Έξω από το champions league, απόρροια λαθών χρόνων

O ΠΑΟΚ νίκησε χθες στο γήπεδο Καραϊσκάκη τον Ολυμπιακό μο 1-0,
Το αποτέλεσμα αυτό έχει συνέπεια τον αποκλεισμό της Πειραιώτικης ομάδας από το champions league της νέας περιόδου
Και πιο καλά. Να μη νομίσει ο κ Κόκαλης Μπορεί να κάνει ότι θέλει.
Τρία χρόνια λαθών έφτασε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.
Το πιο μικρό είναι το διώξιμο του Ριβάλντο. Μεγάλος σε ηλικία παίχτης αλλά και μεγάλη αξία. Και με διασυνδέσεις στον κόσμο του ποδοσφαίρου παγκοσμίως.
Η απόλυση του Τάκη Λεμονή. Ενας νέος προπονητής πετυχημένος κατά το περασμά του από την ομάδα.
Η απόλυση του Ίλια Ιβιτς επειδή έδειξε με την θητεία του πως έκοβε το μάτι του σε νέους ποδοσφαιριστές.
Η πρόσληψη του Βαλβέδε που έκανε άνω κάτω την ομάδα με τις εκδιώξεις των ποδοσφαιριστών και ότι άργησε πάρα πολύ να καταλάβει το μέγεθος της ομάδας που ανέλαβε.
Το πιο μεγάλο η πρόσληψη που Κετσπάγια που με τη μη προετοιμασία πέρυσι ρο καλοκαίρι η ομάδα είχε τόσους πολλούς τραυματισμούς.
Η εκδίωξη του Ζίκο (που δεν προστατεύθηκε από το λάθος της τεράστιας Χριστουγεννιάτικης άδειας) αφού έδειξε πως ήξερε να παίρνει το καλύτερο από τους παίχτες, προωθούσε νεα παιδιά και χαιρόσουν να βλέπεις την ομάδα να παίζει ποδόσφαιρο.
Αν έβγαινε και φέτος στο champions league η ομάδα πότε θα καταλάβανε ο κ. Κόκαλης ότι στέλνει την ομάδα στην καταστροφή; Ελπίζω τώρα να το κατάλαβε και να αρχίσει να διορθώνει Παίρνοντας προπονητή από Τουρκία μεριά μεγάλης εμβέλειας (Τερίμ), Γάλλο τεχνικό διευθυντή επίσης εμβέλειας (Καρεμπέ, αν κι εδω που τα λέμε κι ο Τζιοβάνι δεν θα μας κακόπεφτε), να επιστρέψουν ποδοσφαιριστές που άδικα εκδιώχτηκαν (όσοι μπορούν να επανέρθουν) όπως οι Νιούνιες και Σηφάκης.
Και κυρίως να αξιοποιηθούν τα νέα παιδιά (Μήτρογλου, Γκαλίτσιος, Σολεϊδής, Κατσικογιάννης κα)

Οι 300 να γίνουν 200

Ακούω από δημοσιογράφους πως η Βουλή δεν δίνει στοιχεία για το πόθεν έσχες περασμένων χρόνων. Γι’ αυτό λέει δεν μπορούμε να βρούμε ποιοι πλούτισαν κατά την περίοδο που ήταν βουλευτής.
Εγώ όμως ξέρω πως το πόθεν έσχες δημοσιεύεται κάθε χρόνο. Όπως ξέρω καλά πως οι εφημερίδες έχουν πολύ καλό αρχείο με δικές τους εκδόσεις.
Ασε που είμαι σίγουρος πως υπάρχει σε κάθε εφημερίδα κάποιος δημοσιογράφος χαρτοπόντικας που μαζεύει το κάθε έντυπο με τεράστιο αρχείο.
Γιατί λοιπόν δεν μας λένε ποιοί είναι αυτοί που έχουν πλουτίσει; Μήπως επειδή για τον πλουτισμό τους ευθύνονται οι περισσότεροι απ’ αυτούς;
Δεν ξέρω τίποτε αλλά ξέρω πολλούς πολιτικούς που ξεκινήσαν μόνο με το παλιοσακάκι του ενώ τώρα είναι «στην τρίχα» κι όχι μόνο.
Θα μου πει ο καθένας του πόθεν έσχες σημαίνει κάτι; Όχι απλά είναι μια καλή ένδειξη. Όπως θα υπάρξει και η απορία Αφού ξέρεις άτομα που πλούτισαν εσύ, δεν το βλέπουν ψηφοφόροι να τους «αποσύρουν;»
Και βέβαια βλέπουν και το κάνουν. Είναι τόσοι πολλοί όμως οι βουλευτές που δεν είναι δυνατόν να φύγουν όλοι κάθε φορά.
Και σ’ όλες τις περιφέρειες υπάρχουν πολιτικοί προβεβλημένοι που «βγαίνουν στο τσακ»
Αυτό είναι κατά την γνώμη μου είναι ακόμη μια καλή ένδειξη. Και αν μειωθούν όπως συζητιέται οι βουλευτές σε 200 η κάθαρση θα γίνει μόνο από τους εκλογείς.
Και για να ευθυμήσουμε πρέπει τους 3 να του κάνουμε 2 (επί 100 ε;)

Καλά τα λένε αλλά να ξεκινήσουν από τα του οίκου τους

Στα λόγια καλά τα πήγαν τόσο οι πολιτικοί όσο και ο κ. πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Κατάλαβαν, λέει χρειάζονται αλλαγές. Πολλές αλλαγές. Τις μόνες αλλαγές που βλέπω είναι αυτές που δεν τους αγγίζουν. ΄
Κόβουν μισθούς, κόβουν συντάξεις (τις μεγάλες λένε) Αλλά για τους βουλευτές δεν κόβουν ανάλογα.
Την πληρώνουν οι Δημόσιοι υπάλληλοι. Κι αυτό επειδή ο κόσμος λέει δεν δουλεύουν. Κανείς δεν σκέφτεται λογικά; Κανείς δεν δουλεύει;
Κι αν ναι πως βγαίνει η δουλειά; Μόνο απ’ τους Stagers;
Και κανείς δεν καταλαβαίνει ότι αν καίγεται το σπίτι του γείτονα, αν δεν την σβήσεις περίμενε την και στο δικό σου;
Από πότε φωνάζουν οι αγρότες για την αναδιάρθρωση της παραγωγής τους. Τους χλεύαζαν όλοι Ως και ο τότε υπ. Γεωργίας κ. Τζουμάκας τους είχε πει «ξέρω εγώ βάλτε καρπούζια» και γέμισε ο Θεσσαλικός κάμπος καρπούζια.
Τώρα του λένε κρατικοδίαιτους (Ευρωδίαιτους μάλλον) και τους κατηγορούν (μερικοί όχι όλοι) πως φταιν για την χρεοκοπία της Ελλάδας.
Οι πρώην βουλευτές παίρνουν παίρνουν συντάξεις με δύο πλήρης τετραετίες. Ευτυχώς δεν ισχύει ο νόμος Σημίτη για μια. Αλλα παίρνουν και σύνταξη από το επάγγελμα τους.
Μήπως πρέπει να ξεκινήσουν από τα του οίκου τους; Εδω ο «Εθνικός μας γκαντέμης» υπέργηρος κ. Μητσοτακης λεει παίρνει 4 (ή μήπως 6 δε μου φαίνετε καθόλου απίθανο ξέροντας το ποιων του ανθρώπου) λένε συντάξεις

Αν οι ξένοι είναι κερδοσκόποι οι δικοί μας τι είναι;

Με εκνεύρισε που έχουν πει για κερδοσκόπους όταν η Ελλάδα σαν χώρα έφτασε να πάρει δάνεια, με το υπερβολικό επιτόκιο του 5%.
Υπερβολικό ε; Έτσι κύριοι της πολιτικής που φτάσατε την χώρα μας σ’ αυτό το σημείο;
Και τι να πούμε εμείς οι πολίτες της Ελλάδας που καταδυναστευόμαστε από τις Ελληνικές τράπεζες. Και μάλιστα με μπροστάρη μια κρατική τράπεζα. Επιτόκιο στα επιχειρηματικά δάνεια 11%. Να μη πω τα καταναλωτικά και τις πιστωτικές κάρτες που φτάνουν το 16 και μερικές φορές και πιο πάνω.
Αν στις «διεθνείς αγορές» είναι «κερδοσκόποι» με το 5% τι είναι στις Ελληνικές; Με τέτοια επιτόκια;;;
Θα μου πείτε ας μη πάρει κάποιος δάνειο. Μα πρέπει να εξασφαλισθεί η ταμειακή ρευστότητα της επιχείρησης. Και αφού οι εισπράξεις δεν είναι τόσο μεγάλες (κατά την γνώμη μου κρίση στην Ελλάδα υπάρχει από το 2001 και την είσοδο μας στη ζώνη του Ευρω, απλά τώρα επηρέασε τους κεφαλαιοκράτες)
Με την λογική που απαντούσαν οι «ειδικοί» Οι αγορές δεν είναι ευαγή ιδρύματα και θέλουν να έχουν κέρδος. Κέρδος μα λογικό κέρδος. Είναι και η επισφάλεια (θα πω ακολουθώντας την ίδια λογική). Και αν είναι κερδοσκόποι αυτοί που αγοράζουν με 1% (διατραπεζικό επιτόκιο) και πουλάνε 5, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι δικοί μας εκτός από 1% αγοράζουν και 0,5 περίπου (ταμιευτήριο) ή 2 με 3 (προθεσμίας)

Εκτάκτως(;) ...Κυριακή

Επειδή δεν έγραψα την Πέμπτη κείμενο, βάζω το άρθρο του κ Αλέξη Παπαχελά από την «Καθημερινή» της Παρασκευής (7/5) που λέει πολλα. Και μάλλον θα ξαναβάζω κάποιες Κυριακές αξιόλογες απόψεις
Ο κ. Καραμανλής και η ευθύνη
Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Στη δική μου περίπτωση η ελπίδα ήταν πως ο Κώστας Καραμανλής έκρυβε κάπου βαθιά μέσα του κάτι από στόφα ηγέτη, αυτού που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν statesman. Χθες αποφάσισα ότι απλά «δεν το έχει», όπως λένε σήμερα οι νεότεροι. Ο τέως πρωθυπουργός επιχείρησε να προστατεύσει την υστεροφημία του πέρυσι τον Οκτώβριο όταν, με απελπιστική καθυστέρηση, βγήκε και πρότεινε αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα. Χθες αποφάσισε να ακολουθήσει την κομματική γραμμή και να καταψηφίσει το πακέτο μέτρων που μας επιβάλλει η αποφυγή της χρεοκοπίας. Δεν αντελήφθη προφανώς τη μεγάλη αντίφαση ούτε και αισθάνεται την ευθύνη για το γεγονός πως η κυβέρνησή του έδωσε το τελικό σπρώξιμο για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα, με τους απίθανους διορισμούς και τα «δωράκια» των 600 εκατομμυρίων ευρώ στους αγρότες που του υπαγόρευαν οι κ. Σουφλιάς και Χατζηγάκης όταν γνώριζε τι συνέβαινε στο δημόσιο ταμείο.
Αν αναγνωρίζετε λίγο παραπάνω θυμό σε αυτές τις γραμμές, ορθώς το εισπράττετε. Αυτή η εφημερίδα θέλει να έχει μια σχέση ευθύνης και ειλικρίνειας με τους αναγνώστες της και νιώθει ένα μερίδιο ευθύνης γιατί παρασύρθηκε από τις διακηρύξεις του κ. Καραμανλή το 2004 και για μια περίοδο μετά. Οταν δε επεσήμανε τα κρίσιμα λάθη στην οικονομία, στη δημόσια ασφάλεια και τη διαχείριση του κράτους εξόργισε κάποιους νεοδημοκράτες αναγνώστες. Πέραν τούτου, όμως, ο κόσμος είναι πια θυμωμένος με τον κ. Καραμανλή γιατί τον αγάπησε πραγματικά και ενδεχομένως να γοητεύθηκε από την απλότητα, που όμως δεν φτάνει για να κυβερνηθεί μια χώρα.
Περίμενα χθες τον κ. Καραμανλή, για πολλοστή φορά τα τελευταία τρία χρόνια, να ξεπεράσει τον εαυτό του, να ανέβει στο βήμα, να μιλήσει για τα λάθη του και να εξηγήσει την αλήθεια και γιατί το πακέτο είναι μονόδρομος. Προτίμησε να φερθεί σαν μέλος μιας κομματικής παρέας, να προστατευθεί από τη γραμμή και να κρυφτεί. Κρίμα.
Και κάτι ακόμη. Είναι λογικό, θα το έκανε οιοσδήποτε στη θέση του, να εκλογικεύει την αποτυχία της νέας διακυβέρνησης με το επιχείρημα πως «η χώρα, οι άλλοι και οι θεσμοί φταίνε που δεν έγινε τίποτα». Προσωπικά, όμως, όση σκληρή κριτική και αν κάνω στους σημερινούς πολιτικούς ηγέτες, ένα πράγμα μου έκανε μεγάλη εντύπωση το απόγευμα της δραματικής Τετάρτης: είδα στην τηλεόραση μια εικόνα συντεταγμένου κράτους και δημοκρατίας με τους πολιτικούς αρχηγούς, την κυβέρνηση να στέκονται -όπως μπορούν- στο ύψος της περίστασης. Ηταν μια ποιοτικά, αισθητικά και συμβολικά απείρως καλύτερη εικόνα από την άθλια, χαοτική σκηνή μετά τον δραματικό Δεκέμβρη όταν οι υπουργοί έμοιαζαν να βγαίνουν από μπαρ και όχι από μια ιστορική σύσκεψη.

Σάββατα ξανά με άρθρα

Ένα εξάμηνο λόγω κάποιας ατυχίας, πάλι δεν έγραφα καθόλου.
Έτσι δεν «ανέβαζα» ούτε τα Σάββατα άρθρα. Θα προσπαθήσω να βρίσκω κατά καιρούς μερικά παλιά άρθρα
Ξεκινώ με κάτι πρόσφατο. Άρθρο του Σταύρου Λυγερού απο την «Καθημερινή» της 23ης του Απρίλη με τίτλο
Η εκδίκηση της πολιτικής
Είναι εξόφθαλμο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές. Ακόμα και αν βρεθούν δανειστές, το επιτόκιο είναι απαγορευτικό. Κατά συνέπεια, η προσφυγή στον ευρωπαϊκό μηχανισμό (και στο ΔΝΤ) έχει καταστεί μονόδρομος. Οι διαπραγματεύσεις για τους όρους είναι άνισες. Το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης Παπανδρέου για να μην της επιβληθούν ασφυκτικά μέτρα είναι η επίκληση του πιθανού κινδύνου μιας ανατροφοδοτούμενης ύφεσης. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε την Ελλάδα σε πτώχευση με όλα τα αρνητικά που αυτή συνεπάγεται για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διαθέτουν ελληνικά ομόλογα και βεβαίως για το ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, το βαρύ κόστος θα το πληρώσει η ελληνική κοινωνία και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα. Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον το γεγονός ότι ανέχθηκαν το κλεπτοκρατικό, σπάταλο, ανορθολογικό και αυθαίρετο μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Οι κατάρες για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και η απαίτηση να επιστραφούν τα κλεμμένα από μόνες τους δεν ωφελούν. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από αδιέξοδες εκδηλώσεις οργής, που μάλιστα δεν ευνοούν τον αναγκαίο αναστοχασμό.
Είναι γεγονός ότι τη μερίδα του λέοντος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής. Το διόλου ευκαταφρόνητο υπόλοιπο, όμως, διαχύθηκε ποικιλοτρόπως στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκε και σ’ αυτά τα επίπεδα μία τηρουμένων των αναλογιών οικονομική άνεση, η οποία μάλιστα παρήγαγε ξιπασμένες και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό.
Η κρίσιμη διαφορά είναι πως τα μεγάλα «ψάρια» έχουν διεξόδους, ενώ τα μικρά όχι. Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε η «μικροαστική θάλασσα» μιμείται την τηλεοπτική καρικατούρα των πλουσίων, στο τέλος πληρώνει δυσβάσταχτο λογαριασμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι επανάληψη με άλλη μορφή και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα αυτού που συνέβη με τη φούσκα του Xρηματιστηρίου 10 χρόνια πριν. Τότε λεηλατήθηκαν οι οικονομίες όσων ανοήτως πίστεψαν ότι θα έβγαζαν τζάμπα χρήμα. Τώρα, δυστυχώς, τα βάρη πέφτουν επί της κεφαλής δικαίων και αδίκων. Θα υποστούν επώδυνη αφαίμαξη και οι εργατικοί και οι συνεπείς.
Στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται με δραματικό τρόπο η καθοριστική σημασία που έχει για τη ζωή του καθενός η πολιτική. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα Κοινά. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, αρκετοί εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία.

Σκέψεις από τα γεγονότα της Τετάρτης

Συγκλονισμένος από τα γεγονότα της Τετάρτης, χθες Πέμπτη δεν έγραψα κείμενο. Η δολοφονία των τριών (τεσσάρων όπως γράφουν όλα τα κανάλια, μια που βάζουν και το αγέννητο της νεαρής Αιγιώτισσας) καθώς και τον λόγο που βρισκόταν στον χώρο εργασίας (μια που ήταν μέρα απεργίας, που οι μπαχαλάκηδες καταφέρνουν πάντα να επιτελέσουν το έργο τους και ήταν νεοκλασικό το κτήριο που δεν επιτρέπετε να έχουν ρολά).
Μου έκανε εντύπωση πως μόνο η κ. Σοφία Παπαϊωάννου στο Σκάι και την «Καθημερινή» περιγράφει το τσογλάνι που έριξε βενζίνη στην τράπεζα.
Μάλιστα αναφέρει σε κάθε ευκαιρία μαρτυρίες ότι ήταν χωρίς κουκούλα και καλοντυμένος.

Άκουσα και τους άλλους που προσπάθησαν να επιτεθούν στη Βουλή χρεώνοντάς το στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Που παρά την φιλοσοφία τους να καταργηθεί το Σύνταγμα το σέβονται.
Όλα αυτά μου έδωσε την εντύπωση ότι μπήκαν στο παιχνίδι υπέρ της κυβέρνησης χρυσαυγίτες και άλλα ακροδεξιά τομάρια.
Γιατί βοηθά όλα αυτά την κυβέρνηση; Φυσικά γιατί 200,000 άνθρωπο κατεβήκαν στη διαδήλωση της Αθήνας, μονο με την κινητοποίηση του 2001 κόντρα στο νόμο του κ. Γιαννίτση επί Σημίτη μπορεί να συγκριθεί, δεν ακούστικε καθόλου λόγω των δολοφονιών.
Μου το επιβεβαίωσε το «ΛΑΟΣ» που ψήφισαν τα μέτρα ενώ δεν χρειαζόταν.
Άκουσα βέβαια και τον σωστό όρο για τους λεγόμενους «γνωστούς αγνώστους».
Μπαχαλάκηδες. Ο πιο σωστός όρος μια που δεν έχουν σχέση με καμμιά ιδεολογία (πολιτική ή ποδοσφαρική).

Το ότι η αριστερά δεν είναι πίσω από τα επεισόδια της Τετάρτης μου το επιβεβαίωσε η «Ελληνοφρένεια» του Σκάι που βλέπει με θετικό μάτι (οι κ.κ. Καλαμουκης και Μπαρπαγιάννης κυρίως) τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΠΑΜΕ που το finale της συνοψίζετε στην φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο και φυσικά προσυπογράφω