Οι αντοχές των ψηφοφόρων

Στο άρθρο του στην «Καθημερινή» ο Κωνσταντίνος Ζούλας/ zoulas@kathimerini.gr, την περασμένη Πέμπτη 28/10, δείχνει ανάγλυφα γιατί δεν πρέπει απέχουμε και αυτές τις εκλογές. Ψηφίστε ό,τι θέλετε θα έλεγα εγώ. Και για να τιμωρηθεί ο δικομματισμός ο,τι πιο μικρό και χαζό. Να μετρηθεί η ψήφος σας, Δείτε και μόνοι σας γιατί:

* * *

Ωστε λοιπόν θέλει καθαρή νίκη ο πρωθυπουργός και μάλιστα από τον πρώτο γύρο. Μονοκούκι στον Σγουρό, τον Μπόλαρη και τον Παπαϊορδανίδη (τον ποιον;), αλλιώς… βουρ για εθνικές κάλπες.
Δεν ξέρω ποιος επικοινωνιακός φωστήρας έπεισε τον πρωθυπουργό να καταργήσει την έννοια των αυτοδιοικητικών εκλογών και να μας θέσει προ ενός εκβιασμού που –ας είμαστε ειλικρινείς– συμπυκνώνεται στη φράση «αν δεν ψηφίσετε Σγουρό, θα σας σύρω σε εκλογές». Eίναι προφανές, ωστόσο, ότι όποιοι είχαν την ιδέα της περιβόητης διακαναλικής συνέντευξης, μάλλον έχουν λησμονήσει κάποια δεδομένα που χρήζουν σήμερα υπενθύμισης.
Το ΠΑΣΟΚ συνέτριψε προ έτους τη Ν.Δ. με 10,5 μονάδες διαφορά (43,9% έναντι 33,5%), αλλά μέσα στους πράσινους πανηγυρισμούς μια «λεπτομέρεια» πέρασε εντελώς απαρατήρητη: το 2009 τη σημερινή κυβέρνηση ψήφισαν 3.012.373 πολίτες. Ξέρετε πόσοι είχαν ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ το 2004, όταν υπέστη τη μεγαλύτερη ήττα του; 3.003.988 πολίτες. Δηλαδή μόλις 8.400 λιγότεροι! Με απλά λόγια, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ συνετρίβη το 2004 και θριάμβευσε το 2009 έχοντας ψηφιστεί από ακριβώς ίδιο αριθμό ψηφοφόρων σε όλη την επικράτεια! Επομένως, αυτό που παραδόξως υποτιμούν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου είναι ότι ο προ έτους «θρίαμβος» που κατήγαγαν, δεν οφειλόταν στο ρεύμα που δήθεν δημιούργησαν υπέρ του σημερινού πρωθυπουργού, αλλά αποκλειστικά και μόνον στην αυτο-κατάρρευση του αντιπάλου του.
Για του λόγου το αληθές αρκεί ένας επιπλέον αριθμός: από το 2007 έως το 2009 η Ν.Δ. κατόρθωσε (περί κατορθώματος πρόκειται...) να χάσει 700.000 ψηφοφόρους της! Πρόκειται εμφανώς όχι μόνον για τους πολίτες που είχαν ήδη «απηυδήσει» από τους κουμπάρους, τα δομημένα, τα Βατοπέδια κ.λπ., αλλά και εκείνους που αισθάνθηκαν βαρύτατα προσβεβλημένοι από τον εκβιασμό του Κ. Καραμανλή να ξαναζητήσει εσπευσμένα την ψήφο τους, ενώ του την είχαν «ξαναχαρίσει» μόλις προ διετίας. Είναι, δε, αξιοσημείωτο ότι οι 400.000 εξ αυτών δεν εστράφησαν καν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά προτίμησαν να απόσχουν από τις κάλπες, προφανώς διότι αισθάνθηκαν αποστροφή για όλο το πολιτικό σύστημα.
Τη «λεπτομέρεια» αυτή αμφιβάλλω αν την έχουν συνυπολογίσει στους σχεδιασμούς τους οι επικοινωνιακοί φωστήρες του ΠΑΣΟΚ που έπεισαν τον κ. Παπανδρέου να «ξαναεκβιάσει» αναιτίως τους ψηφοφόρους (και όχι μόνο τους πράσινους). Εν ολίγοις, όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι δεν θα χαθεί δα και ο κόσμος αν η Αττική στερηθεί τις... αρετές του κ. Σγουρού και εκλέξει περιφερειάρχη τον κ. Δημαρά ή τον κ. Κικίλια, μού είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβω πώς ο κ. Παπανδρέου θα αιτιολογήσει την απόφασή του να ξανασύρει τη χώρα σε εθνικές εκλογές έναν χρόνο μετά τον «θρίαμβό» του. Πόσω μάλλον να αποφύγει το πιθανότατο εκλογικό μπούμερανγκ μιας τέτοιας επιλογής...

Ο κ Παπανδρέου δε θα ξεφύγει γιατί δεν μπορεί

Έχω την εντύπωση ότι ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε στην ίδια θέση που ήταν πέρισι ο Κ. Καραμανλής.
Βέβαια είναι και σε πιο εύκολη σε σχέση με τις δικαιολογίες και τις αφορμές.
Πέρυσι τα πράγματα ήταν όπως ήταν. Κανείς εκτός της κυβέρνησης όμως δεν τα ήξερε. Μόνο ο κ. Προβόπουλος που τα είπε και στον κ. Παπανδρέου.
Η θέση του κ. Καραμανλή; ‘Η θα πάρει σκληρά μέτρα με την απειλή να γίνει χαμός όπως τον περασμένο (2008) Δεκέμβρη ή θα κάνει εκλογές αν και είχε και νωπή εντολή. Εδώ είναι και το μόνο εύκολο της υπόθεσης.
Ο κ. Παπανδρέου σ’ όλους τους τόνους έλεγε θα προκαλέσω εκλογές τον Μάρτιο.
Και προκάλεσε εκλογές με τα γνωστά αποτελέσματα.
Ο κ. Παπανδρέου σήμερα εχει πάρει του κοσμου τα αντιλαϊκά μέτρα. Εχει γονατίσει η κοινωνία. Παρέδωσε την εξουσία στην τρόικα.
Ο λαός μπορεί να μην αντιδρά. Όσο θά ‘πρεπε τουλάχιστον ή όσο θα αντιδρούσε αν στα «πράγματα» ήταν η Νέα Δημοκρατία αλλά αισθάνεσαι έναν θυμό.
Βλέπει λοιπόν την ήττα στις Περιφερειακές και στις Δημοτικές εκλογές να έρχετα. Συν τοις άλλοις οι τρϊκανοί κι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι θα πάρουν κι άλλα μέτρα όταν οι κυβερνώντες λένε πως τελείωσαν τα δύσκολα.
Είναι πολύ πιθανό ότι ο Εκλογικός χάρτης το βράδυ της 7ης του Νοέμβρη να δείχνει σα να τον έκανε Λεβαδιώτης οπαδός του Πανιωνίου. Με πολύ κυανέρυθρο , κυρίως κυανό με λίγο πρασινάκι, αλλά όχι το γνήσιο του Παναθηναϊκού (ΠΑΣΟΚ) αλλά αυτό του Λεβαδιακού (ανεξάρτητος προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ).
Βλέποντας αυτά και θέλοντας «να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια», έθεσε το δίλημμα το βράδυ της Δευτέρας.
Ή ψηφίζεται όπως θέλω εγω ή φεύγω) και υπό την πίεση των δημοσιογράφων, όσο μπορούσαν να πιέσουν με τις 2 + 2 ερωτήσεις που είχαν το έκανε ή ψηφίζετε Σγουρό (κι όχι Δημαρά δηλαδή ή φεύγω).
Έχω την αίσθηση ότι ο λαός της Αθήνας θα του κάνει την χάρη. Και τον Δημαρά δε θα ψηφίσει (τη 2η Κυριακή στις 14 του Νοέμβρη και τον Σγουρό δεν θα εκλέξει). Τώρα ποιος θα ‘ναι αυτός; Ο Κικίλιας; (το πιο πιθανό) ο Παφίλης; (δεν είναι απίθανο) θα δούμε.
Το σίγουρο είναι ότι ο κ. Παπανδρέου χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να γλιτώσει τον διασυρμό.

Τότε ΟΧΙ τώρα ΝΑΙ

Η μία ιστορία γνωστή (την μάθαμε στο σχολείο και από αφιερώματα του Τύπου): Το 1940 ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι ζήτησε την άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας στην φασιστική Ιταλία, που μαζί με τη Ναζιστική Γερμανία είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Ο ομοϊδεάτης φασίστας δικτάτορας της Ελλάδας είπε ΟΧΙ κι έμεινε στην ιστορία (την Ελληνική ο Μεταξάς, στην παγκόσμια η Ελλάδα)
Κόντρα στις ιδέες του και εκφράζοντας την θέληση του Ελληνικού λαού.
Την άλλη ιστορία την ζούμε σήμερα εβδομήντα χρόνια μετά
Άνοιξη του 2010. Στο τιμόνι της Ελλάδας βρίσκεται ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου.
Οι Ιμπεριαλιστές Αμερικάνοι κι Ευρωπαίοι ζητούν την άνοιξη του 2010 την άνευ όρων παράδοση της οικονομίας μας στα σαγόνια των Τραπεζιτών. Των ιδεολογικά αντιπάλων του.
Βέβαια υπήρχε μια κρίση. Την εποχή αυτή η κρίση στην Ευρώπη είχε απλά χτυπήσει
την πόρτα της Ιρλανδίας. Και ο κ. Στρος Καν χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας, ως άλλος Γκράτσι.
Ο κ. Παπανδρέου είπε ΝΑΙ
Απ’ το μυαλό μου περνά (κι όταν το σκέφτομαι θέλω να διώχνω τις σκέψεις) τι θα γινόταν αν ήταν τότε ο κ. Παπανδρέου πρωθυπουργός. Στο μυαλό μου γυροφέρνει η φράση του Δήμου Σταρένιου (ή κάνω λάθος ο Αρτέμης Μάτσας) από τις ηρωικές ταινίες που «έπαιζε» τον καταδότη, τον προδότη σε ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», στο στόμα του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού.΄Όπως και το «σώζουμε την Ελλάδα» στο στόμα των καλών αυτών ηθοποιών.
Και βέβαια, αυτή τη σκηνή δεν την φαντάστηκα τώρα:
«Την ώρα που η Ελλάδα είναι στην γωνία και την βιάζουν, αυτός που την κρατά και της κλείνει το στόμα να λέει αυτή την φάση: «Σώζουμε την Ελλάδα»

Αναβάλεται

Λογω υποχρεωσεων και αδιαθεσιας (μάλλον αρχη γρίπης) το καθημερινο μου γραψιμο αναβαλετα

Ο κ. Καραμανλής την έκανε μολις είδε τα δύσκολα. ακολουθεί ο κ. Παπανδρέου(;)

Τελικά όπως ακριβώς περιμέναμε τον κ, Παπανδρέου. Απείλησε με εκλογές. Αν δεν ψηφίσετε αυτούς που προτείνω και θέλω πάμε σε εκλογές.
Ακόμη ένα δείγμα, από την κυβέρνηση και μάλιστα τον ίδιο τον πρωθυπουργό αυτή την φορά, πως μας εμπαίζουν. Είναι δυνατόν η χώρα να βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής και να λέει ο πρωθυπουργός πως ή ψηφίζετε τον κ. Παπατόλια, να θυμηθούμε τι προτείνει εδώ στη Θεσσαλία ή φεύγω; Έχει δηλαδή λεφτά η Ελλάδα για ένα μήνα ακυβερνησία και τεράστια έξοδα ; (Με τον τρόπο που γίνονται οι εκλογές στην Ελλάδα). Και αν πράγματι τα τάγματα είναι έτσι γιατί να θέλει ο κ. Σαμαράς ή όποιος κ. Σαμαράς να κυβερνήσει;
Και τελικά αν η πλειοψηφία των Θεσσαλών δε θέλει τον κ. Παπατόλια και θέλει πχ τον κ. Αγοραστό τι σημαίνει; Ότι δεν θέλει τον Καλλικράτη ή ότι δεν θέλει το μνημόνιο; Το λογικό θα ήταν να προσπαθήσει να πείσει να στηρίξουμε τις επιλογές του για να αλλάξει η Ελλάδα όπως λένε, να δουλέψουν σε αυτοδιοικητικό επίπεδο. Γιατί κ. Παπανδρέου μ’ αυτές τις εκλογές οφείλετε να στηρίξετε το συγκεκριμένο «πείραμα».
Και όπως καλά λέει ο υποψήφιος δήμαρχος που στηρίζετε από το ΠΑΣΟΚ στον δήμο Θεσσαλονίκης «Τι μπορούμε να κάνουμε για το μνημόνιο; ¨Η βγω εγώ ή ο αντιπαλός μου το μνημόνιο θα είναι εκεί» και πολύ σωστά.
Κι αν κατηγορούμε όλοι τον κ. Καραμανλή ότι «την έκανε» μόλις είδε τα τάγματα δύσκολα τι θα πούμε για τον κ. Παπανδρέου που άφησε στη μέση την προσπάθεια για την σωτηρία μας; Και γιατί; Άκουσον άκουσον γιατί αποφάσισα πως η Λάρισα πρέπει να συνεχίσει με δήμαρχο τον κ. Τζανακούλη και η Θεσσαλία πρέπει να έχει περιφερειάρχη τον κ. Μπούτα.
Αν πάμε σε εθνικές εκλογές ο κ. Παπανδρέου θα βάλει άλλη μια κηλίδα στο πολιτικό όνομα Παπανδρέου. Προσπάθησε κι εν πολλοί τα κατάφερε ο πατέρας του, να μη θυμάται τοσο έντονα ο λαός μας πως ο Γεώργιος Παπανδρέου είναι από τους κυρίως υπεύθυνους για τον εμφύλιο στην Ελλάδα. Να μη θυμόμαστε λοιπόν και τον Γιώργο Παπανδρέου ως αυτόν που χρεοκόπησε την Ελλάδα. Γιατί και δίκιο να έχει (που δεν έχει για πολλούς λόγους) πως ο κ. υπεύθυνος είναι ο Καραμανλής η βόμβα στα χέρια του θα σκάσει. Κι όπως θυμόμαστε τον Χαρίλαο Τρικούπη για το «δυστυχώς επτωχεύσαμε» για κάτι ανάλογο θα θυμόμαστε και τον σημερινό πρωθυπουργό
Και να μη ξεχνά ο κ. Παπανδρέου πως ο Ελληνικός λαός είναι παράξενος (σοφά παράξενος). Λέτε να μην είναι πιθανό το παρακάτω σενάριο;
Να συντριβεί το ΠΑΣΟΚ την επόμενη Κυριακή και να του δώσει οριακή πλειοψηφία στις εθνικές εκλογές. Τι θα κάνει μετά; Θα σκύψει και θα συγκυβερνήσει; Ή θα πάει πάλι σε εκλογές;
Και το πιο σημαντικό. Ακούω τους αρχηγούς του διπολισμού να μιλάνε Για τη χώρα.
Και για τον τόπο. Σαν να είναι κάτι άσχετο με τους ανθρώπους που ζούμε σ’ αυτή. «Να μη χρεωκοπήσει η χώρα» ο ένας, «να σώσουμε τον τόπο ο άλλος». Να τους πληροφορήσω πως δεν μας ενδιαφέρει. Ως λαός «εις τα παλαιότερα των υποδημάτων μας» αν χρεωκοπήσει η χώρα κι αυτό γιατί εμείς (πολλαπλώς) χρεοκοπήσαμε

Προεκλογικό τέχνασμα ή ακόμη ένας εκβιασμός;

Σήμερα στις 9 το βράδυ ο πρωθυπουργός μας κ. Παπανδρέου θα δώσει «διακαναλική» συνέντευξη τύπου. Απορώ γιατί μιλά τώρα. Ίσως βλέπει την συντριβή των υποψήφιων του ΠΑΣΟΚ να έρχεται.
Θα είναι και θα ρωτάνε δημοσιογράφοι απ’ όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα. Απορώ γιατί μόνο από την τηλεόραση. Αυτοί των εφημερίδων δεν πρέπει να ρωτήσουν; Μάλλον είναι πιο πολλοί οι μη ελεγχόμενοι, γιατί κακά τα ψέματα όλοι θέλουν, είναι λογικό γιατί ποιος δεν θα ήθελε, ο ερετών δημοσιογράφος να είναι σαν τον πασαδόρο στο βόλεϊ. Να σηκώνει την μπάλα και να καρφώνει ο ίδιος.
Βέβαια τα υψώματα αυτά τώρα θα πρέπει μα είναι συγκολλημένα να μην τα καταλάβουν πολλοί, και τους «κράξουν». Το θέμα είναι πως ότι και να ρωτήσουν, επειδή συντονιστής θα είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα πει ότι θέλει.
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί το πρωί που άκουσα να σχολιάζουν το θέμα το συνέκριναν με το de bate της κακιάς ώρας που έχουμε προεκλογικά. Όχι κατά την γνώμη μου δεν είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη. Με τη συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ πρέπει να συγκριθεί. Γι’ αυτό μάλιστα μίλησα και για παρουσία δημοσιογράφων των εφημερίδων.
Σίγουρα θα προσπαθήσει να κατευνάσει τα πνεύματα στην δυσφορία και αγανάκτηση που έχει ο κόσμος. Και έπρεπε να το κάνει νωρίτερα αυτό γιατί η κοινωνία μας είναι «καζάνι που βράζει» και κάποια στιγμή θα σκάσει και. την πετά ο ένας στα χέρια του άλλου.
Φοβάμαι πως η σπίθα στην πυραποθήκη αυτή της αγανάκτησης που γεμίζει 10 χρόνια τώρα από την είσοδο μας στη ζώνη του ευρώ και η κατάσταση είναι μια βόμβα ενεργοποιημένη, θα πάρει φωτία μ’ ένα μικρό πράγμα (όπως η καπνοαπαγόρευση) ή ενα τραγικό γεγονός ανάλογο με τον θάνατο του Γρηγορόπουλου.
Και σίγουρα θα εκβιάσει με προσφυγή στις κάλπες. Και πολύ φοβάμε πως θα έχουμε εκλογές, γιατί αυτό που ήταν να κάνει ο κ. Παπανδρέου το έκανε. Παρέδωσε, με το μνημόνιο τη χώρα στους ξένους (του ΔΝΤ και της ΕΕ) και τώρα όποιος εκλεγεί θα πρέπει να το τηρίσει.
Πάντως όπως όλος ο ελληνικός λαός θα ‘θελε να υποβάλει μια ερώτηση στον κ. Παπανδρέου που μερικοί τον συγκρίνουν με τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολακογλου (η διαφορά του είναι πω ο κ. Τσολάκογλου τους βρήκε εδώ τους Γερμανους ο κ. Παπανδρέου τους έφερε λένε), εγώ θα του έκανα την ερώτηση.
«Αφού ξέρατε την κατάντια της Ελληνικής οικονομίας από την ενημέρωση που σας είχε κάνει αρχές Σεπτέμβρη ο κ. Προβόπουλος γιατί δεν γείρατε αμέσως μέτρα ή σχεδόν αμέσως κι αφήσατε να περάσουν σχεδόν 8 μήνες να υποχρεωθούμε να προσφύγουμε στον μηχανισμό στήριξης»

Οχλαγωγία αντί δημοκρατίας

Το άρθρο του Σωκράτη Tσιχλιά από την «Καθημερινή» του περασμένου Σαββάτου (16/10) δείχνει εντυπωσιακά το πως αγόμαστε και φερόμαστε από μερικά μέσα ενημέρωσης. Νομίζω ότι πιο καθαρά δεν μπορεί δειχτεί. Όπως δεν μπορεί να φανεί πόσο δίκιο έχει ο Ερνεστ Χεμονγουέη όταν γράφει στο έργο του Για ποιον χτυπά η καμπάνα: «Μη ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα. Έρχεται και η δική σου σειρά»

* * *

Το απόλυτα ένοχο για την οικονομική καταστροφή της πατρίδας πολιτικό σύστημα μπορεί να απέτυχε οπουδήποτε αλλού, αλλά στον τομέα της χειραγώγησης των μαζών κάνει θαύματα. Εχει κατορθώσει με σχετική ευκολία να μετατρέψει τη βασική αντίθεση ανάμεσα στα σφοδρώς πληττόμενα μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας και την κυβέρνηση σε έναν εμφύλιο σπαραγμό ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες.
Περίπου κάθε μήνα, εντεταλμένα ΜΜΕ και ξαναμμένα κυβερνητικά στελέχη πιάνουν δουλειά, ανακαλύπτοντας έναν καινούργιο «εχθρό». Του φορτώνουν με αβάσταχτη ελαφρότητα απεριόριστες ευθύνες για τα οικονομικά χάλια της Ελλάδας, χειρίζονται νούμερα, κραυγάζουν μισές αλήθειες, μεγιστοποιούν τις υπάρχουσες στρεβλώσεις και παραδίδουν τους «ενόχους» στο πλήθος των υπολοίπων εν απογνώσει. Οπως καταλαβαίνετε, το «σταύρωσον», είτε ψιθυριστά είτε με κραυγές, ανεβαίνει στα χείλη αυτομάτως. Ξεκινήσαμε με τους δημοσίους υπαλλήλους, μετά ήρθαν οι φορτηγατζήδες, οι συμβολαιογράφοι, κάναμε ένα μικρό πέρασμα από δικηγόρους, επανήλθαμε στους συμβολαιογράφους, φτάσαμε στους φαρμακοποιούς και καταλήξαμε στους σιδηροδρομικούς, άλλα τέρατα με κέρατα και ουρά αυτοί.
Προχθές ήρθε η ώρα των δύστυχων συμβασιούχων του υπουργείου Πολιτισμού, οι οποίοι, με ατελέσφορο αλλά και λάθος πολιτικά και κοινωνικά τρόπο, διεκδίκησαν δεδουλευμένα και δουλειά αποκλείοντας τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδης, την ίδια ώρα που τα ΜΑΤ μετέτρεπαν σε πεδίο μάχης την περιοχή, πρόλαβε να τους φορτώσει όλη την ντροπή για το ρεζιλίκι. Λησμόνησε βεβαίως να πει πόσοι από αυτούς, για πόσους μήνες είναι απλήρωτοι, πόσα χρόνια είναι συμβασιούχοι – όμηροι του πελατειακού πολιτικού συστήματος, ξέχασε να αναφέρει στο Κοινοβούλιο πως 4.500 οργανικές θέσεις του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού παραμένουν για δεκαετίες κενές. Ξέχασε τις δικές του ευθύνες, και του κόμματός του. Παραδίδοντας στο σαστισμένο, από τον πύρινο λόγο του, πλήθος, μερικούς ακόμη αναξιοπαθείς συμπολίτες. Τι κρίμα για τη δημοκρατία, τι κίνδυνος για την πατρίδα...