Αναμνήσεις από τα θρανία των 80s και των 90s

Σήμερα (11/9) έγινε ο αγιασμός στα σχολεία τη χώρας. Δε θα ασχοληθώ με ελλείψεις σε καθηγητές και υλικό σε αυτά. Θα θυμηθώ μαζί με την την Ηρώς Κουνάδη που έγραψε το παρακάτω κείμενο με νοσταλγία (όπως πιστεύω και για πολλούς από σας που το διαβάζετε) τα δικά μου σχολικά χρόνια (ίσως πιο πολύ της αδερφής μου που είναι πιο μικρή).

* * *

Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell. Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s; Οι σχολικές μας τσάντες (που τις λέγαμε σάκες) ήταν μάρκας Παξός, κατασκευάζονταν στην Ελλάδα και τις διαφήμιζε ο Παύλος Κοντογιαννίδης με το μνημειώδες «Παξός και ξερός». 
Στις άκρες των μολυβιών στερεώναμε άσχημους Ευχούληδες με μωβ μαλλιά (στα 90s) και μικρότερα, πιο απλά λαστιχένια ζωάκια-γόμες (πιο πριν). 
Τα τετράδιά μας είχαν μια ομοιογένεια: Ήταν μπλε, με μία μόνο διακριτική ετικέτα που έγραφε πάνω «Διεθνές» και κάτω “SUPER”, έτσι με κεφαλαία. Τα αγαπημένα μας ήταν εκείνα με τις γραμμές στο κάτω μόνο μισό της σελίδας –το πάνω μισό ήταν κενό για ζωγραφιές. Τα βιβλία μας τα ντύναμε είτε με διάφανο αυτοκόλλητο (όσοι είχαν μερακλήδες μπαμπάδες με υπομονή) είτε με αποσπώμενες ζελατίνες με σχεδιάκια –όσοι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας. Τα πολύχρωμα Stabilo ήταν το φετίχ όσων θεωρούσαν ότι είχαν μεγαλώσει πια πολύ για να χρησιμοποιούν Μαρκαδόρους Carioca και κηρομπογιές. Από εδώ και πέρα, μόνο θα υπογραμμίζω, δεν θα ζωγραφίζω στα βιβλία μου. Άλλο που το αποτέλεσμα – ουράνιο τόξο δεν απείχε και πολύ από κανονική ζωγραφική. 
Τα βιβλία μας είχαν απαραιτήτως αυτοκόλλητες ετικέτες με ζωάκια/ πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ/ Φίντο Ντίντο/ διάσημους ποδοσφαιριστές. Η φτηνή δικαιολογία για την ύπαρξή τους ήταν ότι τα βιβλία μας έπρεπε να γράφουν το όνομά μας «για να μην τα χάσουμε». Για τις κασετίνες, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Πάνινες, μεταλλικές, μεγάλες, μικρές, ήταν ο μοναδικός ίσως λόγος για τον οποίο χαιρόμασταν κάθε Σεπτέμβρη που πλησίαζαν οι μέρες να ανοίξουν τα σχολεία. Οι πιο δημοφιλείς ήταν οι «έτοιμες», που περιείχαν όλα τα απαραίτητα (μολύβια, γόμες, χάρακες και διάφορα πράγματα που δεν ήξερες σε τι χρησιμεύουν) καλά στερεωμένα στο εσωτερικό τους με λαστιχάκι. Έκαναν και πολύ ωραίο δωράκι, για τους φίλους που είχαν γιορτή Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. 
Όλοι για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύαμε ότι εκείνη η γόμα που ήταν από τη μια μεριά πορτοκαλί και από την άλλη μπλε, «έσβηνε και στυλό». Άσχετα που όσες φορές το είχαμε προσπαθήσει, το αποτέλεσμα ήταν είτε κάτι μπλε μουτζούρες είτε σκισμένο χαρτί, ή και τα δύο. Εμείς εξακολουθούσαμε να το πιστεύουμε. Τα χαρτάκια Panini μπορεί να ήταν αυτοκόλλητα, αλλά εμείς τα λέγαμε έτσι –χαρτάκια. Τα μαζεύαμε ευλαβικά και τα κολλάγαμε σε άλμπουμ τα οποία όταν γέμιζαν ισοδυναμούσαν με την ανάβαση του Έβερεστ –κι ο κάτοχός τους απολάμβανε στάτους ήρωα στους κύκλους του σχολείου. Αγαπημένη ασχολία στα διαλείμματα, να ανταλλάσσουμε τα χαρτάκια που είχαμε διπλά, και να αναζητάμε μανιωδώς τον Κριστόφ Βαζέχα, που ήταν «σπάνιος» με αποτέλεσμα το άλμπουμ των ποδοσφαιριστών να μένει μονίμως ημιτελές. Άλλα δημοφιλή θέματα άλμπουμ ήταν τα Στρουμφάκια, τα Snorkels, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και αργότερα, προς τα τέλη των '90s, οι Power Rangers και οι μεξικάνικες σαπουνόπερες (Μαρία της Γειτονιάς-Εσμεράλδα-Μαριμάρ, τρία σε ένα). Φορούσαμε αθλητικά Adam’s Shoes με σκρατς αντί για κορδόνια, και αργότερα (προς τα τέλη των 90s) αθλητικά με φωτάκια που αναβόσβηναν και ήταν η τελευταία λέξη της μόδας.
Ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο των φυτών μέσα από: α. άδεια κεσεδάκια γιαουρτιού στα οποία τοποθετούσαμε βρεγμένο βαμβάκι και «καλλιεργούσαμε» φακές, β. φυτολόγια με ριζόχαρτο, στα οποία κολλούσαμε ξερά φύλλα δάφνης και πευκοβελόνες (ελλείψει εξωτικών φυτών στο προαύλιο του σχολείου) και γ. εκείνες τις φατσούλες με τα πλαστικά γυαλιά που τις πότιζες και έβγαζαν μαλλιά-γκαζόν. Ξεδιπλώναμε την καλλιτεχνική μας φλέβα στο μπλοκ ακουαρέλας, και –κυρίως– στον προκάτοχό του, το Μπλοκ Ιχνογραφίας, στο οποίο καλούμασταν να σχεδιάσουμε περιγράμματα νομών και χάρτες για το μάθημα της Γεωγραφίας. Η πιο κοπιαστική δουλειά που είχαμε να κάνουμε στο Δημοτικό.  Ξοδεύαμε δημιουργικά τον χρόνο μας, μαζεύοντας τα ξύσματα από το μολύβι (και από τις ξυλομπογιές, που ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακά, καθότι διέθεταν και χρώμα στην άκρη) και τα «σβήσματα» (sic) από την γόμα. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί. 
Στις πρώτες-πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κουβαλάγαμε την προίκα μας κάθε πρωί στο σχολείο: Σπαστό ποτηράκι που έκλεινε σε στρογγυλή θήκη, παγουρίνο με ζωγραφιές ζωάκια, πλαστικό βαλιτσάκι (κι άλλα ζωάκια εδώ) με φαγητό που κατέληγε πάντα να φιλοξενεί τα πολύτιμα ξύσματα και «σβήσματα», και ψαλίδι-λαγουδάκι που δεν βόλεψε ποτέ κανέναν. Στα οπισθόφυλλα των βιβλίων, το λογότυπο του ΟΕΔΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων) προσφερόταν για ευφάνταστα ακρωνύμια του τύπου «Όταν Εγώ Διαβάζω Βαριέμαι», «Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας» και το πιο επαναστατικό «Ο Δάσκαλος Είναι Βλάκας

Αναδημοσίευση: http://www.in2life.gr/features/notes/article/346884/15-anamnhseis-apo-ta-thrania-ton-80s-kai-ton-90s.html?singlepage=1

Εκατομμυριούχος ο υπ. Οικονομικών της Γαλλίας

Τις τελευταίες μέρες το Αυγούστου παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Γαλλίας με πρωθυπουργό τον κ. Μανουέλ Βάλς, ύστερα από τις έντονες επικρίσεις που διατύπωσε ο υπουργός Οικονομικών κ. Αρνό Μοντεμπούρ, ο οποίος χαρακτήρισε απαράδεκτη την εμμονή της Γερμανίας στην πολιτική λιτότητας.

Λίγο αργότερα ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ζήτησε από τον πρωθυπουργό του, τον Μανουέλ Βαλς, να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση κάτι το οποίο κι έκανε.

Ας δούμε ποιος είναι ο Εμανουέλ Μακρόν (φωτο) που αντικατέστησε τον κ Αρνό Μοντεμπούρ που «έριξε» ουσιαστικά την προηγούμενη κυβέρνηση Βαλς

* * *

Ένα εκατομμύριο ευρώ το χρόνο ήταν ο μισθός του Εμανουέλ Μακρόν, του νέου υπουργού Οικονομίας στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ...
όταν ανέλαβε επιτελική θέση στον χρηματοοικονομικό κολοσσό «Rothschild» το 2011. Η θέση του γενικού διευθυντή στoν όμιλο αυτό ήταν για τον Μακρόν... χρυσωρυχείο καθώς του απέφερε ετησίως το αστρονομικό ποσό του ενός εκατομμυρίου ευρώ, σύμφωνα με το πόθεν έσχες που είχε δηλώσει το φορολογικό έτος 2011-2012. 

Τα φορολογικά στοιχεία που αποκαλύπτει το «L' Express» δείχνουν πως το 2008 πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι της Rotschild και μέσα σε τρία χρόνια, το 2011, οι ετήσιες απολαβές του έφτασαν το ένα εκατομμύριο ευρώ, όπως και το 2012. Το Μάιο του 2012, ο Μακρόν αποφάσισε να πει το μεγάλο «adieu» στον χρηματοοικονομικό τομέα και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην πολιτική.

Όπως σχολιάζει το γαλλικό περιοδικό, πολλά απ' αυτά τα χρήματα τα δαπάνησε για την ανακαίνιση του σπιτιού του στην περιοχή Τουκέ. Σήμερα, ο μισθός του ανέρχεται σε 9.940 ευρώ το μήνα, όπως και των υπολοίπων υπουργών της γαλλικής κυβέρνησης. Μέχρι στιγμής, πάντως, ο Μακρόν, ο οποίος λατρεύει το πιάνο και την όπερα, είναι όλο εκπλήξεις.

Έγινε θετός... παππούς σε ηλικία 36 ετών καθώς έχει παντρευτεί την Μπριζίτ Μπρονιέτ, την κατά 20 χρόνια μεγαλύτερή του φιλόλογο στο Λύκειο όπου φοιτούσε και μητέρα τριών ενήλικων παιδιών. Ο Μακρόν, «Μανού» για τους γνωστούς και φίλους, είναι υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων που άφησε πίσω του μία πολλά υποσχόμενη καριέρα στην επενδυτική τραπεζική και στην Rothschild για να κατέλθει στην πολιτική.

Η γαλλική εφημερίδα «Liberation» υπενθυμίζει ότι ο Μακρόν θεωρείται μέρος της αλλαγής της οικονομικής πολιτικής της Γαλλίας και της δεξιάς στροφής της στις αρχές του έτους, αφού ήταν ο «αρχιτέκτονας» του γνωστού «Συμφώνου υπευθυνότητας», δηλαδή των φοροαπαλλαγών ύψους 40 δισ. ευρώ που υποσχέθηκε ο Γάλλος πρόεδρος στις επιχειρήσεις σε ορίζοντα τριετίας. Ως οικονομικός σύμβουλος του Ολάντ είχε ρόλο-κλειδί σε σημαντικές οικονομικές συμφωνίες, όπως στην εξαγορά του ενεργειακού βραχίονα της Alstom από την General Electric.

Αναδημοσίευση: http://fimotro.blogspot.gr/2014/09/blog-post_693.html

Η σημαία στην φανέλα της Εθνικής Μπάσκετ

Έγραφα πέρυσι τέτοια εποχή (στις 13/9 που θα το βρείτε εδώ όπως και παρακάτω) για την Εθνική Ελλάδας στο μπάσκετ που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς το εθνόσημο. Οπότε δε μου φάνηκε παράξενο που δεν είχαν ούτε στο φετινό Μουντομπάσκετ.

Όμως περνώντας την ώρα μου ψάχνοντας φωτογραφίες από τους αγώνες στην Ισπανία πρόσεξα πως υπήρχε η σημαία μας Και μάλιστα μεγάλη.

Μόνο που ήταν σε τέτοιο σημείο που δεν μπορεί να τη δει κανείς. Σα να ντρέπονται που την έχουν.

Φαντάζομαι πέτυχαν τον στόχο τους, μια που η ελληνική σημαία είναι τόσο κρυφά που χρειάζεται μια φωτογραφία να την δεις. Είναι στα πλάγια στις ραφές της φανέλας. Προσέξτε τον Μπουρούση και τον Παπανικολάου στην φωτογραφία που δημοσιεύω από τον νικηφόρο αγώνα με την Κρoατιά.

Ενθουσιασμένος για την ανακάλυψη αλλά και συνάμα συγχυσμένος που κάποιοι στην ΕΟΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης) ντρέπονται για την Ελληνική σημαία, έψαξα για να βρω την περυσινή μου ανάρτηση.

Και τελικά τη βρήκα. Κοιτώντας την φωτογραφία του Βασίλη Σπανούλη που ανέβασα πέρυσι πρόσεξα (η ανάρτηση υπάρχει κι εδώ) πως ΚΑΙ η περυσινή Εθνική είχε στο ίδιο σημείο την σημαία. Δηλαδή και πέρυσι ντρεπόταν που είναι Έλληνες;

Τελικά απ’ ότι κατάλαβα κανείς δεν ντρεπόταν (και μάλλον δε ντρέπεται) για την σημαία της χώρας μας. Αλλά χαλούσε την μακέτα που έχουν καταντήσει την φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Την κινητή διαφήμιση της Eurobank. Γιατί έτσι την κατάντησαν.

Κι εδώ που τα λέμε είναι πιο καλά που έχουν έστω κι εκεί τη σημαία, κι όχι στο σορτσάκι (πάνω «στην οικογένεια ή –ας μη γίνω χυδαίος)

Μπορεί όμως να μην ήθελαν να την κρύψουν την σημαία, αλλά το έκαναν πολύ καλά. Τόσο καλά που έστω και σε φωτογραφία δεν την πρόσεξα. Ούτε εγώ ούτε τόσοι φίλοι μου που σχολιάζαμε (κυρίως πέρυσι) την απουσία εθνόσημου από τη φανέλα.

Μπορεί όμως να μην ήθελαν να την κρύψουν την σημαία, αλλά το έκαναν πολύ καλά. Τόσο καλά που έστω και σε φωτογραφία δεν την πρόσεξα. Ούτε εγώ ούτε τόσοι φίλοι μου που σχολιάζαμε (κυρίως πέρυσι) την απουσία εθνόσημου από τη φανέλα.

Ο κ. Τσίπρας στο Κόμο της Ιταλίας

Στο Κόμο της Ιταλίας  βρέθηκε το στο τέλος της περασμένης βδομάδας (Παρασκευή 5/9) ο κ. Τσίπρας. Για το το 40ό Φόρουμ του Ιδρύματος Ambrosetti.

Στα πρωτοσέλιδα που είδα στις εφημερίδες, δεν είδα τίποτε το ουσιαστικό για το τι ειπώθηκε εκεί. Σ’ αυτό που επικεντρώνονται είναι πως είναι πολύ καλό το ξενοδοχείο που έγινε το συνέδριο καθώς και πως πήγε στο «άντρο του φιλελευθερισμού». Προσκύνησε δηλαδή.

Να δούμε όμως τι τους είπε ο εκεί κ. Τσίπρας

* * *

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άσκησε δριμεία κριτική στον απελθόντα πρόεδρο της Κομισιόν, Χ.Μ. Μπαρόζο, ο οποίος, σύμφωνα με τον Τσίπρα, «αν δεν ντρέπεται, σίγουρα δεν θα έπρεπε να είναι υπερήφανος». 

Ο Αλ. Τσίπρας αποδόμησε το πρόγραμμα της τρόικας για την Ελλάδα -λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις-, μίλησε για τον συσωρρευμένο πλούτο στην Ελλάδα που πρέπει να φορολογηθεί και περιέγραψε τρεις άξονες για την αντιμετώπιση της σημερινής κατάστασης πανευρωπαϊκά, με ποσοτική χαλάρωση, αναπτυξιακές πρωτοβουλίες αλλά και διάσκεψη όπως αυτή του '53 στο Λονδίνο, για την αντιμετώπιση του χρέους.

Ακολουθεί η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα:

Αγαπητοί φίλοι,

Θα ήθελα να ξεκινήσω την εισήγησή μου, αναγνωρίζοντας ότι η πρόσκληση που μου απευθύνατε οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι γνωρίζετε πως θα σας καταθέσω μια διαφορετική εκτίμηση –ίσως αιρετική, θα πουν πολλοί-, μια κριτική εκτίμηση για την τρέχουσα πολιτική, για την κυρίαρχη πολιτική στην ΕΕ. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί εκπροσωπώ ένα κόμμα από την Ελλάδα, τη χώρα στην οποία, διά της τρόικας, εφαρμόστηκε το πιο βίαιο πρόγραμμα προσαρμογής που έχει  εφαρμοστεί ποτέ στην Ευρώπη. Άκουσα πριν από λίγο τον κύριο Μπαρόζο, σχεδόν σε απολογητικό ύφος, να λέει ότι δεν ντρεπόμαστε για τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας να βγούμε από την κρίση. Δεν γνωρίζω αν πρέπει πράγματι κανείς να ντρέπεται, όμως σίγουρα δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να είναι περήφανος για τα αποτελέσματα αυτά.

Θέλω, λοιπόν, να ξεκινήσω από μια παραδοχή. Η κρίση είναι ακόμα εδώ. Κι όχι μόνο η κρίση είναι ακόμα εδώ, αλλά υποτροπιάζει, κάνει μεταστάσεις. Πέντε χρόνια παλεύουμε με την κρίση, αλλά δεν καταφέραμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Η κρίση έχει φύγει από τις τράπεζες, έχει περάσει στην πραγματική οικονομία, και από την πραγματική οικονομία έχει περάσει πια στην κοινωνία, απειλεί την κοινωνική συνοχή, και η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια τριπλή κρίση. Οικονομική, πολιτική, αλλά και κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση εμπιστοσύνης. Αυτό έδειξαν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, αυτό αποδεικνύει το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Ευρώπης  δεν πιστεύει ότι εμείς εδώ που συζητάμε μπορούμε να δώσουμε μια αποτελεσματική λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, και γυρίζει την πλάτη στην πολιτική. Κι αυτό το βλέπουμε με την απειλητική άνοδο της λαϊκιστικής άκρας δεξιάς, αλλά και την απειλητική άνοδο του αντιευρωπαϊσμού.   Αν σήμερα «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη» δεν είναι αυτό του κομμουνισμού, όπως έλεγε ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, αλλά της λαϊκιστικής, αντιευρωπαϊκής άκρας δεξιάς, είναι το φάντασμα του ευρωσκεπτικισμού και του αντιευρωπαϊσμού.

Επιτρέψτε μου να δώσω, σύντομα, κάποια στοιχεία για να τεκμηριώσω την αποτυχία του προγράμματος στην Ελλάδα. Μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια έχουμε μια πτώση του ΑΕΠ σχεδόν κατά το ¼, πράγμα πρωτοφανές για μια χώρα σε καιρό ειρήνης. Έχουμε επίσημη ανεργία που έχει φτάσει στο 28%, πράγμα επίσης απαράδεκτο για μια χώρα στην καρδιά της Ευρώπης, κι έχουμε ένα δημόσιο χρέος που, από το 126% του ΑΕΠ, σήμερα είναι στο 175% κι ανεβαίνει. Και ταυτόχρονα έχουμε μιας τεράστιας κλίμακας αποεπένδυση. Πιστεύω λοιπόν ότι, ξεκινώντας από την παραδοχή ότι το φάρμακο που δόθηκε στον ασθενή έχει επιδεινώσει την ασθένεια, πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι ότι το φάρμακο αυτό πρέπει να διακοπεί. Και πιστεύω ότι δικαίως οι περισσότεροι στην Ευρώπη λένε ότι και η τρόικα, ως θεσμός που έχει επιβληθεί στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο,  οφείλει να καταργηθεί.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να αλλάξουμε στρατηγική, κανείς δεν λέει                –τουλάχιστον εμείς δεν λέμε- ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή των μεγάλων ελλειμμάτων. Όμως, η επιμονή σε αυτό τον δρόμο, με δογματική και θρησκευτική προσήλωση, δεν οδηγεί πουθενά.

Πρώτον, πάρα πολύ απλά, διότι καμία χώρα, στη σύγχρονη οικονομική ιστορία, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε ένα χρέος που πλησιάζει δυο φορές το ΑΕΠ της,  που το ΑΕΠ της συρρικνώνεται διαρκώς, τη στιγμή που πρέπει να πληρώνει κατ' έτος πάνω από 10 δισεκατομμύρια σε τόκους, και να είναι υποχρεωμένη να έχει πλεονάσματα 4,5% που θα πηγαίνει στην αποπληρωμή του χρέους.

Πάρα πολύ απλά, μαθηματικά, με αυτά τα δεδομένα η ανάπτυξη δεν θα έρθει ποτέ. Και χωρίς ανάπτυξη δεν θα βγούμε από την κρίση. Όσο κι αν -κι εμείς- πιστεύουμε ότι υπάρχει πλούτος, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου τα τελευταία χρόνια ο πλούτος ήταν ανέγγιχτος, και πρέπει αυτός ο πλούτος να φορολογηθεί, και μπορούμε να βρούμε πόρους, εντούτοις πρέπει να αποκτήσουμε την αντίληψη ότι πρέπει να παράξουμε πλούτο  για να βγούμε από την κρίση. Και χωρίς ανάπτυξη δεν παράγεται πλούτος.  

Δεύτερον, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται ότι θα ήταν ένα από τα εργαλεία για να βγούμε από την κρίση, δεν μπορεί να αποδώσει σε συνθήκες αποεπένδυσης και  υποτίμησης των αξιών. Υπολόγιζαν ότι θα βρούμε 50 δις από τις ιδιωτικοποιήσεις, έχουμε βρει 2,9 δις και στην καλύτερη περίπτωση, αν προχωρήσει το πρόγραμμα, θα βρούμε 9 δις.

Τρίτον, διαρθρωτικές αλλαγές. Οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι στην αντίθετη κατεύθυνση από τις αναγκαίες  διαρθρωτικές αλλαγές. Δεν αντιμετωπίζουμε τις μεγάλες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας: τη φοροδιαφυγή, το πελατειακό κράτος. Με δογματική προσήλωση προωθούνται αλλαγές που έχουν να κάνουν με την απελευθέρωση των απολύσεων, σε μια οικονομία που έχει σχεδόν 30% ανεργία. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές δυνατότητες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι όμως στο πλαίσιο της δογματικής προσήλωσης στη λογική της λιτότητας, όχι στο τροΐκανό πλαίσιο. Η τρόικα απέτυχε, πρέπει να σταματήσει. Λύσεις υπάρχουν. Εδώ θέλω να θυμίσω το εξής: τον Ιούνιο του 2012, ο κύριος Μόντι πρότεινε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να    γίνεται απευθείας από τον   ESM, χωρίς να επιβαρύνονται τα δημόσια χρέη. Αυτή είναι μια πρόταση που, αν είχε προχωρήσει, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

Σήμερα, λοιπόν, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματικότητα που την χαρακτηρίζει η στασιμότητα, ο κίνδυνος του αποπληθωρισμού, η διατήρηση μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών χρεών. Για να τα αντιμετωπίσουμε χρειαζόμαστε:

Πρώτον, μια θαρραλέα πολιτική από την ΕΚΤ, ποσοτικής χαλάρωσης. Οι προτάσεις Ντράγκι είναι για μας σε θετική κατεύθυνση, χρειάζονται όμως πολύ πιο ριζοσπαστικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Δεύτερον, χρειάζονται αναπτυξιακές πρωτοβουλίες  σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να αντιμετωπιστεί η ύφεση, με διεύρυνση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

Τρίτον, χρειάζεται να λύσουμε –έπρεπε να είχαμε λύσει χτες, πριν από χρόνια, όταν ξεκίνησε η κρίση-  το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Εμείς προτείνουμε μια ευρωπαϊκή λύση, ώστε να βρούμε μια βιώσιμη βάση, στη λογική της αμοιβαιοποίησης, στη λογική της Διάσκεψης του 1953 που αντιμετώπισε το χρέος της Γερμανίας, που ήταν μια κορυφαία στιγμή αλληλεγγύης για την Ευρώπη. Πρέπει να ξαναβρούμε αυτές τις ιδρυτικές αξίες της Ευρώπης. Την αλληλεγγύη, τη δημοκρατία, την κοινωνική συνοχή.   

Αναδημοσίευση: http://kafeneio-gr.blogspot.gr/2014/09/blog-post_86.html#.VA1iKMJ_uEx

Επέτειος μοιραία και θλιβερά

Με την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ασχολήθηκε, που γιόρτασε την προηγούμενη τα 40χρονα από την ίδρυσή του, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» την Πέμπτη 4/9 ο Κώστας Ιορδανίδης  

* * *

Υπήρξε το ΠΑΣΟΚ η επιτυχέστερη πολιτική και οικονομική επένδυση της μεταπολιτεύσεως. Οι μέτοχοι του ιδιόρρυθμου αυτού ομίλου –μέλη, στελέχη, προσχωρήσαντες ή απλώς συνεργασθέντες– εξασφάλισαν αποδόσεις άκρως εντυπωσιακές. Το υπάρχον οικονομικό, ακαδημαϊκό, επιστημονικό κατεστημένο ήταν το δημιούργημα του κόμματος, που εορτάζει δίκην μνημοσύνου τα σαράντα χρόνια από της ιδρύσεώς του από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι διαδεχθέντες τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας –Γεώργιος Ράλλης, Ευάγγελος Αβέρωφ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Μιλτιάδης Εβερτ και Κώστας Καραμανλής– κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες προκειμένου να δαμάσουν το πολιτικό «τέρας» που ανέδειξε η μεταπολίτευση. Εις μάτην. Λοιδορήθηκαν, αντιμετώπισαν λυσσώδη αντίδραση από το κατεστημένο, όταν οι εκφραστές διαπίστωσαν ότι δεν ήσαν χειραγωγήσιμοι.

Η κοινωνία αφομοίωσε το ιδεολόγημα του ΠΑΣΟΚ, στην αρχέγονη, αλλά και στην εκσυγχρονιστική του εκδοχή, όπως αυτή εκφράσθηκε από τον κ. Κώστα Σημίτη και τους επιγόνους του. Σήμερα, η κυβέρνηση συνασπισμού εφαρμόζει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Μάιο του 2010, και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι η Ν.Δ. σταδιακώς έχει υιοθετήσει τις τακτικές χειραγωγήσεως της κοινής γνώμης, όχι όμως τόσο επιτυχώς όσο επί των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του κ. Κώστα Σημίτη.

Ενώ αυτά συνέβαιναν στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, ανεδύθη –κατά την άποψη ορισμένων– ως μία νέα «παράφρων πολιτική μεταβλητή» ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που διοργάνωσε προ τριημέρου ανεξάρτητο πολιτικό εορτασμό της επετείου ως φυσικός κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ.

Από μιαν άποψη ο κ. Παπανδρέου είχε δικαίωμα να ενεργεί καθ’ ον τρόπο ενήργησε. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε δημιούργημα του πατέρα του και ο ίδιος, μέλος μιας πολιτικής δυναστείας που ανέδειξε τρεις πρωθυπουργούς, ολέθριους εν πολλοίς για την πορεία της Ελλάδος, αλλά με στέρεα απήχηση σε ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Ο κ. Κώστας Σημίτης υπήρξε μία παρένθεση, από μιαν άποψη αναγκαία, καθώς εξέφραζε το αίτημα μιας ελίτ που είχε δημιουργήσει το ΠΑΣΟΚ στη διάρκεια της διακυβερνήσεως της χώρας. Πέραν τούτου, η υποψηφιότητά του είχε υποστηριχθεί από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, που ως υπουργός επί των Εξωτερικών μετέβαλε εκ θεμελίων την πολιτική του πατρός του έναντι της Τουρκίας, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε., αλλά και της Ρωσίας. Το κυριότερο ενδεχομένως ήταν ότι ο κ. Σημίτης υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Αποτελούσε σάρκα εκ της σαρκός του, εξετέλεσε την αποστολή του και εξεδιώχθη από την πολιτική σκηνή όταν η ηγεσία του κόμματος περιήλθε σε μέλος της οικογενείας Παπανδρέου.

Ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ προέρχεται από αλλού. Στηρίζεται στη «διανοητική υπεροχή» έναντι των πάντων όπως ο ίδιος την προσδιορίζει, δίχως να πείθει πολλούς έξω από το στενό του περιβάλλον. Το «πλεονέκτημα», όμως, αυτό διόλου δεν αρκεί.

Ύποπτος για κακούργημα ο Προβόπουλος

Από τις ειδήσεις που «έγιναν γαργάρα» κατά την δημοσιογραφική αργκό το καλοκαίρι. Επειδή ο εν συγκεκριμένος κύριος έχει κατά την προσωπική μου άποψη τεράστια ευθύνη γι’ αυτά που μας συμβαίνουν σήμερα, μυρίζομαι ένα ακόμη «κουκούλωμα» ενός οικονομικού σκανδάλου. Που αν ξεσκεπαζόταν, θα μπορούσε να φέρει πολλά εκατομμύριο στα δημόσια ταμεία. Αλλά και κάποια υψηλά ιστάμενα πρόσωπα θα έπρεπε να πάρουν την άγουσα για τις φυλακές.

* * *

Σε ανωμοτί κατάθεση για το ενδεχόμενο διάπραξης κακουργηματικού βαθμού αδικήματος, καλούνται σε λίγες ημέρες ο τέως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος και επτά στελέχη της για την υπόθεση της Proton Bank.

Η κλήση αφορά με την έγκριση που έδωσαν το 2010 στη μεταβίβαση ποσοστού της Proton Bank, από την Τράπεζα Πειραιώς, στον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Ο πρώην επικεφαλής και τα στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδαε, μέλη της Επιτροπής Τραπεζικών και Πιστωτικών θεμάτων που ενέκρινε την υπό έρευνα αγοραπωλησία, καλούνται την ερχόμενη εβδομάδα από τους οικονομικούς εισαγγελείς, Παναγιώτη Αθανασίου και Γαληνό Μπρη, σε κατάθεση με την ιδιότητα του υπόπτου διάπραξης του αδικήματος της συνέργειας σε απιστία σε βάρος της δημόσιας περιουσίας.

Η υπόθεση αφορά την έγκριση που είχε δώσει η Κεντρική Τράπεζα στη μεταβίβαση -που έγινε στα τέλη του 2009, ποσοστού 31,3% της Proton Bank που κατείχε η Τράπεζα Πειραιώς- στον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη τον Μάρτιο του 2010.
Η υπόθεση ερευνάται από τους οικονομικούς εισαγγελείς έπειτα από μηνυτήρια αναφορά που είχε καταθέσει ο επιχειρηματίας Λ. Λαυρεντιάδης.

Ο βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση των επισφαλών δανείων της Proton Bank, είχε καταθέσει την αναφορά υπό την μορφή συμπληρωματικού υπομνήματος τον Σεπτέμβριο του 2013 στην ανακρίτρια που χειριζόταν την υπόθεση της Proton Bank, ζητώντας να ερευνηθούν ενδεχόμενες ευθύνες των αρμοδίων της ΤτΕ.

κεπτικό του επιχειρηματία είναι ότι ο ίδιος κατηγορείται για παράνομες δανειοδοτήσεις, μέσω των οποίων έγινε και η επίμαχη εξαγορά, ενώ δεν καταλογίζονται ευθύνες στους αρμόδιους των εποπτικών οργάνων που ενέκριναν τη μεταβίβαση, αν και προέκυπτε ότι έγινε με δανεικά κεφάλαια.

Αναδημοσίευση: http://newpost.gr/post/371188/ypoptos-gia-kakoyrghma-o-probopoylos-gia-thn-ypothesh-ths-proton-bank#ixzz38JOyrAWZ

Πως η Goldman Sachs κέρδισε 400 εκ.ευρώ σε ένα βράδυ από την Ελλάδα του Σημίτη

Χθες, κατά 40ή επέτειο της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, έκανε την επανεμφάνισή του ο τέως του. Πρόεδρός του και, δυστυχέστατα, πρωθυπουργός Κ. Σημίτης.. Ας δούμε ένα έργο του (μικρό μια που έχει και μεγαλύτερα όπως το Χρηματησττήριο, Ολυμπιακοί αγώνες κά) που οδήγησε στην ισχυρή Ελλάδα που μας έλεγαν αλλά στην χρεοκοπιμένη Ελλάδα του σήμερα.

* * *

Ντοκουμέντα και στοιχεία που αποκαλύπτουν όργιο κερδοσκοπίας σε βάρος της Ελλάδας που θα σοκάρουν!!!

 Η Ελλάδα επί πρωθυπουργίας κ. Κ. Σημίτη και η Goldman Sachs, συμφώνησαν *** το περίφημο “currency swap”.
Ένα μέρος του χρέους της Ελλάδας, το καταμετρούσαν σε δολάρια και γιεν Ιαπωνίας, με αποτέλεσμα η είσοδος στην ΟΝΕ, να καθιστούσε απαραίτητη τη μετατροπή τους σε ευρώ.
Η συμφωνία με τη Goldman Sachs, επέτρεψε στην Ελλάδα, να κάνει την μετατροπή με παλαιότερη και όχι τρέχουσα ισοτιμία και να αφαιρεθεί από το ονομαστικό χρέος της χώρας ένα σεβαστό ποσό, ούτως ώστε, το χρέος να εμφανιστεί μειωμένο στα επίπεδα του 60% του ΑΕΠ και ότι πληρούσε τις προϋποθέσεις του Συμφώνου Σταθερότητος και Ανάπτυξης.
Το όφελος της Goldman Sachs, από την παραπάνω “διευκόλυνση”, σύμφωνα με δική της δήλωση ήταν της τάξης των 2.3 δισ.
Στόν Αμερικάνικο Τύπο οι συμφωνίες είχαν όνομα :
Αριάδνη, Αίολος και Άτλας, τρεις εταιρείες-οχήματα, ειδικού σκοπού (plc).
Σύμφωνα με πληροφορίες των New York Times, των Financial Times, του Euroweek και άλλων δημοσιογραφικών portals, η «Αριάδνη» ήταν η πρώτη συμφωνία, Goldman Sachs – Ελλάδας το 2000, και σύμφωνα με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο δεσμεύει για λογαριασμό της Goldman Sachs, μέρος των μελλοντικών εσόδων του Ο.Π.Α.Π.
Ο «Αίολος», ιδρυθείς το 2001, επέτρεψε τη δέσμευση εσόδων από τα τέλη του «Ελευθέριος Βενιζέλος» και ο «Άτλας», την ίδια χρονιά, τη δέσμευση εσόδων από τα τέλη διοδίων.
Στη διαχείριση και εποπτεία των επιχειρήσεων αυτών και των συναλλαγών τους, φέρονται να εμπλέκονται επίσης, οι Morgan Stanley και UBS, και οι ελληνικές Τράπεζες, Eurobank, Εθνική Τράπεζα και Alpha Bank.
Η Ελλάδα πρακτικά, δανειζόταν ρευστό προκαταβολικά, με αντάλλαγμα μελλοντικές αποδόσεις των Δημοσίων εσόδων προς τους δανειστές της.
Ουσιαστικά “υποθήκευε” εν έτη 2000, 2001, 2002, τα μελλοντικά Δημόσια έσοδα, πρός τούς πιστωτές μας, παλαιούς πρός το παρόν.
Ο “παλιός” κλασικός τρόπος βεβαίου αποτελέσματος, δημιουργίας Δημόσιου χρέους σε μιά χώρα.
Το κομβικό έτος λοιπόν, το 2005, οι συμφωνίες κλιμακώνονται και μεταβάλλονται, για κάποιο λόγο, η Goldman Sachs, “πουλάει” μαζεμένες τις υποχρεώσεις της Ελλάδος απέναντί της (5,1 δις ευρώ), στην Εθνική Τράπεζα.
Το έτος 2009 ιδρύεται στο Λονδίνο μια εταιρεία “φάντασμα” (διότι η συναλλαγή έγινε στη δευτερογενή αγορά), ονόματι Titlos plc, η οποία εκδίδει ομολογίες ύψους 5,1 δις ευρώ, όσα ακριβώς δηλαδή χρωστούσε το Δημόσιο στην Εθνική Τράπεζα.

Η Titlos plc, λοιπόν, «αγοράζει» με αυτές τις Ομολογίες από την Εθνική Τράπεζα, τα δικαιώματα που αυτή είχε στα χρωστούμενα του Δημοσίου, αλλάζοντας όμως το επιτόκιο σε ελάχιστο 6.5% κυμαινόμενο.
Η νέα σύμβαση έχει ημερομηνία λήξης το φθινόπωρο του 2039.
Στη συμφωνία της Titlos plc, με το Ελληνικό Δημόσιο όμως, υπάρχει ρήτρα, η οποία προϋποθέτει υψηλή αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Moody’s, ώς εγγύηση της συμφωνίας.
Η ρήτρα προβλέπει επίσης, ότι αν υποβαθμιστεί η πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας ή της Εθνικής Τράπεζας, τότε ακυρώνεται επί της ουσίας η υποχρέωση καταβολής των τόκων από την Titlos plc στο Δημόσιο, και αμφότερες οι πλευρές έχουν σοβαρό πρόβλημα πιστωτικής έκθεσης.
Δηλαδή σήμερα, με την χρεοκοπία της χώρας, το Ελληνικό δημόσιο “χάνει” τούς τόκους τους οποίους έπρεπε να καταβάλει η Titlos plc.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω βλέπουμε ότι η αγαστή συνεργασία κυβερνήσεων και επενδυτών του χρηματοπιστωτικού τομέα, έχει άμεση σχέση με την αύξηση του Δημοσίου χρέους και του ελλείμματος.
Οφείλω να επισημάνω τα δύο σημαντικά και αξιοσημείωτα γεγονότα:
το πρώτο γεγονός είναι ότι, η Goldman Sachs “πουλάει” όλες τίς “υποχρεώσεις της Ελλάδος απέναντί της, στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος το έτος 2005, λίγο μετά την ανάληψη της κυβέρνησης απο τον κ. Κ. Καραμανλή με υπουργό οικονομικών τον Γ. Αλογοσκούφη, και λίγο πρίν ξεκινήσει η παγκόσμια οικονομική κρίση με την κορύφωσή της, τον Σεπτέμβριο του 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers.
Και το δεύτερο γεγονός είναι η ίδρυση της Titlos plc απο την Εθνική Τράπεζα, η οποία έγινε στο τέλος του 2008, μεσούσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε ολόκληρο τον πλανήτη, και η οποία (Titlos plc) αγοράζει έναντι 5.1 δισ. τίς οφειλές πλέον του δημοσίου, με σταθερό επιτόκιο 4.5%, εκδίδοντας “ομολογίες” λήξης το 2039, και εισπράτει επιτόκιο 6.6%, κυμαινόμενο, και πάντως όχι μικρότερο του 6.6%.
Χρησιμοποιώντας παρόμοιες τιμές στα επιτόκια των πρώτων swaps, η Titlos plc, θα απέδίδε στην Ελλάδα το συμφωνηθέν ποσό με επιτόκιο σταθερό 4,5% και η Ελλάδα θα απέδιδε στην Titlos plc, το συμφωνηθέν ποσό με επιτόκιο 6,6% κυμαινόμενο.
Την διαφορά των επιτοκίων του 2.1 %, θα την οφελείτο η Titlos plc.
Με την επιμήκυνση του αρχικού χρέους από το 2019 στο 2039, η Ελλάδα χρεώνεται με τουλάχιστον επιπλέον 6 δισεκατομμύρια ευρώ.
Στην συμφωνία με την Titlos plc, υπάρχει ένας όρος ο οποίος όμως διαφοροποιεί πλήρως την συμφωνία, επι το δυσμενέστερον για την Ελλάδα, ο όρος της πιθανής υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδος ή της Εθνικής Τραπέζης, ο οποίος ακυρώνει άμεσα την υποχρέωση καταβολής τόκων απο την Titlos plc στο Ελληνικό δημόσιο, την ίδια στιγμή όμως, το Ελληνικό δημόσιο εξακολουθεί να έχει υποχρέωση καταβολής των δικών του υποχρεώσεων (τους τόκους) στην Titlos plc, και βέβαια στην Goldman Sachs.
Τελικός κερδισμένος, οι Τράπεζες, δια μέσου της Titlos plc.
Οποία χαρά για τούς Τραπεζίτες !!!
Ποιός πληρώνει;
ο Ελληνας πολίτης!
Δυστυχώς για μιά ακόμη φορά !!!
Οι εταιρείες οι οποίες δημιουργηθήκαν, είχαν όλες έδρα στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, και κατά περίεργο τρόπο όλα τα Δ.Σ. των εταιρειών αυτών του Ελληνικού δημοσίου συγκροτούνται απο τα ίδια πρόσωπα τους αλλοδαπούς A. Kamarowsky, Federigo Cannizzaro και Jean-Marc Debaty.
Οι εταιρείες ήταν οι εξής :
1. Hellenic Securitisation : Η πρώτη σύμβαση υπεγράφη το 2001 και είχε ώς αντικείμενο την τιτλοποίηση των μελλοντικών εσόδων του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, συνολικού ποσού 740.000.000 Ευρώ. Οι προμήθειες πέραν των τόκων, υπολογίζονται σε 15,4 εκατομμύρια Ευρώ, και η λήξη των πληρωμών προσδιορίστηκε μεταξύ του έτους 2009 και 2011.

2. Ariadne S.A. : Δημιουργήθηκε στίς 13 Δεκεμβρίου 2000 και τιτλοποίησε έσοδα ύψους 650.000.000 Ευρώ απο τα κρατικά λαχεία.Οι προμήθειες που πληρώθηκαν εκτός των τόκων, ξεπέρασαν τα 16,3 εκατομμύρια Ευρώ και η λήξη των πληρωμών προσδιορίστηκε το έτος 2013.
3. Atlas S.A. : Η σύμβαση υπεγράφη στίς 23 Οκτώμβρη του 2001 και τιτλοποίησε έσοδα συνολικού ποσού 2 δισεκατομμυρίων Ευρώ απο μελλοντικές εισπράξεις του Ελληνικού Δημοσίου απο το Γ! Κοινοτικό Πλαίσιο.Οι προμήθειες οι οποίες πληρώθηκαν ανήλθαν στο ποσόν των 19,2 εκατομμυρίων Ευρώ, και οι λήξεις των πληρωμών είχαν προσδιοριστεί για το έτος 2005 και το 2007.

4. Aeleos S.A. : Δημιουργήθηκε στίς 13 Δεκεμβρίου του 2001 και τιτλοποίησε έσοδα ύψους 355 εκατομμυρίων Ευρώ από μελλοντικές εισπράξεις του δημοσίου απο το Eurocontrol (τέλη αεροδρομίων).Οι προμήθειες ανήλθαν στο ποσόν των 17,8 εκατομμυρίων Ευρώ και η λήξη των πληρωμών ορίστηκε στίς 13 Δεκεμβρίου του έτους 2019.
Η Ευρωπαική Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), “ανακάλυψε”, ότι το Ελληνικό Δημόσιο είχε συνάψει 13 αντίστοιχες συμφωνίες με τίς οποίες η αμερικανική Τράπεζα Goldman Sachs, κέρδιζε πακτωλό εκατομμυρίων δολλαρίων, ενώ η χώρα κατόρθωσε να “εξωραίσει” το δημόσιο χρέος, μόνον, κατά το ποσόν τών 5,3 δισεκατομμυρίων Ευρώ.
Είναι μάλιστα ενδεικτικό της γνώσης του Θέματος απο όλους, εντός και εκτός της ΕΕ, απο το ότι, σε έλεγχο τον οποίο πραγματοποίησε η Eurostat το έτος 2008 για την ύπαρξη και διαχείριση αυτών των παραγώγων “προιόντων”, ο τότε Υπουργός οικονομικών κ. Αλογοσκούφης, διαβεβαίωσε εγγράφως την Eurostat, ότι η Ελλάδα δεν πραγματοποίησε τέτοιου είδους συναλλαγές.
Οί παραπάνω offshore εταιρείες, είχαν την Ελληνική κρατική σφραγίδα και έδρα το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου.
Σημαντικό είναι να επισημανθεί, πώς τα παραπάνω “προιόντα-συμφωνίες-εταιρείες”, ονομάζονται “τιτλοποιήσεις εσόδων του δημοσίου” και ουσιαστικά αποτελούν προείσπραξη θεσμοθετημένων και βεβαίων εσόδων του Δημοσίου απο διάφορους φορείς με εκχώρηση δικαιωμάτων.

Αυτό όμως το οποίο προκαλεί ερωτηματικά και αναδεικνύει το μέγεθος της απάτης, είναι το γεγονός ότι το τελικό κόστος όλου αυτού του “πανηγυριού” με στόχο να κρύψει χρέος 2,8 δισεκατομμύρια, θα κοστίσει στην Ελλάδα περίπου 16 δισεκατομμύρια Ευρώ, και η Goldman Sachs μέσα σε ένα βράδυ κέρδισε 400.000.000 Ευρώ και εξασφάλισε έως το έτος 2039 έσοδα ύψους 2.3 δισεκατομμυρίων Ευρώ, απο τούς τόκους των “συμφωνιών”.
Στον ισολογισμό του 2010 ο οποίος κατατέθηκε το περασμένο φθινόπωρο, στην βουλή απο τον κ. Βενιζέλο ώς υπουργό των οικονομικών, αναφέρεται ότι την συγκεκριμένη χρονιά “τα εκτός αγοράς” Swap προσέθεσαν στο σύνολο του Δημοσίου χρέους, 5,2 δισεκατομμύρια επιπλέον Ευρώ.
Πήγαμε να κρύψουμε 2,8 δισεκατομμύρια και επιβαρύναμε το χρέος της χώρας κατά 5,2 δισεκατομμύρια, εκτός αμοιβών, προμηθειών, τόκων, κτλ. των μεσολαβούντων Τραπεζιτών και προθύμων πρός “εξυπηρέτηση” λαμόγιων.
Πώς λοιπόν αυτό το δύσμοιρο κράτος να ορθοποδήσει, όταν άπαντες, πολιτικοί, Τραπεζίτες, “λαμόγια της αγοράς”, και κάθε λογής θεομπαίχτης απομυζεί και παρασιτεί είς βάρος του ;;;
Πώς το κίνημα “δεν πληρώνω” να επιτύχει τον αγώνα του στίς ανάλγητες αυξήσεις των διοδίων, όταν ήδη κάποιοι κύριοι, είχαν εκχωρήσει τα έσοδά του απο το 2001 με συμφωνίες στούς Τραπεζίτες.
Όσοι προσέθεσαν αποδεδειγμένα και επιβάρηναν το Δημόσιο χρέος, χωρίς ανάλογο κέρδος για την χώρα, οφείλουν να επιβαρυνθούν και του κόστους των επιλογών των.
Άραγε δεν θα μπορούσε να περιμένει η ένταξη στην Ευρωπαική Νομισματική ένωση, της χώρας, στην ζώνη του Ευρώ, μερικά χρόνια, ούτως ώστε να προετοιμαστούμε καλύτερα ώς οικονομία και ώς κοινωνία, και κατόπιν με το “σπαθί” μας να διεκδικήσουμε την είσοδο “καθαρά” και στα “ίσια” ;;;
Τι ήταν αυτό το οποίο μάς επέβαλλε αυτήν την “βιασύνη” ώς χώρα ;;;
Άξιζε αυτή η κατάληξη της χώρας, η απώλεια της αξιοπρέπειάς της, η κατάντια σε “παρία” της Ευρώπης, η φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού, για να ωφεληθούν “πολιτικά” και οικονομικά κάποιοι;;;
Θα αποδοθούν κάποτε ευθύνες στούς υπαίτιους αυτής της Τραγωδίας ;;;
Παραθέτω το έγγραφο της συμφωνίας της Titlos plc με το ποσόν των 5,1 δισ Ευρώ στην Αγγλική και ο καθένας άς βγάλει τα συμπεράσματά του.

NBG Repack Prospectus+Titlos PP

http://www.scribd.com/doc/81749320/NBG-Repack-Prospectus-Titlos-PP

“Αυτό το έγγραφο πήρε ημερομηνία στίς 26 Φεβρουαρίου του 2009″.
Σας λέει τίποτα αυτό ;;;
Το πραγματικό κόστος της «επιχείρησης Ολυμπιάδα 2004» δεν το μάθαμε ποτέ, και όπως “πάει” δεν θα το μάθουμε ποτέ. Φρόντισε γι` αυτό η κ. Γιαννούλα και ο κ. Σημίτης και στη συνέχεια ο Κ.Καραμανλής και ο Γ. Αλογοσκούφης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ακόμα πληρώνουμε κι ακόμα χρωστάμε τα “κερατιάτικα” μας.
Η επιτροπή διεκδίκησης των ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το “σωτήριον” έτος 2004 : Γιάννα Αγγελοπούλου, Πρόεδρος, Κώστας Λιάσκας, Αντιπρόεδρος, Λουκάς Παπαδήμος, Ανδρέας Ποταμιάνος, Γιάννης Σγουρός, Λουκάς Τσίλας.
Σήμερα η κατάσταση είναι τραγική για τη χώρα. Αυτοί που μας «χάρισαν» τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αυτοί που μας επέβαλαν να αγοράσουμε άχρηστους εξοπλισμούς και πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, αυτοί που παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά μας, οι Γερμανοί της Siemens, και αυτοί που εισέπραξαν τις μίζες και τις προμήθειες, μας μιλάνε για «αναξιοπιστία» της χώρας . Μας ζητάνε να καθηλώσουμε τους ήδη χαμηλούς μισθούς και τις συντάξεις, να περικόψουμε ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες και ταυτόχρονα παίρνουν μέτρα για να στηρίξουν τις τράπεζες, που τόσα χρόνια μας ξεζούμιζαν κανονικά.
ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ …

Και συνεχίζουμε με ακόμη 2 ειδικά εργαλεία – εταιρίες οχήματα της Εθνικής ΜΑΣ ( τότε… ) όπου φόρτωσαν Τιτλοποιήσεις..
1. ETERIKA 1.350.000.000 ( Τιτλοι με εγγυησεις ΕΤΑΙΡΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ !… ) ληγουν 2035, σελ 46-51 για χάζι

NBG 01 Prospectus+Eterika PP

http://www.scribd.com/doc/81749308/NBG-01-Prospectus-Eterika-PP
2. REVOLVER 1.769.000.000 ( Πιστωτικές Κάρτες!! και Ανοικτά Δάνεια ) λήγουν 2020, σελ 80-86 για χάζι
NBG v1 Prospectus+Revolver PP
http://www.scribd.com/doc/81749331/NBG-v1-Prospectus-Revolver-PP
Και ο Σημίτης, εξακολουθεί, να έχει …γραφείο στο Ελληνικό ΚΥνοβούλιο..
“Ότι νόμιμο και ηθικό”…

Λάζαρος Ελευθεριάδης

Αναδημοσίευση: http://ksipnistere.blogspot.gr/2014/07/goldman-sachs-titlos-plc-400.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/ksipnistere+%28%CE%9E%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5+%CF%81%CE%B5+!++____+%CE%A4%CE%BF+%CE%A0%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF+%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF++%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BA+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1%CF%82%29