Τί έγινε στον Μελιγαλά το 1944

Τα επεισόδια που προκάλεσε η «Χρυσή Αυγή» στον Μελιγαλά, κυριάρχησαν στις «ειδήσεις» του Σαββατοκύριακου. Προ καιρού άκουσα στο κοινοβούλιο, χρυσαυγίτη βουλευτή (νομίζω του κ. Παπα) να λέει πως κάποιοι κομουνιστές φωνάξαν ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς. Τί έγινε όμως στον Μελιγαλά μεταξύ 13 και 15 Σεπτεμβρίου του 1944;

* * *

Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης και σε εκείνα τα χρόνια. Κανενός Ελληνα εργαζόμενου δεν μπορεί να πονάει η καρδιά του για τους ταγματασφαλίτες. Πληρώθηκαν όπως τους άξιζε.
Τα «Τάγματα Ασφαλείας», που είχαν συγκροτηθεί προς το τέλος του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την «προστασίαν του κοινωνικού καθεστώτος», είχαν συγκεκριμένη αποστολή κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών, να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή και πλαγιοφυλακή τους, ώστε να κρατήσουν τις θέσεις τους και να απασχολήσουν και φθείρουν τον ΕΛΑΣ. Ετσι, όχι μόνο θα στερούσαν τον ΕΛΑΣ από τα ηθικά και υλικά οφέλη που θα αποκόμιζε από το χτύπημα των Γερμανών, αλλά θα του προξενούσαν και απώλειες.
Κυρίως, όμως, τα «Τάγματα Ασφαλείας», όπως προαναφέρθηκε, συγκροτήθηκαν ως ένα ένοπλο χέρι της αστικής τάξης, ενταγμένο στους σχεδιασμούς της για τη μεταπολεμική εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Γι’ αυτό και στη συγκρότηση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συμμετείχαν οι Βενιζελικοί Θ. Πάγκαλος και Στυλ. Γονατάς, καθώς και άλλοι.
Εγραψε σχετικά με τα «Τάγματα Ασφαλείας» ο ιδρυτής τους Ι. Ράλλης: «Κατορθώσαμεν να έχωμεν εις τη διάθεσιν της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος, δύναμιν εγγυωμένην πλήρως την ασφάλεια και την τάξιν. Κατορθώσαμεν τέλος να εύρουν οι κ.κ. Παπανδρέου, Κανελλόπουλος, κλπ. ενταύθα αποβιβαζόμενοι, ΕΛΛΑΔΑ». «Ο κίνδυνος του κομμουνισμού είναι εγγύς. Η εξουθένωσις της Ελληνικής Φυλής και ημών αυτών έσεται βέβαια αν δεν ετοιμασθώμεν και αντιδράσωμεν». («Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου», Αθήναι 1947, σελ. 70 και 92).
Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την Πελοπόννησο όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο Μελιγαλά.
Η απόφαση της κυβέρνησης της λεγόμενης «Εθνικής Ενότητας», που ενώ κατάγγειλε τα «Τάγματα Ασφαλείας» στην πράξη τα προστάτευε, δεν ήταν παρά μια καταδολίευση του ΕΑΜ. Οι μυστικές οδηγίες των Αγγλων και των παλαιοκομματικών προς τα «Τάγματα Ασφαλείας» ήταν να μην παραδοθούν και να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη διέξοδο από το βίαιο αφοπλισμό και τη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», τα οποία, όμως, προσπαθούσαν να κρατηθούν ως τον ερχομό των Αγγλων, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα τα μετατρέπανε σε «συμμαχικό» στρατό.
Επομένως η βίαιη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στις επιδιώξεις των Αγγλων και της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας». Ο Γ. Παπανδρέου άλλωστε είχε αρχίσει από παλιά (και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές το ίδιο), να κάνει λόγο ευθέως για τρομοκρατία του ΕΑΜ ή της «ΕΑΜικής μειοψηφίας κατά της πλειοψηφίας», και το επισημοποίησε στο Λίβανο.
Στις 8/9/1944, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους ταγματασφαλίτες. Αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο μέρος, ένα τμήμα όμως, με επικεφαλής τον κατοχικό Νομάρχη Μεσσηνίας Περωτή, διέφυγε προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς το χωριό Ασπρόχωμα, οι ταγματασφαλίτες έσφαξαν 30 πολίτες και 4 ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι εκτελούσαν τηλεφωνική υπηρεσία σ’ αυτό το χωριό.

Η μάχη του Μελιγαλά

Οι εκκλήσεις του ΕΛΑΣ να σταματήσουν οι συγκρούσεις δε βρήκαν καμιά ανταπόκριση, εξαιτίας των ραδιουργιών των Αγγλων και της κυβέρνησης του Καΐρου, που πίστευαν ότι μ’ αυτά θα μπορέσουν να καταβάλουν τις ισάριθμες σχεδόν δυνάμεις της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την Πελοπόννησο ως την άφιξη των αγγλικών στρατευμάτων.
Για την τριήμερη σκληρή μάχη που έδωσε ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά, όπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 1.000 ταγματασφαλίτες, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» του γιατρού Στάθη Κανναβού, Επάρχου διοικητικού αντιπροσώπου της ΠΕΕΑ, εκείνη την εποχή. Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση» (τεύχος 21, 1979).
«11 Σεπτέμβρη. Στην οχυρωμένη μ’ όλα τα μέσα της πολεμικής τέχνης από τους Γερμανούς κωμόπολη του Μελιγαλά, έχουν συγκεντρωθεί να δώσουν την αποφασιστική δολοφονική τους μάχη, οι πιο αιμασταγείς ταγματαλήτες 2 επαρχιών. Οι βάσεις Βελίκας, Καλαμάτας, Μελιγαλά, Διαβολιτσιού, Δώριου, Κοπανακιού. Αποβραδίς, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 8ου και 9ου Συντάγματος, έχουν δέσει γύρω από το άντρο αυτό της εθνοπροδοσίας ασφυκτικό κλοιό. Εφεδροελασίτες και από τις 3 επαρχίες πλαισιώνουν κι εδώ, στις πρώτες γραμμές, τον ΕΛΑΣ, ενεργούν αναγνωρίσεις, δίνουν πληροφορίες. Και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, από το χάραμα της 12 Σεπτέμβρη, ο μικρός κάμπος και τριγύρω τα βουνά κρατούν την ανάσα τους στο ασταμάτητο σάλαγο της φονικής σύρραξης. Για τον ΕΛΑΣ, χάρη στις Καζέρτες και στα Λίβανα, κάθε σφαίρα, είναι ακριβότερη κι από το χρυσό. Είσαι υποχρεωμένος χίλιες να σφυρίζουν στ’ αυτιά σου και ν’ απαντάς με μία. Μονάχα που διαθέτει κανόνι! Είναι μια σκέτη κάννη, ψαρεμένη από το ΕΛΑΝ στ’ απομεινάρια κάποιου ναυαγίου. Για να ψευτοσταθεί στον τόπο της, ύστερα από κάθε βολή, φορτώνεται μ’ έναν αρμακά πέτρες. Μα κι έτσι, πάλι κλοτσοπηδάει και τα φέρνει όλα γύρω της, άνω – κάτω. Και οι άντρες για σιγουριά έχουν δέσει από τη σκανδάλη της ένα καραβόσκοινο, κι αυτό τραβάνε από καμιά δεκαριά μέτρα μακριά κάθε φορά που θέλουν να πυροβολήσουν!
14 Σεπτέμβρη. Μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Οταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς “εθνικόφρονες” ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.
- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε…
Για το Μεσσηνιακό λαό για μια ακόμη τώρα φορά ενισχύονταν οι ανησυχίες του για το αύριο, ενώ οι ταγματαλήτες με τις ευλογίες τώρα γερμανών, εγγλέζων, της κυβέρνησης συνέχιζαν με πιο πολλή λύσσα, και αναισθησία το αιματοκύλισμα του λαού. Ο ΕΛΑΣ έχασε όσα σε καμιά μάχη του με τους Γερμανούς, κάπου 200 διαλεχτά παλικάρια. Οι ταγματαλήτες ως την τελευταία στιγμή, έβγαλαν από το Μπεζεστένι ομήρους τους και τους εκτελούσαν.
15 Σεπτέμβρη. Λίγο μετά το ηλιβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια – μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με το θρυλικό καπετάνιο του Λαϊκού μας στρατού – τον Αρη Βελουχιώτη. Ο πόνος, η οργή και το αίσθημα της πιο άγριας εκδίκησης των χιλιάδων μαυροφορεμένων από τα γύρω χωριά που πλημμύρισαν την κωμόπολη ήταν ολόκληρο βουνό. Και μ’ όλα αυτά, ο πατριωτισμός και η ανθρωπιά του εθνικολαϊκού μας κινήματος δεν υστέρησε. Από την πρώτη ημέρα με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ διώχτηκαν στα χωριά τους εκατοντάδες ανοργάνωτοι, που περιφέρονταν στην πόλη, λεηλατούσαν και προκαλούσαν ανεύθυνα. Από τις πρώτες στιγμές οι κατά τόπους οργανώσεις ξεκαθάρισαν από το Μπεζεστένι πάνω ίσως κι από χίλιους Γερμανοντυμένους που υποτίθονταν ότι δε βαρύνονταν μ’ εγκλήματα και τους έστειλαν στα σπίτια τους. Από την ίδια ημέρα το Λαϊκό Συμβούλιο Αυτοδιοίκησης συνέρχονταν και με εισήγηση του υποφαινόμενου αποφάσιζε την οργάνωση συσσιτίου για τις οικογένειες των ταγματαλητών!
Και μέσα σ’ ένα τέτοιο αιμοσταγές περιβάλλον το ανθρώπινο πρόσωπο του Λαϊκού μας αγώνα, εύρισκε και πάλι την αντοχή του να εκδηλωθεί.
16 Σεπτέμβρη. Ενα μετά το άλλο τα 3 Συντάγματα του Λαϊκού Στρατού αποσύρονται από το Μελιγαλά και προχωρούν από την απάνω Τριφυλία, την Ιθώμη, την Εύα, τη Βουφράδα, σ’ ένα μέτωπο που πιάνει όλο το μάκρος του Νομού. Ολες οι δυνάμεις θα συγκλίνουν στους Γαργαλιάνους, τη μεγάλη αντάρτισσα πόλη του Μωρηά, με τους 600 αντάρτες της και τους χιλιάδες κυνηγημένους της. Εδώ έχει φωλιάσει ο αρχιδολοφόνος Στούπας και με τις ορδές του συνεχίζει και μετά την αποχώρηση των Γερμανών τις επιδρομές και τη σφαγή στα χωριά της Κάτω Τριφυλίας και της Πυλίας.
Στη σύρραξή του αυτή με τα τελευταία υπολείμματα της εθνοπροδοσίας, ο ΕΛΑΣ πληρώνει και πάλι μ’ ακριβές απώλειες. Οι δολοφόνοι του Στούπα, ηττημένοι, σκορπίζονται στις σταφίδες και στην πορεία τους προς την Πύλο αιματοκύλησαν την περιοχή, σκοτώνοντας άνανδρα, κάθε χωριάτη που δούλευε ανύποπτος στα χτήματά του. Ο αρχιπροδότης Στούπας κλείνεται στο Κάστρο της Πύλου να γλιτώσει. Μα κάποτε αποκάνει από την αντιλαϊκή λύσσα του και αυτοκτονεί.
Ετσι, στις 20 Σεπτέμβρη η Μεσσηνία είναι λεύτερη. Ο ηρωικός καπετάνιος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρης Βελουχιώτης προχωρεί σ’ όλο το μάκρος, από Πύλο – Μεσσήνη, Αρκαδικά σύνορα, αποχαιρετάει το λαό και με τα 3 Συντάγματα του ΕΛΑΣ τραβάει για το κέντρο του Μωρηά.
Εκεί, στα τέλη του Σεπτέμβρη, έφτανε στην Καλαμάτα και ο αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» κ. Παναγ. Κανελλόπουλος. Από την πρώτη κι όλας στιγμή φάνηκε ότι μοναδική έγνοια και αγωνία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ήταν το πώς θα περιμαζέψει, θα διατηρήσει οπλισμένους και θα μεταφέρει στην Αθήνα τους ταγματαλήτες, για τη νέα αιματοχυσία που ετοίμαζε με τους Αγγλους πάτρωνές της. Λαϊκές επιτροπές από όλα τα στρώματα ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα στο ξενοδοχείο που στάθμευε ο Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, χωρίς να παίρνουν έστω μια αόριστη απάντηση για τα προβλήματα ζωής ή θανάτου, που τους πίεζαν. Κι ήταν πάλι και τότε η πρωτοβουλία και πίεση των λαϊκών οργανώσεων, που έδινε μια άμεση και σωστική λύση σε πολλά αδιέξοδα. Με την υπογραφή του κ. Κανελλόπουλου του Διοικητ. Αντιπροσώπου Επαρχίας Καλαμάτας και του υποφαινόμενου σαν Διοικητικού αντιπροσώπου της Επαρχίας Μεσσήνης, εκδίδονταν για το Νομό και κυκλοφορούσαν ειδικά χαρτονομίσματα, εγγυημένα από το κράτος που θα δημιουργούνταν. Μ’ αυτά πληρώθηκαν χιλιάδες υπάλληλοι που ένα δυο μήνες έμειναν απλήρωτοι και νηστικοί. Μ’ αυτά άνοιξε και κινήθηκε η αγορά κι ο λαός ένιωσε ξανά ότι μπορεί μόνος του να κουμαντάρει κάθε πλευρά της ζωής του».

«Προσοχή νάρκες»

Η μάχη του Μελιγαλά Δεν τελείωσε με τη νικηφόρα έκβαση που είχε η μάχη για τον ΕΛΑΣ. Δημιουργήθηκε ένα φοβερό κλίμα που μύριζε θανατικό. Ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί, ξεπαστρεύοντας τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του.
Η κατάληψη της μισητής εχθρικής εστίας από τον ΕΛΑΣ και μετά μάλιστα από τέτοιο φοβερό κόστος σε αίμα, είχε εξαγριώσει τα πράγματα. Κάποιοι αντάρτες είχαν αρχίσει να καίνε σπίτια απ’ τα οποία τους χτυπούσαν και χρειάστηκε να επέμβει ο καπετάνιος Φώτης Αποστολόπουλος, για να συγκρατήσει την εκδικητική τους ορμή (1).
Για την εκδικητική μανία του κόσμου, ο Αρίστος Καμαρινός λέει σχετικά: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: “Προσοχή Νάρκες!”» (2).
«Τους αιχμαλώτους», διηγείται ο Βαγγέλης Μαχαίρας, «σε πρώτη φάση τους μεταφέραμε στις αρχικές μας θέσεις. Συγκεντρώθηκαν εκεί εκατοντάδες αγανακτισμένοι Μεσσήνιοι, που φώναζαν: “Δολοφόνοι, προδότες, σκοτώσατε τους δικούς μας”. Και απειλούσαν λιντσαρίσματα. Με το πιστόλι στ’ αριστερό μου χέρι (το δεξί το είχα στο γύψο), τους είπα: “Δεν θα επιτρέψω να θιγεί ούτε ένας αιχμάλωτος” και τους εξήγησα: “1. Δεν ξέρουμε ποιοι κάνανε εγκλήματα. Χρειάζεται ανάκριση και 2. Αν θέλατε να εκδικηθείτε ας ερχόσαστε να λάβετε μέρος στη μάχη. Τρεις μέρες κράτησε”». (3)
Συνεχίζει ο Στάθης Κανναβός: «Οπως και στη Μεσσηνία, η ιστορία στην ένδοξη για το λαό εκείνη περίοδο περπάτησε με βήματα βαριά και απαραχάρακτα. Σπιθαμή με σπιθαμή το χώμα της έχει ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων αγνών πατριωτών και ηρώων. Στη μνήμη του Κώστα Ξυδέα, του Νικήτα Σούμπλη, του Αντώνη Δημόπουλου, του Γιώργη Ζερμπίνου, της Ελένης Πιερράκου, του Τάκη Μουντζουρέα, του Κώστα Μπασακίδη, του Κώστα Κανελλόπουλου, του Μήτσου Κανελλόπουλου, του Γιάννη Δρυνέα, του Θόδωρου Κορμά, του Τάκη Αλεβιζάτου, του Μήτσου Οικονομόπουλου, του Πούλου Πουλόπουλου, του Τάκη Κουλαμπά, του Νίκου Μητρόπουλου, του Κώστα Σταθόπουλου, του Κλέαρχου Συρράκου, του Χρίστου Αντωνόπουλου, του Κώστα Νέζη, του Αντώνη Νέζη, του Βασίλη Μπράβου, του Νίκου Ανδριανόπουλου, του Παναγιώτη Κατσώλη, του Παναγιώτη Μπάρτζιου, του γιατρού Ματζή, του Μήτσου Κούκλινου, του Θόδωρου Μπουμπού, του Κούτρη, του Παναγιωτακάκη και των άλλων δεκάδων νεκρών κι αθάνατων στελεχών του»(4).
Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης.

Συμπεράσματα

Είναι θεμελιακής σημασίας το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει, τόσο από τα γεγονότα στο Μελιγαλά όσο και από τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που αφορούσαν σε συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα «Τάγματα Ασφαλείας», με τον ΕΔΕΣ, με την ΕΚΚΑ και άλλες οργανώσεις: Εχθρός όλων των αστικών δυνάμεων (και των Γερμανόφιλων και Αγγλόφιλων) ήταν το λαϊκό κίνημα (ΕΑΜ) και φυσικά το ΚΚΕ, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, αντιθέσεις που τις έφεραν να μάχονται μεταξύ τους και με τα όπλα.
Ωστόσο, κι ενώ συγκρούονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα συνεργάζονταν για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
Το γεγονός εξηγείται: «… η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας περιέχονταν στον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου» (5). Και εκδηλώθηκε με ακόμη πιο ανοιχτό και οξύτατο τρόπο μετά την άνοιξη του 1943, όταν είχε επέλθει η στροφή στον πόλεμο σε βάρος της Γερμανίας και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης. Από τότε ακριβώς αναπροσαρμόστηκε πιο συγκροτημένα η στρατηγική των αστικών δυνάμεων (Εγγλέζων – ντόπιων) κατά του ΕΑΜ (όχι όμως και η στρατηγική του ΕΑΜικού κινήματος), με τις γνωστές εξελίξεις που ακολούθησαν.

 Πηγές:
 ....................................................................

·        Κωνσταντίνος Μπρούσαλης: «Η Πελοπόννησος στο Πρώτο Αντάρτικο 1941-1945», εκδόσεις «Επικαιρότητα», σελ. 469.

·        Γρηγόρη Κριμπά: «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς», σελ. 334.

·        Στο ίδιο, σελ. 333.

·        Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», τεύχος 21, 1979.

·        «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών», σελ. 12.

“Ρ” 11/9/2005

Αναδημοσίευση: http://erodotos.wordpress.com/2013/09/14/elas-tagmatasfalites-meligalas/

Τράπεζα της Ανατολής: Μύθος; όπως το ότι «η Ελλάδα εχει πετρέλαιο»;

Είναι μια ιστορία των τελευταίων χρόνων που έβγαλε ο κ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος αλλά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν έδωσε σημασία. Όπως με τον κ. Κώστα Χαρδαβέλλα όταν μιλούσε για πετρέλαιο που έχει η Ελλάδα. Εν συντομία η ιστορία  

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1904, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ιδρύει την «Τράπεζα της Ανατολής», γνωστότερης ίσως ως «Banque d’ Orient». Η τράπεζα αυτή στη συνέχεια αναπτύσσεται σε τρεις κυρίως περιοχές. Την Θεσσαλονίκη, την Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια. Το 1932 η «Τράπεζα της Ανατολής» εξαγοράζεται και συγχωνεύεται με την μητρική της Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Κατά τον ισχύοντα νόμο επιβάλλεται να διενεργηθεί εκκαθάριση. Τρεις εκκαθαριστές αναλαμβάνουν την υπόθεση κατόπιν αποφάσεως της Γενικής Συνελεύσεως της «Τράπεζας της Ανατολής». Η εκκαθάριση δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Κατά τους ισχύοντες νόμους και κατόπιν παρελεύσεως πολλών ετών, η Εθνικής Τράπεζα ισχυρίζεται πώς η αξία των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής έχει εκμηδενιστεί. Πιθανώς να έχει και δίκιο ως προς τις μετοχές αν και εφόσον αυτές ήταν σε δραχμές, βοηθούσης και της τότε πτωχεύσεως του ελληνικού κράτους.... (Ησυγκεκριμένη δημοσίευση του zougla.gr τη βάζω εδώ  Το ότι συνδέται με τον κ. Αρτέμη Σώρρα είναι κατί που μω ωθεί να μη το πιστεύω,)

Αρχές του μήνα έπεσε στην αντίληψή μου το παρακάτω κείμενο και στο μυαλό μου ήρθε η ιστορία με τον κ. Τριανταφυλλόπουλο όπως και με τον κ. Χαρδαβέλλα και την κατάλιξη του. Το ότι δεν το είδα σε κανένα ΜΜΕ, με προβλημάτισε. (Θετικά και αρνητικά). Πιστεύοντας πως αν συμβαίνει κάτι σύντομα θα σκάσει η ιστορία το βάζω εδώ.

* * *

Στην εκδίκαση μιας πολύ “απλής” υπόθεσης, όπως διατείνεται η Εθνική Τράπεζα, η νομική της ομάδα ζήτησε για μία ακόμη φορά αναβολή, επιλέγοντας να αποφύγει την κατ’ ουσία αντιπαράθεση για την υπόθεση. Είναι άκρως αντιφατικό το γεγονός ότι η...
επίσημη θέση της τράπεζας είναι πως δεν υπάρχει καν θέμα και ότι οι μετοχές της Τράπεζας Ανατολής δεν έχουν αξία, αλλά από την άλλη οι δικηγόροι της φροντίζουν να μην εμφανίζονται εκεί που είναι το πλέον σημαντικό, στις δικαστικές αίθουσες.

H πρόσφατη εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων επίδειξης εγγράφων είχε οριστεί για τις 20 Αυγούστου 2013. Σε αυτήν οι αιτούντες ζητούσαν να λάβουν αντίγραφα των ισολογισμών και των υπολοίπων εγγράφων της ειδικής εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής που θα έπρεπε να έχουν δημοσιευτεί στον Ελληνικό και ξένο Τύπο και στο Δελτίο Ανωνύμων Εταιρειών πριν από 77 χρόνια. Αυτή είναι μια πολύ απλή διαδικασία και η νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας το μόνο που θα έπρεπε να κάνει, είναι να εμφανίσει τα έγγραφα από τη στιγμή που είναι τόσο σίγουρη για την ορθότητα των επιχειρημάτων της.

Αντίθετα, αυτό που έγινε ήταν να εμφανιστεί ως νομική εκπροσώπηση της Εθνικής Τράπεζας μια νέα δικηγόρος, η οποία ξεκαθάρισε πως δεν γνώριζε τίποτα για το θέμα, και ότι ο μόνος δικηγόρος της Εθνικής Τράπεζας, ο οποίος έχει εμβαθύνει στην υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής, είναι ο κ. Ιωάννης Λιναρίτης. Βέβαια, αν και τα ασφαλιστικά μέτρα είχαν επιδοθεί μέσα στις ημερομηνίες που είχαν οριστεί, ο κ. Λιναρίτης φρόντισε να λείπει για διακοπές…

Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΖΗΤΗΣΕ ΑΝΑΒΟΛΗ ΛΟΓΩ “ΒΟΥΤΙΩΝ”
Το αίτημα λοιπόν της Εθνικής Τράπεζας ήταν να δοθεί αναβολή στην εκδίκαση με το αιτιολογικό ότι “ο Αύγουστος είναι ο μήνας που οι Έλληνες κάνουν τα μπάνια τους”, σύμφωνα με την δικηγόρο της Εθνικής Τράπεζας κας Γεωργίας Γεωργίου και “αν ο κ. Ιωάννης Λιναρίτης το γνώριζε νωρίτερα θα φρόντιζε να είναι εκεί, γιατί δυστυχώς βρίσκεται σε προγραμματισμένες διακοπές”. Αντίθετα με τη νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας, οι δικηγόροι της άλλης πλευράς και φυσικά ο δικαστής ήταν στη θέση τους, παρά τις καλοκαιρινές διακοπές και τις υψηλές θερμοκρασίες.

Ο δικαστής που είχε οριστεί έδωσε την πρώτη αυτή αναβολή και ίσως να ήταν και το ορθό, από τη στιγμή που ολόκληρη Εθνική Τράπεζα με ένα εξαιρετικά οργανωμένο νομικό τμήμα και έμμισθους δικηγόρους σε ολόκληρη την Ελλάδα, δεν είχε άλλον δικηγόρο να την εκπροσωπήσει σε αυτήν την πολύ “απλή” υπόθεση. Το περίεργο θα ήταν αν δεν είχε δοθεί η αναβολή, οπότε θα αναγκαζόταν μια νέα δικηγόρος, χωρίς καμία γνώση για το θέμα – κατά δήλωση της – να εκπροσωπήσει την Εθνική Τράπεζα στην υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής.

Το τραγελαφικό είναι ότι η Εθνική Τράπεζα είχε περίπου 80 χρόνια να προετοιμάσει την υπεράσπιση της και θα έπρεπε να έχει διαθέσιμα τα έγγραφα που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς της, μια και βρίσκεται σε πολλαπλές δικαστικές διαμάχες εδώ και δύο χρόνια για το θέμα. Κατά συνέπεια, οποιοσδήποτε δικηγόρος με την απλή επίδειξη των εγγράφων αυτών, αφού μελετούσε την υπόθεση για μία εβδομάδα, θα μπορούσε να την κερδίσει. Αν βέβαια ήταν τόσο “απλά” τα πράγματα.

Το εντελώς τραγικό όμως είναι ότι σε μια τέτοια περίοδο, που η κρίση έχει χτυπήσει κάθε Ελληνική πόρτα και χιλιάδες οικογένειες δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια τους προς τις τράπεζες, κινδυνεύοντας να χάσουν τα σπίτια τους, η νομική ομάδα μίας τράπεζας προτάσσει σαν σημαντικό λόγο αναβολής της εκδίκασης των ασφαλιστικών μέτρων “τα μπάνια του λαού”! Ελπίζουμε όταν οι αντίδικοι της τράπεζας σε υποθέσεις κατασχέσεων προτείνουν αναβολή λόγω του ότι είναι σε “διακοπές”, να μην αντιδικήσει η νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας.

Πάντως, μπορεί πλέον να δημιουργηθεί νομολογία, κατά την οποία οι βουτιές, η ηλιοθεραπεία και η κρασοκατάνυξη αποτελούν λόγους για να ζητηθεί αναβολή σε ασφαλιστικά μέτρα.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΒΟΛΗ ΜΕ …ΧΡΟΝΟΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ
Παρόμοια αναβολή ζητήθηκε και δόθηκε στην Εθνική Τράπεζα στις 7 Ιουνίου 2012 στη Ρόδο, σε αγωγή για την αποτίμηση της αξίας των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής και τη διαλεύκανση της όλης υπόθεσης.

Η Εθνική Τράπεζα είχε καταθέσει προτάσεις προς το δικαστήριο δια χειρός των έμμισθων δικηγόρων της κκ. Λιναρίτη και Λύτρα. Ίσως οι δικηγόροι της ΕΤΕ να περίμεναν ότι στη Δωδεκάνησο θα υπήρχε δικαστικό ένσημο ή ότι θα αντίκριζαν τους γνωστούς “κατασκευαστές διαστημικών καυσίμων” απέναντι τους. Ωστόσο, η απάντηση του δικηγόρου του αντιδίκου της Εθνικής Τράπεζας κ. Ιωάννη Καραμιχάλη, φανέρωσε ότι δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα, οδηγώντας στην απόφαση να ζητηθεί εναγωνίως αναβολή.

Το αστείο στην υπόθεση, που δείχνει και την επιπολαιότητα των κινήσεων της νομικής ομάδας της Εθνικής Τράπεζας, είναι ότι είχε αποφασιστεί να ζητηθεί η αναβολή ακριβώς μετά την ανταλλαγή νομικών προτάσεων των δύο πλευρών και είχε γίνει ευρέως γνωστό ότι θα χρησιμοποιηθεί ένα θέμα υγείας του μάρτυρα της Εθνικής Τράπεζας, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη αναβολή.

Την Εθνική Τράπεζα εκπροσώπησε στο δικαστήριο ο κ. Ιωάννης Λιναρίτης, ο οποίος και ζήτησε αναβολή, γιατί ο πατέρας του κ. Νικολάου Παντελάκη, προϊσταμένου του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τράπεζας και μοναδικού μάρτυρα, έπρεπε να εισαχθεί εσπευσμένως στο νοσοκομείο εκείνη την ημέρα και ο κ. Παντελάκης έπρεπε να παρασταθεί στο πλευρό του.

Μπορεί το πρόβλημα υγείας να ήταν πραγματικό και να υπήρχε η ανάγκη για εισαγωγή σε νοσηλευτικό ίδρυμα, ωστόσο δεν μπορεί ένας ικανός νομικός να λέει μπροστά στη δικαστή ότι υπήρχε ένα έκτακτο και επείγον πρόβλημα τη στιγμή που όλοι γνώριζαν 15 ημέρες πριν ότι θα ζητηθεί αναβολή για λόγους υγείας… Μάλιστα τοπικοί νομικοί κύκλοι χαριτολογώντας διέδιδαν ότι θα ζητηθεί η αναβολή, “ακόμη κι αν χρειαστεί να βουτήξει ο ίδιος ο μάρτυρας από το παράθυρο”.

Τελικά, παρά τις καθυστερήσεις, τουλάχιστον οι αναβολές του κ. Λιναρίτη προσφέρουν μια κωμική νότα και ένα χαμόγελο στους εμπλεκόμενους, με την πλούσια εφευρετικότητα των λόγων που επικαλείται.

ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΕ
Κύκλοι μέσα στην Εθνική Τράπεζα επιμένουν ότι η τράπεζα παρά τη φαινομενικά σκληρή στάση της, θεωρεί την υπόθεση της Τράπεζας Ανατολής ένα διαρκές αγκάθι, με το οποίο δεν επιθυμεί να ασχοληθεί κανείς στους κόλπους της.

Η καλύτερη λύση που προτείνουν αρκετοί μέσα στο τραπεζικό ίδρυμα, θα ήταν να γίνει μια νομοθετική ρύθμιση για το θέμα που να το κλείσει “νυχτα”, έστω με ημι-διαφανή τρόπο, για να απαλλαγεί η Εθνική Τράπεζα από ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα. Θεωρείται σίγουρο από πολλούς ότι σε παλαιότερες εποχές, μια τέτοια ρύθμιση θα ήταν ευκολότερη και δε θα προκαλούσε προβλήματα, κάτι που στις σημερινές συνθήκες θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο, κυρίως λόγω της πρόσφατης εμπλοκής πολιτικών στελεχών, δικηγόρων και δικαστών σε οικονομικά σκάνδαλα, με βαριές ποινές φυλάκισης.

Ως τέτοια ρύθμιση εκλήφθηκε από πολλούς η προσπάθεια επέκτασης του δικαστικού ενσήμου στη Δωδεκάνησο, μετά από παρέμβαση κάποιων δικηγόρων προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Οι δικηγόροι αυτοί έκαναν “παράπονα” για το γεγονός ότι στη Δωδεκάνησο δεν υπήρχε υποχρέωση καταβολής δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές και καταψηφίστηκες αγωγές, ενώ ολόκληρος ο νομικός κόσμος στην Ελλάδα ήταν εκ βάθρων αντίθετος στην εφαρμογή του δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές και ακόμη και δικαστήρια σε διάφορους νομούς είχαν κρίνει αντισυνταγματική την εφαρμογή του.

Ωστόσο, η τροποποίηση αυτή θα μπορούσε να απαλείψει τον κίνδυνο για τεράστιες αγωγές κατά της Εθνικής Τράπεζας και να λύσει μια και καλή ένα μεγάλο πρόβλημα. Παρά το γεγονός όμως ότι η τράπεζα είδε με καλό μάτι την αλλαγή στη νομοθεσία και προσπάθησε να επισπεύσει την τροποποίηση αυτή, τελικά η καθυστέρηση και οι εύλογες αντιδράσεις τοπικών παραγόντων δεν έκαναν δυνατή την άμεση εφαρμογή της υποχρέωσης καταβολής δικαστικού ενσήμου στη Ρόδο, με συνέπεια να ατονίσει το όλο εγχείρημα, που σε παλαιότερα χρόνια θα είχε ολοκληρωθεί σε μία νύχτα.

Ταυτόχρονα, άλλη λύση που φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος είναι αυτή της διαρκούς καθυστέρησης, με συνεχείς αναβολές για να απελπιστούν οι αντίδικοι μια και “η Εθνική Τράπεζα θα βρίσκεται πάντα εδώ, με τη μία μορφή ή την άλλη”, όπως σημείωσε γνώστης της υπόθεσης. Το ιδανικό σύμφωνα με κύκλους μέσα στην τράπεζα θα ήταν να μεταφερθεί η καυτή πατάτα σε μελλοντική διοίκηση, ώστε να μην “βαρύνει” οποιαδήποτε απόφαση τους τωρινούς διοικούντες, και μάλιστα σε μία κρίσιμη περίοδο για το τραπεζικό σύστημα, στην οποία η Εθνική προσπαθεί να ενισχύσει την θέση της και να κερδίσει σε πολλαπλά επίπεδα. Άλλωστε “σε καιρούς κρίσης υπάρχουν οι ευκαιρίες και γίνονται οικονομικές κινήσεις με πολύ μεγαλύτερο κέρδος”.

Τέλος, ο νομικός της Εθνικής Τράπεζας που έχει ασχοληθεί τελευταία με την υπόθεση, ακολουθώντας τους νομικούς ισχυρισμούς και τις υποδείξεις παλαιότερων δικηγόρων της Εθνικής Τράπεζας πάνω στο θέμα, ο κ. Ιωάννης Λιναρίτης, φαίνεται να υποστηρίζει με σθένος πως μπορεί να κερδίσει την υπόθεση στις δικαστικές αίθουσες. Δυστυχώς όμως η θέση του στη νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας, έχει αρχίζει να κλονίζεται, με αρκετά πικρόχολα σχόλια να ακούγονται από συναδέρφους του. Ταυτόχρονα, η τράπεζα ακόμη γλύφει τις πληγές της μετά την πλήρη “κατάρρευση” της Εθνικής Ασφαλιστικής στο δικαστήριο, με απώλειες που μπορούν να ακουμπήσουν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ, τη στιγμή που η νίκη παρουσιαζόταν ως δεδομένη, ενώ ακόμη γίνεται προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι και να μην εμφανιστεί στο επενδυτικό κοινό όλη η έκταση της νομικής ήττας.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΕ ΥΨΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, είναι γνωστό εδώ και αρκετό καιρό ότι την υπόθεση στο υψηλότερο επίπεδο έχει αναλάβει το γραφείο του κ. Μιλτιάδη Σταθόπουλου, ο οποίος έχει ήδη γνωμοδοτήσει προς το Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας και ειδικότερα προς τον Διευθύνοντα Σύμβουλο κ. Αλέξανδρο Τουρκολιά και τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου κ. Γεώργιου Ζανιά. Ο κ. Μιλτιάδης Σταθόπουλος θεωρείται εκ των έμπιστων του Διευθύνοντα Συμβούλου της Εθνικής Τράπεζας και η γνώμη του έχει ιδιαίτερη σημασία.

Παρά τη φαινομενικά απαθή στάση της τράπεζας, όλοι γνωρίζουν ότι ένας ακόμη λάθος χειρισμός μπορεί να προκαλέσει ένα τεράστιο πρόβλημα, του οποίου το μέγεθος δεν έχει ακόμη αναλυθεί και σίγουρα θα είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό της Express Service, σε επίπεδο που θα μπορούσε να απειλήσει την ίδια την ύπαρξη της Εθνικής Τράπεζας.

Ο κ. Μιλτιάδης Σταθόπουλος είναι ο εμπνευστής της “σκληρής στάσης”, θεωρώντας ότι το μέγεθος της Εθνικής Τράπεζας είναι τέτοιο που της επιτρέπει να “χειριστεί” μια τέτοια κατάσταση κρίσης, εύκολα και προς όφελος της, ωστόσο οι ραγδαίες εξελίξεις και οι αυξανόμενες δικαστικές διαμάχες δεν φαίνεται να τον δικαιώνουν.

Ο κ. Σταθόπουλος ορίστηκε Γενικός Διευθυντής Νομικών Υπηρεσιών στην Εθνική Τράπεζα το Φεβρουάριο του 2010, ενώ τον Ιούλιο του 2012 ορίστηκε Γενικός Διευθυντής Νομικών Υπηρεσιών και Εταιρικής Διακυβέρνησης. Αποτελεί μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Εθνικής Τράπεζας και παρίσταται στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου ως νομικός παραστάτης.

Επιπλέον, είναι μέλος της νομικής επιτροπής της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, ιδρυτικό μέλος της εταιρίας Τραπεζικού και Χρηματιστηριακού Δικαίου και μέλος του διοικητικού συμβουλίου αυτής, αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ, της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και της Bankassurance και συμμετέχει στο Νομικό Συμβούλιο, σε όλες τις Επιτροπές του Δ.Σ. καθώς και στις επιτροπές πιστοδοτήσεων και στο ανώτατο πειθαρχικό συμβούλιο της Εθνικής Τράπεζας.

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΕΜΠΛΕΚΕΤΑΙ – ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΥΝΤΟΜΑ
Η Τράπεζα της Ελλάδος έχει κληθεί να δώσει τη γνώμη της, αλλά και να επιβεβαιώσει τον εποπτικό της ρόλο σε αρκετές περιπτώσεις στην υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής. Τόσο διάφοροι ενδιαφερόμενοι κάτοχοι μετοχών της υπό εκκαθάρισης τράπεζας, όσο και δημόσιες υπηρεσίες και φορείς έχουν αποτανθεί στην εποπτική αρχή των τραπεζών, ζητώντας την παρέμβαση της και την παροχή στοιχείων.

Η Διεύθυνση Νομικών Υπηρεσιών της Τράπεζας της Ελλάδος, παρά το γεγονός ότι έχει ασχοληθεί με την υπόθεση, αρνείται κάθε εμπλοκή με αυτήν και αποφεύγει και αυτή με τη σειρά της την “καυτή πατάτα”. Τόσο ο διευθυντής του τμήματος κ. Κωτσοβίλης, όσο και ο υποδιευθυντής κ. Κοντοβαζαινίτης προσπαθούν να διατηρήσουν μια ουδέτερη στάση, που ωστόσο δεν συνάγει με τις αρμοδιότητες της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, αλλά και με το ρόλο της στο τραπεζικό σύστημα.

Αν η Τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να ερευνήσει μια απλή περίπτωση συγχώνευσης δύο μεγάλων τραπεζών πριν από 80 χρόνια, πως μπορεί να εγγυηθεί την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος, είναι το ερώτημα που πλέον τίθεται ξεκάθαρα. Και αν 80 χρόνια δεν είναι αρκετά για να γίνει η διερεύνηση της εκκαθάρισης της Τράπεζας της Ανατολής, πόσα χρόνια ακριβώς θα χρειαστούν για να ολοκληρωθεί η εκκαθάριση άλλων τραπεζών. Μήπως τελικά η Τράπεζα της Ελλάδος, απλά προσπαθεί να μην επιβαρύνει με τη στάση της και με στοιχεία τη μεγάλη “αδερφή” Εθνική Τράπεζα, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελεί και την πηγή αρκετών υψηλόβαθμων στελεχών της;

Σε τρεις περιπτώσεις λοιπόν η Τράπεζα της Ελλάδος δεν “σήκωσε το γάντι” και απέφυγε επιμελώς να απαντήσει:

α) σε εισαγγελική παραγγελία του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου, με την οποία ζητήθηκαν τα στοιχεία της εκκαθάρισης της Τράπεζας της Ανατολής και οι ενέργειες της Τράπεζας της Ελλάδος. Η Διεύθυνση Εποπτείας Πιστωτικού Συστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος, απλά επισήμανε ότι “δεν έχει περιέλθει στην Τράπεζα της Ελλάδος οποιοδήποτε σχετικό έγγραφο”.

β) σε επιστολή κατόχου μετοχών της Τράπεζα της Ανατολής, στην οποία σημειώνεται από τη Διεύθυνση Νομικών Υπηρεσιών ότι “η Τράπεζα της Ελλάδος δεν δικαιούται σε οποιαδήποτε μορφής παρέμβαση και μάλιστα επί υποθέσεων που ήδη έχουν αχθεί ενώπιον της δικαιοσύνης”. Βέβαια, το ερώτημα είναι ότι η υπόθεση αυτή έχει παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη τα τελευταία δύο χρόνια, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος δεν ασχολήθηκε ποτέ πριν, παρά τις αναφορές που υπήρχαν από πολίτες, οργανισμούς και τράπεζες της Ελλάδας και του εξωτερικού.

γ) σε επιστολή του Υπουργείου Οικονομικών μετά από αίτημα ενδιαφερομένων, στην οποία η Τράπεζα της Ελλάδος σημείωσε πως “ουδεμία πρωτογενή γνώση έχει επί του θέματος. Η πληροφόρηση της προέρχεται αποκλειστικά από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος προς την οποία επίσης κοινοποιείται η αίτηση.”

Σε κάθε περίπτωση είναι θεαματική η απουσία της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία σε άλλες περιπτώσεις βιάζεται να επιβάλει ποινές και να χρησιμοποιήσει τον εποπτικό της ρόλο, ενώ αντίθετα στην περίπτωση της Τράπεζας της Ανατολής, απλά “νίπτει τας χείρας” αφήνοντας την Εθνική Τράπεζα να χειριστεί το θέμα όπως αυτή θέλει.
banquedorient.org

Αναδημοσίευση: http://press-gr.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6514.html

Εκείνη την ημέρα

Τις δύο επετείους της 11^ης Σεπτεμβρίου (πτώση δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη το 2001 κι ανατροπή του Σαλβαντόρ Αλιέντε το 1973) σχολίσε την Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη ο Ηλίας Μαγλίνης στην «Καθημερινή» σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο. Παρεπιπτώντος βρήκα και το «On that day» του Leonard Cohen και μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

* * *

Δώδεκα χρόνια κλείνουν σήμερα από την τρομοκρατική επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και σαράντα από το πραξικόπημα στη Χιλή. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 έπεσαν οι «δίδυμοι» πύργοι, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 έπεσαν ο Σαλβαντόρ Αλιέντε και η δημοκρατία στη Χιλή. Αν δεν κάνω λάθος, ωστόσο, έως το 2001, οι περισσότεροι αρκούνταν στο ότι η δημοκρατία καταλύθηκε στη Χιλή το 1973, χωρίς να δίνουν σημασία και στην ημερομηνία. Ορισμένοι σχολιογράφοι και αναλυτές, με έναν γραφικό αντιαμερικανισμό να τους οδηγεί, έσπευσαν να «απαντήσουν» στον θρήνο για τους νεκρούς της Νέας Υόρκης, της Ουάσιγκτον και της Πτήσης 93. Οτι η 11η Σεπτεμβρίου δεν ανήκει μονάχα στους Αμερικανούς αλλά και στους Χιλιανούς. Και ότι υπάρχει μια 11η Σεπτεμβρίου η οποία, επιπλέον, θα έπρεπε να βαραίνει τη συνείδηση του μέσου Αμερικανού εξαιτίας του σκοτεινού ρόλου στο παρασκήνιο της τότε κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Είναι η γνωστή θεωρία του «συμψηφισμού». Αυτό το τσουβάλιασμα. Τότε βέβαια αυτό βόλευε ορισμένους, από εκείνους που σήμερα βγάζουν φλύκταινες όταν ακούνε για την άλλη «θεωρία των άκρων». Κάποιοι από αυτούς ίσως να ανήκαν σε εκείνη την όχι αμελητέα μερίδα συμπολιτών μας που, ιδιωτικώς αλλά και δημοσίως, πανηγύριζαν όταν έβλεπαν ανθρώπους να ρίχνονται στο κενό για να μην καούν ζωντανοί κι όταν κατέρρεαν οι δύο ουρανοξύστες, παρασύροντας χιλιάδες σε ένα φρικτό θάνατο. Κάποιοι έβρισκαν «εξόχως ποιητική» αυτή την εικόνα μιας «συμβολικής κατάρρευσης του καπιταλισμού». Είναι αυτοί που προτιμούν τους συμβολισμούς και κάθε τύπου -ισμούς αδιαφορώντας για τον άνθρωπο.

Σε κάθε περίπτωση, σαράντα χρόνια μετά το πραξικόπημα στη Χιλή, και ενώ η χώρα έχει επιστρέψει εδώ και καιρό στη δημοκρατία, τα φαντάσματα εκείνης της ζοφερής εποχής φαίνεται πως στοιχειώνουν ακόμα τους Χιλιανούς, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η δικτατορία του απεχθούς Πινοσέτ ήταν πράγματι ένα από τα πιο στυγνά ολοκληρωτικά καθεστώτα που επιβλήθηκαν τον περασμένο αιώνα. Και ο ρόλος της επίσημης Αμερικής ήταν όντως σκοτεινός. Κάθε τέτοια ημέρα είμαστε όλοι Χιλιανοί – είμαστε όμως και Αμερικανοί, για τους οποίους είναι ακόμα πιο νωπή εκείνη η αποφράδα ημέρα.

«On that day» (εκείνη την ημέρα), τιτλοφορείται ένα θλιμμένο τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν: «Μερικοί λένε/ ότι είναι αυτό που αξίζουμε/ για αμαρτίες κατά του Θεού/ για εγκλήματα στον κόσμο/ Δεν μπορώ να ξέρω/ Απλώς βρίσκομαι στις επάλξεις/ Από εκείνη τη μέρα/ Που τραυμάτισαν τη Νέα Υόρκη/ Μερικοί λένε μας μισούν από παλιά/ Για τις γυναίκες μας που έχουν τα πρόσωπά τους ακάλυπτα/ Για τους σκλάβους μας και το χρυσό μας/ Δεν μπορώ να ξέρω/ Απλώς βρίσκομαι στις επάλξεις». Οπου, «επάλξεις»: η καθεμία από τις οδοντωτές προεξοχές που υπάρχουν στην κορυφή ενός τείχους (π.χ., οι επάλξεις του μεσαιωνικού φρουρίου/πύργου). Και μεταφορικά: θέση από την οποία γίνεται κάθε αγώνας. Με άλλα λόγια: χωρίς να ξεχνούμε σφάλματα και αδικίες, δεν τίθεται θέμα: «βρισκόμαστε στις επάλξεις», προασπιζόμενοι έναν πολιτισμό που δίδαξε την ανοχή και την αυτοκριτική και βρισκόμαστε απέναντι σε κάθε είδους σκοταδισμό.

Η Εθνική Ελλάδος μπάσκετ χωρίς το εθνόσημο

Υπέροχη ήταν «επίσημη» αγαπημένη μας χθες, η Εθνική ομάδα του μπάσκετ. Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που γίνεται στην Σλοβενία νικήσαμε την Ισπανία με 79 -75.

Ψάχνοντας στο Internet για στοιχεία για τον αγώνα αυτό, που περίμενα να είναι ο τελικός της διοργάνωσης, βρήκα την φωτογραφία του Βασίλη Σπανούλη που δημοσιεύω.

Αυτό που παρατήρησα είναι στη φανέλα του. Η φανέλα που κυριαρχεί το Eurobank του Hellas.

Σκέφτηκα πως είναι λογικό αφού μιλάμε για το εμπορικό σήμα της τράπεζας που, δυστυχώς, διαφημίζει στη φανέλα. Λέω δυστυχώς γιατί πιστεύω πως οι φανέλες των εθνικών ομάδων έχουν το ειδικό βάρος της σημαίας και δεν πρέπει να μπαίνουν διαφημίσεις. Οι διαφημίσεις κάλλιστα μπορούν να μπουν στις φόρμες, τις τσάντες κι όπου αλλού μπορούν να μπουν στο αθλητικό υλικό (όχι όμως στην φανέλα).

Πρόσεξα πιο καλά την φανέλα, μια που κάτι πήρε το μάτι μου στο διαδίκτυο, για την έλλειψη του εθνόσημου.

Πραγματικά (και στη φωτογραφία που δημοσιεύω φαίνεται πολύ καλά) δεν υπάρχει πουθενά το ελληνικό εθνόσημο. Ποιος άραγε δεν πρόσεξε αυτή την λεπτομέρεια από τους ανθρώπους της Εθνικής; Και γιατί μετά τα σχόλια στο διαδίκτυο δεν προστέθηκε έστω με κάποια σιδερότυπο; Αν ρωτηθεί οποιοσδήποτε ασχολείται με τους υπολογιστές και τα χαρτιά εκτύπωσης θα τους πει κι εύκολα θα το κάνει.

Να μην το πάρουμε από την πατριωτική πλευρά. Αλλά οι φανέλες των ομάδων ξεχωρίσουν από το σήμα πάνω αριστερά (το μέρος της καρδιάς). Οι φετεινές φανέλες ου Παναθηναϊκού και της Σέλτικ (αυτές είναι κλασικές) είναι ίδιες όπως αυτές της Ατλέτικο Μαδρίτης και του Ολυμπιακού. Στο μόνο που ξεχωρίζουν είναι (εκτός της διαφήμισης) το σήμα. Η επίσημη αγαπημένη των Ελλήνων δεν έχει σήμα;

Η πτώση ενός Θρύλου

Τον θυμάστε οι μεγαλύτεροι ως δυναμικό ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού (του Εθνικού Πειραιώς πριν) την δεκαετία του ’80. Τον αγαπήσαμε οι Ολυμπιακοί ως μαχητή. Του συγχωρέσαμε ότι μετά πήγε στην ΑΕΚ και τη Βέροια. Παράλληλα τον αγαπήσαν και οι φίλοι της ΑΕΚ και αυτοί που αγαπάνε πραγματικά το ποδόσφαιρο κι όχι μόνο την ομάδα τους. Το μικρό πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό το ξεχάσαμε. Έδειξε πως είναι πραγματικά Ανδρας (έτσι με το Α κεφαλαίο) που έμεινε δίπλα στην αγαπημένη του σύντροφο (μεγάλη ηθοποιό) Έλενα Ναθαναήλ ως το τέλος της., αν και 10 χρόνια μεγαλύτερος της. Τώρα διέπραξε το φοβερό λάθος που τα γκρέμισε ΟΛΑ μέσα μας. Το παρακάτω κείμενο το έγραψε φίλος του Ολυμπιακού που θέλει να θυμάται τον Ράμπο (όπως ήταν το παρατσούκλι του) όπως τον βλέπουμε πάνω δεξια.

* * *

Είναι γνωστό τοις πάσι οτι κατά τη διάρκεια μιάς κρίσης είτε κοινωνικής, είτε οικονομικής, είτε ηθικής, ανθούν κάποιες τάσεις και κάποιοι τομείς οι οποίοι δεν φημίζονται για την καθαρότητα, την διαφάνεια και την νομιμότητά τους.
 Ένα κλασσικό παράδειγμα των όσων λέω αποτελούν τα εκατοντάδες "ενεχυροδανειστήρια" που λόγω της οικονομικής κρίσης έχουν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια ανά την επικράτεια και καπηλεύονται την ανάγκη των συνανθρώπων μας για ρευστό.

* Ξέρετε ποια "καταστήματα" λέω, αυτά που αγοράζουν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί τις αναμνήσεις και τα οικογενειακά κειμήλια των ανθρώπων, αυτά που υπάρχουν υπόνοιες οτι τελούν το αδίκημα της κλεπταποδοχής, αυτά που οι ιδιοκτήτες τους πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του απλού κοσμάκη για χρήματα σε μια εποχή δύσκολη για την κοινωνία μας. Την ώρα λοιπόν που χιλιάδες συνάνθρωποι μας αγωνιούν για το μέλλον, την ώρα που κάποιοι οι οποίοι παλαιότερα ήταν νοικοκύρηδες άνθρωποι, σήμερα κυριολεκτικά ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, την ώρα που δεκάδες άνθρωποι καθημερινά αυτοκτονούν μην αντέχοντας τον καθημερινό Γολγοθά, την ώρα αυτή λοιπόν κάποιοι αετονύχηδες, "μεγαλοκαρχαρίες" έχουν βρεί την ευκαιρία να πλουτίσουν περισσότερο, εφόσον έτυχε να έχουν μια κάποια οικονομική άνεση και άνοιξαν τέτοιου είδου επιχειρήσεις.

* Θα αναρωτιέστε φυσικά τι σχέση μπορεί να έχει ένα αμιγώς κοινωνικό θέμα σαν αυτό που σας έχω μέχρι στιγμής παρουσιάσει, με τον Ολυμπιακό μας. Σήμερα το πρωί λοιπόν δέχτηκα ένα τηλέφωνο από πρόσωπο του στενού οικογενειακού μου κύκλου το οποίο ξέρει οτι ασχολούμαι με τα του Ολυμπιακού στο Ίντερνετ αλλά και στα Κοινωνικά Δίκτυα και μου μετέφερε την είδηση:

"Ο ΤΑΣΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΥΣΙΔΑ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΝΕΟ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ" !!!

*  Ναι λοιπόν αδέρφια μου, είναι αλήθεια, ο πάλαι ποτέ "Ράμπο" του Ολυμπιακού, ο άνθρωπος που τόσα χρόνια παρίστανε τον "άνδρα", τον ηθικό, τον ζόρικο, τον μάγκα, τον αδέκαστο και τον δίκαιο, ο άνθρωπος που για κάποιους από εμάς ήταν παράδειγμα του "τα λέω έξω απ΄τα δόντια" και του "επιλέγω το δρόμο της αλήθειας πάντα" είναι από αυτούς τους μεγαλοκαρχαρίες που καπηλεύονται την ανάγκη του κοσμάκη για χρήματα.

* Η αρχή έγινε με την μετακίνησή του στον Παναθηναϊκό με μηδενικό συμβόλαιο κίνηση η οποία αποτέλεσε "προδοσία" για τον κόσμο του Ολυμπιακού που τον αγαπούσε απίστευτα, μιά κίνηση για την οποία αποφεύγει να μιλήσει ο "κύριος" Μητρόπουλος ακόμα και σήμερα. Τη συνέχεια έδωσε με την προκλητική - τραμπουκίστικη συμπεριφορά του εν λόγω Κυρίου σε πολλά γήπεδα της Επικράτειας με προπηλακισμούς και θερμά επεισόδια κατά αντιπάλων παραγόντων και αθλητών.

* Αργότερα αποφάσισε να καταπιαστεί με την Πολιτική ! Σαν υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας κατέβηκε λοιπόν στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου στην περιφέρεια του Πειραιά. Φυσικά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Ένα χαρακτηριστικό της προεκλογικής του εκστρατείας σαν υποψήφιος της Ν.Δ. ήταν τα χιλιάδες μηνύματα SMS που έστελνε σε κόσμο και ντουνιά λέγοντας το εξής εμετικό: "Αν τα ονόματα 'Τάσος Μητρόπουλος' και 'Ολυμπιακός' λένε κάτι στην καρδιά σας, σας περιμένουμε να μας ενισχύσετε στον αγώνα που δίνουμε για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα"

* Αυτή είναι λοιπόν η κοινωνική δικαιοσύνη την οποία ονειρεύεστε και σχεδιάζατε ως υποψήφιος Βουλευτής "κύριε" Μητρόπουλε; Αυτή είναι η κοινωνική ισότητα που θα προσπαθούσατε να προασπίσετε και να εμφυσήσετε στην πολύπαθη ελληνική κοινωνία; Με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρατε έργο στην κοινωνία και στους εκατομμύρια ΜΑΛΑΚΕΣ που μια μερίδα από αυτούς μέχρι πρίν 20 χρόνια σας σήκωνε στους ώμους και σας θεωρούσε ίνδαλμα;

* Φυσικά δεν κατηγορώ τον Τάσο Μητρόπουλο για κλεπταποδοχή καθώς δεν έχω στοιχεία για κάτι τέτοιο. Ούτε καν αιχμές δεν αφήνω για κάτι τέτοιο. Αυτό που με ενοχλέι όμως είναι ο τρόπος που προσπαθεί ο "κύριος" αυτός να πλουτίσει. Μπορεί να είναι πεντακάθαρος από άποψη νομιμότητος αλλά είναι παντελώς ακάθαρτος από άποψη ηθικής και κοινωνικής σκέψης.

* Τόσο χαμηλά έχεις πέσει ρε Ράμπο; Δεν σου φτάνουν τα εκατομμύρια που έβγαλες ως ποδοσφαιριστής, ως επιχειρηματίας (εστιατόρια Κορυδαλλός) και ως επί σειρά ετών παράγοντας του Ολυμπιακού; Τόσο άπληστος και διψασμένος για χρήμα είσαι ρε τραγικέ άνθρωπε; Εκεί έφτασες; Σε αυτό το έσχατο σημείο κατάπτωσης;  Να εκμεταλλεύεσαι τον πόνο και την ανάγκη του κόσμου για μετρητά και να αγοράζεις τις αναμνήσεις και τα οικογενειακά τους κειμήλια για ένα κομμάτι ψωμί;;;

* Να λοιπόν ο λόγος που ο Ολυμπιακός μας ουδέποτε υπήρξε προσωποκεντρικός Σύλλογος και ανέκαθεν ήταν Υπεράνω Προσώπων. Και ο λόγος έιναι απλός. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΦΘΕΙΡΟΝΤΑΙ, ΕΝΩ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΕΣΤΩΝΟΥΝ, ΩΡΙΜΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΓΑΝΤΩΝΟΝΤΑΙ ! Είναι νομοτελειακό.

ΥΓ - Ήθελα να ήξερα ρε Ράμπο πως θα αντιδρούσες αν ερχόταν ένας 35άρης σε ένα από τα μαγαζιά σου και σου πρότεινε να αγοράσεις ένα ενθύμιό του, κάτι που αγαπάει πολύ, μια φανέλα του Ολυμπιακού με το όνομα σου στην πλάτη παραδείγματος χάριν. Τι τιμή θα έδινες για τον Μητρόπουλο του παρελθόντος; Φαντάζομαι αρκετά μεγάλη, γιατί ο Μητρόπουλος του παρόντος δεν αξίζει ΤΙΠΟΤΑ !!!

Αναδημοσίευση: http://www.eglimatikotita.gr/2013/08/blog-post_1997.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+http%2Feglimatikotitablogspotcom+%28%CE%95%CE%93%CE%9A%CE%9B%CE%97%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A4%CE%91%29

Τρεις μήνες μετά μαύρο στις συχνότητες της ΕΡΤ

Αυτό το καλοκαίρι μας σημάδεψαν την τηλεοπτική μας ζωή το «μαύρο» που έριξε στην ΕΡΤ η κυβέρνηση πριν τρις μήνες. Οταν ο «δημοσιογράφος του Μπράβο» και νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος βγήκε και ανακοίνωσε πως  η «κυβέρνηση κλείνει την ΕΡΤ».

Την αντίδραση των εργαζομένων όπως και του κόσμου τις περιγράφει πολύ καλά η κ. Μαριλένας Κατσίμη στο παρακάτω απόσπασμα του άρθρου της στο διαδυκτιακό περιοδικό «Χρόνος». (Όλο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε στο link στο τέλος της σελίδας):

Ως αντίδραση σε αυτή την άνευ προηγουμένου σε καιρούς δημοκρατίας ή ειρήνης επίθεση που μαύρισε τις οθόνες και προσέβαλε την αξιοπρέπεια πρωτίστως των Ελλήνων πολιτών και δευτερευόντως ημών των εργαζομένων, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ. απαντήσαμε μένοντας στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής και σε άλλες εγκαταστάσεις στην επαρχία εκπέμποντας ραδιοτηλεοπτικό σήμα.
Οι πρώτες μέρες ήταν πράγματι εντυπωσιακές, ιστορικές θα έλεγα. Μια άσκηση δημοκρατίας από τους εργαζόμενους και μια άνευ προηγουμένου ένδειξη αλληλεγγύης από τον κόσμο που έδειχνε πως «κάτι κινείται» σε μια χώρα που έχει διαλυθεί από τα απανωτά νοκ άουτ που έχουν υποστεί οι δυνάμεις της εργασίας τα τελευταία χρόνια.
Όμως ο ενθουσιασμός σιγά σιγά ατόνησε και από τον κόσμο που μας στήριζε έξω από την Ε.Ρ.Τ., αλλά κυρίως από τους εργαζόμενους μέσα στο Ραδιομέγαρο που θεώρησαν ότι οι διαπραγματεύσεις των εκπροσώπων μας με τον αρμόδιο υφυπουργό κύριο Καψή δεν οδηγούν πουθενά. Ίσως το πρώτο αίτημα των εκπροσώπων των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ., να γυρίσει ο χρόνος πίσω δηλαδή στην 11η Ιουνίου, το οποίο βγήκε μέσα από τη γενική συνέλευση και στηρίχτηκε και από τα συνδικαλιστικά μας όργανα, να ήταν ουτοπικό.
Για το θέμα της ΕΡΤ έχω σκοπό να ασχοληθώ αναλυτικότερα κάποια στιγμη
Σήμερα (Τετάρτη 11/9) στις 7:30 το απόγευμα πάντως σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση  που θα πραγματοποιηθεί στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή, οι εργαζόμενοι  διοργανώνουν μια διαδήλωση – συναυλία, για τη συμπλήρωση τριών μηνών από το «λουκέτο» με τη συμμετοχή των (κατά αλφαβητική σειρά): Καλλιόπη Βέττα, Γεωργία Γραμματικού, Φοίβος Δεληβοριάς, Γιώργος Δημητριάδης, Στάθης Δρογώσης, Encardia, Ευσταθία, Νίκος Ζιώγαλας, Γιάννης Ζουγανέλης, Νίκος Ζούδιαρης, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης, Θέμης Καραμουρατίδης, Κίτρινα Ποδήλατα, Γιάννης Κότσιρας, Κώστας Λειβαδάς, Βασίλης Λέκκας, Locomondo, Αφροδίτη Μάνου, Κωστής Μαραβέγιας, Magic de Spell, Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Μηλιώκας, Θάνος Μικρούτσικος, Αντώνης Μιτζέλος, Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώτα Νέγκα, Λάκης Παπαδόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιώργος Περου, Απόστολος Ρίζος, Ρους, Σταύρος Σιόλας, Μπάμπης Στόκας, Γιώργος Τοσικιάν, Μόρφω Τσαϊρέλη, Διονύσης Τσακνής, Μαρία Τσαρουχά, Υπόγεια Ρεύματα, Μανώλης Φάμελλος, Γιάννης Χαρούλης.
Ακόμη 37 γελοιογράφοι ενώνουν τις πένες τους και δημιουργούν σκίτσα. Οι δημιουργοί που συμμετέχουν και μ’  αυτόν τον τρόπο να στηρίξουν τον αγώνα είναι: ΛΕΣΧΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΩΝ Κώστας Γρηγοριάδης, Ανδρέας Πετρουλάκης,Βασίλης Παπαγεωργίου, Ηλίας Μακρής, Μιχάλης Κουντούρης, Παναγιώτης Μήλας, Πάνος Μαραγκός, Πέτρος Ζερβός, Soloup, Σπύρος Δερβενιώτης, Τάσος Αναστασίου, Ξένου Εφη, Βαγγέλης Χερουβείμ, Πάνος Ζάχαρης, Ηλίας Ταμπακέας, Πέτρος Τσιπλάκης, Δημήτρης Γεωργοπάλης CARTOON MOVEMENT, GIANFRANCO UBER (Ιταλία), Μάνος Συμεωνάκης (Ελλάδα), MARIAN KAMENSKY (Αυστρία), RAMSES MORALES (Κούβα), RODRIGO DE MATOS (Πορτογαλία), Σοφία Μαμαλίγκα (Ελλάδα) , Θοδωρής Τιμπιλής (Ελλάδα) ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, Αντώνης Πάσσαρης, Αθανάσιος Αλατάς, Γιάννης Αντωνιάδης, Γιάννης Γερούλιας, CUT, KALI KAL, Κώστας Βουτσάς, Μανώλης Ζουλάκης, Νεκτάριος Χασάνδρας, Νίκος Φουστέρης, Πάνος Ιατρίδης, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Σοφία Μαμαλίγκα, Σπύρος Μουρατίδης
Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ μας περιμένουν όλους εκεί.



Όλο το άρθρο της κ. Μαριλένας Κατσίμη: http://www.chronosmag.eu/index.php/s-es-s-plgs.html

Ο αργός θάνατος των περιπτέρων

Η παγκόσμια πρωτοτυπία των περιπτέρων που συναντάται με τη συγκεκριμένη μορφή μόνο στην Ελλάδα, σε λίγο καιρό μάλλον θα ανήκει στην ιστορία. Η κρίση έχει καταφέρει οριστικό χτύπημα και σε αυτό τον κλάδο που μετρά αντίστροφα.

Στην Αθήνα έχουν κλείσει περίπου τα μισά περίπτερα από το 2009, καθώς από τα 5.500 που υπήρχαν έχουν απομείνει περίπου 3.000. Πανελλαδικά άλλες 3.000 περίπου έχουν βάλει «λουκέτο». Το Συνδικάτο Επαγγελματιών Περιπτερούχων Καπνοπωλών και Λιανέμπορων Ψιλικών Ειδών Αττικής σε συνεργασία με το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθήνας πραγματοποίησαν πρόσφατα μια ημερίδα ενημέρωσης και προβληματισμού για το νέο θεσμικό πλαίσιο που διέπει τα περίπτερα και ιδίως για τη διάθεση καπνικών προϊόντων.

Στην ημερίδα εξετάσθηκε το σύνολο σχεδόν των προβλημάτων του κλάδου και οι αλλαγές που επέρχονται με την απελευθέρωση της πώλησης καπνικών προϊόντων από σούπερ μάρκετ και άλλα παρεμφερή μαγαζιά. Όπως τονίστηκε από τους ομιλητές και τους παρευρισκόμενους, με τις αλλαγές που έχουν σημειωθεί ο κλάδος οδηγείται σε αφανισμό και η αγορά μικρής λιανικής σε μονοπώληση. Ήδη οι μεγάλες καπνοβιομηχανίες ετοίμασαν τον μηχανισμό μονοπώλησης και εκτόπισης των περιπτερούχων και των πρακτόρων χονδρικής καπνικών με την καθετοποίηση των πωλήσεων μέχρι τη λιανική.

Όπως τόνισαν πολλοί ομιλητές, «με τι ανταγωνιστικά προσόντα να ανταγωνιστείς μια βιομηχανία η οποία εκτοπίζει τους ενδιάμεσους πωλητές και πουλάει απευθείας στον καταναλωτή; Ακόμη και τα σούπερ μάρκετ που αποκτούν το δικαίωμα διάθεσης καπνικών προϊόντων θα έχουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα αφού θα μπορούν να τα “βρίσκουν” εύκολα και κεντρικά με τις καπνοβιομηχανίες σε βάρος των περιπτερούχων»!

Η καθετοποίηση κρύβει μονοπώληση

Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν, η καθετοποίηση των πωλήσεων φαινομενικά φαίνεται «καλή» για τον καταναλωτή. Πίσω της όμως κρύβεται η μονοπώληση. Όταν εξοντωθούν οι μικροί λιανοπωλητές, τότε οι βιομηχανίες και οι μεγάλοι χονδρέμποροι θα διαμορφώνουν κατά το δοκούν τις τιμές και θα εξαρτούν τους καταναλωτές, μετατρέποντάς τους σε ομήρους. Αυτό που τώρα νομίζουν ότι θα κερδίσουν με τη μείωση των τιμών για την εξόντωση των περιπτερούχων καπνοπωλών, αύριο θα το πληρώσουν πολύ ακριβά με τη μονοπώληση της αγοράς.

Στην πράξη οι περιπτερούχοι δέχονται έναν αθέμιτο και εξοντωτικό ανταγωνισμό με τις τιμές, πέρα από τις θεσμικές ανατροπές «απελευθέρωσης» που σημειώθηκαν τελευταία και εξέθεσαν το επάγγελμα σε κάθε βούληση του κάθε δήμου και της κάθε καπνοβιομηχανίας.

Τις παραπάνω επισημάνσεις έκανε με καθαρό και γλαφυρό τρόπο ο νομικός σύμβουλος του σωματείου κ. Ευάγγελος Παπαγιάννης.

Τα τρία τελευταία χρόνια το λιανεμπόριο έχασε περίπου 160 εκατ. ευρώ από ποσοστά μεικτού κέρδους που είχε πριν από το 2009. Σαν να μην έφταναν αυτά, το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο φέρνει περαιτέρω συρρίκνωση…

«Το πολυνομοσχέδιο έχει στόχο την καταστροφή της μικρής λιανικής, θέλουν να μας καταστρέψουν, εμάς που πουλάμε καπνοβιομηχανικά προϊόντα με μέσο ποσοστό κέρδους 3% και κάτω, επί της ονομαστικής τιμής. Το λαθρεμπόριο στα καπνικά έχει αυξηθεί δραματικά. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι έχει φθάσει περίπου στο 17% και, εάν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, θα ξεπεράσει το 35%. Σε απόλυτα νούμερα, αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό Δημόσιο θα χάνει περισσότερα από 1,5 δισ. ευρώ ετησίως από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ). Δεν είναι τυχαίο ότι πέρασαν στο πολυνομοσχέδιο διάταξη για αγορά τσιγάρων μέχρι 50 κούτες μέσω Internet.

»Οι δήμοι στους οποίους ανατέθηκε από την Πολιτεία η διαχείριση του ζητήματος, παραβίασαν το Σύνταγμα, έβγαλαν τους αναπήρους εκτός και δημιούργησαν τα δημοτικά περίπτερα. Δεν καταργούν μόνο, αλλά ξηλώνουν περίπτερα για τα οποία υπάρχουν κάτοχοι άδειας, και στη συνέχεια δεν προκηρύσσουν θέσεις. Οι άνθρωποι αυτοί μένουν ξεκρέμαστοι χωρίς περίπτερα και θέσεις. Θα έπρεπε πρώτα να προτείνονται οι νέες θέσεις και μετά να καταργούνται οι παλιές», έχει επισημάνει σε δηλώσεις του ο γενικός γραμματέας του κλάδου Γιώργος Δούκας.

Εν τω μεταξύ το 2013 μπήκε αρνητικά, καθώς κατεγράφη πτώση 20-30% στους δύο πρώτους μήνες, η οποία ήρθε να προστεθεί στην πτώση τζίρου του 2012 οδηγώντας στο «λουκέτο» ολοένα και περισσότερα περίπτερα. Μάλιστα, ενώ αυτό θα έπρεπε να έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση τζίρου σε όσα μένουν, τα στοιχεία δεν το επιβεβαιώνουν.

Σε αυτό έχει συμβάλει καθοριστικά το κόστος του καπνού. Όπως σημειώνουν οι περιπτερούχοι, «ο στριφτός καπνός έχει γίνει είδος πολυτελείας. Καλύτερα να παίρνει πουράκια ο κόσμος παρά στριφτό καπνό. Έτσι λοιπόν, αφού οι πολίτες πέρασαν από τα τσιγάρα στον καπνό, τώρα φεύγουν από τα νόμιμα μαγαζιά και πάνε στις λαϊκές. Έχει μεγάλο κόστος αυτό και όχι μόνο στα έσοδα του Κράτους. Χάνονται θέσεις εργασίας, χάνει χρήματα το ΙΚΑ, χάνει χρήματα το ΤΕΒΕ… Το λαθρεμπόριο είναι πολύ μεγάλη πληγή».

Αναδημοσίευση: http://troktiko-blog.blogspot.gr/2013/08/blog-post_6624.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/VYlZl+%28troktiko%29