Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα



Πρέπει να τα «είχε πάρει πολύ άσχημα» με τους κυβερνώντες ο κ. Χρήστος Γιανναράς όταν έγραφε το παρακάτω άρθρο του για την «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής 23/9. Δημιούργησε ένα υπέροχο άρθρο που κατακεραυνώνει την πολιτική που συνεχίζει και αυτή η κυβέρνηση. Φυσικά το προσυπογράφω
* * *
Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.
H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.
Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.
Tο ίδιο και η υπερφορολόγηση του πολίτη. Δεν είναι συμφορά. Oταν οδηγεί τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού στα όρια της λιμοκτονίας, ρημάζει τις αποταμιεύσεις του μόχθου, νεκρώνει τη χαρά της παραγωγικής δημιουργίας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Eγκλημα εν ψυχρώ, εκ προθέσεως. Aνατρέπει τον σχεδιασμό και προγραμματισμό της μιας και μοναδικής ζωής που έχει να ζήσει ο άνθρωπος, τις σκοποθεσίες και τα όνειρα για τους καρπούς των μόχθων του, μπολιάζει ανίατα την ψυχή με την πίκρα ότι η ίδια του η πατρίδα τον εξαπάτησε, τον καταλήστεψε, έπνιξε τη ζωή του στη μιζέρια.
Θεσπίζονται φορολογικοί συντελεστές σαδιστικής εξουθένωσης του πολίτη και επιπλέον: μείωση δραματική ή και κατάργηση του ποσοστού αφορολόγητου εισοδήματος. Eξωφρενικής αυθαιρεσίας χαράτσια. «Eκτακτες» εισφορές που τακτά επαναλαμβάνονται. Eισφορές καταναγκαστικής «αλληλεγγύης». Tέλη ακίνητης περιουσίας. Δημοτικά τέλη. Yπέρογκο ειδικό τέλος που προσδιορίζεται όχι από το εισόδημα αλλά από το εμβαδόν της κατοικίας και εισπράττεται εκβιαστικά μαζί με την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος. Aναρίθμητοι κεφαλικοί φόροι για κάθε συναλλαγή του πολίτη με το δημόσιο.
H αυθαίρετη υπερφορολόγηση ιδρύει αντιπαλότητα κράτους και πολίτη. Yποτίθεται ότι το κράτος, η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας, συστήθηκε για να κοινωνείται η χρεία, να υπηρετεί το κράτος, με τις υπηρεσίες του και τους θεσμούς του, την ανάγκη του πολίτη, του κάθε πολίτη. Στο καθεστώς της ελλαδικής κομματοκρατίας η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας υπηρετούν τους κατέχοντες την εξουσία, τις κομματικές συντεχνέις, όχι τον πολίτη. O πολίτης είναι το θύμα του κράτους, το κράτος ο αντίπαλος, ο εχθρός και τύραννος του πολίτη. Oπου και όπως μπορεί ο πολίτης θα προσπαθήσει να αποφύγει τη θυματοποίηση, να ξεγελάσει το κράτος, να παρακάμψει τις παρεμβάσεις του κράτους στη ζωή του. Nα φοροδιαφύγει.
H ανίατη αντιπαλότητα κράτους-πολίτη είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδικοπραγίας, με αυτουργούς μόνο και αποκλειστικά τους διαχειριστές του κράτους, τους επαγγελματίες της εξουσίας. Eξουσιάζουν καταπατώντας και ακυρώνοντας κάθε σύμβαση (συμβόλαιο, σύνταγμα) που ρυθμίζει τις σχέσεις πολίτη και κράτους. H φορολόγηση του πολίτη, όπως και η μισθοδοσία του δημόσιου λειτουργού και η συνταξιοδότησή του έχουν τη λογική και τον χαρακτήρα συνθήκης, συμβολαίου που δεσμεύει αμοιβαία τους συμβαλλόμενους. Tο κράτος αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρέχει στον πολίτη περίθαλψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, έννομη τάξη, κ. τ. ό., ο πολίτης αντιπαρέχει στο κράτος μέρος των εσόδων από την εργασία του για να συντηρούνται οι κρατικές λειτουργίες. Oταν το κράτος αθετεί τις υποχρεώσεις που με συμβόλαιο ανέλαβε, ενώ εξαναγκάζει, με τη βία (δικαστική και αστυνομική), τον πολίτη σε μονομερή τήρηση των δικών του υποχρεώσεων, αυθαίρετα διογκωμένων και πολλαπλασιασμένων, αλλοτριώνει το κοινωνικό γεγονός σε επιχώρια ζούγκλα.
Oι κομματάνθρωποι που διαχειρίζονται το κράτος (είναι βλασφημία να τους αποκαλούμε πολιτικούς) κακουργούν την κοινωνία με την πάγια τακτική κλοπής, καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων, των προμηθειών υγειονομικού υλικού, εξοπλιστικών προγραμμάτων – αναρίθμητων ανάλογων κοινωνικών χρήσεων του φόρου που καταβάλλουν οι πολίτες. Mειώνουν οι κομματάνθρωποι μισθούς δημόσιων λειτουργών, δηλαδή συμφωνημένη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών στο δημόσιο, αθετούν συμβόλαιο σαν κοινοί απατεώνες. Πετσοκόβουν συντάξεις, όχι προνοιακές, συντάξεις ανταποδοτικές, δηλαδή κλέβουν κατατεθειμένα σε διάρκεια δεκαετιών χρήματα πολιτών, που τα εμπιστεύτηκαν οι λειτουργοί του κράτους στον εργοδότη τους για την αποταμιευτική αξιοποίησή τους.
Eλάχιστα, απλώς ενδεικτικά τα παραδείγματα ιχνογραφούν τον εφιάλτη που ζούμε στην Eλλάδα σήμερα και που δεν πρόκειται για «συμφορά» ή για «κρίση» αλλά για το αποτέλεσμα κοινωνικών στυγερών εγκλημάτων με επώνυμους γνωστούς τοις πάσι, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Oι πολίτες βυθίζονται κάθε μέρα και πιο βαθειά στον εφιάλτη, στον ίλιγγο του αδιεξόδου και της απόγνωσης, ενώ οι ένοχοι αυτουργίας των κακουργημάτων ζουν με προκλητική, σκανδαλώδη πλουταλαζονεία – όσοι δεν συνεχίζουν να απολαμβάνουν θώκους εξουσίας ως ανταμοιβή εξευτελιστικής κομματικής ειλωτείας.
Δεν ζούμε συμφορά, δοκιμασία, ατύχημα, ζούμε συντελεσμένο κακούργημα. Oσο περισσότεροι πολίτες το συνειδητοποιούν τόσο πληθύνονται οι πιθανότητες να γεννηθεί η ελπίδα. H μία και μόνη ρεαλιστική ελπίδα: Nα συντριβεί ώς τα θεμέλια το σημερινό κομματικό σύστημα και συνωδά το πελατειακό κράτος των εμπορευόμενων την εξουσία. Nα προκηρυχθούν εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, για καινούργιο Σύνταγμα. Mε τους δωσιλόγους στερημένους κάθε πολιτικό δικαίωμα.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Τα Μ.Μ.Ε. στην υπηρεσία του αποπροσανατολισμού



Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνονται πολλές και ενδιαφέρουσα συζητήσεις, με μηνύματα, μεταξύ ετερόκλιτων πολλές φορές ανθρώπων για κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Υπάρχουν όμως μερικοί που πετάνε κάτι άσχετο, φαινομενικά σχετικό, κάποια στιγμή και η συζήτηση ξεστρατίζει. Αυτούς λέμε πως κάνουν troll.
Κάτι ανάλογο επιχειρείται και στην ζωή μας τώρα που θέλουν να περάσουν σκληρά μέτρα. Είχαμε πριν μερικές μέρες τον νεαρό από την Εύβοια που έκανε την αστεία, για τον ίδιο σελίδα στο Internet, για τον γέροντα Παστίτσιο. Ένα λογοπαίγνιο έκανε το παιδί και το τράβηξε στα άκρα με κακόγουστα μοντάζ και σχόλια σχετικά με την διδασκαλία και τις προφητείες του γέροντα Παϊσιου. Δεν ήταν λόγος όμως να συλληφθεί για βλασφημία και προσβολή των θείων.
Όμως τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στο γελοίο αυτό θέμα και περιορίστηκε η συζήτηση για τα μέτρα που συζητούν οι δυο τρόικες (εγχώρια και του Εξωτερικού).
Μόλις αποσύρθηκε από την εγκαιρότητα το θέμα αυτό που μπλέχτηκαν και η Χρυσή αυγή και η Εκκλησία, άρχισε να διαρέει μέσω Interneτ η είδηση πως το ΣΔΟΕ ερευνά 32 βουλευτές.
Κυκλοφόρισαν και ονόματα: Ντ. Μπακογιάννη (ΝΔ), Κ. Βελοπούλας (ΛΑΟΣ), Σ. Λιβανός (ΝΔ)  Κ. Δρούσα, (ευρωβουλευτής ΚΚΕ). Γ. Ιωαννίδης Γ. Αλογοσκούφης, Θ. Ρουσόπουλος, Φ. Πατριανάκου (ΝΔ). Π. Μελάς Ε. Κουντουρά (ΑΝ.ΕΛ.) Σ. Βαλυράκης,  Ν. Σηφουνάκης, Σ. Ράπτη Δ. Πιπεργιά, Σ. Ματζαπετάκη και Ν. Κόρτσαρη (ΠΑΣΟΚ) Γ. Ορφανός, Γ. Τρυφωνίδης, Μ. Μαυρομάτης, Β. Μπουζάλης  Α Γεροντόπουλος, Ε. Βόζενμπεργκ, Α Ψαρούδα Μπενάκη Α. Κράτσας (ΝΔ). Μερικοί είναι πρώην. Αυτό ξεθύμανε γρήγορα γιατί έμεινε μόνο στο διαδύκτιο.
Την Κυριακή ο γνωστός Νίκος Χατζηνικολάου στην εφημερίδα του έριξε «προς βορά» τα ονόματα των Ε. Μεϊμαράκη, Μ. Λιάπης και Γ. Βουλγαράκη για παλιές τους (από διετίας) υποθέσεις η αλήθεια είναι πως προκύπτει το ερώτημα το δημοσίευσε τώρα το θέμα που είχε στο συρτάρι ή του ήρθαν τώρα τα στοιχεία;
Πριν ξεθυμάνει κι αυτό στην ιστοσελίδα του φίλου του Χατζηνικολάου (γνωστού κι αυτού) Μ Τριανταφυλλόπουλος zougla.gr δημοσιεύει 36 αυτή τη φορά ονόματα: Ν. Κακλαμάνης, Αθ. Νάκος, Ευ. Μεϊμαράκης, Γ. Βουλγαράκης, Μ. Λιάπης,  Α. Σπηλιωτόπουλος, Σπ Σπηλιωτόπουλος, Ε. Βόζενμπεργκ, Γ. Ορφανός, Ν. Ταγάρας. Φ, Πατριανάκου, Κ. Λιάσκας, Χ. Ζαχόπουλος, Π Μαντούβαλος, Μ Χαλκίδης, (ΝΔ), Μ. Καρχιμάκης, Γ. Παπαντωνίου, Α. Μπέζας,  Π. Φασούλας, Ε. Τσουρή, Α. Βούλγαρης, Λ. Τζάνες, Ι. Ανθόπουλος, Α. Μαντέλης, Ι. Σμπώκος, Α Φωτιάδης, Α Τσοχατζόπουλος, Φ. Αρβανίτης,  Δ. Αποστολάκης, Χ Βερελής, (ΠΑΣΟΚ), Π, Καμμένος, Μ. Χρυσοβελώνη (ΑΝ.ΕΛ.) Ν. Κωνσταντόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ) Φ. Φουντής (υποψήφιος με τους Οικολόγους) Ν. Ανδριανόπουλος, (πρωην ΓΓ του υπουργείουΟικονομικών) Γ. Πατούλης, (δήμαρχος), Ίδρυμα «Καραμανλής Γ. Κωνσταντίνος», (κοινωφελές ίδρυμα)
Εδώ εκτός  απο βουλευτές και πρωην βουλευτές, έχουμε και υποψήφιο βουλευτή, δήμαρχο, Γ.Γ. υπουργείου καθώς κι ένα ίδρυμα !!!
Τις προσεχείς μέρες θα έχουμε κι άλλες τέτοιες ειδήσεις ( με δήθεν σκάνδαλα κι έρευνες) και ίσως πέσουν στο τραπέζι και Αθλητικά (ποδοσφαιρικά συνήθως) αλλά και κίτρινα και ροζ.
Ώσπου να ψηφιστούν τα μέτρα. Και μετά γυρίζουμε στην καθημερινότητα τους και την (ακόμη πιο αβάσταχτη) κόλαση μας.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μπαχαλάκηδες (ξανα)έκαναν την δουλειά τους


Είχαν μεγάλη συμμετοχή οι πορείες χθες τόσο στην Αθήνα όσο και σ΄ όλες τις μεγάλες πόλεις, Κοντά στις 100.000 άτομα ήταν στην πορεία των Αθηνών που έληξε άδοξα.
Κατά τις 3 το μεσημέρι κουκουλοφόροι, γνωστοί άγνωστοι άρχισαν να παίζουν με τα ΜΑΤ πετώντας τους βόμβες μολότοφ. Έτσι οι ειρηνικοί διαδηλωτές άρχισαν να διαλύονται.
Δεν έγιναν μεγάλα επεισόδια είπαν τα ΜΜΕ. Και γιατί να γίνουν; Αφού η δουλεία έγινε με λίγες μολότοφ και χωρίς τραυματισμούς;
Είναι ακόμη μια ένδειξη αυτό, πως οι «γνωστοί - άγνωστοι» είναι συνεργάτες της αστυνομίας.
Στις δύσκολες μεταεμφυλιοπολεμικές εποχές (ως και στην εποχή της επταετίας) η αστυνομία είχε συνεργάτες άτομα που τα ψιλοεκβίαζε κάνοντας «στραβά μάτια» σε διάφορες μικροπαραβάσεις έχοντας συμμάχους (σαν μάτι αυτί και «αυτόπτες μάρτυρες») διάφορους επαγγελματίες που ήταν συνέχεια στο δρόμο, όπως περιπτεράδες θυρωρούς κλπ. Έτσι εξασφάλιζε, όσο μπορούσε την τάξη στα πολιτικά και δεν επαναστατούσε ο λαός αφού φοβόταν και τον ίσκιο του.
Αυτές τις «έξοθεν βοήθειες» κατήργησε μετά το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου βγάζοντάς τους στο φως. Έτσι όλος ο κόσμος έμαθε, αυτά που πάντα λεγόταν υπόγεια, για τους ρουφιάνους τα καρφιά κλπ.
Και λόγω αυτού του γεγονότος φτάσαμε στην ασυδοσία. Πλέον κανείς δεν κατάγγελλε στις αρχές, όχι μόνο την πολιτικά φρονήματα και την δράση  του διπλανού του, αλλά στον φόβο να τον πουν «καρφί» ούτε την παρανομία. Μία ληστεία, κατακράτηση της σύνταξης του πεθαμένου παππού κ.α.
Τώρα φτάσαμε σε άλλες μορφές. Ανάλογο ρόλο των ρουφιάνων των παίζουν οι μπαχαλάκιδες. Πετούν μολότοφ (και προκαλούν και ρίψη δακρυγόνων) και διαλύουν τα πλήθη.
Τον Μάη του 2010 είχαν βέβαια την αστοχία και κάψαν και κόσμο μαζί με την Marfin, αλλά ήταν παράπλευρες απώλειες.
Μια απόδειξη πως τα παιδιά με τις κουκούλες είναι συνεργάτες της αστυνομίας είναι το ότι ενώ ένα χρόνο πριν ο κ. Σαμαράς είχε πει πως θα τους βγάλει τις κουκούλες δεν έχουμε δει ένα όνομα συλληφθέντα (από τα χθεσινά επεισόδια) ή μια φωτογραφία του χωρίς κουκούλα (ανάλογη των οροθετικών γυναικών προεκλογικά) και μετά θα ήταν ο ρόλος των δημοσιογράφων να μάθουμε το ποιόν των ανθρώπων και τι παρανομίες έχουν κάνει.
Παρανομίες τις οποίες, πιστεύω,  θελουν να αποφύγουν τις συνέπειες πουλώντας εκδούλευση προστατεύοντας την εκάστοτε εξουσία διαλύοντας μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Αποκάλυψη βόμβα για το έλλειμμα του 2009



Η Ζωη Γεωργαντα (φωτο) με τις καταγγελίες της (περί κατασκευασμένου ελλείματος) είχε ταράξει τα νερά  στη πολιτική μας ζωη. 
 Ειχε αποκάλυψει τον ρόλο της ΕΣΤΑΤ στο πραγματικό και όχι το πλασματικό έλλειμα του κράτους, που οδήγησε δια χειρός Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου, τη χώρα μας στο ΔΝΤ και τον ελληνικό λαό στην φτώχεια και την απόγνωση, εμπιστεύεται στα attikanea μια αποκάλυψη που θα ταράξει και τους εδώ υπηρέτες του ΔΝΤ, αλλά και το ίδιο το ΔΝΤ, τότε μόνο τιμή περιποιεί για μας η εμπιστοσύνη της.



Φανταστείτε τι θα γίνει όταν βγουν στον αέρα οι νεες της (αν βγουν βεβαίως) καταγγελίες.

* * *

Η ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, η Καθηγήτρια Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημνίου Μακεδονίας και πρώην Μέλος της ΕΛΣΤΑΤ, πριν από ένα χρόνο περίπου, είχε αποκαλύψει τρομακτικά στοιχεία για την ΕΛΣΤΑΤ και τον ρόλο της. 
Σήμερα,  κάνει ένα ακόμη βήμα.

Αποκαλύπτει το πραγματικό έλλειμμα του 2009 (!!!!) και αυτό, αποτελεί κυριολεκτικά μια 
ΒΟΜΒΑ στα σαθρά θεμέλια των κομμάτων που ψήφισαν το Μνημόνιο και όλων αυτών που τρια χρόνια τώρα το υλοποιούν με τις πολιτικές τους οσφυοκάμψεις στην φασιστική Γερμανία και το Δ.Ν.Τ..

Με έλλειμμα όπως αυτό που αποκαλύπτεται παρακάτω, μπορούμε να μιλάμε τελεσίδικα ότι πρόκεται για την μεγαλύτερη ΠΡΟΔΟΣΙΑ που συντελέστηκε στο Ελληνικό Έθνος!

Και η νυν κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά την ΑΛΗΘΕΙΑ... κι όμως, συνεχίζει...

Ελπίζουμε ότι το θέμα αυτό, θα έρθει στη Βουλή...και τότε, αυτοί που κυβερνούν, θα πρέπει να απαντήσουν...

Ελπίζουμε ότι ο ηρωικός Εισαγγελέας κ. Πεπόνης, θα πράξει το χρέος του!

Να παραπέμψει ΟΛΟΥΣ όσους εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό, στη Δικαιοσύνη!
Και θέλουμε να ελπίζουμε, οτι αυτή τη φορά, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα πράξει το χρέος της προς την ΠΑΤΡΙΔΑ και τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ... έστω και στο... παρά πέντε....!!!

Το πραγματικό έλλειμμα του 2009 ήταν...3,9% 
ένα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ

Ζωή Γεωργαντά
Καθηγήτρια Εφαρμοσμένης Οικονομετρίας και Παραγωγικότητας
Πανεπιστημίου Μακεδονίας Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών

τέως Μέλος του Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ
μετά από έγκριση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής των Ελλήνων

3 Σεπτεμβρίου 2012
Μας είπαν ότι το έλλειμμα της χώρας μας το κρίσιμο έτος 2009 ήταν 15,6% της συνολικής εγχώριας παραγωγής μας, ή, με την οικονομική ορολογία, το 15,6% του Ακαθάριστου (δηλαδή με τις αποσβέσεις συμπεριλαμβανόμενες) Εγχώριου Προϊόντος μας (ΑΕΠ). 

Μας είπαν, δηλαδή, ότι το έλλειμμα της χώρας μας ήταν το μεγαλύτερο στην ΕΕ. Όμως, η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας είχε ένα από τα μικρότερα ελλείμματα στην ΕΕ και αυτό ήταν 3,9%. Η Γαλλία είχε 7,5%, η Ολλανδία και το Βέλγιο είχαν 5,6%, και η Γερμανία είχε 3,2%. 

Η αλήθεια για το Ελληνικό δημόσιο έλλειμμα απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα που μας κάνει να θυμηθούμε τα λόγια του Αρθούρου Σοπενχάουερ: 

Όλες οι αλήθειες περνούν από τρία στάδια. 
Πρώτον διαπομπεύονται. 
Δεύτερον, πολεμούνται με βία. 
Τρίτον, γίνονται αποδεκτές ως ολοφάνερες και αυταπόδεικτες.
     
Το άρθρο αυτό συμπληρώνει τις μέχρι τώρα δηλώσεις και μαρτυρικές καταθέσεις μου. Η διαφορά είναι ότι περιλαμβάνει ένα σαφές ποσοτικό συμπέρασμα που βασίζεται σε συνεχιζόμενη μελέτη των γεγονότων και των αριθμών, ιδιαίτερα από τον Οκτώβριο του 2009 που εκλέξαμε την σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. 

Έτσι, θεωρώ ότι μπορώ σήμερα, δύο ακριβώς χρόνια μετά την δεύτερη συνεδρίαση της τότε ανεξάρτητης 7-μελούς Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), να συμβάλω παραπέρα στην διαλεύκανση του ζητήματος της διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος της χώρας μας δείχνοντας ότι το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος του 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ.

Για να γίνει κατανοητός ο υπολογισμός του πραγματικού δημόσιου ελλείμματος, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον ορισμό του ελλείμματος και την σχέση του με το χρέος. Το δημόσιο έλλειμμα είναι η διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το χρέος ορίζεται ως τα συσσωρευμένα ελλείμματα διαμέσου του χρόνου. Συνεπώς, το έλλειμμα ενός συγκεκριμένου έτους είναι η διαφορά μεταξύ του χρέους του έτους αυτού και του προηγούμενου έτους. Με άλλα λόγια, τα δύο αυτά μεγέθη, έλλειμμα και χρέος, σχετίζονται μεταξύ τους διαμέσου μιας εξίσωσης η οποία αποτελεί και έναν παράγωγο ορισμό του ελλείμματος. Η εξίσωση αυτή είναι η εξής:
Χt  - Χt-1 = Dt         (1)
όπου Χt συμβολίζει το χρέος τον χρόνο t, Χt-1 συμβολίζει το χρέος τον προηγούμενο χρόνο t-1, και Dtσυμβολίζει το έλλειμμα τον χρόνο t. Αν μεταφέρουμε το χρέος του έτους t-1 στην δεξιά πλευρά της εξίσωσης (1), τότε μπορούμε να πούμε ότι το έλλειμμα του δημόσιου προϋπολογισμού (έσοδα μείον δαπάνες) προστίθεται στο χρέος του προηγούμενου (t-1) έτους και το αποτέλεσμα είναι το χρέος του τρέχοντος έτους, δηλαδή το Χt. Όπως γίνεται φανερό, όταν έχουμε έλλειμμα αυτό σημαίνει ότι τα έσοδά μας είναι μικρότερα από τις δαπάνες μας, άρα πρέπει να δανειστούμε. Με την έννοια αυτή, το δημόσιο έλλειμμα καθορίζει και τις δανειακές ανάγκες της χώρας. Επίσης θα είναι χρήσιμο στην παρακάτω συζήτηση αν ξεκαθαρίσουμε τί σημαίνει στοκ και τί σημαίνει ροή. Το χρέος ως μέγεθος που συσσωρεύεται διαμέσου του χρόνου, και είναι στην ουσία άθροισμα των ελλειμμάτων όλων των προηγούμενων ετών, ονομάζεται αποθεματικό μέγεθος ή στοκ, ενώ το έλλειμμα αφορά μόνο ένα έτος και ονομάζεται μέγεθος ροής.
Στην πράξη, όταν δηλαδή καταχωρούνται τα δεδομένα των εσόδων και των δαπανών στους διάφορους λογαριασμούς, η εξίσωση (1) συνήθως παραβιάζεται, περισσότερο  ή λιγότερο, από τις διάφορες χώρες. Στις  περιπτώσεις  αυτές, αντί  για  την  εξίσωση (1), έχουμε την εξίσωση (2):
Χt  - Χt-1 = Dt + K       (2)
όπου το Κ συμβολίζει ένα μέγεθος σφάλματος, ή ρυθμιστικό, όπως το αποκαλεί η Eurostat. Συγκεκριμένα, το κονδύλι Κ, ονομάζεται «κονδύλι ρύθμισης χρέους-ελλείμματος» ή «ρύθμισης στοκ-ροής – Stock-Flow Adjustment (SFA)».Το μέγεθος αυτό, όπως έχει αποδειχτεί και θα το εξηγήσω παρακάτω, χρησιμοποιείται από τις χώρες για να κρύψουν ανεπιθύμητα ελλείμματα. Δηλαδή «φουσκώνουν» το Κ και «ξεφουσκώνουν» το D. 
Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει αδιαφάνεια για το τί είδους ποσά διαμορφώνουν το ύψος του κονδυλίου Κ. Στην σχετική  Έκθεσή της τον Απρίλιο 2012 ηEurostat αναφέρει ότι το κονδύλιο Κ «εννοιολογικά διακρίνεται στα επόμενα συστατικά στοιχεία: καθαρή απόκτηση χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού, επιδράσεις λόγω ρύθμισης χρέους, και στατιστικά σφάλματα». 

Τα τρία αυτά συστατικά στοιχεία του Κ ορίζονται τόσο πολύ γενικά από τηνEurostat, ώστε δημιουργούν  σύγχυση ακόμα και στον ειδικό διότι αποτελούνται από αδιαφανή κονδύλια που είναι επίσης τελείως διαφορετικά μεταξύ τους. Προσπαθώντας όμως να καλυφθεί για την αδιαφάνεια του κονδυλίου Κ, στην σελίδα 2 της Έκθεσής της η Eurostat γράφει: «είναι σημαντικό να ελέγχεται το κονδύλι Κ διότι μπορεί να είναι ένδειξη για ύπαρξη προβλήματος όσον αφορά την ποιότητα των στοιχείων» και η Eurostat συνεχίζει στην ίδια παράγραφο: 

«Έχει υποστηριχτεί ότι επειδή δίνεται μεγάλη βαρύτητα στο έλλειμμα με τους τρέχοντες δημοσιονομικούς ελέγχους από την ΕΕ (διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος ή EDP και Συνθήκη Μάαστριχτ), οι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν κίνητρο να δηλώνουν μικρότερα ελλείμματα καταγράφοντας μεγαλύτερες συναλλαγές στο πλαίσιο του κονδυλίου Κ». Το γεγονός αυτό, δηλαδή το ότι το Κ χρησιμοποιείται για την κάλυψη των ελλειμμάτων των Ευρωπαϊκών χωρών, δεν έχει απλώς «υποστηριχτεί», όπως δηλώνει τηλεγραφικά και προφανώς με διάθεση  συγκάλυψης της πραγματικότητας η Eurostat, αλλά έχει αποδειχθεί, όπως θα αναπτύξω στο τέλος του άρθρου αυτού, στην βάση έγκυρης επιστημονικής έρευνας. 

Η ασάφεια των λογιστικών και οικονομικών ορισμών της Eurostat
Στο άρθρο μου «Οι Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί για το Χρέος και το Έλλειμμα» περιγράφονται ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες του Ευρωπαϊκού Συστήματος Λογαριασμών του 1995 (ESA95) που εφαρμόζεται από το 1996 μέχρι σήμερα και αφορά τον υπολογισμό του δημοσίου χρέους και του ελλείμματος. 

Γίνεται έτσι φανερό ότι το ESA95 αποτελεί πλαίσιο αναφοράς για τις Εθνικές Στατιστικές Υπηρεσίες, στις οποίες παρέχεται μεγάλη ευελιξία ώστε να προσαρμόζουν το πλαίσιο αυτό στις ιδιαίτερες συνθήκες των χωρών-μελών. 
Η ευελιξία αυτή θα μπορούσε ίσως να αξιοποιηθεί θετικά από τις Στατιστικές Υπηρεσίες αν υπήρχαν πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες και ουσιαστική πολιτικοοικονομική Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Όμως η ανυπαρξία τέτοιων θεσμών, σε συνδυασμό με την ασάφεια των ορισμών στα διάφορα Εγχειρίδια και Συμβουλευτικά κείμενα της Eurostat που εκδίδονται ως πρακτικά «λυσάρια» εφαρμογής του ESA95, οδηγεί τις χώρες-μέλη σε ερμηνείες που ευνοούν τα πολιτικά τους προγράμματα. Στον κανόνα αυτό υπάρχουν εξαιρέσεις, μία από τις οποίες είναι η Ελλάδα, στην οποία «υπαγορεύονται» ερμηνείες χωρίς, δυστυχώς, αντίλογο εκ μέρους της χώρας μας, όπως φαίνεται από τα δεδομένα και τον έγκυρο Τύπο.

 Ταυτόχρονα, οι ορισμοί που περιλαμβάνονται στο ESA95 διαφέρουν από τους αντίστοιχους ορισμούς στα πλαίσια του EDP(διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος) αυξάνοντας έτσι την σύγχυση ακόμα και στους ειδικούς. Το αποτέλεσμα είναι ότι όποια χώρα στην ΕΕ είναι σήμερα οικονομικά ισχυρότερη, έχει και μεγαλύτερη δυνατότητα στο να αξιοποιεί το κονδύλι Κ, και με την δημιουργική λογιστική (εφαρμογή παράνομων λογιστικών τεχνασμάτων) να ωφελείται αδιαφανώς και μονομερώς διότι στην ΕΕ ο έλεγχος του Κ γίνεται από τους ισχυρούς προς τους αδύνατους και όχι και αντίστροφα, όπως θα απαιτούσαν οι δημοκρατικές διαδικασίες.

Έτσι, το δημόσιο χρέος σχεδόν δεν ορίζεται. Υπάρχουν πολλές αναφορές στην διεθνή σχετική βιβλιογραφία για την ασάφεια του ESA95. Μεταξύ άλλων, αναφέρω την μελέτη «Το μέγεθος και η σύνθεση του κυβερνητικού χρέους στην ευρωζώνη (The size and composition of government debt inthe euro area)», ECB, No.132, Oct 2011, όπου στην σελίδα 5 γράφεται το εξής: «Παρά το γεγονός ότι ο όρος κυβερνητικό χρέος χρησιμοποιείται πολύ συχνά, εντούτοις περιλαμβάνει διαφορετικές έννοιες με διαφορετικές αποχρώσεις». Αλλά και ολόκληρη η μελέτη αυτή δείχνει την ασάφεια και την σύγχυση που δημιουργεί η έννοια του δημοσίου χρέους στο ΕSΑ95. Επίσης, το ότι δεν υπάρχει σαφής ορισμός του χρέους αναφέρεται και στα ίδια τα Εγχειρίδια της Eurostat (Βλ. Eurostat Manual on Government Deficit and Debt, 2002, section V1, p.196; Manual on Government Deficit and Debt, Implementation of ESA95, 2010, section VIII.2.1, p.305).

Μάλιστα, σε πρόσφατο Δοκίμιο του ΔΝΤ (27 Ιουλίου 2012) με τίτλο «Τι βρίσκεται από κάτω: Ο στατιστικός ορισμός του δημοσίου χρέους. Μια επισκόπηση της συγκάλυψης του δημοσίου χρέους σε 61 χώρες» με συγγραφείς τους Robert Dippelsman, Claudia Dziobek,  και Carlos Mangas, αναλύεται η σύγχυση που δημιουργούν οι ορισμοί και η εφαρμογή τους στην καταγραφή των δημοσιονομικών στοιχείων της Γενικής Κυβέρνηση των διαφόρων χωρών και προτείνεται ένα πλαίσιο άρσης της ασάφειας, έτσι ώστε στο χρέος και στο έλλειμμα να καταχωρούνται σαφή κονδύλια τα οποία θα πρέπει, σύμφωνα με τους συγγραφείς, να χαρακτηρίζονται από διαφάνεια. Για παράδειγμα, στην σελίδα 15 του Δοκιμίου αναφέρεται: 
«Ένας διεθνής τυπικός ορισμός για το κυβερνητικό χρέος θα πρέπει να περιλαμβάνει εξειδικευμένα τις μεθόδους αποτίμησης διότι όπως είναι σήμερα, οι συγκρίσεις των στοιχείων του δημοσίου χρέους για τις διάφορες χώρες είναι παραπλανητικές». Και οι συγγραφείς συνεχίζουν με την περίπτωση της Ελλάδας και διερωτώνται αν το ελληνικό χρέος του 2010 σε σχέση με το 2009 αυξήθηκε ή μειώθηκε. Η απάντησή τους είναι «Και τα δύο (αύξηση και μείωση) είναι αλήθεια»! 

Η αναφορά αυτή δείχνει την έκταση της ασάφειας και της αδιαφάνειας για το τί περιλαμβάνει το χρέος σύμφωνα με την Eurostat. Το γεγονός της ασάφειας και συνεπαγόμενης ευελιξίας των Εθνικών Αρχών στο να ερμηνεύσουν τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς του ESA95 δείχνει και την εκούσια ή ακούσια ολιγωρία, ανικανότητα, αδιαφορία των Ελληνικών Αρχών στο να εφαρμόσουν τους Κανονισμούς αυτούς σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας.


Το έλλειμμα του 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ

Τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία της Eurostat για τις χώρες-μέλη δημοσιεύτηκαν στις 14 Απριλίου 2012 με τίτλο Πίνακες Υπερβολικού Ελλείμματος. Στον παρακάτω πίνακα 1 παρουσιάζονται τα στοιχεία για την χώρα μας στην βάση των οποίων θα υπολογίσουμε το πραγματικό έλλειμμα του κρίσιμου έτους 2009 χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις που παρουσιάστηκαν παραπάνω. 
Έτσι, βλέπουμε τις τιμές των μεγεθών Χ, D, K, καθώς και του ΑΕΠ για το 2009. Βλέπουμε ότι το μέγεθος Κ για το έτος 2009 ισούται με 0,1% του ΑΕΠ. Σημειώνεται ότι η Eurostat θεωρεί ότι το Κ είναι μικρό αν δεν είναι μεγαλύτερο από 2% του ΑΕΠ. Άρα για το 2009, το Κ για την χώρα μας είναι μικρό.

Πίνακας 1
Συμβολισμός
Περιγραφή
Αξία σε δισεκατ. ευρώ
Χt
Χρέος 2009
299,685
Xt-1
Χρέος 2008
263,284
Dt
Έλλειμμα 2009
36,103
Kt
Ρυθμιστικό κονδύλι
0,298
ΑΕΠ
Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν
231,642
Dt/ΑΕΠ
Έλλειμμα ως % του ΑΕΠ
15,6%
Kt/ΑΕΠ
Κ ως % του ΑΕΠ
0,1%

Σύμφωνα με τις εξισώσεις (1) και (2), για να δούμε το ύψος του πραγματικού ελλείμματος της χώρας μας για το έτος 2009, πρέπει να έχουμε το πραγματικό ύψος του χρέους για το έτος 2009 και για το 2008. Επειδή το Κ είναι μικρό, στους επόμενους υπολογισμούς υιοθετούμε την εξίσωση (1) διότι και η εξίσωση (2) δίνει τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα. 
Σημειώνω ότι για τα επόμενα χρόνια, 2010, 2011, 2012 (πρόβλεψη), οι δύο εξισώσεις δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα διότι το ύψος του κονδυλίου Κ, ξαφνικά και μυστηριωδώς, φουσκώθηκε, ενώ ξεφούσκωσε το D που είναι το έλλειμμα. Πληροφοριακά, μπορούμε να δούμε στον επόμενο πίνακα 2 τα επίσημα στοιχεία για το Κ και το D ως ποσοστά του ΑΕΠ για τα έτη 2009-2012, καθώς και την διαχρονική εξέλιξή τους.

Πίνακας 2

2009 (%)
2010 (%)
2011 (%)
2012 (πρόβλεψη %)
Κ/AEΠ
0,1
2,8
3,03
26,2
D/ΑΕΠ
15,6
10,3
9,1
6,7
Μεταβολή του Κ/ΑΕΠ σε σύγκριση με το 2009


2700%

2930%

26100%
Μεταβολή του D/ΑΕΠ σε σύγκριση με το 2009


-34%

-42%

-57%

Ο πίνακας 2 αποτελεί μια καθαρή περίπτωση του «φουσκώνω το Κ και ξεφουσκώνω το D”. Έτσι, το Kως ποσοστό του ΑΕΠ φούσκωσε κατά 2700% το 2010, κατά 2930% το 2011 και 26100% προβλέπεται να φουσκώσει το 2012 σε σύγκριση με το 2009! το D (έλλειμμα) ως ποσοστό του ΑΕΠ ξεφούσκωσε κατά 34% το 2010, κατά 42% το 2011, και κατά 57% προβλέπεται να ξεφουσκώσει το 2012 σε σύγκριση με το 2009. Κατά τα άλλα, μας λένε οι κκ πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ και Γενικός Διευθυντής της Eurostat ότι «δεν υπήρξε καμία πολιτική παρέμβαση»!! 


Παρακάτω υπολογίζω το χρέος του 2009 στην βάση των παρακάτω δεδομένων:
·      Επίσημων στοιχείων της Eurostat που παρουσιάζονται στον πίνακα 1
·      Προσωπικής μελέτης των γεγονότων και των αριθμών
·      Των Πρακτικών της συνεδρίασης της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής τον Σεπτέμβριο 2011
·      Των καταθέσεων των μαρτύρων στην Εξεταστική της Βουλής του Μαρτίου 2012
·      Απόψεων που αναπτύχθηκαν στα πλαίσια πολλών συζητήσεων με άτομα ειδήμονες, πραγματογνώμονες, και ειδικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην βάση αυτής της πληροφορίας και πριν προχωρήσω στην χρησιμοποίηση των παραπάνω αναφερόμενων εξισώσεων (1) και (2), μπορώ να στηρίξω ότι το χρέος του 2009 είναι διογκωμένο με το γιγαντιαίο ποσό των 27,914 δισεκατ. ευρώ, από το οποίο τα 27,414 δισεκατ. ευρώ αποτελούν ευθύνη του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Η ανάλυση των 27,914 δισεκατ. ευρώ είναι η εξής:

(1)   18,214 δισεκατ. ευρώ έχουν μεταφερθεί, με καθ’ ολοκληρίαν αδιαφανή, αυθαίρετο-ανεξέλεγκτο τρόπο και με κατεπείγουσες διαδικασίες,  από τον τομέα των μη-χρηματοπιστωτικών οργανισμών στον τομέα της γενικής κυβέρνησης, δηλαδή στο δημόσιο χρέος. Τα δισεκατομμύρια αυτά αφορούν ΔΕΚΟ και άλλες εταιρείες (σύνολο 17 για το 2009) που η ηγεσία της ΕΛΣΤΑΤ αποφάσισε ότι είναι ΔΕΚΟ και ότι πρέπει να βαρύνουν το δημόσιο χρέος. 

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τους Κανονισμούς της Eurostat, το γιγαντιαίο αυτό ποσό δεν έπρεπε να ταξινομηθεί στο δημόσιο χρέος. Εκτός του γεγονότος ότι οι 17 εταιρείες που εντάχθηκαν στον Κυβερνητικό τομέα περιλαμβάνουν μονάδες οι οποίες είναι αμφίβολο αν μπορούν νομικά και οικονομικά να χαρακτηριστούν Δημόσιες Επιχειρήσεις, επιπλέον τα χρέη των Δημοσίων Επιχειρήσεων δεν εντάσσονταν στο δημόσιο χρέος για ολόκληρο το χρονικό διάστημα μέχρι το 2009 σύμφωνα με την Eurostat και τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς του ESA95. Ποτέ, μα ποτέ, μέχρι τον Απρίλιο 2010 δεν είχε τεθεί θέμα ΔΕΚΟ για την Ελλάδα παρά τους εξονυχιστικούς ελέγχους των κλιμακίων της Eurostat. 

Ο δε ισχυρισμός ότι η μεθοδολογία άλλαξε δεν ευσταθεί. Η μεθοδολογία δεν έχει αλλάξει. Σημειώνω ότι οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες μπορούν να διαβάσουν τα άρθρα «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τις ΔΕΚΟ» και «Γιατί δεν έπρεπε οι ΔΕΚΟ να ενταχθούν στην Γενική Κυβέρνηση», στα οποία παρουσιάζονται αναλυτικά οι λόγοι για τους οποίους οι 17 εταιρείες, οι επονομαζόμενες ΔΕΚΟ, δεν έπρεπε να ενταχθούν στον Κυβερνητικό τομέα.   

(2)   Τουλάχιστον 3,8 δισεκατ. ευρώ νοσοκομειακών δαπανών καταχωρήθηκαν στο 2009 ενώ ήταν ανεξέλεγκτα υπολογισμένες και δεν είχαν εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο σύμφωνα με τον νόμο. 
Επίσης, αφορούσαν μία σειρά ετών, ο δε Ευρωπαίος Επίτροπος Αλγκίρντας Σεμέτα σε σχετική επερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Χουντή, στην Ευρωβουλή, δήλωσε ότι η ένταξη στο 2009 των επί πολλά προηγούμενα έτη οφειλών της κυβέρνησης προς τους προμηθευτές νοσοκομειακού υλικού δεν ήταν πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.  Για πιο αναλυτική παρουσίαση της αθέμιτης αυτής ένταξης των 3,8 δισεκατ. ευρώ στο 2009, βλ. άρθρο «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη». 

(3)   5,4 δισεκ. ευρώ αξία SWAPS 2001 που δεν έπρεπε να καταχωρηθούν στο δημόσιο χρέος ούτε του 2009, αλλά ούτε και προηγουμένων ετών. Σημειώνω ότι όταν συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη το SWAP αυτό σύμφωνα με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς δεν αποτελούσε επιβάρυνση του δημοσίου χρέους. Όμως η Eurostat εξέδωσε το 2008 αντίθετη ρύθμιση στην οποία υπήγαγε αναδρομικά και παράτυπα 21 δισεκατ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο χρέος (σημειώνεται ότι ο δανεισμός του 2001 από την Goldman Sachs ήταν 2,8 δισεκατ. ευρώ για τα οποία πληρώνουμε σήμερα 21 δισεκ. ευρώ), και ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, υποτίθεται ειδικός στα χρηματοοικονομικά, αφού είχε περιθωριοποιήσει το Συμβούλιο με την βοήθεια της Τρόϊκας, συμφώνησε με την Eurostat για ένταξη 5,4 δισεκ. ευρώ στο Ελληνικό δημόσιο χωρίς να εκφράσει αντίρρηση, όπως φαίνεται στα Πρακτικά της Βουλής, λες και τα 21 δισεκατ. ευρώ στην πλάτη του ελληνικού λαού ήταν «στραγάλια». Για περισσότερο αναλυτικά στοιχεία, βλ. άρθρο μου «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη»(Βλ. παραπάνω link).   

(4)   Ποσό τουλάχιστον 0,5 δισεκατ. ευρώ από το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο 2009 επειγόντως από την τότε κυβέρνηση εν μέσω δικών της προβλέψεων για δεινή λιτότητα. Για περισσότερο αναλυτικά στοιχεία, βλ. άρθρο μου «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη»  (Βλ. παραπάνω link).
Υποθέτοντας ότι το χρέος του 2008 είναι αυτό που παρουσιάζεται στον παραπάνω πίνακα 1, και χρησιμοποιώντας την εξίσωση (1), έχουμε ύψος ελλείμματος 2009:
(299,685 – 27,414) – 263,284 = 8,987
                Χt          -        Χt-1       =   Dt        

Έλλειμμα 2009 è 8,987 δισεκατ. ευρώ

Αν υπολογίσουμε το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα έχουμε:
( 8,987/231,642) = 3,9% του ΑΕΠ

Δηλαδή, το πραγματικό έλλειμμα του έτους 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ, ένα από τα χαμηλότερα ελλείμματα της ΕΕ. 
Ακόμα και αν λάβουμε υπ’ όψιν μας μόνον την περίπτωση 1 παραπάνω, δηλαδή ζημία 18,214 δισεκατ. ευρώ λόγω ένταξης ΔΕΚΟ και άλλων εταιρειών στην Γενική Κυβέρνηση, τότε το έλλειμμα σε δισεκατ. ευρώ είναι το εξής:
(299,685 – 18,214) – 263,284 = 18,187
          Χt               -         Χt-1       =   Dt        

και ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι:
( 18,187/231,642) = 7,9% του ΑΕΠ

δηλαδή το μισό από αυτό που ανακοινώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2010.
Σημειώνω ότι στους παραπάνω υπολογισμούς δεν έχω λάβει υπ όψιν μου την λανθασμένη αναθεώρηση του ΑΕΠ του 2011 που αφορούσε όλα τα έτη από το 2005 και μετά. Εκτιμώ ότι το ΑΕΠ της χώρας μας είναι υψηλότερο από αυτό που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ κατά τουλάχιστον 30% αν συνυπολογίσουμε τις αναθεωρήσεις του 2007 και του 2011, γεγονός που αυξάνει τον παρονομαστή του κλάσματος, [έλλειμμα σε δισ. ευρώ/ΑΕΠ σε δισ. ευρώ], με συνέπεια το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ να είναι μεροληπτικό (στατιστικά λανθασμένο). Για το ζήτημα της υποεκτίμησης του ΑΕΠ από την ηγεσία της ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat, βλ. άρθρο «Η υποεκτίμηση του Ελληνικού ΑΕΠ». 

Σχετικά με το μέγεθος Κ
Όπως γίνεται φανερό από την εξίσωση (2), όταν το Κ είναι θετικό σημαίνει ότι μεταξύ των περιόδων tκαι t-1 το χρέος έχει αυξηθεί περισσότερο από το έλλειμμα του προϋπολογισμού την περίοδο t. Ο επίσημος ορισμός του κονδυλίου Κ αποδεικνύει ότι η έννοιά του ως SFA, ή «ρύθμιση στοκ-ροήςSFA», είναι κατά κύριο λόγο ένα στατιστικό σφάλμα. Σύμφωνα με την εξειδίκευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το Κ οφείλεται σε χρηματοπιστωτικές διαδικασίες, όπως είναι οι εισπράξεις από ιδιωτικοποιήσεις, οι πολιτικές διαχείρισης του δημοσίου χρέους, και οι συνέπειες των διακυμάνσεων της τιμής συναλλάγματος πάνω στο χρέος που έχει εκδοθεί σε ξένο νόμισμα. Γενικά, τέτοιοι παράγοντες στους οποίους οφείλεται το ύψος του κονδυλίου Κ, είτε είναι ασαφείς, είτε τείνουν να αλληλοεξουδετερώνονται διαχρονικά. 

Όμως, όταν το Κ είναι συστηματικά μεγάλο, ιδιαίτερα όταν το Κ επηρεάζει αρνητικά την εξέλιξη του χρέους, τότε αυτό σημαίνει ότι υπάρχει λανθασμένη καταγραφή των κονδυλίων του προϋπολογισμού και πρακτική δημιουργικής λογιστικής, όπως δείχνουν και πολλές επιστημονικές μελέτες που έχουν εκπονηθεί για το ζήτημα αυτό, όπως παρουσιάζω αμέσως παρακάτω.

Το κονδύλι αυτό, δηλαδή το Κ ή SFA, έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί τον μανδύα πίσω από τον οποίο κρύβεται η λεγόμενη «δημιουργική λογιστική» που σημαίνει το εξής: στην βάση λογιστικών τεχνασμάτων οι διάφορες κυβερνήσεις μπορούν να αποκρύβουν τα δημόσια ελλείμματά τους. 

Θα αναφέρω τους ερευνητές Jurgen von Hagen και Guntram B. Wolff, Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Βόννης , καθώς και τον ερευνητή του ΔΝΤ Anke Weber, οι οποίοι εξέτασαν το φαινόμενο του κονδυλίου SFA. Οι δύο πρώτοι ερευνητές έχουν δημοσιεύσει το άρθρο τους το 2006 στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Banking and Finance, Elsevier, 30(12), σελίδες 3259-79, με τίτλο «Τι μας λένε τα ελλείμματα για το χρέος; Εμπειρική μαρτυρία για την δημιουργική λογιστική χρησιμοποιώντας τους δημοσιονομικούς κανονισμούς της ΕΕ». Ο τρίτος ερευνητής από το ΔΝΤ δημοσίευσε το άρθρο του το 2012 ως Δοκίμιο του ΔΝΤ με τίτλο «SFA και δημοσιονομική διαφάνεια: Σύγκριση μεταξύ χωρών». 

Οι δύο πρώτοι ερευνητές εξέτασαν τα στοιχεία των χωρών της ΕΕ για το διάστημα 1996-2003. Βρήκαν ότι οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης έκρυψαν τα ελλείμματά τους προκειμένου να ενταχθούν σ’ αυτήν. Διαπίστωσαν ότι οι ορισμοί και οι Κανονισμοί της Eurostat αφήνουν μεγάλο περιθώριο για χρησιμοποίηση της δημιουργικής λογιστικής. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για την εξεταζόμενη περίοδο η Φινλανδία είχε 64% περισσότερο χρέος από ό,τι έδειχναν τα νούμερα που ανακοίνωνε. Το αντίστοιχο νούμερο για την Ελλάδα ήταν 43%, για την Δανία 30%, για το Λουξεμβούργο 29%, για την Γερμανία 15% και για την Αυστρία 14%. 

Οι περιπτώσεις της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου είναι αξιοσημείωτες διότι δείχνουν ότι και οι δύο χώρες χρησιμοποιούσαν λογιστικά τεχνάσματα έτσι ώστε τα κεφάλαια που προορίζονταν για εξόφληση του χρέους τους τα κατεύθυναν για αγορά περιουσιακών στοιχείων.

Ο Anke Weber εξέτασε 163 αναπτυγμένες χώρες την περίοδο 1980 μέχρι 2010 . Διαπίστωσε ότι το κονδύλι SFA πράγματι καλύπτει συνήθως λογιστικά τεχνάσματα για απόκρυψη χρέους. Διαπίστωσε δε ότι όσο πιο διαφανής στα δημοσιονομικά της στοιχεία είναι μια χώρα, τόσο μικρότερο είναι το κονδύλι SFA. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα δημοσιονομικά στοιχεία πρέπει να χαρακτηρίζονται από διαφάνεια, δηλαδή όποιος πολίτης επιθυμεί, πρέπει να μπορεί να γνωρίζει από πού προέρχονται τα διάφορα χρηματικά κεφάλαια της κυβέρνησής του και πού πάνε. 



Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Πως με το PSI ΔΕΝ κουρέψαμε ξένους επενδυτές


Το έγκλημα που έκανε η Τράπεζα της Ελλάδος εν όψει PSI  φαίνεται στο παρακάτω κείμενο  Βλέπεται η τράπεζα της Ελλάδος,  βάσει νόμου διαχειρίζεται τα ταμιακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών ιδρυμάτων, ΑΕΙ και ΤΕΙ όπως και των δημόσιων νοσοκομείων. Και πρέπει να τα επενδύσει η τράπεζα έτσι ώστε να έχουν το μεγαλύτερο σίγουρο κέρδος. Όμως εδώ η Τράπεζα τα επένδυσε ώστε να χαθούν σίγουρα τα λεφτά τους. Αν αυτό δεν είναι απιστία τι είναι. Δεν οφείλει εξήγηση ο κ. Προβόπουλος;
* * *
Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από την αρχή του 2010 έως και το τέλος του 2011, οι ελληνικές τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, η ίδια η ΤτΕ και αρκετοί ιδιώτες αποταμιευτές, αγόρασαν πολύ μεγάλο αριθμό ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου (αύξηση 51,2%). 
 Την ίδια ώρα μειώθηκε εντυπωσιακά το αντίστοιχο χαρτοφυλάκιο των αλλοδαπών τραπεζών (από 141 δις € την αρχή του 2010 σε 45,9 δις € στο τέλος του ίδιου έτους και σε 35 δις € το τέλος του 2011). Υπενθυμίζεται ότι, εκείνη την περίοδο η τότε κυβέρνηση ήταν αντίθετη με την επιλογή της αναδιάρθρωσης (PSI) του ελληνικού χρέους - την οποία όμως αργότερα ψήφισε, με συνεργό την αξιωματική αντιπολίτευση.
Το ερώτημα είναι: γιατί οι ελληνικές τράπεζες και ιδίως τα ασφαλιστικά ταμεία δέχονταν να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, δεδομένης της πανθομολογούμενης επισφάλειας τους; 
Οι μελλοντικές τιμές αυτών των ομολόγων θα ήταν, ούτως ή άλλως, πολύ χαμηλότερες καθώς πιθανολογούνταν (σε βαθμό σχεδόν βεβαιότητας) η πτώχευση του ελληνικού κράτους.
Η απάντηση θα ήταν το ότι, οι τράπεζες ενθαρρύνθηκαν από τον αναμενόμενο ερχομό του ΔΝΤ, το οποίο δεν θα τις άφηνε να πτωχεύσουν - ενώ τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων τα χειρίστηκε η ίδια η ΤτΕ, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.
Ταυτόχρονα, η αγορά ομολόγων συγκρατούσε (χειραγωγούσε;) την άνοδο των spreads - πράγμα που επιθυμούσε η κυβέρνηση, επειδή έτσι διαμόρφωνε ένα ευνοϊκό υπέρ αυτής κλίμα, παρέχοντας την περαιτέρω πίστωση χρόνου.
Οι διαδικασίες αυτές οδήγησαν σε μια ελληνοποίηση του χρέους, πράγμα που σήμαινε ότι το PSI επέδρασε κυρίως στα στοιχεία του ενεργητικού των ελληνικών (αλλά και των κυπριακών) τραπεζών - τις απώλειες των οποίων θα έπρεπε είτε να αναπληρώσουν με δικά τους κεφάλαια, είτε να αποφασισθεί η ανακεφαλαιοποίηση τους με τη βοήθεια της ΕΕ, είτε να χρεοκοπήσουν, είτε να εκποιηθούν σε ξένες (Λ.Τ. με παρεμβάσεις).



Πηγή: http://kostasxan.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7219.html

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Πέταξε αυγά στον Τόμσεν


Οταν κάποιος πετάει αυγά σε δημόσιο πρόσωπο γίνετε θέμα τόσο στις εφημερίδες αλλά πολύ περισσότερο στην τηλεόραση. Το βράδυ της Τετάρτης έξω από το Υπουργείο Οικονομικών έγινε μια τέτοια ακτιβίστικη ενέργεια αλλά δεν την είδα πουθενά στη τηλεόραση. Μάλιστα έγινε και το αυτό ο γνωστός  Δημήτρης Φελλός πέταξε αυγά στον κ. Τόμσεν και καταδικάστηκε. Ας δούμε την είδηση όπως την βρήκα. 

Πάντως να χαιρόμαστε τα υπόδουλα ΜΜΕ που έχουμε εκτός κι αν δεν πήραν χαμπάρι την είδηση. Οπότε  ΟΛΟΙ οι αρχισυντάκτες θα πρέπει να καταθέσουν τις δημοσιογραφικές ταυτότητες.
* * *
Στις 7.30 το βράδυ της Τετάρτης έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, ο γνωστός “ακτιβιστής” Δημήτρης Ρέλλος τό’κανε πάλι το θαύμα του. Είχε στήσει καρτέρι στην τρόικα και “τρυπώντας” κυριολεκτικά τα μέτρα ασφαλείας της αστυνομίας, πέταξε μια σακούλα με αυγά στον μισητό Πολ Τόμσεν της τρόικας της δοσιλογικής κυβέρνησης των Τσολάκογλου.
Σύμφωνα με πληροφορίες του makeleio.gr δύο αυγά έσκασαν στο κεφάλι των αστυνομικών φρουρών, ένα έφαγε ο Τόμσεν στη μάπα και τα άλλα δύο έπεσαν πάνω στο αυτοκίνητο του τροικανού.
Το θέμα είναι μεγάλο. Πρώτον για τα μέτρα ασφαλείας που υποτίθεται υπάρχουν και τα έκανε κιμά ο Ρέλλος και δεύτερον γιατί το θέμα αποσιωπήθηκε από όλα τα κανάλια τα οποία- από αυτά που πληροφορηθήκαμε- ήταν απαξάπαντα, παρόντα στον προπηλακισμό. Γαργάρα για να μην κυκλοφορήσει το θέμα και μας κάνουν ντα οι τοκογλύφοι; Ή γιατί εξαιτίας του Ρέλλου, θα χάσουμε τη δόση με τα 13δις; Λογοκρισία και για πόσα, ρε παιδιά;
Εναντίον του Δημήτρη Ρέλλου σχηματίστηκε δικογραφία για απρόκλητη έργω εξύβριση, αδίκημα που διώκεται αυτεπάγγελτα.
Ως γνωστόν ο Ρέλλος ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε το γνωστό επεισόδιο που σημειώθηκε το Σεπτέμβριο του 2007 κατά την άφιξη του Ευ.Βενιζέλου στη Χ.Τρικούπη, όπου πραγματοποιείτο η κρίσιμη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου για τη διαδικασία εκλογής προέδρου. Ένας άνδρας πέταξε ένα ποτήρι με καφέ, προκαλώντας την αντίδραση του κ. Βενιζέλου.” Αυτός ήταν ο Ρέλλος.
Το αυτόφωρο
Ρεπορταζ: Μαρίλια Κούζου
Στις 9 το βράδυ της Παρασκευής ολοκληρώθηκε η αυτόφωρη διαδικασία του κατηγορούμενου Δ.Ρέλλου, για «απόπειρα απρόκλητης έμπρακτης εξύβρισης» στον εκπρόσωπο των τοκογλύφων στην Αθήνα, τύραννο Τόμσεν.
Το δικαστήριο καταδίκασε τον συνταξιούχο Δημήτρη Ρέλλο σε 4 μήνες φυλάκιση, εφέσιμη (πάλι καλά που δεν τον έχωσα μέσα), με τριετή αναστολή
Δείτε τι είπε on camera ο δράστης σε τέσσερα μικρά βίντεο: Εδώ video1 video 2 video 3 και video 4



Πηγή: http://www.gkourou.com/2012/09/4_22.html

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Το πείραμα και το πειραματόζωο



Την πραγματική αιτία της Ευρωπαϊκής κρίσης προσπαθεί να δείξει, με άρθρο του υπό τον ίδιο τίτλο στη χθεσινή (Παρασκευή 21/9) «Καθημερινή», ο κ. Σταύρος Λυγερός, Είναι οι πολιτικές που ακολουθούν οι χώρες της δύσης χρόνια τώρα. Μια ανάλυση με την οποία συμφωνώ απολύτως.
* * *

Η κρίση της Ευρωζώνης μπορεί να συνδέεται με την αρχιτεκτονική της, αλλά εγγράφεται στο ευρύτερο πλαίσιο όχι μόνο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά και των τεκτονικών αλλαγών στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, λόγω της παγκοσμιοποίησης. Οι δυτικές πολιτικές ελίτ τη δρομολόγησαν, επειδή είναι τόσο διαπλεκόμενες με τις μεγάλες εταιρείες των χωρών τους που έχουν την τάση να ταυτίζουν τα συμφέροντα αυτών των εταιρειών με τα συμφέροντα των κρατών.
Αυτό, ωστόσο, δεν ισχύει. Λόγω χαμηλότερου κόστους εργασίας, οι «δυτικές» πολυεθνικές έχουν μεταφέρει παραγωγικές δραστηριότητές τους εκτός Δύσης. Εχουν, δηλαδή, στερήσει θέσεις εργασίας από τις δυτικές κοινωνίες και κατ’ επέκταση έσοδα από τα δυτικά κράτη.
Από κυρίως παραγωγός, η Δύση έχει σταδιακά μετατραπεί σε κυρίως καταναλωτή, με αποτέλεσμα να διολισθαίνει σε παρακμή. Με άλλα λόγια, η σημερινή κρίση έχει και μόνιμα χαρακτηριστικά. Οταν ισχύουν τόσο μεγάλες διαφορές σε μισθούς, εργασιακές σχέσεις και συνθήκες εργασίας, το ελεύθερο εμπόριο μετατρέπεται σε αθέμιτο ανταγωνισμό. Αυτό ισχύει περισσότερο για την Ευρώπη, η οποία δεν διαθέτει τα όπλα που διαθέτουν οι ΗΠΑ, ως πολιτικοστρατιωτική υπερδύναμη.
Τα υψηλά κέρδη των πολυεθνικών μόνο εν μέρει επιστρέφουν στη Δύση και κυρίως ως δανεικά. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να συντηρήσουν επί μακρόν το επίπεδο ευημερίας των δυτικών κοινωνιών, που αποτελεί κορυφαία κατάκτηση στην ανθρώπινη ιστορία. Σε αυτές τις συνθήκες, το πρόβλημα της ενδοευρωπαϊκής κατανομής των πόρων θα οξύνεται. Η πανάκριβη διάσωση των τραπεζών εκτόξευσε τα ελλείμματα και αύξησε το χρέος των χωρών-μελών. Στην πραγματικότητα, όμως, το κόστος της διάσωσης ήταν το νερό που ξεχείλισε ένα ποτήρι το οποίο -ανάλογα με τη χώρα- ήταν από μισογεμάτο έως γεμάτο. Οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν εδώ και χρόνια αρχίσει να συσσωρεύουν χρέη, παρά το γεγονός ότι η διεθνής οικονομία διήνυε περίοδο παχιών αγελάδων.
Σε αυτό συνέβαλε και ο φορολογικός ανταγωνισμός που επέφερε μείωση των κρατικών εσόδων. Για να συντηρήσουν οι δυτικές κυβερνήσεις στοιχειωδώς το μέσο βιοτικό επίπεδο και τις κοινωνικές υποδομές, κατέφυγαν στον δανεισμό, παρασυρόμενες και από τα πολύ χαμηλά επιτόκια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα δημόσια χρέη να ακολουθήσουν ανοδική τροχιά.
Η απάντηση των ιθυνουσών ελίτ είναι η λιτότητα, με το γνωστό επιχείρημα ότι οι δυτικές κοινωνίες ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Δεν λένε ότι η διολίσθηση των δυτικών οικονομιών στην παρακμή ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής των ελίτ και όχι φυσικό φαινόμενο.
Λόγω των δεδομένων παθογένειών μας, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο. Εδώ δοκιμάζεται η συνταγή που προορίζεται να εφαρμοστεί αρχικά στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και αργότερα και στον ευρωπαϊκό πυρήνα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα αποδεχθούν όχι απλώς κάποιες αναγκαίες περικοπές, αλλά τη μεθοδευόμενη ποιοτική υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.