H παρακμή των Ελλήνων (φοιτητών και όχι μόνο).

Σε συνέχεια του άρθρου του  Χρήστου Γιανναρά που δημοσίευσα το Σάββατο 7/9, πως πρέπει να αναφέρω μια εκπομπή μεταδόθηκε πριν λίγο καιρό μια εκπομπή του ΣΚΑΙ 100,3. Δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω και την έμαθα από το παρακάτω κείμενο.

Η εκπομπή ήταν μια συζήτηση του κοινού με τον...καθηγητή κ. Χρήστο Γιανναρά, στο κατάστημα Public του Συντάγματος. Εξ αιτίας μιας ερώτησης ενός ακροατή από το κοινό, ο κ. Γιανναράς εξιστόρησε το εξής απίστευτο περιστατικό. Θα προσπαθήσουμε να το μεταφέρουμε περίπου όπως το είπε.

* * *

Μετά τα γεγονότα των Ιμίων, ο κ. Γιανναράς άνοιξε μια συζήτηση με τους φοιτητές του στο πανεπιστήμιο σχετική με τα γεγονότα αυτά. Οι περισσότεροι φοιτητές είχαν απόψεις που έδειχναν πλήρη προσωπική αδιαφορία για το θέμα. Η συμπεριφορά αυτή των φοιτητών ανάγκασε τον κ. Γιανναρά να κάνει την εξής περίπου ερώτηση: «Τελικά τι θα προτιμούσατε; Ελευθερία με αγώνες και θυσίες ή καλοπέραση με σκλαβιά;».
Η απάντηση που έδωσαν όλοι μαζί οι φοιτητές, μηδενός εξαιρουμένου, ήταν το δεύτερο. Δηλαδή «καλοπέραση με σκλαβιά».
Επομένως όταν οι φοιτητές το 1996 ήταν έτοιμοι να σκλαβωθούν αρκεί να μην χάσουν την καλοπέραση, τότε δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει ο σημερινός καναπές. Και φυσικά δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει και η σημερινή στάση του ονομαζόμενου ακόμα φοιτητικού κινήματος, απέναντι στην σημερινή πτώχευση και τη σκλαβιά της Ελλάδας.
Η άποψη του κ. Γιανναρά ήταν ότι η στάση αυτή του Έλληνα, καλλιεργήθηκε συστηματικά ...από το σύστημα και έτσι έχουμε φτάσει στο σημερινό κατάντημα, το οποίο (λέμε εμείς) προκαλεί την παγκόσμια απορία.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που κάνουν λάθος οι ξένοι. όσο ο Έλληνας της μεταπολίτευσης ευημερούσε με δανεικά κανένας δεν μιλούσε και όσοι λίγοι το κάνανε χαρακτηριζόντουσαν αμέσως γραφικοί.
Τώρα που αφαιρέσαν την καλοπέραση όμως ο "χαζοχαρούμενος" Έλληνας άρχισε να ξυπνάει. Ποιός τύπος είναι πio  εύκολα ελεγχόμενος απο  τους ξένους  ο "χάχολος" της μεταπολίτευσης ή ο απογοητευμένος και οργισμένος του μνημονίου;

Αναδημοσίευση: http://www.defencenet.gr/defence/item/%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B8%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%AC-%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%AE-%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5

H νέμεση να αποτρέψει την εκδίκηση

Ενδιαφέρων άρθρο του Χρήστου Γιανναρά που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 11^ης  Αυγούστου.

* * *

Ο «μέσος» πολίτης, ο χωρίς ειδικές γνώσεις λειτουργίας της οικονομίας, έχει ένα καίριο ερώτημα – είναι λογικό να υποθέτουμε ότι το έχει: Tού λένε ότι το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου (πράγματι) ποσού «βοήθειας» που χορηγούν στην Eλλάδα οι δανειστές της για την ανάκαμψη της οικονομίας της, έχει πια (με δόσεις) εκταμιευθεί. Oμως στην «πραγματική οικονομία» της χώρας, είναι σε όλους φανερό, δεν έχει εισρεύσει ούτε ελάχιστο ίχνος αυτού του χρήματος. H αγορά παραμένει σε βαθύτατο κώμα, η ανεργία καλπάζει νεκρώνοντας κάθε κοινωνική δυναμική, ο λαός βυθίζεται σε παραλυτικό πανικό. Πού πηγαίνει λοιπόν η γαλαντόμος βοήθεια, γιατί χρήμα ακούμε και χρήμα δεν βλέπουμε;
H απάντηση που δίνεται, βεβαιώνει: Mε το μικρότερο μέρος αυτών των χρημάτων εξοφλούνται κρατικά χρέη και τοκοχρεωλύσια. Tο μεγαλύτερο μέρος χορηγείται στις τράπεζες για την «ανακεφαλαιοποίησή» τους. Xωρίς την «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών η οικονομία της χώρας είναι αδύνατο να επανενεργοποιηθεί. Aν συνειδητοποιήσει ο αδαής πολίτης ποιου μεγέθους χρηματικά ποσά απαιτεί η «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών, την ταυτίζει με εφιαλτική συμφορά, κυριολεκτικό ολοθρεμό. Διότι, για τις τρέχουσες ανελαστικές ανάγκες του κράτους η κυβέρνηση δανείζεται, κατά διαστήματα, ποσά της τάξεως του ενός, δύο, τριών δισεκατομμυρίων ευρώ. Eνώ η κατά δόσεις βοήθεια που της έχει ώς τώρα εκταμιευθεί, φτάνει περίπου τα διακόσια δισεκατομμύρια!
Πρέπει λοιπόν να μάθει ο πολίτης τι είναι αυτή η «ανακεφαλαιοποίηση», που σαν προμηθεϊκός γύπας τρώει το συκώτι της ελλαδικής κοινωνίας καρφωμένης στον βράχο του χρέους. Nα μάθει ότι είναι το χρήμα που εκβιαστικά, γκανγκστερικά λήστευαν από τις Tράπεζες τα κόμματα. Eπί χρόνια.
Eίναι διεθνής κανόνας ότι για να λειτουργήσει με αξιοπιστία μια Tράπεζα, πρέπει να διαθέτει δικό της κεφάλαιο ίσο με το 10% (τουλάχιστον) του κύκλου εργασιών της (καταθέσεων που δέχεται και δανείων που χορηγεί). Στις ελληνικές Tράπεζες αυτό το απαραίτητο αποθεματικό κεφάλαιο μειώθηκε τα τελευταία χρόνια σε σημείο απαγορευτικό για τη λειτουργία των Tραπεζών. Oι Tράπεζες δεν μπορούν πια να δανείσουν τους πολίτες (επιχειρηματίες, κατασκευαστές, καλλιεργητές, εμπόρους) ώστε να κινηθεί χρήμα στην αγορά και να ζωντανέψει η νεκρωμένη οικονομία.
Ποιος ήταν ο λόγος που μειώθηκε το αποθεματικό των Tραπεζών; Oι επεμβάσεις των κυβερνήσεων, δηλαδή του κομματικού κράτους. Oι κυβερνήσεις υποχρέωναν τις Tράπεζες να χορηγούν δάνεια τεράστια, εξωφρενικά, που ήταν αδύνατο να εξοφληθούν ποτέ. Σε ποιους; Στα ίδια τα κόμματα, που τα έξοδα λειτουργίας τους και αυτοδιαφήμισής τους ήταν αχαλίνωτα, επομένως τα χρέη τους ιλιγγιώδη. Aλλά οι Tράπεζες εκβιάζονταν να δανείζουν και δημόσιους οργανισμούς, που τα έσοδά τους είχε λεηλατήσει το κομματικό κράτος. Nα δανείζουν, χωρίς προοπτική επιστροφής, επιχειρηματίες διαπλεκόμενους με τα κόμματα, εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου που μοιράζονταν με τους πολιτικούς τη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.
Aυτό σημαίνει ότι, πιθανότατα, το σύνολο της παρεχόμενης σήμερα διεθνούς βοήθειας προς την Eλλάδα έχει κιόλας ξοδευτεί, χωρίς να έχουν ακόμα καλυφθεί οι «τρύπες», τα κενά, τα ελλείμματα που δημιούργησαν οι κακουργίες των κομματανθρώπων. Kαι ο πολίτης, με το επίσης λεηλατημένο βάναυσα, από τους ίδιους, εισόδημά του, την κατεστραμμένη ζωή του, ασφυκτιά παγιδευμένος στον πνιγμό του παραλόγου: Πώς κατάφεραν αυτοί που βαρύνονται με το κατάφωρο κακούργημα του υπερδανεισμού της χώρας και την (απομνημειωμένη λογιστικά) κλοπή των τραπεζικών αποθεματικών κεφαλαίων, αυτοί οι ίδιοι να διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας από τη γενοκτονική καταστροφή που απεργάστηκαν;
H απάντηση στο ερώτημα είναι απλή, όσο περισσότεροι πολίτες τη συνειδητοποιούν τόσο θα δυναμώνει η ελπίδα: Tα κατάφεραν να επιπλέουν οι υπόδικοι, γιατί πρόλαβαν να σφετεριστούν τη σύνταξη του Συντάγματος. Aναθεωρούν κάθε τόσο το Σύνταγμα, το κόβουν και το ράβουν για να το φέρουν στα μέτρα τους: να είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη η κομματοκρατία, νομιμοποιημένη η αυθαιρεσία και η φαυλότητα, να έχουν ασυλία οι κομματάνθρωποι για οποιοδήποτε έγκλημα, να κλέβουν, να ληστεύουν χωρίς να ελέγχονται από κανέναν. Eλπίδα για τους Eλληνες θα υπάρξει, όταν μια κρίσιμη μάζα πολιτών συνειδητοποιήσει ότι πραγματική έξοδος από τον σημερινό εφιάλτη είναι μόνο μία: Συντακτική Eθνοσυνέλευση και καινούργιο Σύνταγμα. Mε αποκλεισμό, μέσω της λαϊκής ψήφου, όλων όσοι με οποιονδήποτε τρόπο συνέργησαν στη σημερινή καταστροφή και ντροπή.
Bέβαια, η κρίσιμη μάζα που θα απαιτήσει κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω αλλαγής του Συντάγματος, δεν θα προκύψει με ευχολόγια ούτε με αρθρογραφίες «διανοουμένων». Θα σχηματιστεί, όταν η αγανάκτηση, η οργή, ο πνιγμός της αδικίας σφυρηλατήσουν ωριμάζοντας κάποια ανυποχώρητα, πάγκοινα αιτήματα. Πώς ξεκίνησαν μεγαλοαστοί (και όχι «προλετάριοι») την αντίσταση στη χούντα, έτσι η κοινή οργή θα υποχρεώσει δικαστικούς με ραχοκοκαλιά και ταλαντούχους νομικούς να τολμήσουν πρωτοβουλίες για να λειτουργήσει νέμεση. Δεν γίνονται ριζοσπαστικές κοινωνικές (συνταγματικές) μεταρρυθμίσεις χωρίς συνεπή, τίμια κάθαρση. Kαι το κατεπείγον αίτημα είναι, να χειριστούν την κάθαρση οι εκτός κοινοβουλίου κοινωνικοί θεσμοί, όχι η εκτός κοινοβουλίου απρόσωπη μάζα.
Eχει τεράστια συμβολική (αλλά και πραγματιστική - οικονομική) σημασία να δημευθούν οι περιουσίες των αυτουργών της καταστροφής: Oσων εισηγούντο και όσων αποφάσιζαν τον εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας, τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, την καταλήστευση των δημόσιων οργανισμών, τις εκβιαστικές τραπεζικές δανειοδοτήσεις. Oσων εισηγούντο και όσων αποφάσιζαν να κατευθύνονται αυτοί οι πακτωλοί στα κομματικά ταμεία, στην εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους, στον διαπλεκόμενο με τα κόμματα.«χλιδάτο» υπόκοσμο. Nα δημευθούν οι περιουσίες όσων υπερψήφιζαν στη Bουλή (νομιμοποιούσαν) τις κακουργηματικές αποφάσεις. Oσων, από υπουργικούς ή άλλους διοικητικούς θώκους, τις εκτελούσαν. Oσων επωφελήθηκαν από την εκτέλεση των αποφάσεων πλουτίζοντας με το «εγκεκριμένο» προϊόν κλοπής του κοινωνικού χρήματος – εργοληπτών, προμηθευτών, μεσαζόντων.
H ελληνική κοινωνία πρέπει και δικαιούται να σταθεί στα πόδια της, να ξαναζήσει. Oχι επειδή έχει Iστορία, ένδοξους προγόνους, γλώσσα – αυτά είναι πια χαμένα εδώ και χρόνια, και η απώλεια έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που αποκλείεται να δικαστεί.
Πρέπει να σταθεί στα πόδια της η ελληνική κοινωνία, γιατί έχει ακόμα ανθρώπινη ποιότητα πολύτιμη – μειονοτική, χλευασμένη, εξουθενωμένη, αλλά ελληνική. Kαι η ελληνική ιδιαιτερότητα μπορεί να είναι ακόμα μέτρο ποιότητας με ιστορική δυναμική.

Γερμανική εφημερίδα του 1897 περιγράφει την Ελλάδα του σήμερα

Το απόσπασμα που ακολουθεί αποτελεί δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Schlei-Bote στις 17 Μαϊου 1897 και αναφέρεται στην τότε πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας.
Αν και περισσότερο από 100 χρόνια πριν το δημοσίευμα μοιάζει να ναι βγαλμένο από τη σημερινή πραγματικότητα. Διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, γη και ύδωρ στους δανειστές, ανεπαρκές πολιτικό σύστημα, με μόνο θύμα όπως και τώρα τον ελληνικό λαό. Λες και πρόκειται για σημερινό δημοσίευμα.

Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε από το γερμανό συγγραφέα Dirk Muller στο βιβλίο του «Σύγκρουση» από τις εκδόσεις Λιβάνη.

* * *

Τα έργα για την κατασκευή της διώρυγας της Κορίνθου

«Μπορεί το ελληνικό κράτος να είναι φτωχό, αλλά δεν ευθύνεται αυτό. Χειρότερη ακόμη και από τη φτώχεια του όμως είναι η δεινή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Όποια και αν είναι η σύνθεση των υπουργείων, υπάρχει μονίμως έλλειψη χρηματικών πόρων. Εκατομμύρια και εκατομμύρια που κανονικά θα έπρεπε να διατίθενται για την υλοποίηση μεγάλων και ωφέλιμων για τη χώρα έργων μπαίνουν σε άλλες τσέπες αντί για τις τσέπες των μηχανικών και των εργατών που εκτελούν τις εργασίες.

Ενδεικτικά, κατά την κατασκευή της περίφημης διώρυγας της Κορίνθου εξανεμίστηκαν 80 εκατομμύρια..Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα από την Τουρκία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έως τους γάμους του διαδόχου του θρόνου πρίγκιπα Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα της Σοφία της Πρωσίας οι έλληνες υπουργοί Οικονομικών τσέπωναν το ένα δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων μετά το άλλο, Μεγάλες τράπεζες στο Γερμανικό Ράιχ, στη Γαλλία και στην Αγγλία αναλάμβαναν με προθυμία τη διαμεσολάβηση και όλα αυτά τα πανέμορφα ποσά που η αξίας τους έχει πλέον απομειωθεί κατά τα 2/3 θα πάνε χαμένα αν δεν προκύψει βέβαια ανατροπή του καθεστώτος.

Το δημόσιο χρήμα στην Ελλάδα διασπαθίζεται αμέσως αφού δεν γίνεται καμία αξιόλογη προσπάθεια αξιοποίησής του προς το συμφέρον της χώρας. Ακόμη και για στρατιωτικούς σκοπούς δεν απομένει τίποτα. Τα δανειζόμενα κεφάλαια βρέθηκαν πρόσφατα στο επίκεντρο της διαμάχης για τις τρέχουσες κρατικές δαπάνες, τις οποίες οφείλουν να καλύψουν οι φορολογούμενοι πολίτες.

Στη σύγχρονη Ελλάδα ωστόσο είθισται οι υποστηρικτές του εκάστοτε πρωθυπουργού και οι δικοί του άνθρωπο να θεωρούν αποκλειστικό τους προνόμιο να πληρώνουν όσο λιγότερους φόρους γίνεται στο κράτος ή ακόμη καλύτερα να μην πληρώνουν καθόλου. Καθώς η Ελλάδα αλλάζει περίπου δύο κυβερνήσεις το χρόνο, μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσοι από τους πληρωτέους φόρους καταβάλλονται τελικά. Πόσα τρυφερά και στοργικά συναισθήματα τρέφουν οι κυβερνήσεις για τους ψηφοφόρους αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όλοι οι υπουργοί ψήφισαν εντελώς αβασάνιστα υπέρ της μείωσης των αποδόσεων για τους ξένους κατόχους ελληνικών κρατικών τίτλων, ενώ στους Έλληνες κατόχους εξακολουθούν να καταβάλλονται κανονικά»

Αναδημοσίευση: http://mlagananews.blogspot.gr/2013/08/1897.html

Μια Γερμανίδα μας λέει γιατί έρχεται διακοπές στην Ελλάδα

Τέλειωσε το καλοκαίρι (και η θερινή τουριστική περίοδος φτάνει στο τέλος της) η χώρα μας κατακλύστηκε από  επισκέπτες διαφόρων εθνικοτήτων. Άνθρωποι από όλων των κόσμο ήρθαν και απήλαυσαν το μαγευτικό τοπίο, τον ήλιο, την θάλασσα, την ελληνική κουζίνα και την φιλοξενία των ντόπιων.

Πόσο έχει επηρεάσει η οικονομική και η κοινωνική κρίση που υπάρχει στην χώρα μας την γνώμη των ίδιων επισκεπτών; Μία γνωριμία με Γερμανίδα τουρίστρια ήταν αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις.

Η Έρικα από το Βερολίνο έρχεται στην Ελλάδα από τα παιδικά της χρόνια.

«Κάθε χρόνο ερχόμασταν διακοπές στην Ελλάδα με τους γονείς μου, έτσι συνέχισα και εγώ την παράδοση της οικογένειας μου με την κόρη μου» όπως μας είπε.

Παράδεισο αποκάλεσε την χώρα μας, «έχω γυρίσει ήδη πολλά μέρη της χώρας σας και συνεχίζω ενώ η κόρη μου παντρεύτηκε Έλληνα και ζει μόνιμα πια στην όμορφη Κρήτη».

«Οι φίλοι μου με είπαν τρελή επειδή έρχομαι στην Ελλάδα, μάλιστα κάποιοι με ρώτησαν πόσο επικίνδυνα είναι; Πιστεύουν ότι η χώρας σας είναι πολύ επικίνδυνη και ειδικότερα για τους Γερμανούς εξαιτίας της πολίτικης στάσης που κρατά η Γερμανία, φυσικά και δεν έχουν όλοι την ίδια γνώμη αλλά η προπαγάνδα που γίνεται από κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζει τους Γερμανούς να έχουν αρνητική γνώμη για την Ελλάδα» πρόσθεσε η Έρικα.

Λάτρεψε την Ελλάδα όχι μόνο για τα μαγευτικά τοπία, τον ήλιο, την θάλασσα και τον μουσακά, άλλα για τον πολιτισμό, την νοοτροπία, την φιλοξενία της και την πλούσια ελληνική γλώσσα,την οποία και μαθαίνει.
«Δεν μπορώ να πιστέψω», λέει με έκπληξη η Έρικα, «πόσο σκληρά δουλεύουν οι Έλληνες και πόσο δύσκολη είναι η ζωή εδώ. Βλέπεις γυναίκες να δουλεύουν στα χωράφια σαν άντρες, να βοηθούν τους συζύγους τους στις χειρωνακτικές δουλειές, να ασχολούνται με την καλλιέργεια και την αγροτική ζωή. Η ζωή στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη, ενώ παράλληλα στο Βερολίνο η ζωή είναι πολύ πιο εύκολη».

«Η καθημερινότητα στην Ελλάδα δεν θυμίζει, την ζωή του Έλληνα με τα πολλά αυτοκίνητα, τα πολυτελή σπίτια και τα ακριβά σκάφη που πιστεύουν πολλοί στην χώρα μου ότι έχετε στην Ελλάδα, αλλά αυτά
προβάλλουν και τα ΜΜΕ» συνεχίζει η Γερμανίδα φίλη μας.

Η Έρικα πάντα θα έρχεται στην Ελλάδα για τις διακοπές της, όπως μας είπε και συμπλήρωσε: «Όσο μπορώ θα διαψεύδω τις άσχημες φήμες που ακούγονται στην χώρα μου για την Ελλάδα».

Αναδημοσίευση: http://trelogaidouri.blogspot.gr/2013/08/blog-post_2424.html

Περί βλαχοδημάρχων...

Έγινε ο σχετικός χαμός, που συνεχίζεται ακόμη, με τον κ. Τσίπρα με τον όρο «βλαχοδήμαρχος» που χρησιμοποίησε.
Ας δούμε τι βρήκα όταν το έψαξα στο Internet:
βλαχοδήμαρχος
Ο όρος χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει άτομα, τα οποία γνωρίζουν τους πάντες, είναι δικτυωμένα, έχουν όλα τα κονέ και υπόσχονται ότι μπορούν να εξυπηρετήσουν οποιοδήποτε αίτημα.

Η λέξη προέρχεται από το χαρακτηριστικό των υποψηφίων της επαρχίας, όπου βασική προϋπόθεση νίκης είναι η προσωπική, εις βάθος γνωριμία με το σύνολο του εκλογικού σώματος και κυριότερα, η αποδεδειγμένη ικανότητα ικανοποίησης κάθε αιτήματος.

Χρησιμοποιείται η λέξη «-δήμαρχος», καθώς υφίσταται η εξής αλληλεπίδραση:
α. στην επαρχία υπάρχει πολύ πιο άμεση σχέση των κατοίκων με τους τοπικούς άρχοντες.
β. οι τοπικοί άρχοντες στην επαρχία έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή απ' ότι στα αστικά κέντρα.

Ωσεκτουτού, ο Βλαχοδήμαρχος γνωρίζει τους πάντες και πιο σημαντικά, γνωρίζει τι χρειάζεται και ταυτόχρονα, τι μπορεί να του προσφέρει ο καθένας. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να πιέζει ή/και να εξυπηρετεί διάφορα αιτήματα και έτσι να εξασφαλίζει περαιτέρω υποστήριξη.

Στην καθομιλουμένη, η λέξη χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει άτομα τα οποία έχουν έναν ευρύ κύκλο γνωριμιών και μπορούν να εξυπηρετήσουν διάφορες δουλειές, οι οποίες υπό Κ.Σ. είναι αδύνατον ή εξαιρετικά χρονοβόρο/κοστοβόρο να ολοκληρωθούν.
Ο σωστός Βλαχοδήμαρχος, δεν θα δεχτεί χρήματα για τις υπηρεσίες του, αντιθέτως θα αρνηθεί σθεναρά οποιαδήποτε προσπάθεια άμεσης αποζημίωσης. Αντ' αυτού, ο εξυπηρετούμενος εντάσσεται στη «λίστα» γνωριμιών και κάποια στιγμή, μπορεί να κληθεί να εξυπηρετήσει με τη σειρά του, κάποιο αίτημα.

Στην κατηγορία των Βλαχοδήμαρχων, εντάσσονται επίσης και άτομα τα οποία λόγω της δημοσιότητας τους (π.χ. αθλητές, ηθοποιοί, τραγουδιάρηδες, κλπ.), απολαμβάνουν ταχύτερης, καλύτερης και αποτελεσματικότερης εξυπηρέτησης στην καθημερινή τους ζωή, ειδικά σε δημόσιες υπηρεσίες.
Ομοίως, αλλά σε σαφώς μικρότερη κλίμακα, λειτουργεί και η «ιδιαίτερη πατρίδα» (π.χ. οι κύκλοι γνωριμιών που δημιουργούν οι Κρητικοί εκτός Κρήτης).

Παραδόξως, ο όρος δεν χρησιμοποιείται για τους «μεγάλους» πολιτικάντηδες (βουλευτές, υπουργούς), αλλά συχνά για τους «παρά τω» αυτούς (γραμματείς και παρατρεχάμενους), οι οποίοι ως γνωστόν, αποτελούν την πραγματική ραχοκοκαλιά αυτού που ονομάζουμε «κράτος».

Παρόλο που ο χαρακτηρισμός είναι σχετικά ειρωνικός λόγω του πρώτου συνθετικού, συνήθως χρησιμοποιείται ως εκδήλωση θαυμασμού ή αξιοσύνης του φέροντα τον τίτλο.

Παρόμοια έκφραση είναι και ο Γυφτοπρόξενος.
Παράδειγμα:
- Τι πράγμα είναι αυτός ο Κώστας;
- Γιατί τι έκανε;
- Δύο μήνες τραβιόμουνα στη Νομαρχία και την Πολεοδομία με κείνες τις άδειες και δεν έβγαζα άκρη. Το είπα στον Κώστα, έκανε μερικά τηλέφωνα, μου έδωσε δύο ονόματα και μέσα σε δύο ημέρες τα κανόνισα όλα.
- Αφού είναι μεγάλος Βλαχοδήμαρχος ρε συ...

Πιστεύω όμως πως ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε τον όρο αυτό με έναν τρόπο που τον φαντάστηκε ο ίδιος και κάπως έτσι το κατάλαβα κι εγώ όταν το άκουσα. Ως δηλαδή πολιτικός παλιάς κοπής, ενώ φαίνεται πως κάνει το παν για το συμφέρον του Δήμου (και των δημοτών του) ουσιαστικά τα κάνει για δικό του συμφέρον και της πολιτικής του ανέλιξης.

Βέβαια οι δήμαρχοι στάθηκαν στον όρο.

Όπως οι κάτοικοι της επαρχίας με το «χωριάτες».Που ουσιαστικά το χρησιμοποιούμε πολλές φορές ως συνώνυμο του απολίτιστος. Επειδή κάπως έτσι κάποιοι κυρίως κάτοικοι της Αθήνας χρησιμοποιούν και το «Βλαχος». Κάπιοι δήμαρχοι έμειναν σ’ αυτό.

Πιστεύω μόνο η κ. Μπακογιάννη ήξερε το όρισμό του «Βλαχοδήμαρχου» που αναδημοσιεύω γι αυτό είπε στηνβ πρωινή εκπομπή του Σκάι: «Είμαι μανα βλαχοδημάρχου» τονίζοντας πως ο γιος της κ. Κώστας Μπακογιάννης είναι δήμαρχος Καρπενησίου.

Αναδημοσίευση: http://www.slang.gr/lemma/show/blaxodimarxos_7445

Γενέθλια σα μνημόσυνο

Σήμερα ο μικρότερος εταίρος της Κυβέρνησης συμπληρώνει 39 χρόνια από την ίδρυσή του. Μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ που κυβέρνηση τα περισσότερα χρόνια μετά την αντιπολίτευση. Ένα χρόνο μετά την συντριβή του στις δίδυμες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012 (με 13,18% τον Μάη και 12,28 τον Ιούνη) θα συμφωνήσω (σε όλα) με τον γνωστό bloger pistsriko πως φέτος δε μιλάμε για γενέθλια αλλά για μνημόσυνο. Το ανεβάζω κι εγώ αυτούσιο να τιμήσω τη μνήμη του συνυπογράφοντάς το.

Καλή ψυχή!

Με ένα διήμερο μνημόσυνο, στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου, θα τιμήσει φέτος το ΠΑΣΟΚ την επέτειο της ιδρυσής του. Το φετινό μνημόσυνο αναμένεται να είναι το τελευταίο, αφού το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπει στη Βουλή στις επόμενες εκλογές αλλά θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας και στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Στο τελευταίο μνημόσυνο του ΠΑΣΟΚ, θα παρευρεθούν -εκτός του Ευάγγελου Βενιζέλου- ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου που κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι.
Παράλληλα, γίνονται προσπάθειες να πάρει άδεια από τη φυλακή ο Άκης Τσοχατζόπουλος -ώστε να μπορέσει να παρευρεθεί στο τελευταίο μνημόσυνο του ΠΑΣΟΚ-, ενώ η σκέψη να τον επισκεφτούν όλοι μαζί στη φυλακή απορρίφτηκε γιατί φοβούνται πως μπορεί να τους κρατήσουν κι αυτούς.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ παρακαλεί όσους το επιθυμούν, αντί για στεφάνια, να καταθέσουν τα χρήματα στο ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν τους φτάνουν όσα έχουν φάει τόσα χρόνια.

Αναδημοσίευση: http://pitsirikos.net/2013/09/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE/

Προσδεθείτε απογειωνόμαστε... (;)

Περάσαμε τι καλοκαίρι (ένα καλοκαίρι απο τα λίγα χώρις έλλειψη ειδήσεων και χωρίς διακοπές για τους Ελληνες) και είμαστε σε φάση απογείωσης όπως είπε ο πρωθυπουργός κι εύχομαι σ’ όλο τον κόσμο Καλό Χειμώνα όπως συνηθίζεται.

Είχε πει λοιπόν ο κ. Σαμαράς πως «μόλις περάσουμε τα δύσκολα του καλοκαιριού ...απογειωνόμαστε» στην οικονομία. Είχε ξεχάσει όπως να πει πως δε θα απογειωθούμε όλοι. Θα αφήσουμε τα περιττά βάρη. Και άρχισε να το κάνει.

Έκλεισε την ΕΡΤ. Όπως είπε στο διάγγελμά του ο Σίμος Κεδίκογλου ήταν εστία διαφθοράς κι έπρεπε οι εργαζόμενοι εκεί να φύγουν. Δεν είπε όμως πως οι διαφθορείς είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα (τα κόμματα που κυβερνούν δηλαδή). Και δεν είπε πως αυτός που επωφελήθηκε πιο πολύ από την όλη κατάσταση ήταν ο ίδιος. ΄

Βέβαια κατάφερε οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ να συνεχίζουν να λειτουργούν το κανάλι απαλλαγμένοι από της απειλές της εξουσίας να έχουν γίνει πραγματικό Μεσό Μαζικής Ενημέρωσης, φιλοξενώντας όλες τις απόψεις.

Έγινε βέβαια η ΝΕΡΙΤ κι εκπέμπει ως ΔΤ (ΕΔΤ στην αρχή). Που βέβαια κανείς δεν παρακολουθεί.

Έκλεισαν σχολεία. Ο κ. Αρβανιτόπουλος συνεχίζοντας το έργο της κ. Διαμαντοπούλου, συγχωνεύτηκαν σχολεία απολύθηκαν καθηγητές (διαφόρων ειδικοτήτων που δεν θα έχουν τα Τεχνικά Λύκεια μια που οι ειδικότητες αυτές πήγαν στην ιδιωτική εκπαίδευση.Βέβαια οι εκπεδευτικοί προανήγγειλαν κινητοποιήσεις μετα τον αγιασμό, αλλα θα πρέπει να τις δω πρώτα

Απολύθηκαν οι Δημοτικοί Αστυνομικοί (κι επικρατεί ένα χάος στους δρόμους των πόλεων) αλλά και στους πεζόδρομους. Απολύθηκαν οι σχολικοί φύλακες με την Χρυσή Αυγή να λέει «θα τα φυλάμε τώρα  εμεις. Βέβαια δεν ξέρω αν ο κ. Μιχαλολιάκος έστειλε ευχαριστήριο στην Τρόικα (πρωτίστως μια που έχει το γενικό πρόσταγμα) και στους κ.κ. Σαμαρά και Στουρνάρα για την εκτέλεση του σχεδίου αυτού που την ενισχύει.

Κλείνουν νοσοκομεία Οχι λεει ο κ. Γεωργιάδης γνωστός και ως τηλεβιβλιοπώλης ή Μπουμπούκος ή (τελευταίο αυτό και να ευχαριστήσουμε την «Εφημερίδα των Συντακτών¨που το εμπνεύστηκε) ΑΔΩΝΗΣ.

Όχι λέει ο ίδιος απλα μεταφέρονται τα κρεβάτια και οι υπηρεσίες. Τώρα αν δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω έλλειψης χώρου δεν πειράζει.

Τελικά ο κ. Σαμαράς όπως νιώθω έλεγε θα απογειωθούμε οικονομικά και μέσα στο «αεροπλάνο» θα είναι μόνο η κυβέρνησή του. ΄Ολοι οι άλλοι θα μείνουμε στην κόλαση των μνημονιών ή στην πραγματική αν έχουμε την ατυχία να χρησιμοποιήσουμε την υγεία του ΑΔΩΝΗ.

Εκτός αν ο κ. Σαμαράς εννοούσε πως η κυβέρνησή του θα απογειωθεί, «Μια νύχτα μαγική όπως στην Αργεντινή....»