Πολεμάνε τόσο καιρό;

Οι Ρώσοι έχουν το πάνω χέρι στο πεδίο των μαχών και η Ουκρανία αντιστέκεται μόνο χάρη στη βοήθεια της Ευρώπης αποκαλύπτει (και το βλέπουμε όλοι) ο Μιχάλης Ψύλος σε άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στην «Ναυτεμπορική» της Τρίτης 24 Φεβρουαρίου

• • •

Τέσσερα χρόνια μαχών, με αμέτρητους νεκρούς και ανυπολόγιστες καταστροφές. Ένας πόλεμος φθοράς, ένα λουτρό αίματος, που έχει διαλύσει την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης, εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο.

Και έπεται, δυστυχώς, συνέχεια στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η ρωσική εισβολή, την οποία ο Βλαντιμίρ Πούτιν δικαιολόγησε με το ότι ήθελε να «αποναζιστικοποιήσει» την Ουκρανία και να προστατεύσει τον ρωσόφωνο πληθυσμό, έχει προκαλέσει περίπου δύο εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες.

Οι Ρώσοι έχουν το πάνω χέρι στο πεδίο των μαχών και η Ουκρανία αντιστέκεται μόνο χάρη στη βοήθεια της Ευρώπης.

Ο Ζελένσκι, εν μέσω πολιτικών σκανδάλων, συστημικής διαφθοράς και μεγάλης κόπωσης των συμπατριωτών του, δηλώνει έτοιμος για μια συνάντηση με τον Πούτιν, για «να τερματίσουμε τον πόλεμο», όπως λέει.

Ο Ρώσος πρόεδρος δεν βιάζεται, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Όσο για την Αμερική; Μετά τον άβουλο Μπάιντεν, που ήθελε να συνεχιστεί αυτός ο πόλεμος για να αποδυναμώσει τη Ρωσία, ήρθε ο Τραμπ, ο οποίος θέλει να τα βρει με τον Πούτιν, για να αποδυναμώσει την… παλιά Ευρώπη.

Μόνο η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ -και όχι στο σύνολό της- υποστηρίζει την Ουκρανία, αγοράζοντας αμερικανικά όπλα για να τα στέλνει στο Κίεβο. Για να πολεμούν οι Ουκρανοί τους Ρώσους, ως …αντιπρόσωποι της Ε.Ε. Και να δικαιολογείται στα μάτια της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ο θηριώδης επανεξοπλισμός της Ευρώπης, γιατί αλλιώς θα έρθουν πάλι οι Ρώσοι στο… Βερολίνο!

Κουβέντα για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας, που θα εγγυάται την ειρήνη για όλους στη γηραιά ήπειρο. Μακριά από τις διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση λύσης.

Ο λεγόμενος «συνασπισμός των προθύμων» έχει διοχετεύσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ στην πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας, έχοντας αποδυναμώσει μαζικά την Ε.Ε. και πολλά από τα κράτη-μέλη της, οικονομικά και πολιτικά. Το αυτονόητο θα ήταν η επιδίωξη της ειρήνης, ωστόσο αυτό φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί.

Το ζήτημα μιας ρεαλιστικής ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία δεν συζητείται. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες μιας στρατιωτικοποίησης της οικονομίας και της διεθνούς πολιτικής.

Αναμφίβολα και η επίτευξη ειρήνης μπορεί να είναι επώδυνη.

Αλλά όταν οι μάχες συνεχίζονται σε αυτό το μέρος του κόσμου από το 2022, δεν μπορεί απλά να κοιτάζουμε από την τηλεόραση το μακελειό και να διερωτόμαστε με έκπληξη: Μα πολεμάνε τόσο καιρό;