Η ιστορία της σχολικής ποδιάς, που καταργήθηκε το 1982

Καταργήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1982. Προηγουμένως, ταξιδεύοντας ανά τις δεκαετίες, άλλαξε χρώμα και μήκος, αλλά παρέμεινε πιστή στον λόγο για τον οποίο επιβλήθηκε: η σχολική στολή -κατοπινή ποδιά- στοχεύει στην «ομοιόμορφη παρουσία» μαθητών και μαθητριών, σε ένδειξη σεβασμού στην απρόσκοπτη και ισότιμη εκπαιδευτική προσφορά του σχολείου έναντι των νέων

Την σχολική ποδιά αμυδρά τη θυμάμαι. Ως μαθητής φορούσα την «ποδιά μπουφανάκι» όπως θα δείτε στη διαφήμιση του πολυκαταστήματος ΜΙΝΙΟΝ με τις ποδιές του Γιάννη Τσεκλένη. Όπως και τις αντδράσεις που είχε ο νόμος αυτός, που ήταν από τους πρώτους νόμους που «πέρασε» η πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που κέρδισε τις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981.

 Βέβαια οι νεότεροι θα τις γνωρίζουν μόνο από της ταινίες όπως «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού

* * *

Στην πορεία των χρόνων, η στολή-ποδιά μετατράπηκε σε μοντέρνο ένδυμα και πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ των σχεδιαστών μόδας (η «μάχη» ανέδειξε νικητή τον εσχάτως αποθανόντα Γιάννη Τσεκλένη, που στο γύρισμα της δεκαετίας του ΄70 διείσδυσε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθιερώνοντας την ποδιά με το φερμουάρ στο πλάι και τον κολεγιακό γιακά). Επιπλέον, η σχολική αμφίεση μετατράπηκε (και παραμένει) και σε περίπου χλιδάτο trademark ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Στην πραγματικότητα, η ποδιά ήταν το τελευταίο... κάστρο που έπεσε στον δρόμο προς την κατάργηση της «ομοιομορφίας των μαθητών», που για περίπου έναν αιώνα έμοιαζαν περισσότερο με εργάτες σε εργοστάσια ή κρατούμενους σε στρατόπεδα και φυλακές.

Οι πρώτοι κανόνες περιβολής των μαθητών

Οι κανονισμοί εμφάνισης και συμπεριφοράς των μαθητών στα σχολεία της ελληνικής επικράτειας είναι πολύ παλιά ιστορία. Για την ακρίβεια, χρονολογείται από τα χρόνια του Καποδίστρια και μάλιστα τους αυστηρούς κανόνες λειτουργίας του πρώτου σχολείου, που ιδρύθηκε στην Ελλάδα με τον ερχομό του, του ορφανοτροφείου της Αίγινας, το 1829, υπογράφει ο ίδιος ο κυβερνήτης. Στην καθημαγμένη χώρα, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά την Επανάσταση, τα ρούχα των μαθητών δίδονται από την πολιτεία και η μη τήρηση των κανόνων σε σχέση με την παρουσία τους έναντι του σχολείου, τιμωρείται βαριά...

«Μίαν φουστανέλαν, δύο υποκάμισα, δύο βρακία, εν ζευγάριον παπουκίων, εν φέσιον, μίαν καπόταν και μίαν ζώνην. Υποκάμισον και βρακίον να αλλάζωσι κάθε οκτώ. Η αποταξίαν, η απείθεια, η στάσις και το ψεύδος θέλουσι κολάζεσθαι ως αφεξής: την μεν πρώτην φοράν, έστω νουθέτησις εμβριθής και δημοσία ενώπιον των άλλων παιδιών, την δε δευτέραν, ολιγόστευσις της τροφής κατά το ήμισυ, και την τρίτην, έκδυσις του ενόχου παιδίου από τα καινούρια φορέματα και ένδυσις με τα πρώτα κουρέλια... Η έκδυσις και η ένδυσις γινέσθω όλων των μαθητών ενωπίον...» αναφέρει συγκεκριμένα ο υπογεγραμμένος από τον Καποδίστρια «δεκάλογος του ευπρεπούς μαθητή»! Ειδικά για τα ρακένδυτα ορφανά των αγωνιστών της Επανάστασης η μη τήρηση του κανονισμού εμφάνισης προβλέπει «αι κλίναι των να είναι από άχυρον ή φύλλα ξηρά ικανώς, το δε προσκεφάλαιον μία πέτρα»!

Τα πρώτα χρόνια ζωής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και καθώς ο πληθυσμός είναι αναλφάβητος, ο Καποδίστριας προσπαθεί να οργανώσει ένα στοιχειώδες εκπαιδευτικό σύστημα. Μετά το ορφανοτροφείο της Αίγινας, ιδρύει τέσσερα δημοτικά σχολειά σε Ναύπλιο, Σύρο, Αθήνα και Ύδρα και ελλείψει εκπαιδευτικού προσωπικού, προωθεί τα «αλληλοδιδακτικά σχολεία», που έχουν δοκιμαστεί ήδη στην προηγμένη Ευρώπη (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία). Πρόκειται για σχολεία στα οποία οι «πρωτόσχολοι», οι καλοί μαθητές, αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους νεοεισερχόμενους μικρότερους. Στοχεύοντας στη «συγκράτηση της νεανικής ορμής, που δεν καταλαγιάζει εύκολα έναντι εξίσου ανηλίκων δασκάλων», οι κανονισμοί λειτουργίας στα «αλληλοδιδακτικά σχολεία» αυστηροποιούνται έως υπερβολής. Οι μαθητές πρέπει «να υποτάσσονται εις τους πρωτοσχόλους» και όταν δεν γράφουν, πρέπει «να κάθηνται ήσυχοι, κρατούντες με τας δύο των χείρας το χείλος του γραφείου και ατενίζοντες εις την διδασκαλοκαθέδραν...» αναφέρει ο Οδηγός της Αλληλοδιδακτικής (1842), που συντάσσεται επί Βαυαρών. Για δε την αμφίεσή τους, ο Οδηγός αναφέρει: «Οι μαθητές χρεωστούν να εμβαίνωσι στο σχολείον έχοντες τας χείρας και το πρόσωπον καθαρά, κτενισμένοι και υποδημένοι. Ποτέ δεν πρέπει να έρχονται ανυπόδητοι ή με άπλυτα ποδάρια, ή με σχισμένα και λερωμένα ρούχα».

Τα χαρακτηριστικά της εποχής, η φτώχια και η εξαθλίωση του πληθυσμού, είναι εμφανή. Ο αυστηρός -μέχρι αυταρχισμού- κανονισμός περιβολής των μαθητών αποκλείει από την εκπαίδευση πολλά από τα παιδιά, που κυκλοφορούν ρακένδυτα και ανυπόδητα.

Βαίνοντας προς τη βαθιά ενηλικίωσή του το ελληνικό κράτος έχει να αντιμετωπίσει πολλά, εκτός εκπαίδευσης. Αλλά και μέσα στην εκπαίδευση, που εξακολουθεί να κατατρύχεται από τους αυστηρούς κανονισμούς περιβολής και συμπεριφοράς των μαθητών, οι αγκυλώσεις καθυστερούν την προαγωγή της εκπαίδευσης του πληθυσμού. Σημειώνεται ότι οι μαθητές είναι κυρίως άρρενες. Η Ελλάδα διαποτισμένη -μέσω των ολίγων λογίων της- από τους Ευρωπαίους διαφωτιστές εκπαιδευτικούς δεν αποκλείει τη συμμετοχή του θήλεος στην εκπαίδευση. Αλλά η παραδοσιακή πατριαρχική αντίληψη είναι σθεναρή και θέλει τη γυναίκα να προετοιμάζεται στο... σπίτι της για το... σπίτι της. Έτσι η συμμετοχή των κοριτσιών στην εκπαίδευση αυξάνεται αργά, με τα χρόνια και με τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος.

Στο μεταξύ, η ζωή του ρακένδυτου πληθυσμού έχει βελτιωθεί, τα παιδιά έχουν κατά κανόνα... «παπουτσωθεί» και έχουν ιδρυθεί τα γυμνάσια. Έτσι, το 1857 ο Εσωτερικός Κανονισμός Γυμνασίων και Ελληνικών Σχολείων» προχωρά σε νέα απαγόρευση... ή μάλλον στην προσαρμογή της παλιάς στα νέα δεδομένα, αντικαθιστώντας τα περί υποδημάτων με άλλα, περί... στολιδιών: «έκαστος μαθητής προσερχόμενος εν τη σχολή πρέπει να είναι καθαρός το σώμα και κόσμιος την ενδυμασίαν αποφεύγοντας πάντα περιττόν στολισμόν...».

... κι έτσι καθιερώνεται η ομοιόμορφη σχολική στολή...

Ώσπου στις 8 Μαΐου του 1876 το υπουργικό συμβούλιο εκδίδει απόφαση στην οποία ανακοινώνεται η καθιέρωση στολής, με την οποία οφείλουν να είναι ενδεδυμένοι οι μαθητές των σχολείων. Η στολή αποτελείται από «ιμάτιο, περισκελίδα, πίλο και μανδύα» και περιγράφεται με πάσα λεπτομέρεια. Το πηλήκιο, όμοιο με των στρατιωτικών, αντί για στέμμα, πρέπει να φέρει «χιαστί διασταυρούμενους κλάδους ελαίας και δάφνης» και «υπέρ αυτών, γλαύκα (το σύμβολο της θεάς Αθηνάς, ως ένδειξη σοφίας). Υπό αυτών, δε, τα του παιδευτηρίου αρχικά γράμματα». Τα «κομβία» πρέπει να είναι ορείχαλκα «φέροντα έμβλημα ανάγλυφον γλαύκα». Αλλά τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου διαπιστώνουν ότι τους ξέφυγε μια λεπτομέρεια και στις 29 του ίδιου μήνα επανέρχονται με συμπληρωματική εγκύκλιο υπό τον τίτλο «περί του αριθμού των κομβίων του ιματίου», τα οποία «ορίζονται εις τέσσερα, τα δε της χλαμύδος εις εξ»!

Ίσαμε το κατώφλι του 20ου αι. οι διατάγματα και εγκύκλιοι περί της περιβολής και της συμπεριφοράς των μαθητών «πάνε κι έρχονται...».

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη με τις ...συμμαθήτριές της
στην ταινία του 1959 "Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο"

... ξημερώνει ο 20ος αιώνας...

Ο νέος αιώνας και κυρίως οι δεκαετίες μετά τους πολέμους, βρίσκουν τις μαθήτριες, που αποτελούν πλέον υπολογίσιμη κοινότητα στα σχολεία, ενδεδυμένες με μαύρη ποδιά, λευκό γιακά και λευκά σοσόνια, στο όνομα της «ομοιομορφίας των μαθητών και της συνοχής των μαθητικών κοινοτήτων».

Το 1964 καταργείται και στην ελληνική περιφέρεια (νωρίτερα είχε εξασθενήσει ως επιταγή στους μαθητές των αθηναϊκών σχολείων) το πηλήκιο με την κουκουβάγια των μαθητών αφού, όπως λέει στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γ. Παπανδρέου, «το μέτρον τούτο εφαρμόζεται σήμερον όχι εις την πρωτεύουσαν, αλλά μόνον εις τας επαρχίας, ωσάν να μη έχουν τα ίδια δικαιώματα εις την αμφίεσίν των οι επαρχιώται μαθηταί με τους μαθητάς των Αθηνών».

Την ταραχώδη πολιτικά δεκαετία του ΄60 και για την ακρίβεια το 1965, η ανάγκη για ενίσχυση του εθνικού φρονήματος είναι μεγάλη. Το μήνυμα περνάει και μέσα από τις σχολικές ποδιές, μαθητών και μαθητριών, που -με νεώτερη υπουργική απόφαση- από μαύρες πρέπει να γίνουν «μπλε του ουρανού και της θάλασσας». Επιπλέον, κάθε μαθητής πρέπει να φέρει στο πέτο κονκάρδα, στην οποία να αναγράφεται το σχολείο και η τάξη στην οποία φοιτά. Για τις δε μαθήτριες, το μήκος της ποδιάς επιβάλλεται να είναι κάτω από το γόνατο.

Έχουν προηγηθεί οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις του 1962 και η μεγάλη απεργία των καθηγητών. Στις 15 Δεκεμβρίου του 1962, η ΟΛΜΕ έχει εκδώσει ανακοίνωση με τίτλο «ΑΓΩΝ ΔΙ ΑΠΟΧΗΣ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ» με αίτημα την αύξηση των αποδοχών των μελών της και καθορίζοντας ως ημέρα έναρξης του αγώνα τη «19ην Ιανουαρίου 1963, ημέρα Σάββατον». Στις 7 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση επιστρατεύει τους καθηγητές.

Το σχολείο που διαδραματίζεται η υπόθεση της ταινίας του Θόδωρου Μαραγκού
"Μάθε παιδί μου γράμματα". Η ταινία του είναι το 1981

Η χούντα περιβάλλει την εκπαίδευση με ασφυκτικούς κανονισμούς «ευπρεπούς ένδυσης και συμπεριφοράς» διδασκομένων και διδασκόντων. Η ποδιά δεν αρκεί για να «πιστοποιήσει» τη σοβαρότητα του μαθητή. Κατά την προσέλευσή του στο σχολείο πρέπει να είναι καθαρή και καλοσιδερωμένη, κυρίως «κατά τας Κυριακάς, εις τον υποχρεωτικόν εκκλησιασμόν». Τον ρόλο του επιβλέποντα την ευπρεπή παρουσία του μαθητή έχει «επί αυστηράς ποινής» ο δάσκαλος, ο οποίος μετατρέπεται από την κυβέρνηση των συνταγματαρχών σε... παρακολουθούντα των παρακολουθουμένων... Ο ίδιος παρακολουθεί τους μαθητές και παρακολουθείται από τους επιθεωρητές του κράτους για να διαπιστωθεί αν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά κυρίως αν συναναστρέφεται «ύποπτα ταραχοποιά στοιχεία» ή ... ψωνίζει από αριστερό μπακάλη... Ο ρόλος του «επιθεωρητή» καταργείται με την πτώση της χούντας και ο κλοιός γύρω από τους μαθητές και την περιβολή τους χαλαρώνει. Οι μαθητές απαλλάσσονται πρώτοι από τις μισές ποδιές. Όσο για τις μαθήτριες, τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, απολαμβάνουν την ποδιά ως αξεσουάρ, που περισσότερο εξυπηρετεί την αισθητική, παρά το αρχικό της μήνυμα για «ομοιομορφία των μαθητών και συνοχή των μαθητικών κοινοτήτων»...

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982, εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας με την υπογραφή του Λευτέρη Βερυβάκη φτάνει στα σχολεία ανά την Ελλάδα και αναρτάται στους πίνακες ανακοινώσεων. Οι μαθητές πληροφορούνται ότι από τη νέα σεζόν δεν έχουν λόγο να παρακολουθούν τη νέα τάση στη μαθητική ποδιά... Η ποδιά του σχολείου περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας...

Αναδημοσίευση: amna.gr

Γιατί δεν φεύγει το επικίνδυνο λίπος στην κοιλιά και τι μπορείτε να κάνετε

Το λίπος στην κοιλιά είναι το πιο επίμονο συγκριτικά με τα άλλα σημεία του σώματος.

Υπάρχουν περιπτώσεις μάλιστα, που ακόμη και αν περνάτε ώρες στο γυμναστήριο, δεν υποχωρεί.

Εκτός από επίμονο όμως, το κοιλιακό λίπος είναι και επικίνδυνο, καθώς η περίμετρος της μέσης δείχνει περισσότερα πράγματα για την υγεία σας απ’ ότι ο Δείκτης Μάζας Σώματος. Μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη μεταβολικών δυσλειτουργιών, υπέρτασης και καρδιακής νόσου..

Σύμφωνα με μελέτες, πάνω από το 30% των ανθρώπων με υγιή ΔΜΣ υποφέρουν από αντίσταση την ινσουλίνη, υπέρταση, υψηλή χοληστερόλη και υψηλό δείκτη φλεγμονής στον οργανισμό.

* * *

Η συνολική κατάσταση της υγείας του πληθυσμού αξιολογείται ως ικανοποιητική, καθώς Δείτε γιατί δεν μπορείτε να χάσετε το λίπος της κοιλιάς, όσο σκληρά και αν γυμνάζεστε:

• Έχετε υπερβολικό άγχος

Η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, αυξάνεται όταν βρίσκεστε σε συνθήκες πίεσης, είτε πρόκειται για ψυχολογική είτε για σωματική. Η χρόνια υπερπαραγωγή κορτιζόλης οδηγεί σε αύξηση του λίπους στην κοιλιά και τον κορμό. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδά της δεν επηρεάζουν μόνο την κατανομή του λίπους στο σώμα, αλλά αυξάνουν επίσης τη χοληστερίνη και τα επίπεδα σακχάρου και προκαλούν υπερφαγία, αφού επιδρούν σε κέντρα του εγκεφάλου που επηρεάζουν την όρεξη.

• Εστιάζετε σε συγκεκριμένες ασκήσεις

Εάν ακολουθείτε ένα πρόγραμμα γυμναστικής που εστιάζει στους κοιλιακούς, αυτό που θα καταφέρετε θα είναι να δυναμώσετε τη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά όχι να χάσετε λίπος. Επικεντρωθείτε σε ασκήσεις για όλο το σώμα και «δουλέψτε» πολλές ομάδες μυών, καθώς όσο μεγαλύτερη είναι η μυϊκή μάζα που γυμνάζεται, τόσο περισσότερες θερμίδες καίγονται συνολικά και κατά συνέπεια και στην περιοχή της κοιλιάς.

• Τρώτε πολλά επεξεργασμένα τρόφιμα

Εάν η διατροφή σας είναι πλούσια σε φρουκτόζη, η οποία βρίσκεται σε πολλά επεξεργασμένα τρόφιμα, κινδυνεύετε περισσότερο από κοιλιακή παχυσαρκία. Αυτό συμβαίνει γιατί το σώμα σας μεταβολίζει τη φρουκτόζη με διαφορετικό τρόπο από ό,τι τις άλλες μορφές ζάχαρης. Αφαιρέστε από το διαιτολόγιό σας προπαρασκευασμένα σνακ και αναψυκτικά από τα οποία λαμβάνουμε το μεγαλύτερο μέρος των επεξεργασμένων σακχάρων.

• Δεν είναι λίπος

Κάποιες γυναίκες που παραπονούνται για την κοιλιά τους, στην πραγματικότητα δεν έχουν λίπος στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά κάποιο πρόβλημα που προκαλεί φούσκωμα. Καταστάσεις όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, η κοιλιοκάκη, η δυσανεξία στη λακτόζη και άλλα προβλήματα του γαστρεντερικού και τροφικές δυσανεξίες μπορεί να προκαλέσουν φούσκωμα. Για να ελαχιστοποιήσετε το φούσκωμα, αυξήστε την πρόσληψη φυτικών ινών (φρούτα, λαχανικά, όσπρια), των τροφών που ωφελούν τη μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου (γιαούρτι, κεφίρ) και αποφύγετε τη ζάχαρη.

• Δεν τρώτε αρκετή πρωτεΐνη

Η πρωτεΐνη είναι σημαντική για την απώλεια λίπους, ειδικά στην περιοχή της κοιλιάς. Μελέτη ερευνητών από το Πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά σε 90 γυναίκες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσες ακολουθούσαν μια δίαιτα πλούσια σε πρωτεΐνες έχασαν περισσότερο βάρος και διπλάσιο λίπος από την κοιλιά, σε σύγκριση με εκείνες που ακολούθησαν διατροφή με λίγες πρωτεΐνες. Αυτό οφείλεται στο ότι οι πρωτεΐνες βοηθούν το σώμα να χάσει λίπος και όχι μύες. Οι συμμετέχουσες λάμβαναν το 30% των θερμίδων από πρωτεΐνη, ποσοστό που οι ειδικοί θεωρούν καλό στόχο για κάποιον που προσπαθεί να χάσει βάρος.

Τι μπορείτε να κάνετε και γιατί

• Το λίπος στην κοιλιά είναι κάτι πολύ περισσότερο από θέμα εμφάνισης

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι με λίπος γύρω από τη μέση έχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων και διαβήτη τύπου 2. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το λίπος της κοιλιάς (γνωστό και ως σπλαχνικό λίπος) περιβάλλει τα ζωτικά όργανα. Αυτό ισχύει και για τις γυναίκες που έχουν σχετικά υγιές βάρος. Σε συνεργασία με το διατροφολόγο σας ελέγξτε την περιφέρεια της μέσης σας για να δείτε αν κινδυνεύετε από χρόνιες παθήσεις.

• Ο ρόλος της κληρονομικότητας

Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχουν τουλάχιστον πέντε διαφορετικά γονίδια που εμπλέκονται στην ποσότητα λίπους που αποθηκεύεται γύρω από τη μέση σας. Πριν απογοητευθείτε πάντως, θυμηθείτε ότι η κληρονομικότητα καθορίζει σε ένα μικρό βαθμό την προδιάθεση. Αυτό που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο είναι ο τρόπος ζωής. Εξίσου σημαντικό είναι να θέτετε ρεαλιστικούς στόχους. Η υγιεινή διατροφή, η τακτική άσκηση και η διαχείριση του άγχους θα σας βοηθήσουν να πετύχετε τον στόχο σας.

• Αυξήστε την μυϊκή μάζα

Όταν χάνετε λίπος από την περιοχή της κοιλιάς, μειώνεται η μυϊκή μάζα η οποία διατηρεί τον μεταβολικό ρυθμό και βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη προκειμένου να μην αποθηκεύεται το λίπος γύρω από τη μέση. Μελέτη του 2015 της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ έδειξε ότι οι ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης βοηθούν την απώλεια λίπους από την περιοχή της κοιλιάς.

Προσπαθήστε να κάνετε τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα τέτοιες ασκήσεις. Η άρση βαρών είναι ιδανική για απώλεια λίπους. Για να μεγιστοποιήσετε τα οφέλη συνδυάστε τις ασκήσεις δύναμης με μία διατροφή πλούσια σε πρωτεΐνες. Μελέτη έδειξε ότι οι γυναίκες που λαμβάνουν το 30% των ημερήσιων θερμίδων τους από πρωτεΐνες χάνουν διπλάσιο λίπος στην κοιλιά τους από τις γυναίκες που ακολουθούν δίαιτες χαμηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες.

• Προσέξτε την ποιότητα των θερμίδων

Ακόμα και αν λαμβάνετε τη σωστή ποσότητα υδατανθράκων και πρωτεϊνών, είναι σημαντικό τα στοιχεία αυτά να προέρχονται από τις κατάλληλες τροφές. Πολλές επεξεργασμένες τροφές είναι φτωχές σε φυτικές ίνες και πλούσιες σε χημικές ουσίες που απορρυθμίζουν τα επίπεδα των ορμονών και τον τρόπο που ο οργανισμός σας αποθηκεύει το λίπος. Να προτιμάτε τα ολόκληρα φρούτα και λαχανικά, τα δημητριακά ολικής αλέσεως και το μοσχαρίσιο κρέας (ιδανικά βιολογικό), προκειμένου να εφοδιάζετε τον οργανισμό σας με βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά που απομακρύνουν τη συσσώρευση λίπους στην κοιλιά.

Αναδημοσίευση: medicalnews.gr

και άλλη σελίδα του medicalnews.gr

Oι απειλές για την υγεία των Ελλήνων, για τον ΟΟΣΑ

Το κάπνισμα, η ατμοσφαιρική ρύπανση και η παιδική παχυσαρκία είναι οι βασικές απειλές για την υγεία των Ελλήνων σύμφωνα με ανάλυση του ΣΕΒ, με βάση πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

* * *

Η συνολική κατάσταση της υγείας του πληθυσμού αξιολογείται ως ικανοποιητική, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται κοντά στο μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών του κόσμου.

Ωστόσο:

• Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στις χώρες του ΟΟΣΑ (2017) στο ποσοστό των ατόμων που δηλώνουν ότι καπνίζουν σε καθημερινή βάση (27% έναντι 18% στον ΟΟΣΑ).

 Από το 2007, όμως, το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί κατά 12,5 π.μ. περίπου, λόγω της μεγάλης κρίσης και ύφεσης που επακολούθησε (μείωση εισοδημάτων, αύξηση τιμών στα νομίμως διακινούμενα τσιγάρα λόγω φορολογίας), και, πιο πρόσφατα, λόγω της στροφής από την κατανάλωση παραδοσιακών τσιγάρων στα ηλεκτρονικά προϊόντα νικοτίνης.

• Η Ελλάδα καταγράφει υψηλό ποσοστό θανάτων από την ατμοσφαιρική ρύπανση (77 θάνατοι ανά 100 χιλ. άτομα πληθυσμού έναντι 40 στον ΟΟΣΑ), κυρίως λόγω αυξημένης συγκέντρωσης ιδιαίτερα επιβαρυντικών για την υγεία μικροσωματιδίων, από τις εκπομπές ρύπων, με την υποκατάσταση των πηγών ενέργειας από πετρέλαιο, τα παράγωγά του και από λιγνίτη σε πηγές φυσικού αερίου και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, να είναι σχετικά περιορισμένη.

• Αν και στα ενήλικα άτομα (κατά δήλωσή τους) η χώρα μας εμφανίζει ποσοστό υπέρβαρων κοντά στο μέσο όρο του ΟΟΣΑ, το αντίστοιχο ποσοστό στα παιδιά 5-9 ετών είναι ανησυχητικά υψηλό.

Επίσης, η Ελλάδα εμφανίζει σχετικά χαμηλό επίπεδο κατανάλωσης αλκοόλ αν και αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα υποεκτίμησης λόγω της μη καταγραφής της παραγωγής οινοπνευματωδών ποτών στο σπίτι, καθώς και εκτεταμένου λαθρεμπορίου λόγω της υψηλής φορολογικής επιβάρυνσης.

 Σημειώνεται ακόμη ότι αν και το 100% του πληθυσμού έχει δωρεάν πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, το δημόσιο σύστημα στην Ελλάδα καλύπτει μόνο το 61% των συνολικών δαπανών υγείας, έναντι 71% στον ΟΟΣΑ.

Από τα χρήματα που πληρώνουν από την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι, το 18% πηγαίνει σε γιατρούς και εξωτερικά ιατρεία, το 14% σε οδοντιατρικές εργασίες, το 31% σε νοσοκομειακή περίθαλψη και το 37% σε φάρμακα και άλλα θεραπευτικά μέσα.

Στην Ελλάδα, επίσης, η φαρμακευτική δαπάνη (εκτός νοσοκομείου) είναι υψηλότερη απ’ ότι στη μέση χώρα του ΟΟΣΑ, με το 46% της δαπάνης να καλύπτεται από τους χρήστες, έναντι 16% στη Γερμανία και 13% στη Γαλλία.

Η Ελλάδα διαθέτει επίσης 105 φαρμακοποιούς και 88 φαρμακεία, έναντι 83 φαρμακοποιών και 29 φαρμακείων στη μέση χώρα του ΟΟΣΑ, ανά 100 χιλ. πληθυσμού. Επίσης, 6,1 γιατρούς και 3,3 νοσηλευτές ανά 1000 άτομα πληθυσμού, έναντι 3,5 και 8,8 αντιστοίχως στον ΟΟΣΑ. Σημ Garfield: Βέβαια τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν την κατανομή των φαρμακείων ανάλογα με τις αστικές κι αγροτικές περιοχές. Όπως και με τους γιατρούς και νοσηλευτές.

Τέλος η χώρα μας είναι η τρίτη πιο γερασμένη χώρα στον αναπτυγμένο κόσμο, με το ποσοστό του πληθυσμού άνω των 65 και 80 ετών να διαμορφώνεται σε 21,7% και 6,8% αντιστοίχως.

Το 2050, 38,9 άτομα ανά 1000 άτομα πληθυσμού θα πάσχουν από άνοια, έναντι 20,4 ατόμων σήμερα και δεν υπάρχουν ανάλογου ύψους υποδομές παροχής μακροχρόνιας φροντίδας σε ηλικιωμένους.

 

Αναδημοσίευση: europolitis.eu