Όποιος μπορεί αρπάζει…

Τα τελευταία 40 χρόνια, η αφαίμαξη ευρωπαϊκών κονδυλίων από επιτήδειους, που τα αξιοποιούν για δικό τους όφελος, έχει γίνει… εθνικό σπορ συμπεραίνει ο Μάκης Κουρής με το πρωτοσέλιδο άρθρο  του με τον ίδιο τίτλο σ«ΤΟ ΠΑΡΩΝ της Κυριακής» 15 Φεβρουαρίου

• • •

Όλοι, είτε βρίσκονται σε δημόσια θέση είτε σε κάποια θέση ευθύνης σε οργανισμό, ΟΤΑ, επιμελητήριο κ.λπ., ψάχνουν τρόπους για να στρέψουν τη ροή των κοινοτικών επιδοτήσεων στην… τσέπη τους. Το ότι ακούστηκαν μόνο τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και το θρυλούμενο –γιατί δεν έχει κυρωθεί δικαστικά– του Παναγόπουλου οφείλεται στο ότι τα ποσά ήταν μεγάλα και οι υποκινητές επώνυμοι και πασίγνωστοι.

Αλλά το ότι αποκαλύφθηκαν μόνο δύο περιπτώσεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες. Υπάρχουν και παραϋπάρχουν, και μάλιστα κάποιες έχουν φτάσει μέχρι τις δικαστικές αίθουσες.
Για να είμαστε όμως δίκαιοι, και να μην τα ρίχνουμε όλα στους… λαδιάρηδες πολιτικούς ή συνδικαλιστές, οφείλουμε να πούμε ότι βρίσκουν και τα κάνουν…

Το κράτος, διαχρονικά, με τη συμπεριφορά του, την ανεπάρκειά του, την ανυπαρξία του, ευνοεί την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων, για να μην πούμε ότι την υποθάλπει, αφού φροντίζει να καθυστερεί τις διαδικασίες, να… χρονίζουν τα δικαστήρια και οι πραγματικοί υπεύθυνοι να μένουν στο απυρόβλητο.

Το ότι δεσμεύθηκε η περιουσία του… Φραπέ ή του Παναγόπουλου σημαίνει ότι μόνο εκείνοι έφταιγαν; Μόνο εκείνοι βούτηξαν το χέρι στο μέλι;

Πολιτικοί εμπλεκόμενοι δεν υπήρχαν; Υψηλόβαθμα στελέχη κομμάτων δεν είχαν βάλει… το χεράκι τους, δεν είχαν δείξει τον δρόμο;

Γι’ αυτό ο κόσμος παρακολουθεί με σκεπτικισμό τα γεγονότα και δεν ενθουσιάζεται με τις αποκαλύψεις. Γιατί μέσα του έχει τη βεβαιότητα πως το παιχνίδι είναι σικέ, ότι η τράπουλα είναι σημαδεμένη.

Αν ήθελε το κράτος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, να σπάσει το απόστημα με τις ρεμούλες των επιδοτήσεων, θα έκανε δειγματοληπτικούς ελέγχους σε κάθε φορέα που κάνει χρήση ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών διευκολύνσεων και θα ιχνηλατούσε κάποιες υποθέσεις για να βρει τις άκρες τους. Εκεί θα έβρισκε τις παραπανήσιες αγροτικές εκτάσεις, τα σεμινάρια… μαϊμού, τους ωφελούμενους, που δεν υπάρχουν, άλλα εισπράττουν κ.λπ. Θα είχε βρεθεί μια χαρά η άκρη. Η κανονική η άκρη, η σωστή, όχι οι… καρπαζοεισπράκτορες.

Έγινε ποτέ έλεγχος για τέτοια προγράμματα, επιμορφωτικά, σε κάποιον ΟΤΑ, σε κάποιο επιμελητήριο, σε οποιονδήποτε φορέα μπορεί να συγκεντρώσει πολλούς ωφελούμενους; (Όσο περισσότεροι είναι τόσο πιο πολλά χρήματα βγαίνουν…) Ελέγχθηκαν οι καταγγελίες που έχουν γίνει εδώ και χρόνια για υποθέσεις παρόμοιες με της ΓΣΕΕ, που συνέβησαν σε επιμελητήρια, σε δημοτικές επιχειρήσεις κ.λπ.;

Αν είχε γίνει κάτι απ’ όλα αυτά, δεν θα μπορούσε να πει κανένας τίποτα. Αντίθετα, θα είχαμε πειστεί όλοι πως το κράτος είναι άγρυπνος φρουρός της νομιμότητας, της δικαιοσύνης, της κανονικότητας.

Αντί γι’ αυτά, όμως, έγιναν άλλα, που μας γεμίζουν αμφιβολίες, μας γεννούν απορίες, μας προκαλούν ερωτηματικά.

Γιατί το κράτος δεν φαίνεται να επιδιώκει τη διαφάνεια και αντιμετωπίζει χλιαρά –και όχι με την πυγμή που περιμένει ο κόσμος– τα διάφορα κρούσματα διαφθοράς που αποκαλύπτονται.
Παλιότερα υπήρχε μια παροιμία που έλεγε «άρπαξε να φας και κλέψε να ’χεις».

Φαίνεται ότι θα γίνει και πάλι της… μόδας, με όλα αυτά που έρχονται στο φως.

Αν θέλει, βέβαια, η Πολιτεία να μην έχουμε εφαρμογή του ρητού και να μη γίνει καθεστώς η διαφθορά, έχει και τον τρόπο και τα μέσα για να το πετύχει. Το θέμα είναι αν το θέλει και πόσο το θέλει. Απλά πράγματα…