Εν τω μεταξύ το περασμένο Σάββατο συμπληρώθηκαν τρία χρονιά από το
ατύχημα, που ήταν ουσιαστικά προδιαγραμμένο, άρα σιδηροδρομικό έγκλημα στα
Τέμπη. Αυτό με τους πενήντα έξι νεκρούς και τη μια εξαϋλωμένη φοιτήτρια, που
παρά τις προσπάθειες τις πολιτείας οι γονείς (και οι άλλο συγγενείς) των νεκρών
αγωνίζονται ν’ αποκαλυφτεί η αλήθεια.
Τα δυο προηγούμενα χρόνια έγιναν τεράστια συλλαλητήρια σε όλη τη
χώρα και στο εξωτερικό. Τα οποία ταρακούνισαν την κυβέρνηση.
Προχτές την ίδια ημέρα επέλεξε ο Νετανιάχου να κάνει επίθεση στο
Ιράν. Και ουσιαστικά να ξεκινήσει έναν ακόμη περιφερειακό πόλεμο. Με την
επίθεση του Ισραήλ βγήκαν οι ΗΠΑ δια του προέδρου τους Τραμπ να το
υποστηρίξουν. Αυτό ήταν αφορμή να αρχίσει «χτυπήματα» το Ιράν σε όλες τις χώρες
που έχουν βάσεις οι ΗΠΑ στοχεύοντάς της.
Όλα αυτά είχαν σα συνέπεια, οι πολιτικές εκπομπές στην Ελλάδα και
κυρίως τα δελτία ειδήσεων να κάνουν «πρώτη είδηση» τον πόλεμο επισκιάζοντας
όλες τις άλλες ειδήσεις. Και μαζί με όλες τις άλλες ειδήσεις. και με τις
μεγαλειώδης συγκεντρώσεις «για τα Τέμπη».
Έτσι είχαμε και θα εξακολουθήσουμε, φοβάμαι, να έχουμε μια συνεχή
και λίγο αχρείαστη τόσο εκτενή, ενημέρωση για το τι γίνεται στη Μέση Ανατολή.
Δε λέω πως δεν είναι σημαντικό θέμα. Ειδικά με την σημερινή κυβέρνηση που
προσκολλήθηκε (αδελφοποιήθικε θα έλεγα ) μ’ αυτή του Ισραήλ.
Γιατί όπως «μας έμπλεξε» στον ΡωσοΟυκρανικό πόλεμο, κατά της Ρωσίας,
που παραδοσιακά ήταν φίλη μας. Μας έμπλεξε και σε αυτή τη διαμάχη κατά του
Ιράν, που μας προμήθευε πετρέλαιο στα «χρόνια της χρεοκοπίας». Αλλά ο Ελληνικός
λαός, όπως Αντιστέκεται στα φιλοουκρανικά αισθήματα των κυβερνόντων ελπίζω να
αντιστέκονται και στα φιλοϊσραηλινά τους.
Δεν πρέπει λοιπόν να παραγνωρίζουμε πως είμαστε πια στόχος για το
Ιράν. Όχι η Ελλάδα αλλά σίγουρα η Σούδα και η Λάρισα. Οι βάσεις του ΝΑΤΟ
βεβαίως.
Έτσι προβλέπω να έχουμε τις προσεχείς μέρες τρομολάγνα δελτία
ειδήσεων. Και να μαθαίνουμε την Ισραηλινή (και ΝΑΤΟϊκη προπαγάνδα) κι όχι την
Ιρανική. Όπως μαθαίνουμε την Ουκρανική και όχι τη Ρωσική. Αλλά μη μαθαίνοντας
τι ουσιαστικά γίνεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Κυρίως, όπως αφήνουν να ευνοηθούν,
λόγω έλλειψής χρόνου.
Έτσι ελαχιστοποιήθηκε «το θέμα» των κινητοποιήσεων για τα Τέμπη κι
εξαφανίστηκε η απόφαση για τις υποκλοπές (με την οποία θ’ ασχοληθώ αυριο)
Και να το ξαναγράψω. Όχι δεν είναι σημαντικός ο πόλεμος αυτός.
Έχουμε όμως τα δικά μας προβλήματα που είναι τέτοιου είδους και μεγέθους που
κανείς δεν ξέρει τι μπορεί «να πάθουμε» έχουμε την προσοχή μας αλλού.
Μια που έχουμε μια κυβέρνηση που δεν κάνει τίποτε να μας προστατέψει
από το να:
• Μας κλέψουν οι κεφαλαιοκράτες πχ μέσω της ακρίβειας ή ακόμη και
• Να χάσουμε εθνική κυριαρχία σε έδαφος ή θάλασσα. Μέσω καμιάς
διακρατικής συμφωνίας για παράδειγμα για τη Τουρκία ή εμπορικής όπως για τους υδρογονάνθρακες.
