Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

H μεγάλη μάσα της Χούντας



43 χρόνια που έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα, και κάποιοι βάφθηκαν να «ξεπλύνουν την χούντα». Θα ακούσεις ή θα διαβάσεις σε διάφορες, σοβαρές υποτίθεται, εφημερίδες, άρθρα σαν κι αυτό του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Yale Στάθης Καλύβα.

Και κοντά από τον Αμερικανοαναθρεμένο Καθηγητή να και οι δικοί μας νοσταλγοί. Και κάποια νέα φυντάνια. Και να στη Χούντα δεν υπήρχε διαφθορά, να το σημόσιο χρέος ήταν μηδενικό, να έγιναν έργα υπέρ του λαού. Κι ένα σωρό παπάρες.

Την Καλύτερη απάντηση, για τα οικονομικά και τη διαφθορά, σε όλα αυτά τα φαντάσματα την έδωσε με κείμενό της με τον ίδιο τίτλο στο epikairo.com η Βασιλική Σδράκα
* * *
Όλη η αλήθεια για τη χούντα… Έχω κουραστεί απίστευτα από τυπάκια που εξυμνούν τη χούντα, ναι φίλοι ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ και μάλιστα το 2016. Δεν ξέρω πως ακριβώς τους έχει καρφωθεί στο μυαλό ότι η χούντα είχε έστω ένα θετικό. Ας πιάσουμε όμως τους μύθους έναν-έναν για να ξέρουμε και τι σκατά μας γίνεται. Ζούμε σε μια χώρα που δεν έχουμε ιδέα τι είναι, είτε γιατί ζούμε στην άγνοια, είτε γιατί εθελοτυφλούμε, είτε γιατί ορισμένοι απο εμάς έχουν φάει την “ένεση του φασισμού” από πιτσιρίκια. Αρχίζω με τα φούμαρα των χουντικαραίων πέρι οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, τη μαύρη επταετία.
Θα ήθελα να γελάσω δυνατά αλλά προτιμώ να μιλήσω με αριθμούς, οι οποίοι πάντα είναι σκληροί και αδιαπραγμάτευτοι. Είναι αδύνατο ενα χρέος να παγώσει ή ακόμα και να εξαφανισθεί από καταβολής ελληνικού κράτους. Η χούντα τα έκανε μαντάρα ΚΑΙ στα οικονομικά, με την ασυδοσία που διακατείχε τους γνωστούς σε όλους μεσιέδες καθώς και την απόλυτη κατάρτιση τους στην …ασχετοσύνη. Όχι, απλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για την οικονομική άνοδο της χώρας αλλά υπάρχουν τρανές αποδείξεις για το αντίθετο. Αναλυτικότερα, οι Έλληνες μετανάστες “αυγάτευαν” τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό ενώ από εκείνους που έμειναν εδώ, μόνο οι ρουφιάνοι και οι υπερεργολάβοι, φούσκωσαν τις τσεπες τους.
Το δημόσιο χρέος το 1974, είχε εκτοξευτεί 20,8% επί του ΑΕΠ, στα 114 δισ. δρχ. εκείνη τη χρονιά, µε τον εσωτερικό και εξωτερικό δανεισµό να μεγαλώνουν επικίνδυνα. Το 1967, το χρέος ήταν 37,8 δισ. δρχ., ενώ το 1973 ανέβηκε στα 87 δις. Σχετικά με το έλλειμμα στο ισοζύγιο κατέληξε 4,5 φορές ψηλότερο! Καλό; Η επέλαση των φόρων και της ακρίβειας ήταν μια πραγματικότητα της εποχής με αποτέλεσμα οι καταθέσεις των ντόπιων να είναι σχεδόν ανυπαρκτες. Η λερναία ύδρα που άκουγε στο όνομα Παττακός, είχε αρκετά δημιουργικες ιδέες αλλά όχι για το κοινό καλό. Πιο συγκεκριμένα, οι τεχνητές μειώσεις χρέους, ξεφούσκωναν πιο γρήγορα και απο τσιχλόφουσκα καθότι οι εργοληπτικές εταιρίες τσακώνανε τα δάνεια από το εξωτερικό με εγγύηση ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ και γίνονταν ανάδοχες των έργων ενώ παραχωρούσαν τα μάνεη στο ελληνικό κράτος. Τέτοια δάνεια-συμβάσεις-καλοφτιαγμένες κομπίνες έγιναν δεκάδες. 
∆ΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ ∆ΙΣ. ∆ΡΧ. 
1958………………………………………………..3,5 1959………………………………………………..8,0 1960………………………………………………..9,7 1961………………………………………………11,6 1962………………………………………………13,1 1963………………………………………………17,6 1964………………………………………………21,4 1965………………………………………………25,4 1966………………………………………………32,0 1967………………………………………………37,8 1968………………………………………………45,3 1969………………………………………………56,7 1970………………………………………………63,7 
Κατά 45% αυξήθηκαν οι τιμές επί χούντας και ένα από τα καταστροφικά αποτελέσματα ήταν η διάλυση του αγροτικού εισοδήματος. Εισέρρευσαν ξένα κεφάλαια που ήθελαν για αντάλλαγμα το ξεπούλημα της πατριδας.

Γη, οικόπεδα κ.α.! Δεν έχουμε πάθει µαζικό Αλτσχάιµερ, χουντικαραιοι. Όσοι έχουν σκεφτεί «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια», ας διαβάσουν τα παρακάτω. Οι συνταγματάρχες, αυτοί οι καλοί άνθρωποι, πριν μαμησουν τα πάντα φρόντισαν να διαπλασιάσουν και τον πρωθυπουργικο μισθό. Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ. Η ρύθμιση αυτή όμως δεν μπορούσε να αφήσει παραπονεμένους υπουργούς και υφυπουργούς. Από τις 22.400 στις 35.000 δρχ, “τα μισθά”. Το Παπαδοπουλάκι, δεν άφησε το σόι του έξω από τη μεγάλη μάσα. Έκανε τον αδερφούλη του στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ».
Είχε ακόμα όμως έναν αδερφούλη τον οποίο έχωσε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Ο Παττακούλης, έδωσε στον γαμπρούλη του δουλίτσες σχετικές με τις κατασκευές. Η ανάθεση κατασκευών ήταν “οικογενειακή υπόθεση”. Ο Μακαρεζουλίνος, διόρισε το κουνιαδάκι του Υπουργό Γεωργίας. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο για τα σκάνδαλα τους και την κατρακύλα της χώρας επί χούντας αλλά πιστεύω αυτά που εγραψα ήταν αρκετά για να πάρουμε μια ιδέα για το τι ήταν αυτή η επταετία και πόσο μας κόστισε σε όλα τα επίπεδα.



Αναδημοσίευση: epikairo.com

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ελληνική μουσική σκηνή: Υπάρχει νέα παραγωγή;



Αυτή την εποχή, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, δεν μπορώ να παρακολουθήσω τίποτε στην τηλεόραση. Μια που πέρα από κάποιες ενημερωτικές εκπομπές και τις συνεδριάσεις της Βουλής τα «κανάλια» είναι γεμάτα επαναλήψεις.
Έτσι καταφεύγω στο ραδιόφωνο. Μέσω της τηλεόρασης τις πιο πολλές φορές, λόγω της ευκολίας μια που είναι στο ίδιο τηλεκοντρόλ. Οπότε ακούω πολύ Ελληνική Ραδιοφωνία. ΕΡΑ δηλαδή. Και πιο πολύ το δεύτερο πρόγραμμα μια που έχει πολύ μουσική που συντροφεύει τη ζωή μου στο σπίτι ως «χαλί» που θα λέγαμε και στον κινηματογράφο.
Μετά τόσες μέρες ακούγοντας αρκετές ώρες μουσική, έχω να παρατηρήσω τα εξής.
Τα πιο πολλά, αν όχι όλα, τραγούδια που παίζει η ΕΡΑ 2 είναι παλιά πλέον. Μια που έρχονται από τον περασμένο αιώνα, από το 1960 και μετά. Και άρχισα να απορώ. Δεν υπάρχει τίποτε καλό καινούριο; Τόσο στα Ελληνικά «κομμάτια» όσο και στα ξένα.
Είναι αλήθεια πως εδώ και μερικά χρόνια δεν παρακολουθώ τόσο την Μουσική σκηνή, την μη Ελληνική ποτέ δεν ήμουν πολύ ενημερωμένος ειδικά για τις νέες κυκλοφορίες. Αγαπώ εν τούτοις την καλή μουσική. Και Ελληνική και Ξένη. Όταν λέω Ελληνική μουσική έχω βρει τραγούδια που «μ’ αρέσουν» όλων των ειδών. Δημοτικά ή δημοτικοφανή (που ακούμε σε πανηγύρια) Έντεχνα, Ροκ, λαϊκά ως κι αυτά που μερικοί λεν σκυλάδικα. Όρος με τον οποίο διαφωνώ, Οι άνθρωποι τραγουδάνε κι εκεί, δε γαβγίζουνε. Γι’ αυτό κι εγώ υιοθετώ τον όρο ενός φίλου μουσικού παραγωγού «Λαϊκά πίστας».
Από τα λίγα λοιπόν ακούσματα που είχα τελευταία, δεν έχω ακούσει κάτι αξιόλογο. Αν εξαερίσουμε από τα πρώτα Fame Story, μόνο η Χριστίνα Κολέτσα (φωτο) κάνει αξιόλογη καριέρα, για τα σημερινά δεδομένα και η προσπάθεια της είναι αξιοπρόσεκτη. ενώ η Ραλλια Χριστίδου παρ’ όλο το «σπρώξιμο» που υφίσταται από τους έντεχνους καλλιτέχνες δεν πάει όπως θα τις άξιζε. Όπως θα άξιζε και σε άλλες όπως πχ η Νάνσυ Αλεξιάδη, Ελεάνα Παπαϊωάννου,  Κώστα Καραφώτη, Γιώργο Λιανό και άλλους. Εδώ νομίζω αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στη Χριστίνα.
Από τα άλλα ριάλιτι όσο «σπρώξιμο» και να φάγαν μερικοί δεν ξέρουμε κανένα τραγούδι τους εμείς που δεν είμαστε φαν. Αν και τα live τους γίνεται ο σχετικός χαμός όλες οι φωνές μου μοιάζουν ίδιες. Ό Εδώ οφείλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία στον Παντελίδη που αν και ποτέ δεν μου άρεσε ως καλλιτέχνης τον παραδέχτηκα γιατί έφτασε ως εκεί που έφτασε ως τον άδικο χαμό του χωρίς καμμιά βοήθεια.
Πάντως με στενοχωρεί η φτώχια της μουσικής που ίσως οφείλεται και στην έλλειψη αμιγώς εταιρειών δισκογραφίας, με τις διαφημιστικές εκπομπές στην ΕΡΑ. Από εκεί παίρναμε την «πρώτη γεύση» του νέου δίσκου. Μετά αναλάμβαναν οι Ραδιοερασιτέχνες και «απογείωναν» την δημοτικότητα κάποιου τραγουδιού. Από αυτούς γράφαμε και κασέτες που ακόμη έχουμε.
 Αργότερα οι ιδιωτικοί μουσικοί κι όχι μόνο ραδιοσταθμοί, αλλά εκεί δεν ήταν και τόσο αντικειμενικά, ανάλογα μετα γούστα του μουσικού και το «αυτί» παραγωγού δηλαδή. Αλλά κι εδώ βασικό ρόλο παίζουν οι δισκογραφικές εταιρίες  που δυστυχώς, αυτούσιες και ιστορικές, δεν υπάρχουν πια,

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Όταν η πατρίδα γίνεται εχθρός



Τα αίτια της μετανάστευσης των νέων από χώρες τις Αφρικής αποκαλύπτει και σχολιάζει σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο ο Νίκος Κωνσταντάρας στην «Καθημερινή» της Κυριακής 16/7. Αίτια που είναι τα ίδια μ’ αυτά που μεταναστεύουν και οι νέοι από την Ελλάδα, αλλά και από οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης. Κάποιοι θα πουν για της, πρώην, Ανατολικές. Αλλά μάλλον είναι όλες απλά από τις άλλες δεν είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός των μεταναστών και ίσως όχι τόσο προβεβλημένο πως υπάρχουν μετανάστες από αυτές τις χώρες.
* * *
Ήταν από τις προτάσεις που, ενώ αυτό που λένε είναι σοκαριστικό και απρόσμενο, αποκαλύπτουν μια αλήθεια που ήταν μπροστά μας αλλά δεν τη βλέπαμε. Ένας από τους κύριους λόγους που δεκάδες χιλιάδες Αφρικανοί θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να φθάσουν στην Ευρώπη, είναι ίδιος με αυτόν που ωθεί πολλούς νέους Έλληνες να αναζητήσουν καλύτερη τύχη εκτός Ελλάδος: η έλλειψη αξιοκρατίας και η διαφθορά στην πατρίδα τους. Είναι δυνατόν άνθρωποι που οι χώρες τους μαστίζονται από τη φτώχεια και άλλοι που η δική τους είναι μέλος της Ε.Ε. εδώ και σχεδόν 40 χρόνια να ξενιτεύονται για παρόμοιους λόγους;
Κι όμως, σε πρόσφατο άρθρο του, ο Ρίτσαρντ Ντάνζιγκερ (Richard Danziger), περιφερειακός διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης στη Δυτική και Κεντρική Αφρική, έγραψε: «Οι πιο συχνοί λόγοι που αναφέρουν άνθρωποι που μεταναστεύουν από την Αφρική στην Ευρώπη σχετίζονται με την αναζήτηση οικονομικής ευκαιρίας και εργασίας. Ολοένα πιο πολύ, όμως, αναγνωρίζεται ότι η μετανάστευση συχνά συμπεριλαμβάνει μείγμα κινήτρων, και ότι ο όρος “οικονομικός μετανάστης" αδικεί το άτομο, το οποίο μπορεί να επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες. Ένα θέμα που συχνά αναφέρεται από μετανάστες που γνώρισα στη διάρκεια της πορείας τους... είναι η έλλειψη ίσων ευκαιριών στην πατρίδα τους. Εάν δεν γνωρίζουν τους σωστούς ανθρώπους, αν δεν είναι από τη σωστή κοινότητα, αν δεν διαθέτουν χρήματα για να αγοράσουν θέση εργασίας, δεν θα προκόψουν». Ο Ντάνζιγκερ παραθέτει το παράδειγμα της Γκάμπια, η οποία είχε τα θλιβερά πρωτεία στην «εκδίωξη» νέων (εννιά φορές περισσότεροι από όσους έφευγαν από τη γειτονική Σενεγάλη και τη Νιγηρία), καθώς η κυβέρνησή της ήταν ιδιαιτέρως καταπιεστική και διεφθαρμένη: ύστερα από ελεύθερες εκλογές, πολλοί νέοι που σχεδίαζαν να φύγουν περιμένουν να δουν αν η νέα κυβέρνηση θα βελτιώσει την κατάσταση.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι οι νέοι Αφρικανοί που φεύγουν από τις χώρες τους δεν είναι όλοι αγράμματοι, όπως πολλοί πιστεύουν. Μελέτη του ΔΟΜ το 2016 βρήκε ότι απ’ όσους φτάνουν στην Ιταλία από χώρες της Δυτικής Αφρικής, το 6% είναι πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, το 44% συμμετείχε σε δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ το 11% ήταν αγράμματο. Όταν και μορφωμένοι άνθρωποι δεν βρίσκουν δουλειά στη χώρα τους, είναι ένδειξη ότι τα προβλήματα είναι πιο πολύπλοκα από την απλή έλλειψη θέσεων εργασίας. Αυτό το παρατηρήσαμε στην Ελλάδα, όπου υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 άνθρωποι έφυγαν για το εξωτερικό την περίοδο 2008 - 2016. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ICAP μεταξύ νέων που έφυγαν, 41% των ερωτηθέντων (όπως σημείωσε η στήλη πριν από δύο εβδομάδες) είπαν ότι η διαφθορά και η έλλειψη αξιοκρατίας οδήγησαν σε αυτή την επιλογή. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Ερευνά του 2006 για τους λόγους που νέοι Ιταλοί επιστήμονες φεύγουν από τη χώρα τους, καταλόγισε μεταξύ των αιτιών την αξιοκρατία και τα πιο δίκαια συστήματα προσλήψεων που βρίσκουν σε άλλες χώρες.
Από τις φτωχές χώρες της Αφρικής έως μία από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, λοιπόν, οι πληγές της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς υπονομεύουν το μέλλον, ωθώντας νέους να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού. Το γεγονός ότι αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο οφείλει όχι να μας καθησυχάσει, αλλά να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο. Στην καταιγίδα της κρίσης μάς απασχολεί άμεσα η επιβίωση και ίσως δεν μπορούμε να θέσουμε τις προτεραιότητες, να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που θα μας βοηθούσαν να σταθούμε σε στέρεο έδαφος. Είναι προφανές ότι ένας από τους κύριους λόγους που η χώρα δεν μπόρεσε να αποφύγει το αδιέξοδο ήταν η έλλειψη αξιοκρατίας και η γενικευμένη αίσθηση διαφθοράς που λειτουργούσαν σαν παγίδα: όσο δεν υπήρχε εμπιστοσύνη στην ύπαρξη δίκαιων διαδικασιών, κάποιοι εκμεταλλεύονταν όποιο μέσο διέθεταν για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, ενώ οι υπόλοιποι είτε έμεναν με το παράπονο είτε έφευγαν στο εξωτερικό. Η έλλειψη αξιολόγησης και ευθύνης, η ατιμωρησία, οδήγησαν σε μια κοινωνία όπου είναι διάχυτη η αίσθηση ότι οι τίμιοι τιμωρούνται, ενώ οι καταφερτζήδες δικαιώνονται. Στα χρόνια της δανεικής ευημερίας υπήρχε ελπίδα ότι όλοι θα βρουν τη θέση τους κάπου και το πρόβλημα δεν φαινόταν στον βαθμό που το βλέπουμε τώρα. Τότε η αποχώρηση από ένα διεφθαρμένο περιβάλλον έμοιαζε επιλογή, τώρα είναι ανάγκη. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι εξίσου καταστροφική με την έλλειψη θέσεων εργασίας. Όταν, όμως, αποκτηθεί εμπιστοσύνη στις διαδικασίες, όταν η εφαρμογή των νόμων καταστεί δεδομένη και αυτονόητη, όταν υπάρξει σταθερότητα στους φόρους και ανταποδοτικότητα στο τι πληρώνουμε και τι λαμβάνουμε, όταν δεν θα έχει σημασία το κόμμα το οποίο ψηφίζουμε, τότε θα φανεί αν μας απασχολεί το μέλλον και όχι μόνο η επιβίωση ή η φυγή από ένα εχθρικό περιβάλλον. Δεν βλέπουμε, όμως, κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση.