Γιατί αδυνατώ να παρακολουθήσω αγώνα μπάσκετ

Παρακολουθούσα μπάσκετ από τη δεκαετία του ’80, μαθητής στο δημοτικό σχολείο του χωριού μου, όταν η ΕΡΤ έβαλε το άθλημα στα σπίτια μας. Με τις υπέροχες περιγραφές του Φίλιππα Συρίγου μάθαμε το άθλημα με τους αγώνες του Ελληνικού πρωταθλήματος που μετέδιδε. Τελειώνοντας οι αγώνες συνεπαρμένοι από τα κατορθώματα του Στηβ Γιατζόγλου του Τάκη Κορωναίου του Μηνά Γκέκου του Μάνθου Κατσουλη, για να μείνω μόνο σε Ολυμπιακό Παναθηναϊκό ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, μαθητές ακόμη του Δημοτικού βρίσκαμε μπασκέτες να παίξουμε τους δικούς μας αγώνες.

Μπασκέτες υπήρχαν στο σχολείο ή την παιδική χαρά. Και παίζαμε συνήθως «Μονό 3 x 3» γιατί δεν ήμασταν κάθε φορά πάνω από έξι παιδιά. Και παίζαμε παίζαμε παίζαμε ως να νυχτώσει ή και μετά αν ήταν τέλος τη Άνοιξης ή καλοκαίρι στη παιδική χαρά που άναβαν τα φώτα. Τον χειμώνα πολλές φορές μας διέκοπτε η βροχή αν και θυμάμαι μια φορά που θέλαμε λίγο να φτάσουμε τους πόντους που είχαμε βάλει για λήξη παίζαμε και στη βροχή. Συνήθως καθορίζαμε τη λήξη του ματς στους 100 πόντους, που δεν τους φτάναμε σχεδόν ποτέ. Εκείνη τη μέρα όταν άρχισε να βρέχει (Μεγάλη βδομάδα αν θυμάμαι καλά) το σκορ ήταν κοντά στο 90 – 92. Και συνεχίσαμε στη βροχή ως να φτάσουμε τα 100.

Έτσι αγάπησα το μπάσκετ. Ήρθαν και οι επιτυχίες της Εθνικής του 1987 κυρίως και του 1989 μετά. Αλλά και οι θαυμαστές πορείες του Αρη και του ΠΑΟΚ αρχικά και μετέπειτα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού και η αγάπη εδραιώθηκε.

Όμως λίγο μετά την αλλαγή της χιλιετίας διάφορα γεγονότα, προσωπικά κυρίως, μ’ έκαναν να μην παρακολουθώ για κάποια «τόσο φανατικά» τα αθλητικά γεγονότα. Τα τελευταία χρόνια λόγω του ότι στη καφετέριας που συχνάζω τα βράδια γεμίζει φιλάθλους, παρακολουθώ αγώνες της Euroleague.

Όσο και να φωνάζουν οι ημιμαθείς σπήκερ της συνδρομητικής τηλεόρασης δεν μπορώ να απολαύσω κανέναν αγώνα. Είχα την αίσθηση ότι ήταν λόγω της περιγραφής τους. Γιατί εγώ έμαθα για παίχτη που «αφήνει την μπάλα στο καλάθι» ή να κάνει αντεπίθεση. Κι όχι να κάνει άλεη ουπ και τρανσίζιον (Δεν είμαι σίγουρος πως χρησιμοποιώ την σωστή αντιστοίχιση).

Δυστυχώς αυτή η ορολογία τείνει να εισέλθει και στις ποδοσφαιρικές περιγραφές. Αλλά αυτό είναι «το θέμα» ενός άλλου κειμένου.

Με τον καιρό κατάλαβα πως ότι δεν μπορώ «να ζήσω το άθλημα»  φταίει ο τρόπος που αγωνίζονται σχεδόν όλες οι ομάδες. Δηλαδή παίζουν το «σύστημα»: σουτάρουμε από τα 6,75 και παίρνουμε το ρημπάουν στις χαμένες προσπάθειες.

Βλέποντας το πρόσφατό ντέρμπυ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού παρατήρησα πολλά άστοχα τρίποντα κι έφυγα από το καφέ την ώρα που ο Παναθηναϊκος μείωνε την διαφορά παίζοντας πραγματικό μπάσκετ. Γυρνώντας σπίτι κι αφού είδα πως τελικά νίκησε ο Ολυμπιακός. Κι επηρεασμένος από τον αγώνα όσο είχα δει, έψαξα να βρω τα ομαδικά στατιστικά του αγώνα.

Δεν τα βρήκα πουθενά. Και τον πίνακα μου τον έδωσε το Gemini, το Ai της Google. Που επιβεβαίωσε την θεωρία μου του γιατί δεν μπορώ να παρακολουθήσω αγώνα μπάσκετ. Αυτή είναι πως: Δεν παίζουν πια μπάσκετ σ’ αυτό το επίπεδο, μα κάνουν διαγωνισμό τριπόντων.

Και να εξηγήσω πιο καλά το τι εννοώ. Είναι ευστοχίες αυτές των δυο καλύτερων ομάδων της Ελλάδας και μάλιστα διεκδικητών της Euroleague; Ειδικά στα τρίποντα;

Κι εδώ αυτονόητα γεννάτε το ερώτημα. Γιατί αυτόν το πίνακα δεν τον προβάλουν πια στις μεταδόσεις των αγώνων και δεν τον δημοσιεύουν τα site (ίσως και οι εφημερίδες); Μήπως γιατί τα ποσοστά είναι τραγικά;