Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Για τις τιμωρίες (και επιπλήξεις)
της ΕΣΗΕΑ σε δημοσιογράφους της TV



Βγήκαν προχθές (Τετάρτη 6/4) οι αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ που αφορούσαν κάποιους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών εξέτασε το πως κάλυψαν το δημοψήφισμα. Η απόφαση ελήφθη με πλειοψηφία και επιβάλει ποινή διαγραφής 18 μηνών στον διευθυντή ειδήσεων του ΣΚΑΪ Σταμάτη Μαλέλη, 12 μηνών στον γενικό διευθυντή του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ Άρη Πορτοσάλτε και έξι μηνών στον Νίκο Κονιτόπουλο, αρχισυντάκτη εκπομπής της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ. Αθώοι κρίθηκαν οι Γιάννης Πρετεντέρης (MEGA) για τους διαξιφισμούς του το βράδυ των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος με τον Παναγιώτη Κουρουπλή και Δημήτρης Οικονόμου (Σκάι) για τα σχόλιά του σε βάρος του Πάνου Καμμένου την ημέρα της ψηφοφορίας, εξαιτίας και της μεταγενέστερης έκφρασης «συγγνώμης». Επίπληξη επιβλήθηκε και στους Όλγα Τρέμη, Μαρία Σαράφογλου, Μαρία Χούκλη και Μανώλη Καψή.
Προσωπικά βρίσκω πολύ επιεικείς τις ποινές της ΕΣΗΕΑ. Κι αυτό γιατί συνεχίζουν την μονόπλευρη ενημέρωση και τα σχόλια (ανεξάρτητα αν είναι κατά της κυβέρνησης, το ίδιο  θα έλεγα κι αν ήταν κατά της αντιπολίτευσης) που δεν τα διαχωρίζουν από την είδηση.
Για μένα η είδηση πρέπει να μεταδίδεται αυτούσια και μόνη της. Δεν μπορεί να συνοδεύεται από σχόλιο, για να μην παρανοήσουμε (ή για να παρανοήσουμε) αυτό που βλέπουμε. Κι αυτό δεν έχει σχέση με τις ιδέες ή την ποιότητα του σχολιασμού του όπιου ανθρώπου. Ας κάνουν μια εκπομπή μετά το δελτίο να σχολιάσουν την επικαιρότητα. Εκεί ας πουν οτιδήποτε θέλουν. Να δούμε «πόσα απίδια βάζει ο σάκος» από πλευρά τηλεθεαματικότητας. Δεν μπορεί να χαλάει το υπέροχο δελτίο ειδήσεων του Σκάι επειδή ο κ. Μπάμπης θέλει «μία σοβαρή Χρυσή Αυγή στην κυβέρνηση» ή ο κ. Πορτοσάλτε «Να βγει ο στρατός».
Χθες ψάχνοντας «την είδηση» βρήκα δύο ενδιαφέροντα άρθρα tro-ma-ktiko.blogspot.gr και του Κώστα Βαξεβάνη από το koutipandoras.gr που είναι πολύ κοντά στις απόψεις μου.
* * *
Από τις «διαγραφές» μελών της ΕΣΗΕΑ βγαίνει το συμπέρασμα πως...
η αυτοκάθαρση είναι σαν την κοπριά!!
Όσο την ανακατεύεις τόσο περισσότερο βρωμάει. Και αυτό συμβαίνει σε όλους τους χώρους δυστυχώς του βίου μας:πολιτική,οικονομία,κοινωνία, θεσμοί κλπ.Η αυτοκάθαρση που ευαγγελίζονται όσοι δεν θέλουν να καθαρίσει ποτέ το τοπίο είναι σαν να παρακαλείς τον ληστή που έχει πιαστεί στα πράσα να μην σε καταγγείλει, και αυτός να απειλεί τους δικαστές ότι θα τους βάλει φυλακή. Δηλαδή αν περιμένουμε στην Ελλαδίτσα μας να λειτουργήσει το σύστημα μόνο του τότε ζήτω που καήκαμε!!
Στη δεύτερη Παρουσία και βλέπουμε! Και μάλιστα έχουμε φτάσει στην ακραία μορφή παραλογισμού και αισχρότητας όπου οι βιαστές των συνειδήσεών μας, ζητούν και τα ρέστα από αυτούς που δεν μπορούν να αντιδράσουν. Ξαφνικά βλέπουμε διαρροές επί διαρροών και κανένας δε λέει την αλήθεια. Απλά χρησιμοποιούνται στοιχεία κατά το συμφέρον του καθενός και ο πολύς κόσμος πρέπει να ταϊστεί κουτόχορτο και να πάει για ύπνο.
Όσο κάποιος είναι στα πράγματα όλα είναι καλά, και ο αντίπαλός του σκίζει τα ιμάτιά του γιατί ανακαλύπτει καθημερινά τον τροχό. Όταν έρθει όμως στη θέση του χαλίφη τότε ξεχνάει τι έκανε και έλεγε και πέφτει μετά μεγάλης προσήλωσης στο φαγοπότι που έχει μπροστά του. Οι μέχρι τότε ακόλουθοί του γίνονται τώρα πρόβατα που πρέπει να θυσιαστούν γιατί δεν χωρούν όλοι στο ίδιο τραπέζι. Και έτσι η ζωή συνεχίζεται με θύμα πάντα τον άνθρωπο! Αυτόν που ζει πάντα με την ελπίδα πως τα πράγματα θα φτιάξουν για όλο τον κόσμο και δε φέρεται εγωιστικά λές και ζει μόνος του στον πλανήτη.
Οι «μεγάλοι» αυτού του κόσμου θα πάψουν να θεωρούν εαυτούς σημαντικούς όταν όλοι οι υπόλοιποι τους γυρίσουν την πλάτη, γιατί τότε δε θα έχουν λόγο ύπαρξης. Όσο τους δίνουμε σημασία τόσο περισσότερο τους ανοίγει η όρεξη. Και αυτό δεν θα σταματήσει εαν εμείς δεν το κάνουμε πράξη!

Το σωματείο των δημοσιογράφων διέγραψε τον Άρη Πορτοσάλτε και το Σταμάτη Μαλέλλη και επέπληξε την Όλγα Τρέμη, τη Μαρία Σαράφογλου και τη Μαρία Χούκλη για τη στάση τους στο δημοψήφισμα. Έκανε σωστά ή λάθος;
Το διαδίκτυο δείχνει διχασμένο ανάμεσα στην εκδικητική διάθεση των πολιτών που έχουν ταλαιπωρηθεί από την προσβλητική για τη νοημοσύνη στάση των δημοσιογράφων (μέσα από δημόσιες συχνότητες να θυμίσω) και αυτούς που υπερασπίζουν το δικαίωμα κάθε δημοσιογράφου να λέει ό,τι θέλει.
Θέλω να διευκρινίσω κατ αρχήν, πως αν υπήρχε και λειτουργούσε η ΕΣΗΕΑ, δεν θα χρειαζόταν καμιά διαγραφή. Αν τα σωματεία των δημοσιογράφων μέσα από τη λειτουργία τους εξασφάλιζαν τους κανόνες, όχι απλά διατυπωμένους σε χαρτί αλλά ως κανόνες της καθημερινότητας της δημοσιογραφίας, η δημοσιογραφία θα ήταν ζωντανή. Το ίδιο και η ΕΣΗΕΑ.
Τα δημοσιογραφικά όργανα, τα οποία έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο παρακμής που μοναδική τους λειτουργία είναι να εκλέξουν Πρόεδρο (και πάλι δεν τα καταφέρνουν) καταπίνουν επί δεκαετίες καμήλους και ξαφνικά τους έκατσε στο λαιμό η Τρέμη. Δεν εννοώ αδικαιολόγητα. Αλλά αν η ΕΣΗΕΑ λειτουργούσε δεν θα χρειαζόταν να υπάρξει αυτή η ακραία κατάσταση στην οποία ξαφνικά καλείται να ισορροπήσει η δημοσιογραφία.
Ο Μαλέλλης πριν προπαγανδίσει για το δημοψήφισμα, καθιέρωσε τον κιτρινισμό στη δημοσιογραφία. Όσοι έχουν δουλέψει μαζί του θυμούνται το γνωστό «μην αφήνετε την αλήθεια να σας χαλάσει μια καλή ιστορία». Ο Πορτοσάλτε δεν προσέβαλε τη δημοσιογραφική δεοντολογία προπαγανδίζοντας το ΝΑΙ, αλλά την κακοποίησε επί μακρόν παρουσιάζοντας την άποψή του και τις απαιτήσεις του Αλαφούζου ως δεδομένα ρεπορτάζ. Αυτοί και άλλοι πολλοί δημιουργήθηκαν με τον τρόπο που δημιουργήθηκαν, στο κενό που άφηνε ο ελλειπής δημοσιογραφικός έλεγχος από τα επίσημα όργανα.
Η ΕΣΗΕΑ επέτρεψε και προήγαγε τον εκμαυλισμό των δημοσιογράφων, βαφτίζοντας τις αργομισθίες στο Δημόσιο συμπλήρωμα του εισοδήματος. Η ΕΣΗΕΑ επέτρεψε να ανδρωθούν παθογενή ΜΜΕ, δανεισμένα με θαλασσοδάνεια, μόνο και μόνο γιατί πρόσκαιρα κάποιοι κονομούσαν. Η ΕΣΗΕΑ δεν έδειξε στον κλάδο το φρένο της αξιοπρέπειας όταν κάποιοι πατούσαν με φρενίτιδα το γκάζι της συνδιαλλαγής. Η ΕΣΗΕΑ άφησε τους υγιείς δημοσιογράφους βορά στις επιθέσεις και στις προσπάθειες εξόντωσης.
Το 2016, η συκοφαντική δυσφήμηση είναι ακόμη ποινικό αδίκημα και μάλιστα αυτόφωρο. Οποιοσδήποτε μπορεί να μηνύσει δημοσιογράφο άδικα και η αστυνομία οφείλει να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει με χειροπέδες στα κρατητήρια. Οποιοσδήποτε λεφτάς μπορεί να μηνύσει 50 φορές δημοσιογράφο και να τον εξοντώσει οικονομικά. Η δημοσιογραφία έχει πλέον ποινικοποιηθεί και δημοσιογράφοι σέρνονται στις δικαστικές αίθουσες γιατί εκφράζουν άποψη. Πολλές φορές μάλιστα καταδικάζονται, γιατί η παντελής απουσία της ΕΣΗΕΑ, έχει μεταστρέψει την αντίληψη για το ποια είναι τα δικαιώματα και η δουλειά των δημοσιογράφων σε μια συντηρητική δικαστική κρίση.
Το 2016, η μεγάλη μάζα των δημοσιογράφων που είναι όσοι δουλεύουν στο διαδύκτιο, είναι ανασφάλιστοι και η ΕΣΗΕΑ δεν έχει κάνει τον κόπο να ζητήσει από τις κυβερνήσεις να αλλάξουν το νόμο και να έχουν δικαίωμα ασφάλισης στο ΤΣΠΕΑΘ παρότι τα ταμεία πάνε κατά διαόλου
Η διαπλοκή έχει αγκαλιάσει το δημοσιογραφικό επάγγελμα, όχι γιατί όλοι οι δημοσιογράφοι είναι διαπλεκόμενοι, αλλά γιατί ο εκμαυλισμός και η αντίληψη «δεν μιλάω», έχουν κυριαρχήσει στα κενά που άφησε η απαίτηση (ναι ακόμη και με την απειλή των διαγραφών) για δημοσιογραφία.
Η Ελλάδα δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι (ούτε η δημοσιογραφία), αν οι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά τους με επίβλεψη και κανόνες ελέγχου από την ΕΣΗΕΑ.
Και πάμε τώρα στην ουσία. Έχω γράψει πολλές φορές πως δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Η αντικειμενικότητα είναι ο βαθμός της ευπρέπειας του υποκειμενισμού μας. Όλοι οι άνθρωποι και φυσικά οι δημοσιογράφοι, κουβαλούν αντιλήψεις, πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, αγκυλώσεις και υπερβολές. Αυτά δεν βγαίνουν σαν πουκάμισο για να παίξουμε το ρόλο του δημοσιογράφου.
Ο δημοσιογράφος πρέπει να λέει την άποψή του. Αλλοίμονο αν δεν είχε άποψη αυτός που βρίσκεται μέσα στις εξελίξεις. Είναι ή βλάκας ή υποκριτής. Αυτή η πεπεφρασμένη άποψη είναι και στοιχείο ελευθερίας και Δημοκρατίας. Η αποστειρωμένη δημοσιογραφία των δήθεν ισορροπιών βολεύει αυτόν που έχει άδικο και τον ισχυρό. Η δημοσιογραφία δεν κρατά ίσες αποστάσεις, αλλά εφάπτεται της αλήθειας που παρουσιάζουν τα στοιχεία.
Άρα η αντικειμενικότητα είναι ένας νεκρός που συνηθίζουμε να προσκυνάμε σε μαυσωλείο. Το ερώτημα είναι αν ο δημοσιογράφος είναι έγκυρος. Αν δηλαδή έχει την τιμιότητα όταν διατυπώνει άποψη να διευκρινίζει πως αυτή είναι η άποψή του και όχι τα στοιχεία και τα δεδομένα του ρεπορτάζ.
Οι δημοσιογράφοι που οδηγήθηκαν στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, δεν διατύπωναν άποψη αλλά προσπαθούσαν να εμφανίσουν τα λεγόμενά τους ως στοιχεία της πραγματικότητας του ρεπορτάζ. Όταν η Τρέμη λέει πως «δεν βρήκαμε κάποιον να είναι υπερ του ΟΧΙ», ή όταν η Σαράφογλου υποστηρίζει πως «δεν φταίμε εμείς που οι κοινωνικές ομάδες είναι υπέρ του ΝΑΙ» ενώ το κανάλι έχει επιλέξει τις «κοινωνικές ομάδες» που θα βγάλει ώστε να αβαντάρει το ΝΑΙ, τότε δεν μιλάμε για άποψη, αλλά για συνειδητή ψευδή παρουσίαση στοιχείων. Όταν ο Πορτοσάλτε κινδυνολογεί πως θα καταστραφεί η χώρα αν επικρατήσει το ΟΧΙ είναι μια άποψη. Όταν όμως συστηματικά το κανάλι του και το ραδιόφωνο που δευθύνει επιμελώς παρουσιάζουν μόνο αυτές τις απόψεις δημιουργώντας την πεποίθηση μιας αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας, τότε είναι προπαγάνδα.
Καλά έκανε ο καθένας από αυτούς και είπε την άποψή του. Έκανε κακά όμως να εμφανίσει αυτή την άποψη ως ρεπορτάζ και μοναδική πραγματικότητα. Το σημαντικότερο είναι πως το έκανε συστηματικά κανιβαλίζοντας κάθε άλλη θέση. Αυτό διαφοροποιεί τη δημοσιογραφική θέση από την προπαγάνδα.
Έκανε καλά που τους διέγραψε η ΕΣΗΕΑ; Είναι αδιάφορο. Δεν έχει καμιά πρακτική σημασία, δεν θα κάνει καλύτερη τη δημοσιογραφία, δεν λειτουργεί παραδειγματικά για κανέναν. Γιατί κανένας δεν παραδειγματίζεται πια από την ΕΣΗΕΑ και,ακόμη χειρότερο, κανένας δεν την υπολογίζει. Αυτοαναιρέθηκε, αυτοκυρώθηκε, κατάντησε γραφική θεωρώντας πως συνδικαλισμός είναι η εξαγγελία απεργιών ή η διαμάχη για την προεδρική καρέκλα. Άφησε έτσι να καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου πως μοιραία ο δημοσιογράφος είναι εκφραστής της διαπλοκής ή μιας κάποιας διαπλοκής.
Ο πρώτος που κρίνει τον δημοσιογράφο είναι το κοινό του. Στην κοινωνία λοιπόν θα κριθούν και οι προπαγανδιστές, και τα γιουσουφάκια και οι εκμαυλισμένοι και οι μαχητές και τίμιοι. Αν υπήρχαν πραγματικά όργανα της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων, η απολογία των σαλταδόρων και των Πορτοσαλταδόρων της διαπλοκής θα είχε νόημα. Θα ήταν και παιδευτική. Τώρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δημιουργήσει σύγχυση και να υπάρξουν αφελείς που πιστεύουν πως ο Άρης του Αλαφούζου είναι ο Άρης του αντάρτικου της δημοσιογραφίας.


Πηγή: news247.gr