυτή η σμπαραλιασμένη Ελλάδα απαλλάσσεται, μάλλον, από τη δηλητηριώδη αβεβαιότητα που έδωσε το τελικό χτύπημα στην οικονομία. Υπάρχει πλέον εμπρός μας δρόμος οδυνηρός, αλλά υπάρχει δρόμος. Αυτό το νέο δεδομένο θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν -–επικοινωνιακά εννοείται– κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Δηλαδή, οι δύο πολιτικοί οργανισμοί που είναι βασικοί υπαίτιοι για το χάλι της πατρίδας μας. Ετοιμάζονται ήδη για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Όλα εδώ πληρώνονται

Χθες πρωί πρωί της Τρίτης(αξημέρωτα σχεδόν, όπως γινονται οι εκτελέσεις) βγήκε η απόφαση για την πτώση των ομάδων του Ολυμπιακού Βόλου και Καβάλας.
Απόφαση που σημαίνει την σωτηρία της ΑΕΛ και το Πανσεραϊκού. Έτσι το όνειρο του κάθε Λαρισαίου φίλαθλου έγινε πραγματικότητα. Να πέσει ο Ολυμπιακός Βόλου (του Μπέου) για να μείνει στα σαλόνια η ΑΕΛ.
Και απευθυνόμενος στον κάθε Βολιώτη φίλαθλο του λέω. Δεν έχουμε τίποτε εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο στη Λάρισα κατά του Ολυμπιακού Βόλου. Με τον Μπέο τα έχουμε.
- Τον άνθρωπο που παραμονές των περιφερειακών εκλογών του 2010 έκανε την απαράδεκτη δήλωση πως «απαγορεύει κάθε Λαρισαίο να πατήσει το πόδι του στο Βόλο» στερώντας κατ’ εμέ ψήφους από τον κ. Παπατόλια που φοβήθηκε μα την καταδικάσει, ενώ καταδίκασε από την πρώτη μέρα τον υποβιβασμό της ομάδας αντιδρώντας ως τέως νομάρχης Μαγνησίας.
- Που φέρθηκε άκομψα στον κ. Τσώλη, ενώ δικό του δημιούργημα ήταν η τόσο καλή ομάδα, απολύοντάς τον επειδή ευχήθηκε να σωθεί η ομάδα στην οποία έκανε καριέρα (την ΑΕΛ) ενώ την είχε νικήσει μέσα στο AEL FC ARENA.
- Που μίλησε υποτιμητικά για το νεόχτιστο αυτό γήπεδο λέγοντάς το ΜΑΝΤΡΙΓΑΛ ξεχνώντας προφανώς (αν και δεν είμαστε όλοι από οικογένειες κτηνοτρόφων) είμαστε περήφανοι που είμαστε μεγαλωμένοι σε αγροτικές οικογένειες και το έχουμε καμάρι που μας λένε ΤΥΡΙΑ. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το σύνθημα που δονούσε το Αλκαζάρ σε δοξασμένες εποχές. «Η Ευρώπη δεν μπορεί δίχως γάλα και τυρί».
Και τι φταίει η ομάδα να υποβιβαστεί επειδή είχε πρόεδρο λαμόγια;
Εκτός από τους αγώνες που κέρδισε με δόλιο τρόπο, δεν έχει κατονομαστεί άλλος εκτός του ΑΕΚ – Ολυμπιακός Βόλου 0 – 4 (!!!) τα λεφτά που έβαζε ο κ. Μπέος στην ομάδα ήταν προϊόν εγκλήματος. Και ως κλεπταποδόχος η ομάδα πρέπει να τιμωρηθεί να καθαρίσει, όπως και η Καβάλα.
Το τέλειο θα ήταν να ερχόταν στις φυλακές της Λάρισας ο κ. Μπέος, που είναι πολύ κοντά στο AEL FC ARENA να ακούει της ζητωκραυγές των Monsters (Λέσχη φιλάθλων ΑΕΛ) σε κάθε εντός έδρας αγώνα για πρωτάθλημα και κύπελλο. Καθώς και την αποθέωσή του, μια που μια που θα ξέρουν πως ακούει., με την αναφορά του ονόματός του ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΠΕΟΣ.
Περιττό να σας πω το πόσα κιλά τυρί έχουν να παραληφθούν από τους φύλακες με παραλήπτη τον ίδιο για να τον ευχαριστήσουν.

Η Siemens δεν υπάρχει

Αγόρασα τον 2006 από κατάστημα της Forthnet το ασύρματο τηλέφωνο, Siemens Gigaset AL140/AL145. Εμεινα πολύ ευχαριστημένος από τις δυνατότητες του μια που ήταν αρκετά οικονομικό.
Επειδή όπως κάθε χρόνο τον Αυγουστο θα πάω στο χωριό μου σκέφτηκα, μετά το Πάσχα να αγοράσω για το σπίτι μου εκεί, ένα όμοιο ή καλύτερό (για να πάω αυτό που έχω). Και οι γονείς μου που ζούνε εκεί θα τους έλεινε τα χέρια κι εγώ θα το είχα δίπλα μου όταν θα παίζω με τις ώρες τάβλι με τους φίλους ή θα πίνω μπύρες με τους γείτονες και τους συγγενείς (και φίλους βεβαίως).
Αρχισα λοιπόν να ψάχνω στο site του ΟΤΕshop. Εψαξα το συγκεκριμένο αν βγαίνει. Οσο και να έψαξα τίποτε. Έψαξα και στο site του Γερμανού ούτε εκεί.
Πριν προλάβω να κοιτάξω κάπου αλλού με πήρε τηλέφωνο ο πατέρας μου.
«Ελα δεν υπάρχει το συγκεκριμένο τηλέφωνο. Πήρα ενα Siemens άλλου τύπου. Ακριβότερο μεν αλλά τι να κάνουμε;»
«Και είχε ο ΟΤΕ Siemens πατέρα»
«Ακου να δεις ατυχία. Λίγο πριν έδωσαν το τελευταίο, δεν έχουν και μεγάλο stock μια που είμαστε μικρή περιοχή. Πήγα στον Γερμανό και βρήκα»
Επεσα από τα συνετά είναι δυνατόν να έχουν και να μην το έχουν στο site;
Ξαναμπήκα και κοίταξα πάλι. Πρόσεξα πως είχαν Gigaset και οι δυο. Πονηρεύτικα και σκέφτηκα πως λόγω σκανδάλου δεν αναφέρουν το όνομα Siemens στο site τους, όπως είδα δεν το αναφέρουν ούτε στα αντίστοιχα ένθετα που βάζου στις εφημερίδες.
Για γέλια και για κλάματα δηλαδή.

Καιρός να μιλήσουμε λίγο για μπάλα

Σήμερα έχουμε τον πρώτο αγώνα του champions league που συμμετέχει για φετος Ελληνική ομάδα. Παίζει ο Παναθηναϊκός με την Δανέζικη Οτένσε (μεταδίδεται από τη Nova 2 στις 9.00).
Προβλέπω θα είναι η πρώτη παράσταση των ελληνικών τσίρκων (συγγνώμη ομάδων) στο champions league.
Κι εξηγώ τι εννοώ. Φέτος μου φαίνεται πως οι ομάδες μας θα είναι σάκος του μποξ στον κορυφαίο αυτό θεσμό.
Ο μεν Παναθηναϊκός, που ξεκινά σήμερα, ποιο λογικά μια που δεν έχει λεφτά. Ετσι πούλησε τον καλύτερο παίχτη κι ο Βιτόλο που ήρθε, αν δεν κάνω λάθος δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής.
Ο Ολυμπιακός, πάλι, θα έχει τα χάλια του μια που ο νέος του πρόεδρος έχει κάνει σε μια χρονιά όσα λάθη δεν έκαναν πρόεδροι του Ολυμπιακού από την καθιέρωση του επαγγελματισμού στην Ελλάδα, μη των κ.κ. Κοκκωτά και Σαλιαρέλη συμπεριλαμβανομένων.
1) Εφερε τον κ Βαλβέδε παρακαλώντας τον για προπονητή
2) Έδιωξε όλους σχεδόν τους Έλληνες
3) Έμπλεξε άσχημα με τις συμμορίες των στημένων και η πλάκα είναι πωε κατηγορείτε πως έστησε τον αγώνα Μακάμπι – Ολυμπιακός.
Ναι τον αγώνα με τον οποίο αποκλείστηκε από την Ευρώπη πέρυσι ο Ολυμπιακός (ευκαιρία και δικαιολογία γι’ αυτόν να εκδιωχθεί ο κ. Λινεν). Ετσι αν, παρ’ ελπίδα τιμωρηθεί ο Ολυμπιακός και μάλιστα με υποβιβασμό, θα ελιναι η μοναδική ομάδα στον κόσμο ποντιακό ανέκδοτο. Θα τιμωρηθεί με υποβιβασμό γιατί έστησε αγώνα ΚΑΤΑ της ίδιας
4)Από το φετεινό ρόστερ επιτρέπει στον συγκεκριμένο Ισπανό (που καταστρέφει την ομάδα να βάλει στο ψυγείο του Ρόμενταλ και Πάντελιτς (λες και είναι τυχαίοι και οι δυο τους) καθώς και τον Ντάσμπισαϊρ που γυρισε τον φοβερό τελικό με την ΑΕΚ το 2009. Ματς για το οποίο περηφανεύεται ο αχάριστος)
Ας ξεχάσουμε τα χάλια που μας έφεραν οι πολιτικοί μας κι ας απολαύσουμε την 1η παράσταση του τσίρκου “Ελληνική ομάδα champions league” με πράσινες φανέλες τώρα ενώ το Σεπτέμβρη θα φορέσει ερυθρόλευκα

Ξέρουν τι υπέγραψαν; Μάλλον οχι

Το υπέροχο σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη του περασμένου Σαββάτου(23/7), έγινε πολύ προφητικό.
Τελικά φαίνεται όχι μόνο ο πρωθυπουργός μας δεν ξέρει τι υπέγραψε αλλά ούτε ο κ. Βενιζέλος, ούτε κανείς άλλος.
Έχει περάσει σχεδόν μια βδομάδα και δεν μας έχει εξηγήσει κανείς σχεδόν τίποτε. Μου θυμίζει αυτό που ζούμε ότι ζήσαμε πέρυσι τον Μάιο με την υπογραφή του μνημονίου. Μας λέγαν πως πήραν τα μέτρα που έπρεπε. Μάλιστα ο κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε στον κ. Παπαχελά πως «αν χρειαστεί να παρθούν νέα μέτρα σημαίνει πως έχω αποτύχει και θα παρατηθώ». Τον έδιωξε λοιπόν ο κ. Παπανδρέου ένα χρόνο μετά για να εκτονωθεί η κατάσταση και να ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο.
Η δήλωση αυτή του κ. Παπακωνσταντίνου «υποχρέωσε» τον κ. Βενιζέλο να λέει, πάλι στον κ. Παπαχελά, «δεν λέω δε θα πάρουμε άλλα μέτρα, γιατί θα το γράψετε και θα το παίζεται συνέχεια μετά (όπως κάνατε με τον προκάτοχό μου θα συμπλήρωνε άνετα).
Μετά πήγε και αυτός και υπέγραψε ότι υπέγραψε, που φοβάμαι ούτε αυτός κατάλαβε.

Το κράτος γιόρτασε και φοβήθηκε τον δημο

Έγινε χθες η δεξίωση στην προεδρία της Δημοκρατίας μάλλον σε κλειστό χώρο όπως είδα σε φωτογραφίες στο e-go.gr. Μάλλον δεν έγινε όπως κάθε χρόνο στον κήπο απο τον φόβο των αντιδράσεων του λαού (γιορτάσαν την δημοκρατία, το κράτος, και φοβόταν τον δήμο δηλαδή)
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας σε λόγο του, συμπέρανε πως ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι κρύβουν εισοδήματα.
Πολλοί πολιτικοί μας αρνήθικαν την πρόσκληση. Μέσα σ’ αυτούς ο κ Στάθης Παναγούλης που έστειλε στον πρόεδρο Δημοκρατίας, επιστρέφοντας την πρόσκληση, την παρακάτω επιστολή.:
Προς τον
Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
κ. Κάρολο Παπούλια
Προεδρικό Μέγαρο
Κύριε Πρόεδρε,
Οι Αγώνες και οι θυσίες του Ελληνικού Δημοκρατικού Λαού κατά της ξενοκίνητης τυραννίας των συνταγματαρχών, 37 χρόνια μετά, βρίσκουν τη Δημοκρατία μας απισχνασμένη, τις Συνταγματικές λειτουργίες της υπό εκμηδένιση, την Εθνική μας Κυριαρχία μειωμένη και τη χώρα διατελούσα υπό οικονομική Κατοχή της Διεθνούς τοκογλυφίας.
Η ιστορική Μνήμη, δεν συγχωρεί, πλέον, κατά συνθήκη ομιχλώδη επιφαινόμενα και συμμετοχή σ’ αυτά. Το αντίθετο, επιτάσσει «πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες/για νάβρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί».
Κύριε Πρόεδρε,
Το δημοκρατικό Καθήκον, στις 24 Ιουλίου 2011 και στις 11 π.μ. υποδεικνύει προσκύνημα στο Ναό της Δημοκρατίας, την Πλατεία Συντάγματος.
Ο λαός προσεκλήθη, αποτη «Σπίθα Νέου Κόσμου στο Σύνταγμα, δεν έμαθα ακόμη πόσοι πήγαν εκεί, αλλα πήγαν και συνέβησαν γεγονότα που αντιγράφω από το fimotro
Ενταση επικράτησε νωρίτερα στην πλατεία Συντάγματος ανάμεσα σε συγκεντρωμένους και δυνάμεις των ΜΑΤ που επενέβησαν προκειμένου ν’ αποτρέψουν το κλείσιμο της λεωφόρου Αμαλίας. Γύρω στις 22.00 χθες το βράδυ δεκάδες άτομα που...
είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία Συντάγματος, κρατώντας κεριά με αφορμή τον εορτασμό της 37ης επετείου από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, θέλησαν να περάσουν στο οδόστρωμα της λεωφόρου Αμαλίας. Δυνάμεις των ΜΑΤ επενέβησαν και απώθησαν τους συγκεντρωμένους, σπρώχνοντάς τους προς την πλατεία, προκειμένου ν’ αποφευχθεί το κλείσιμο της λεωφόρου Αμαλίας. Επικράτησε ένταση αλλά το επεισόδιο δεν πήρε μεγαλύτερη έκταση. Ορισμένοι διαμαρτυρήθηκαν για μικροτραυματισμούς που προκλήθηκαν σε διαδηλωτές εξαιτίας του βίαιου τρόπου με τον οποίο αντέδρασαν οι αστυνομικές δυνάμεις. Αυτή τη στιγμή επικρατεί ηρεμία στην πλατεία με τις δυνάμεις των ΜΑΤ να βρίσκονται στο μεσαίο διάζωμα της λεωφόρου Αμαλίας, διασφαλίζοντας την κυκλοφορία των οχημάτων στο ρεύμα προς Ομόνοια.

Ενα όνειρο που φεύγει

Ενδιαφέρουσα η άποψη της κ. Μαριάννας Τζιαντζή στο σχόλιο της με τον ίδιο τίτλο στη χθεσινή (Παρασκευή 22/7) «Καθημερινή»

* * *

«Ξαπλώσου στο ταξί...» έλεγε το παλιό τραγουδάκι, αλλά στην εποχή της διπλής και τριπλής μίσθωσης το «ξαπλώσου» έγινε «στριμώξου». Σήμερα, άδεια ταξί υπάρχουν άφθονα, λεφτά δεν υπάρχουν για να τα μισθώσουμε.
Ολοι έχουμε εξυπηρετηθεί από ευσυνείδητους οδηγούς, αλλά και όλοι έχουμε ταλαιπωρηθεί από αγενείς και άπληστους συναδέλφους τους, όμως το στρώμα των ταξιτζήδων το ορίζουν τα συμφέροντά του και όχι μια ισχυρή παράδοση, ένα διακριτό εργασιακό ήθος που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά.
Με δάνεια και αιματηρές οικονομίες αγοράστηκαν πολλές άδειες ταξί, καθώς επί πολλά χρόνια κυριαρχούσε το δόγμα «να έχεις τη δική σου δουλειά, να είσαι αφεντικό του εαυτού σου, να αφήσεις κάτι στα παιδιά σου, βρε αδελφέ». Να μην είσαι υπαλληλάκος, δασκαλάκος, εργατάκος. Σήμερα δεν ζούμε μόνο την απαξίωση της μισθωτής εργασίας, αλλά και την ισοπέδωση της μικρής ιδιοκτησίας, της μικρής «επιχειρηματικότητας». Η κατώτερη μεσαία τάξη, που συχνά την ταύτιζαν με το λεγόμενο «υγιές» (και συνήθως συντηρητικό) κομμάτι της κοινωνίας, η χαϊδεμένη πολλών κυβερνήσεων και κομματικών μηχανισμών, συντρίβεται. Τελειώνουν οι ιδιοκτήτες ταξί, όπως τελειώνει και οι περιπτεράς και ο φούρναρης της γειτονιάς, τελειώνει το αυτοαπασχολούμενο όνειρο, ενώ το μισθωτό (και δεν εννοώ στον δημόσιο τομέα) γίνεται όλο και πιο θολό και μακρινό.
Και μετά την απελευθέρωση, τι; «Οι ταξιτζήδες δεν είχαν καταλάβει τι έρχεται, ζούσαν στον κόσμο τους», λένε οι εκ γενετής υποψιασμένοι. «Τώρα που θα μπει τάξη στο επάγγελμα, θα βλέπεις ταξιτζήδες με κοστούμι, με δύο ξένες γλώσσες ο καθένας...». Προφανώς, στο κοντινό μέλλον ο ταξιτζής δεν θα λέγεται Μήτσος ή Τάκης, αλλά Κάρολος ή Ροδόλφος, θα φοράει λευκά γάντια, θα είναι απόφοιτος πανεπιστημίου με μεταπτυχιακό, ενώ oι τρόποι του θα θυμίζουν τους Βρετανούς μπάτλερ που βλέπουμε στις ταινίες. «Μήπως ο κύριος επιθυμεί να κατεβάσω το τζάμι;»
Τα κλειστά επαγγέλματα θα ανοίξουν, όμως ο επαγγελματικός, ο μορφωτικός, οι κοινωνικός ορίζοντας γίνεται όλο και πιο στενός. Πέρασε ο καιρός που το παιδί του υπαλληλάκου μπορούσε να παρακολουθήσει φροντιστήριο και να σπουδάσει, π. χ., Ιατρική. Πέρασε ο καιρός που η σύζυγος ενός μισθωτού έστελνε το παιδί της στον δημοτικό παιδικό σταθμό, ώστε να μπορέσει να εργαστεί και η ίδια. Οι ταξιτζήδες ακολουθούν τη μοίρα των πολλών, όμως αντί να αφουγκραστούν το δίκιο των πολλών, να προσεγγίσουν τους πολλούς και να κερδίσουν τη συμπαράστασή τους, ζητούν τη σωτηρία, την εξαίρεση του δικού τους κλάδου από το συλλογικό βούλιαγμα. Ο καθένας μόνος του και, κατά καιρούς, όλοι εναντίον ενός και αντιστρόφως. Και όπως ο Οδυσσέας στη σπηλιά του Πολύφημου, περιμένουμε μήπως ο Κύκλωπας μας υποσχεθεί ότι θα φαγωθούμε τελευταίοι.